Goedenavond.
Zeg als eerste even keurig dag met je handje tegen de maand augustus, die zien we namelijk even niet meer terug. Mocht je dit niet willen, dan is dat jouw zaak natuurlijk, je krijgt er niets voor, zelfs niet mijn waardering. En die is heel makkelijk te krijgen, ja. Ik ben een beetje moe in mijn hoofd helaas, omdat ik een nogal volle dag heb gehad en veel heb moeten nadenken. Dat nadenken wordt even op een laag pitje gezet, ik heb nog weinig te doen, studiegewijs, gezien het feit dat ik nog niet eens mijn studieboeken heb, consternation and uproar. In plaats daarvan ga ik met een beetje aanzwellende hoofdpijn en een vermoeidheid (het was nog erg warm vandaag ook) lopen bloggen en ik verklaar van tevoren maar dat ik mijn humeur invloed laat uitoefenen op mijn post, zoals eigenlijk altijd. Niets nieuws onder de zon.
Ik had vier colleges, waarvan de laatste van de dag, tussen half vier en kwart over (friggin') vijf zo bedroevend was dat die een eigen alinea verdient verderop in deze rant. Ik begon de dag erg leuk, met een hoorcollege over de (m/M)iddeleeuwen. Toevallig (vast niet) werd dat gegeven door mijn beider momenteel favoriete professoren, die samen een heel geslaagd komisch duo zouden kunnen zijn. Ik liep tijdens dat college tegen de observatie op dat ik wederom luchtkastelen had zitten bouwen. Want wat is er nou eigenlijk veranderd in vergelijking met vorig jaar? De opleiding is anders, de locatie is anders, de leraren zijn oneindig veel interessanter en slimmer, vind ik zelfs na vandaag nog, de gezichten van de mensen om me heen zijn anders maar het zijn eigenlijk dezelfde mensen in veel opzichten. Het was ook een bekend scenario voor mij vandaag en na mijn eerste hoorcollege had ik de zak van Sinterklaas nodig om mijn ego te kunnen vervoeren. Dat is het enige zakformaat dat het nog kan hebben. Ik ga er niet over uitweiden omdat me eigenlijk ervoor schaam. Niet in de eerste plaats voor wat ik deed, maar eerder schaam ik me voor het feit dat ik er ontstellend arrogant over wil gaan doen continu, met andere woorden; ik schaam me voor mijn trots. Dat compenseer ik niet door te gaan lopen pronken met valse bescheidenheid, maar het enige wat ik daaraan kan doen is er niet over beginnen, wat wel erg drastisch is.
Ik sla even het midden van de dag over, waar ik momenteel geen anekdoteneigingen van krijg. Mijn laatste college van die dag was een hoorcollege 'Oude geschiedenis,' klassieke geschiedenis en het oude nabije oosten dus. Daar hebben we (oh, die saamhorigheid van de geschiedenisstudenten) een professor voor die redelijk slaapverwekkend is. Hij mist de X-factor, merkte een studiegenoot naast me droog op. (Dat is overigens een grapje dat ik zelf ook wel maak, dus dat vond ik wel grappig om ook uit een andere richting te horen.) Professor Van der Spek is de één van de twee schrijvers van het boek dat we het eerste half jaar opgedrongen krijgen als lesstof voor de Oud en zijn college, blijkbaar ook de andere colleges trouwens, bestaat uit een mondelinge presentatie van zijn boek. Alles wat hij zegt is ofwel niet erg relevant voor het onderwerp, ofwel reeds tot in ellende herhaald, of het is precies te lezen in dat boek waar hij nog geld voor krijgt als schrijver ook. Niet echt een aangenaam heerschap om voor de klas te hebben. Daarbij mist hij de onbevangenheid, het vurige enthousiasme dat veel van zijn colleges wel hebben. Maar goed, ik heb voor geschiedenis gekozen, nou zal ik het moeten doen ook. Dat betekent ook dat ik de minder fantastische stukken moet ondergaan, zoals saaie professoren.
Uiteindelijk heb ik drie maanden niets gedaan sinds de middelbare, hebben veel van mijn medestudenten drie maanden niets gedaan sinds de middelbare, zijn we allemaal om vooralsnog onduidelijke redenen geschiedenis gaan doen. Alle groei die mensen om mij heen meemaken schijn ik zelf even snel mee te maken waardoor de verhouding weinig verandert. Ik blijf een adolescent met betweterige neigingen en meer arrogantie dan ik verdien met mijn kennis, vaardigheid of behaalde resultaten in het verleden. Ik zie dat nog makkelijk een paar jaar doorgaan. Niets nieuws onder de zon.
Hugo Maat.
31.8.09
28.8.09
Esnesnon 28-8-09
Goedenavond.
Er is altijd meer dan genoeg gezeur en gezever in de wereld. Dus, mocht je ernaar op zoek zijn, dan kun je dat vast vinden. Niet in deze post, hoop ik, want ik ga ditmaal proberen een positieve, vrolijke post te schrijven die niet gaat over alle mogelijke dingen waar ik een hekel aan heb en mezelf, twee overlappende gebieden aan onderwerpen die nogal vaak voorkomen in mijn schrijfwerk de laatste tijd. Ik laat me redelijk schaamteloos inspireren door het muzikale oeuvre van The Sound of Music hierbij en dan doel ik specifiek op het liedje 'My Favourite Things.' Voor het geval je het nog niet weet of de titel van het liedje als zelfverklarend beschouwt, het gaat over de dingen die het Mary Poppins-mens in die film/musical tot haar favoriete dingen in het leven rekent. Als ze dan toevallig ongelukkig is krijgt ze even een zen-moment door de nare dingen uit haar waarneming te bannen en alleen aan haar favoriete dingen te denken. 'Go into the cave and find your power animal,' in zekere zin. Ze heeft een beetje een vreemde verzameling, naar mijn mening en een vreemde volgorde. Maar goed, voor mij geldt waarschijnlijk hetzelfde, afgezien van het feit dat ik me niet aan een metrum en een rijmschema laat vastnagelen.
Ik beperk het lijstje maar tot tien verschillende dingen, die ik opschrijf in een redelijk willekeurige volgorde, ik kies gewoon het eerste dat in me opkomt (ongeveer) wat betekent dat er geen sprake is van een ordening naar thema of mate waarin de genoemde dingen mijn voorkeur genieten. So, without further ado, een paar van mijn favoriete dingen.
1: Bastognekoeken. Ik val in herhaling bij nummer 1, wat schandelijk is. Het is moeilijk niet aan bastognekoeken te denken als de kruimels nog op m'n shirt en de smaak nog in mijn mond zit. Ze zijn lekker, ze kraken hard als je ze eet wat ik grappig vind, ze kruimelen en ik vind het een mooi woord. Fun Fact: Het woord wordt fout gerekend hier, en hun eerste alternatief is 'bastaardvloeken.'
2: Seks. Goed, niet zozeer een herhaling van mijn kant maar wel een beetje standaard. Ik kan het ook niet helpen dat ik mij wat dit betreft bij de meerderheid van de mensheid aansluit. Fun Fact: tot zover zijn de genoemde items in een chronologische volgorde langsgekomen.
3: Opgevouwen zitten. Nee, er is geen thematische indeling. Ik beschouw het als praktisch omdat ik mijn benen vrijwel altijd kwijt kan, mijn voeten blijven vaak beter schoon, het is comfortabel op zichzelf; dus ook zonder gestoffeerde stoelen en dikke kussens, ik imiteer iemand uit een anime en iedereen die me na probeert te doen valt om, tot mijn eigen verdere vermaak. Fun Fact: Mijn naaste familie kan het wel, misschien wel als enige mensen die ik ken.
4: Pianospelen. Ik vind het leuk om naar te luisteren, ik kan mijn volledige aandacht erop richten (geldt niet voor veel dingen) en soms vinden andere mensen het ook leuk wat weer leuk is voor mijn ellendig grote en hongerige ego. Ik doe het al jaren en het is naast het gekke zitten en mijn tekstuele geheugen ongeveer het enige wat ik kan. Fun Fact: Ik heb over een uur mijn eerste pianoles na de vakantie. Mijn leraar heeft de lestijden verzet zodat ik niet in de war zou komen met mijn collegerooster, voordat hij wist dat mijn collegerooster zou botsen met lestijd, dankzij zijn telepathische gaven.
5: Sarcasme. Oh, ik ben absoluut verzot op sarcasme. Fun Fact: Ik gebruik de term 'Fun Fact' eventueel ook sarcastisch.
6: Mooi weer. Ik ben er ooit eens op aangesproken dat het heel erg flauw is om het over het weer te hebben als ik nog geen zestig ben, door verschillende, onafhankelijke mensen zelfs. Ik hou daarom verder mijn mond. Fun Fact: Mensen krijgen energie-boosts als ze plotseling aan zonlicht worden blootgesteld, schijnt.
7: Koken. Ik ben niet bijster goed, sterker nog, ik zit naar mijn eigen bescheiden mening nog redelijk tegen de 'kan alleen een ei bakken' grens aan, maar ik vind het leuk als mensen iets eten dat ik klaargemaakt heb en al helemaal als mijn ego ook weer te eten krijgt. Ik kan uitgebreide momenten van verlichting hebben door gewoon huishoudelijke taken te doen, als het maar niet te vaak gebeurt. Fun Fact: Ik bezit een exorbitant dik boek dat grappig genoeg 'De Dikke Vegetariër' heet. Naar mijn mening is dit een hypallage.
8: Intellectueel zijn. Ik ga niet heel veel verder hierop in omdat mijn genot in het intellectueel zijn moeilijk verklaard kan worden door vrolijk en positief te bloggen. Fun Fact: Hypallage is een Griekse term en wordt dus níét op zijn Frans uitgesproken. De Y is eigenlijk een U in de uitspraak en de G is een gamma.
9: Amateuristisch ritmes drummen op mijn bekken. Ik ben wat aan de magere kant, niveau 'van de catwalk af, gratenpakhuis!' en mijn beenderen willen nog wel eens wat uitsteken. Ik drum dan bijvoorbeeld als ik zit en even doe alsof ik nadenk op de voorkant van mijn bekken, dat aan weerszijden van mijn onderbuik even naar voren steekt, om het maar even vreemd te beschrijven, omdat het een grappig hol geluid geeft. Fun Fact: Het holle geluid kan ook bereikt worden door mezelf op mijn hoofd te kloppen.
10: Zingen. Om andere mensen te sparen ben ik nog wel eens bereid niet te zingen in het openbaar. Ik faal af en toe jammerlijk. Ik ga niet meedoen aan Idols, ik blijf liever levenslang een douchezanger, om maar een woord ervoor te kiezen. Niet dat ik zing onder de douche, maar dat is niet zo erg ter zake. Realiteit is sowieso niet erg belangrijk in vergelijking tot een verhaal van matige kwaliteit.
Dus, als ik word gebeten door een hond, gestoken door een bij, of wat dan ook, dan kan ik krampachtig proberen deze vreemde lijst voor de geest te halen, wat niet lukt omdat ik het niet handig op muziek gezet heb. Slim.
Hugo Maat.
Er is altijd meer dan genoeg gezeur en gezever in de wereld. Dus, mocht je ernaar op zoek zijn, dan kun je dat vast vinden. Niet in deze post, hoop ik, want ik ga ditmaal proberen een positieve, vrolijke post te schrijven die niet gaat over alle mogelijke dingen waar ik een hekel aan heb en mezelf, twee overlappende gebieden aan onderwerpen die nogal vaak voorkomen in mijn schrijfwerk de laatste tijd. Ik laat me redelijk schaamteloos inspireren door het muzikale oeuvre van The Sound of Music hierbij en dan doel ik specifiek op het liedje 'My Favourite Things.' Voor het geval je het nog niet weet of de titel van het liedje als zelfverklarend beschouwt, het gaat over de dingen die het Mary Poppins-mens in die film/musical tot haar favoriete dingen in het leven rekent. Als ze dan toevallig ongelukkig is krijgt ze even een zen-moment door de nare dingen uit haar waarneming te bannen en alleen aan haar favoriete dingen te denken. 'Go into the cave and find your power animal,' in zekere zin. Ze heeft een beetje een vreemde verzameling, naar mijn mening en een vreemde volgorde. Maar goed, voor mij geldt waarschijnlijk hetzelfde, afgezien van het feit dat ik me niet aan een metrum en een rijmschema laat vastnagelen.
Ik beperk het lijstje maar tot tien verschillende dingen, die ik opschrijf in een redelijk willekeurige volgorde, ik kies gewoon het eerste dat in me opkomt (ongeveer) wat betekent dat er geen sprake is van een ordening naar thema of mate waarin de genoemde dingen mijn voorkeur genieten. So, without further ado, een paar van mijn favoriete dingen.
1: Bastognekoeken. Ik val in herhaling bij nummer 1, wat schandelijk is. Het is moeilijk niet aan bastognekoeken te denken als de kruimels nog op m'n shirt en de smaak nog in mijn mond zit. Ze zijn lekker, ze kraken hard als je ze eet wat ik grappig vind, ze kruimelen en ik vind het een mooi woord. Fun Fact: Het woord wordt fout gerekend hier, en hun eerste alternatief is 'bastaardvloeken.'
2: Seks. Goed, niet zozeer een herhaling van mijn kant maar wel een beetje standaard. Ik kan het ook niet helpen dat ik mij wat dit betreft bij de meerderheid van de mensheid aansluit. Fun Fact: tot zover zijn de genoemde items in een chronologische volgorde langsgekomen.
3: Opgevouwen zitten. Nee, er is geen thematische indeling. Ik beschouw het als praktisch omdat ik mijn benen vrijwel altijd kwijt kan, mijn voeten blijven vaak beter schoon, het is comfortabel op zichzelf; dus ook zonder gestoffeerde stoelen en dikke kussens, ik imiteer iemand uit een anime en iedereen die me na probeert te doen valt om, tot mijn eigen verdere vermaak. Fun Fact: Mijn naaste familie kan het wel, misschien wel als enige mensen die ik ken.
4: Pianospelen. Ik vind het leuk om naar te luisteren, ik kan mijn volledige aandacht erop richten (geldt niet voor veel dingen) en soms vinden andere mensen het ook leuk wat weer leuk is voor mijn ellendig grote en hongerige ego. Ik doe het al jaren en het is naast het gekke zitten en mijn tekstuele geheugen ongeveer het enige wat ik kan. Fun Fact: Ik heb over een uur mijn eerste pianoles na de vakantie. Mijn leraar heeft de lestijden verzet zodat ik niet in de war zou komen met mijn collegerooster, voordat hij wist dat mijn collegerooster zou botsen met lestijd, dankzij zijn telepathische gaven.
5: Sarcasme. Oh, ik ben absoluut verzot op sarcasme. Fun Fact: Ik gebruik de term 'Fun Fact' eventueel ook sarcastisch.
6: Mooi weer. Ik ben er ooit eens op aangesproken dat het heel erg flauw is om het over het weer te hebben als ik nog geen zestig ben, door verschillende, onafhankelijke mensen zelfs. Ik hou daarom verder mijn mond. Fun Fact: Mensen krijgen energie-boosts als ze plotseling aan zonlicht worden blootgesteld, schijnt.
7: Koken. Ik ben niet bijster goed, sterker nog, ik zit naar mijn eigen bescheiden mening nog redelijk tegen de 'kan alleen een ei bakken' grens aan, maar ik vind het leuk als mensen iets eten dat ik klaargemaakt heb en al helemaal als mijn ego ook weer te eten krijgt. Ik kan uitgebreide momenten van verlichting hebben door gewoon huishoudelijke taken te doen, als het maar niet te vaak gebeurt. Fun Fact: Ik bezit een exorbitant dik boek dat grappig genoeg 'De Dikke Vegetariër' heet. Naar mijn mening is dit een hypallage.
8: Intellectueel zijn. Ik ga niet heel veel verder hierop in omdat mijn genot in het intellectueel zijn moeilijk verklaard kan worden door vrolijk en positief te bloggen. Fun Fact: Hypallage is een Griekse term en wordt dus níét op zijn Frans uitgesproken. De Y is eigenlijk een U in de uitspraak en de G is een gamma.
9: Amateuristisch ritmes drummen op mijn bekken. Ik ben wat aan de magere kant, niveau 'van de catwalk af, gratenpakhuis!' en mijn beenderen willen nog wel eens wat uitsteken. Ik drum dan bijvoorbeeld als ik zit en even doe alsof ik nadenk op de voorkant van mijn bekken, dat aan weerszijden van mijn onderbuik even naar voren steekt, om het maar even vreemd te beschrijven, omdat het een grappig hol geluid geeft. Fun Fact: Het holle geluid kan ook bereikt worden door mezelf op mijn hoofd te kloppen.
10: Zingen. Om andere mensen te sparen ben ik nog wel eens bereid niet te zingen in het openbaar. Ik faal af en toe jammerlijk. Ik ga niet meedoen aan Idols, ik blijf liever levenslang een douchezanger, om maar een woord ervoor te kiezen. Niet dat ik zing onder de douche, maar dat is niet zo erg ter zake. Realiteit is sowieso niet erg belangrijk in vergelijking tot een verhaal van matige kwaliteit.
Dus, als ik word gebeten door een hond, gestoken door een bij, of wat dan ook, dan kan ik krampachtig proberen deze vreemde lijst voor de geest te halen, wat niet lukt omdat ik het niet handig op muziek gezet heb. Slim.
Hugo Maat.
26.8.09
Esnesnon 26-8-09
Goedemiddag.
Ik werd een slordige anderhalf uur geleden er vriendelijk attent op gemaakt dat het ongebruikelijk is om op een dag van de introweek in alle rust en vrede naar een bibliotheek te gaan, in dezelfde stad maar dan een eindje verderop. Ik werd er drie dagen geleden op attent gemaakt dat het fenomeen bloggen aan het uitsterven is en dat er meer dan een miljoen 'spookblogs' bestaan, erger nog, slechts één procent van de blogs wordt wekelijks bijgewerkt. Misschien vond het onderzoek plaats tijdens mijn half jaar hiaat, dan ben ik namelijk ook schuldig aan het bezitten van een spookblog. Ach en wee. De twee gewaarwordingen die ik net genoemd heb hebben geen verband met elkaar op het eerste gezicht en ik geef het bij voorbaat al op uit te zoeken hoe ze wél verbonden zijn. 'Nucleair rund,' zei mijn broertje gisteren. Ik geef hem groot gelijk, maar dat is nog minder relevant. Ik weet niet zeker hoe duidelijk het overkomt, maar deze post had geen punt, geen plan, richting of bedoeling toen ik begon te schrijven en op dit moment zijn al die dingen nog altijd afwezig. Schrijf ik dan om me te verweren tegen het spookblogs-fenomomonomeen? Ik zal niet ontkennen dat ik hier en daar behoorlijk geërgerd raak als ik merk dat blogs in de steek worden gelaten. Niet dat ik recht van spreken heb als ik een half jaar niets geschreven heb, maar goed. Ik kan er bijvoorbeeld slecht tegen dat 'esnesnon' als blognaam in de url bezet is en wel door een blog dat niet meer dan één miezerig postje bevat. Waar ik wel weer vrolijk van word is het idee dat ik ben begonnen te bloggen toen meer mensen die ik ken begonnen te bloggen en dat ik het meest fanatiek en het meest wollig doorschrijf. Ik heb dus daadwerkelijk geen leven.
Dat gaat overigens (antecedent de staat van levenloosheid zijnde) de komende maanden, jaren helemaal leuk worden. Ik heb in ieder geval het komende semester een gigantisch volgesmeerd rooster aan colleges. Toegegeven, over een paar colleges op het rooster twijfel ik nog of ze wel echt gelden omdat er een voetnoot over 'overlap' staat, maar daar schiet ik maandag nog wel iemand voor aan/neer. Dan nog, al zouden die paar colleges uit mijn lijstje komen te vervallen, dan zit ik alsnog vijf dagen in de week met een ontstellende hoeveelheid contacturen. Ik krijg nota beide bene misschien nog wel meer 'opleiding' in mijn weekindeling te staan dan vorig jaar toen ik nog op de middelbare zat. En mijn reactie is absoluut niet die van afschuw, verschrikking, of iets van die strekking. Ik ben heel erg blij. Ten eerste ga ik het komende jaar gewoon lekker niet een baantje zoeken en verklaar ik dat doordat ik gewoon geen tijd meer heb naast mijn studie en ik al mijn vermaak wel naar het weekend móét zetten om te voorkomen dat ik aan de antidepressiva ga. (Gisteravond heb ik House gekeken, waarbij een blijkbaar briljante arts aangaf dat antidepressiva voor een hele hoop ellende kunnen zorgen.) Ten tweede hou ik van studeren, nu al. Ik ga gewoon genieten van ieder moment en mijn eigen brein slopen met eindeloze informatietoevoer. Ik zit al weer in de Openbare Bibliotheek Amsterdam, intellectueel aan het doen voor het intellectueel doen. *gniffel*
Ik heb net negen boeken teruggebracht, waarbij ik concludeerde dat ik in één leenperiode nooit zoveel boeken aan kan, zeker niet werken van zulke omvang als ik had meegesleept of, stel je voor zeg, als ik ook nog eens aan het studeren ben en daar boeken voor moet lezen. Misschien komt nu wel de vraag waarom ik in godsnaam nou geschiedenisboeken zou gaan lenen en lezen als ik ook al geschiedenis studeer en daar krankzinnig veel voor moet lezen. Het eerste antwoord, het korte antwoord, voor in het voorbijgaan, is dat ik het leuk vind. Het tweede antwoord, het spottende antwoord, meer een (slecht) grapje dan uitleg, is dat ik ook nog vrije tijd wil hebben naast mijn studie en dat ik daarom niet alleen mijn studieboeken lees. Het derde antwoord is voor de mensen die dan gewoon doorvragen en niet gediend zijn van mijn ontwijkmanouvres en flauwe opmerkingen. Ik heb altijd de mogelijkheid om te zeggen 'bemoei je met je eigen zaken,' maar dat doe ik niet zo gauw. Sterker nog, ik geloof niet dat ik die zin ooit serieus tegen iemand heb uitgesproken, ik ga liever een slap verbaal spel aan. Nee, het antwoord zou waarschijnlijk zijn: Ik denk niet dat ik het allemaal werkelijk ga lezen. Voor mijn studieboeken heb ik een compleet jaar en die zal ik lezen om mijn professoren een plezier te doen (ik ben stapelgek op mijn professoren, briljante, bevlogen en soms zelfs aantrekkelijke mensen) waar ik bij mijn geleende boeken op een lager pitje mijn tijd zal verdrijven met iets anders dan drank, drugs, geleuter op internet (oeps) of -gods forbid- een introweek.
Tot afsluiting wil ik graag zeggen dat ik in het komende half jaar ga leren op academisch niveau te schrijven. Mogelijk gaat dat effect hebben op dit blog. De lezer heeft een slordige maand de tijd voordat dit in alle hevigheid in zal zetten. In het ergste geval ga ik serieuze, gestructureerde maar niet al te langdradige posts maken over geschiedkundige onderwerpen. Ik zal een poll plaatsen om te vragen of ik misschien een poll zal plaatsen om mij af te raden dat soort posts te schrijven. (Stiekem wil ik natuurlijk weten of dit blog wel gelezen wordt, maar dat zeg ik toch niet. Puh.)
Hugo Maat.
Ik werd een slordige anderhalf uur geleden er vriendelijk attent op gemaakt dat het ongebruikelijk is om op een dag van de introweek in alle rust en vrede naar een bibliotheek te gaan, in dezelfde stad maar dan een eindje verderop. Ik werd er drie dagen geleden op attent gemaakt dat het fenomeen bloggen aan het uitsterven is en dat er meer dan een miljoen 'spookblogs' bestaan, erger nog, slechts één procent van de blogs wordt wekelijks bijgewerkt. Misschien vond het onderzoek plaats tijdens mijn half jaar hiaat, dan ben ik namelijk ook schuldig aan het bezitten van een spookblog. Ach en wee. De twee gewaarwordingen die ik net genoemd heb hebben geen verband met elkaar op het eerste gezicht en ik geef het bij voorbaat al op uit te zoeken hoe ze wél verbonden zijn. 'Nucleair rund,' zei mijn broertje gisteren. Ik geef hem groot gelijk, maar dat is nog minder relevant. Ik weet niet zeker hoe duidelijk het overkomt, maar deze post had geen punt, geen plan, richting of bedoeling toen ik begon te schrijven en op dit moment zijn al die dingen nog altijd afwezig. Schrijf ik dan om me te verweren tegen het spookblogs-fenomomonomeen? Ik zal niet ontkennen dat ik hier en daar behoorlijk geërgerd raak als ik merk dat blogs in de steek worden gelaten. Niet dat ik recht van spreken heb als ik een half jaar niets geschreven heb, maar goed. Ik kan er bijvoorbeeld slecht tegen dat 'esnesnon' als blognaam in de url bezet is en wel door een blog dat niet meer dan één miezerig postje bevat. Waar ik wel weer vrolijk van word is het idee dat ik ben begonnen te bloggen toen meer mensen die ik ken begonnen te bloggen en dat ik het meest fanatiek en het meest wollig doorschrijf. Ik heb dus daadwerkelijk geen leven.
Dat gaat overigens (antecedent de staat van levenloosheid zijnde) de komende maanden, jaren helemaal leuk worden. Ik heb in ieder geval het komende semester een gigantisch volgesmeerd rooster aan colleges. Toegegeven, over een paar colleges op het rooster twijfel ik nog of ze wel echt gelden omdat er een voetnoot over 'overlap' staat, maar daar schiet ik maandag nog wel iemand voor aan/neer. Dan nog, al zouden die paar colleges uit mijn lijstje komen te vervallen, dan zit ik alsnog vijf dagen in de week met een ontstellende hoeveelheid contacturen. Ik krijg nota beide bene misschien nog wel meer 'opleiding' in mijn weekindeling te staan dan vorig jaar toen ik nog op de middelbare zat. En mijn reactie is absoluut niet die van afschuw, verschrikking, of iets van die strekking. Ik ben heel erg blij. Ten eerste ga ik het komende jaar gewoon lekker niet een baantje zoeken en verklaar ik dat doordat ik gewoon geen tijd meer heb naast mijn studie en ik al mijn vermaak wel naar het weekend móét zetten om te voorkomen dat ik aan de antidepressiva ga. (Gisteravond heb ik House gekeken, waarbij een blijkbaar briljante arts aangaf dat antidepressiva voor een hele hoop ellende kunnen zorgen.) Ten tweede hou ik van studeren, nu al. Ik ga gewoon genieten van ieder moment en mijn eigen brein slopen met eindeloze informatietoevoer. Ik zit al weer in de Openbare Bibliotheek Amsterdam, intellectueel aan het doen voor het intellectueel doen. *gniffel*
Ik heb net negen boeken teruggebracht, waarbij ik concludeerde dat ik in één leenperiode nooit zoveel boeken aan kan, zeker niet werken van zulke omvang als ik had meegesleept of, stel je voor zeg, als ik ook nog eens aan het studeren ben en daar boeken voor moet lezen. Misschien komt nu wel de vraag waarom ik in godsnaam nou geschiedenisboeken zou gaan lenen en lezen als ik ook al geschiedenis studeer en daar krankzinnig veel voor moet lezen. Het eerste antwoord, het korte antwoord, voor in het voorbijgaan, is dat ik het leuk vind. Het tweede antwoord, het spottende antwoord, meer een (slecht) grapje dan uitleg, is dat ik ook nog vrije tijd wil hebben naast mijn studie en dat ik daarom niet alleen mijn studieboeken lees. Het derde antwoord is voor de mensen die dan gewoon doorvragen en niet gediend zijn van mijn ontwijkmanouvres en flauwe opmerkingen. Ik heb altijd de mogelijkheid om te zeggen 'bemoei je met je eigen zaken,' maar dat doe ik niet zo gauw. Sterker nog, ik geloof niet dat ik die zin ooit serieus tegen iemand heb uitgesproken, ik ga liever een slap verbaal spel aan. Nee, het antwoord zou waarschijnlijk zijn: Ik denk niet dat ik het allemaal werkelijk ga lezen. Voor mijn studieboeken heb ik een compleet jaar en die zal ik lezen om mijn professoren een plezier te doen (ik ben stapelgek op mijn professoren, briljante, bevlogen en soms zelfs aantrekkelijke mensen) waar ik bij mijn geleende boeken op een lager pitje mijn tijd zal verdrijven met iets anders dan drank, drugs, geleuter op internet (oeps) of -gods forbid- een introweek.
Tot afsluiting wil ik graag zeggen dat ik in het komende half jaar ga leren op academisch niveau te schrijven. Mogelijk gaat dat effect hebben op dit blog. De lezer heeft een slordige maand de tijd voordat dit in alle hevigheid in zal zetten. In het ergste geval ga ik serieuze, gestructureerde maar niet al te langdradige posts maken over geschiedkundige onderwerpen. Ik zal een poll plaatsen om te vragen of ik misschien een poll zal plaatsen om mij af te raden dat soort posts te schrijven. (Stiekem wil ik natuurlijk weten of dit blog wel gelezen wordt, maar dat zeg ik toch niet. Puh.)
Hugo Maat.
24.8.09
Esnesnon 24-8-09
Pre scriptum: Voordat je (ja, jij) ernaar vraagt, ik heb geen eigenwaarde en ook geen standaards nee. Kritiek is niet welkom.
Wat lopen er toch een idioten rond op universiteiten. Ik moet mezelf kwalijk nemen voor het hebben van een idyllisch beeld van de academische leeromgeving natuurlijk, maar het feit blijft.
Doffe ellende. Het hele eerste jaar is, zoals te verwachten, gewoon een club zesdeklassers, middelbare scholieren die in een groter gebouw rondlopen. Mainstream hangt als een soort dikke mist, half massief, half slecht parfum in de collegezaal. Meisjes met make-up lagen waar je je vingers doorheen kunt halen, jongens die ik niet anders kan beschrijven dan 'cool,' wat met de juiste gebaren gruwelijk sarcastisch wordt, of zelfs zonder gebaren al, hoewel de tweedejaars die ik dan aan het woord kreeg weer een beetje aanvaardbaar waren. Ik vermoed dat ik over een week of twee echt met mijn hoofd tegen muren en deuren ga slaan van ontzetting en verontwaardiging. Ben ik nu werkelijk de enige die een beetje interesse in het vakgebied toont en heeft getoond in de vorige maanden, die het werkelijk interessant vind om te doen? Ik vermoed van wel want het merendeel van de aanwezigen ziet eruit alsof ze nog nooit een boek hebben opengeslagen, misschien wel gadegeslagen van een veilige afstand maar meer dan dat niet.
Ik heb medelijden met die ontzettend bevlogen professoren, briljante types stuk voor stuk die in een uur tijd kunnen waar mijn vorige leraren weken voor nodig hadden, om het vervolgens een stuk minder goed te doen en te brengen. Al die mensen dol op hun vakgebied en helemaal enthousiast om hun geweldige kennis en liefde voor dat verhaal te delen met de jonge, plooibare geesten... Het is gewoon éénrichtingsver
Ik ben gewoon weer arrogant en elitair aan het doen, je hoeft niet bijzonder scherp of een mensenkenner te zijn om dat te merken uit deze rant, ik voel me waarschijnlijk ook heel goed over mezelf terwijl ik de rest van het studerend publiek naar mijn persoonlijke maatstaven afkraak. Maar juist doordat ik van mezelf walg voel ik me weer verheven boven de rest, ik beschouw me dan als zelfbewust en iemand die een uniek inzicht in pacht heeft, of iets van die strekking. Ieder excuus om me boven mijn medemens te plaatsen, of liever gelijk boven de blinde, stommelende massa schapen te verheffen, klinkt mij als (goede) muziek in de oren. Misschien zit er niets anders op dan echt heel goed worden in mijn vakgebied en dan de rest van mijn leven snoeven. Nu ben ik ongeveer klaar met ranten, denk ik.
Ik wil in alle rust even hieraan toevoegen dat ik ophoud met de introweek. De rest is facultatief, kost geld en is niet bijster interessant. Om niet te zeggen, jech. Artis? Kom op zeg. Een hypnoseshow? Ga naar huis. Cabaretavond? Behave. In de hoek jij. Ik hoef ook geen kroegentocht te maken, want ik heb me al voorgenomen absurd veel minder te gaan drinken de komende vijf jaar. Shock and terror. Als ik met het programma mee wil doen moet ik bovendien nog gaan slapen in Amsterdam bij vreemden ook, waarschijnlijk zelfs bij een volslagen idioot! Grom. Nee, geef mij maar een piano, boeken en alle tijd van de wereld. Dan kan ik nog iets nuttigs doen ook. Of ik me geen zorgen maak over mijn sociale contacten? Ik? Sociale contacten? Ik walg van de mensen daar, ik walg van mensen in het algemeen! Waarom zou ik nou weer sociale contacten willen hebben, welke prijs is het waard om me te mengen onder het schuim der aarde? Nee, ze mogen naar mijn Ivoren Toren staren, de achterkant om precies te zijn. Een paar keer per dag zal ik mijn blote achterwerk uit het raam steken en ze hartelijk uitlachen. Ik heb het een paar jaar in mindere mate gedaan, maar nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik ga me misdragen. God, wat ga ik me misdragen. Mijn excuses, meneer Kuijper.
Hugo Maat.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
