Esnesnon 11-3-08

Goedemiddag of wat dan ook.

De eerste zinnen van deze blog zijn gepost vanaf een schoolcomputer. Over een paar minuten gaat de bel dus veel fatsoenlijks krijg ik er niet uit. Ik wil graag opmerken: Kandinsky.

-----------

Nu is het tien uur s'avonds. Wat vliegt de tijd. De hele Kandinsky-opmerking heeft geen relevantie meer in mijn ogen, maar ik ga niet de geschreven zinnen wijzigen. In plaats daarvan zijn er twee nieuwe dingen die ik graag wil opmerken in plaats van Kandinsky. Als eerste: Ik heb geen groene stift. Dat is iets pijnlijks en lastigs. Ik wil gewoon zo graag een groene stift, maar er is nergens eentje te vinden, of misschien toch wel een maar die is te ver weg. Die heb ik laten vallen achter de verwarming ofzo, en zie ik dus nooit meer terug. Tragisch. Een zwaar verlies voor mij. Maar dat is niet het enige wat ik kwijt ben. Een ander verlies, mijn tweede punt, is een klein, blauw, Jamaicaans badeentje. (káwak man!) Die ben ik jaren geleden verloren, en ik dacht er kortgeleden weer aan. Helaas is ook het badeentje voltooid verleden tijd voor altijd. Het is hopeloos met me, dat die twee dingen die ik zo hard nodig schijn te hebben ineens om blij te zijn, ineens buiten mijn bereik blijken te zijn geplaatst. Ze zijn niet ineens buiten mijn bereik, nee, ik kom er ineens achter dat ze buiten mijn bereik zijn.

Een vriend van mij, of tenminste, ik vind dat ik vanaf vandaag pas voor het eerst kan zeggen dat hij een vriend is, gaf me steun, en bedacht oplossingen. Hij zei dat er vast wel iemand was die me een groene stift kon geven, of dat ik het desnoods kon kopen. Een klein blauw Jamaicaans badeentje (káwak man!) zou moeilijker worden, maar misschien dat het over het internet te vinden zou zijn. Het waren realistische oplossingen, die ik eigenlijk niet zocht. Iemand die me een beetje kent zou wel door moeten kunnen hebben dat ik het niet letterlijk over die voorwerpen heb. Het zijn twee metaforen voor dingen die ik mogelijk permanent kwijt ben. Ik kan ze niet kopen of vinden, ze zijn verloren. Zo is het eenmaal met de loop der dingen, heb ik gemerkt. Ik besloot dat er een andere uitweg mogelijk was, het leren leven zonder een groene stift of een klein blauw Jamaicaans badeentje (káwak man!) hoe moeilijk dat ook zou zijn.

Gelieve tips voor hereniging met badeentje of stift te geven. Dat zou me misschien vrolijk maken. Tot die tijd ben ik nogal down. Wel respect voor de persoon die probeerde me te helpen met mijn káwak-loze dip hoewel ik hem doorgaans als een stuk vuil behandel. Positieve instelling.

Karo

(Ik móét een groene stift! Het móét!!)

Esnesnon 9-3-08

Goedenavond.

Ik ben ontstellend zwak op het moment. Een beetje op het randje van instorten, geestelijk, lichamelijk, en wat er verder maar in te storten valt. Het is niet eens een heel vervelend gevoel, maar misschien komt dat omdat mijn vermogen 'vervelend' waar te nemen al stuk is, dat ik een aanval van geestelijke hypothermia heb waardoor ik er verder niets meer mee kan. Het enige wat me nog rest eigenlijk is zitten, terwijl ik half mijn rechterknie omhels, een bekend teken van vermoeidheid, en typen voor mijn blog.

Als reactie op het wannabe-onelinertje 'Misschien is het enige doel in ons leven om sporen achter te laten,' van weet-ik-veel-wie-wannabe-diepzinnige persoon, zou ik graag willen zeggen: Kijk, een spoor. Ik lees eigenlijk mijn eigen blog nauwelijks terug, zelfs niet als ik het typ. Het is een spoor dat ik achterlaat terwijl ik mijn slappe lichaam ernstig vermoeid naar dromenland probeer te slepen. Een spoor in de marmoleumvloeren en het digitale monster.

Vandaag concert, veel te veel staan, en een slordige tien minuten geleden de onverklaarbare aandrang te gaan zitten en huilen. Dat laatste komt mij in zoverre niet bekend voor dat ik er vraagtekens bij zet, en het is zo drastisch voor mijn doen dat ik niet denk dat het direct te maken heeft met het concert, of gewone lichamelijke vermoeidheid. Er is iets ernstig mis met me, denk ik dan, en ik heb zin om een psychiater lastig te vallen en tot wanhoop te drijven, voor het ene en enkele doel dat ik hem wil horen zeggen: 'Wat? Een rode suikertaart op het puntje van zijn staart? Dat had ik hem nou zó verboden!' Die twee zinnen, degenen die nou zo goed als accent door het muziekstuk van mijn leven mogen klinken wat mij part, keurig in de Schönberg-symfonie van mijn bestaan.

Ik weet het, hij schreef geen symfonieën, dat is de clue. Laat me nou eens een keertje, dat is gewoon mijn doen.

Even kijken, er is precies één ding waar ik maar aan kan denken om te doen. Vreemd genoeg doe ik dat al weken. Helemaal gefocust op die ene droom waar ik naar zal gaan springen en waarvan ik niet eens tegen de lat zal klappen, maar er zelfs onderdoor zal vliegen. Het gaat niet lukken. Dat hoort eigenlijk bij een droom in het gewone leven. Niet in het bijzondere leven, de plek boven de lat.

De laatste woorden van de Rode Baron waren: 'Kaput.'

Karo.

Esnesnon 7-3-08

Goedemiddag.

Vandaag aan de orde: TGIF, bah het regent, heb ik het recht iets te verwachten van de toekomst, zometeen pianoles, hoe oud worden mensen nou eigenlijk, krijg ik deze post af voor 16.35, hoelang duurt het voordat de wereld vergaat zonder Gygax, overmorgen Sinterklaas, en waarom probeert mijn horloge mij wijs te maken dat het de vrijdag de achtste maart is?

Te beginnen bij een willekeurig geprikt punt in het midden van de stortvloed, in plaats van enige vorm van vooropgezet systeem, Gygax? Een schrijver voor Dungeons and Dragons. Hij is dood, en dat is jammer, want ik ben dol op zijn intellectual property, waarvan hij nu niets meer zal schrijven. Hij is eigenlijk één van de grote ontwerpers, en nu dus heengegaan naar de Outer Planes. Een groot verlies, want mensen gestorven aan ouderdom kunnen niet tot leven worden gewekt met Raise Dead, Resurrection, Reincarnate, True Resurrection, of zelfs Wish en Miracle spells.

Zometeen pianoles? Jah. Niets over te vertellen eigenlijk, het paste gewoon in het lijstje. Het is ook aan de orde, zometeen ga ik er heen. Ik heb twee weken zonder les niet echt veel vordering gemaakt, en ik vermoed dat het tijd is dat ik weer even mijn momentele stuk wegleg voordat ik het uit gewoonte en verveling hopeloos verkracht.

TGIF! Voor de mensen die de afkorting niet kennen: Zucht. Boekverslagen zijn voltooid verleden tijd tot november ergens, en het is sowieso weekend. Ik negeer even dat ik volgende week crimineel veel dingen af moet hebben die ik niet af heb. Negeren leidt tot blijdschap. Kaneelkoekjes ook. Appeltaart zeker.

Overmorgen Sinterklaas? Jup, en ook nog eens xylofoon. En mensen met elfenoortjes, en goed eten als ik me niet vergis. Ik geloof dat ik hem al eerder heb genoemd, en ik heb geen zin in verdere uitleg. Morgen wordt wel leuk. Ook, bah regen. Spreekt voor zich.

Hoe oud worden mensen? Waarom zo'n vraag? Mijn broer was gisteren jarig, en hij sprak zijn verbazing uit over het feit dat hij twintig is. Hij is nu echt een oude zak naar de maatstaven die mijn leven hebben geregeerd. Mijn oma is vijfentachtig en eigenlijk hard op weg naar de afgrond, wat behoorlijk ergerlijk is. Misschien is het geen goed idee als ze nog veel ouder wordt, want niemand heeft er meer plezier aan, het is alleen doffe ellende voor haar en iedereen die haar kent. Ik vind oud worden echt iets stoms.

Tenslotte op het lijstje: verwachten van de toekomst? Komt er nog een tweede escapade zoals in de vakantie, een even rijke en interessante ervaring? Ik krijg weinig feedback, of initiatief naar mijn hoofd, maar dat is eigenlijk al een tijdje zo. Misschien moet ik gewoon weer aanpakken. Zou te doen moeten zijn, vorige keer ging het ook tegen alle verwachtingen goed. De mensen die niet weten waar ik het over heb? Ik vertel het lekker toch niet.

Ja ik heb het gehaald voor 16.35. Ik moet weer nieuw vermaak vinden voor die tijd.

Karo.

Ps: Mijn horloge heeft geen besef van schrikkeldagen.

Esnesnon 4-3-08

Goedenavond.

Ik heb een handtekening van Sinterklaas. In Maart. Net een slordige twee uur geleden van hem gekregen, nadat ik er vriendelijk om vroeg. Hij zei toe aanstaande zondag een boekje met Trijntje Fop-rijmpjes mee te nemen. Dit geeft weer een hele nieuwe dimensie vreemdheid aan mijn leven, vooral omdat ik volkomen oprecht ben hier. Sinterklaas heeft beloofd een boek van Trijntje Fop aan mij te geven aanstaande zondag 9 Maart.

We hebben een nieuwe docente Engels, Sharida Mohammed-Yussuf. Ik schrijf het waarschijnlijk verkeerd, en daarvoor mijn excuses aan wie dan ook. Ze is aardig, en kleiner dan Tessa. Ik kreeg een complimentje dat mijn pronunciation van het English zo uitstekend was. Dat is erg goed voor mijn motivatie toch wel, en ik denk dat ik me de rest van het jaar goed in zal zetten voor Engels. Excellente lerares. We mochten ook vijf minuten eerder weg. Fabelhaft. Volgens mij had ze gelijk de hele klas voor zich gewonnen.

Zowel Sharida als Sinterklaas hebben mijn naam vanaf de eerste ontmoeting onthouden. Ik maak altijd indruk blijkbaar. Misschien komt dit omdat ik altijd iets raars wil doen bij de eerste ontmoeting. Aan het begin van dit schooljaar begon ik zelfs expres te doen bij alle nieuwe leraren, ik wilde er zeker van zijn dat ze permanent zouden denken, iedere keer dat ze mijn hoofd zagen; 'Ah ja, hem,' of 'Oh nee, hem.' Dit is altijd mogelijk, als je gewoon een beetje van jezelf naar hun hoofd gooit.

Mogelijk treed ik over twee maanden voor drama op voor kinderen op een basisschool, in dit geval dus kleine mensjes uit groep 4, 5 en 6, in een catsuit. Alleen het allerlaatste was de mogelijk. De rest staat zo goed als vast, omdat mijn cijfer van de vierde periode ervan afhangt. De catsuit is voor mijn persoonlijk vermaak, en het vermaak van een aantal klasgenoten, de mensen die de foto's te zien krijgen, mijn leraar die het vast zal leren te waarderen, mijn medeacteurs, die eerst er flink aan zullen moeten wennen voordat ze niet langer de slappe lach krijgen op toneel, en misschien nog een hoger cijfer voor de ongekende inzet. Het wordt maar leuk.

Dat was alles dat ik nog even te vertellen heb. Misschien kan ik later wat zeggen over de zaak die nog in een fase verkeert waarvan ik bang ben dat ik iets idioots denk als ik het opschrijf. Het is afwachten even.

Karo.

Ps: Misschien zou ik wel wat voor school kunnen doen met Sinterklaas?

Esnesnon 2-3-08

Goedenavond.

De vakantie is helaas voorbij, permanent. We gaan niet voor de lol zometeen even verder, de voorjaarsvakantie 2008 is een éénmalig genoegen. Ik heb nu ongeveer drie weken niets gedaan voor school, wat betekent dat ik meer uit mijn ritme ben dan ooit. Nou, ook weer niet waar, ik ben gewoon grof uit mijn ritme. Dat gaan de leraren nog merken morgen, als ik in de schoolbanken teruggekeerd alleen maar mensen het verhaal ga vertellen van de daverende dinsdag. En ik kan niet wachten tot de pauzes, als ik ontzettend awkward momenten kan creëeren.
Daarna heb ik voor het eerst in tijden een serieuze les KCV, het vak waar ik behoorlijk eindbaas in ben omdat ik teveel rommel heb lopen lezen. Voordelen zijn dat je er interessant mee kan doen en het toneelstuk voor kcv kan fixen, wat tot bewondering en dank van je dramaleraar leidt, waar ik best blij om ben, en nadelen zijn dat je er toch wel raar op aangekeken wordt.

Ik ben echt heel erg moe op het moment, ik weet niet hoe ik me morgen ga gedragen. Het scherm wordt regelmatig vaag en mijn hersens zijn een beetje zachte klei. Je krijgt vieze handen en het gaat vervelend opdrogen onder je nagels. Ik las een boek uit vandaag dat ik toch wel heel mooi vond, en heb misschien toch teveel achter een beeldscherm gezeten.

Gisteravond zag ik een film, gebaseerd op een boek van Stephen King, met op het einde het grootste 'shit ik heb het verknald' moment dat ik ooit op het witte doek had waargenomen. Aan het begin was er een insiders-joke, misschien was het ook niet bedoeld als grappig en valt het alleen in mijn gevoel voor humor, maar enfin, er was een schilderij van Roland van Gilead, mét deur, en mét de Roos. Dat vond ik erg mooi. Het zette me aan het denken of er ooit een film van dát boek komt. Ik denk het niet, het is te moeilijk voor film. Het kan alleen in een King-esque boek. Hollywood gaat het vroeg of laat niet met me eens zijn, maar ik hou vol zodat ik altijd op het einde nog 'ik zei nog zo dat je er geen film van kan maken' kan zeggen. Dat is namelijk mijn soort zin eigenlijk. Een koppige betweter, vat je wel.

Geen vakantie meer. Dat betekent dat ik dingen over school ga schrijven. Smeken om genade helpt niet.

Karo