Goedemiddag.
Terug van weggeweest en weer binnen bereik van een toetsenbord. Ik heb het idee dat er niet de minste noodzaak is om mijn temps perdus in te halen, dat zal ik ook niet proberen. Evenmin voel ik de noodzaak om te vertellen hoe het was in Zeeland, dat kan ik redelijk simpel vertellen door te zeggen dat het aan de verwachtingen voldeed maar dat het eten me positief verraste. Voor de rest is die provincie zo ellendig saai dat ik niet de moeite ga doen me proberen te herinneren wat ik sinds donderdagmiddag uitgevoerd heb. Specifiek donderdagmiddag, want de tijd die tussen donderdagmiddag en mijn vorige post zit vind ik een intrigerende periode wegens een aantal ervaringen die niet tot mijn dagelijks leven behoren. Ik wil overigens daarmee niet zeggen dat iets mij intrigeert op het moment dat het geen onderdeel uitmaakt van mijn dagelijks leven, waar ik ook wel een paar voorbeelden van kan verzinnen. Sterker nog, de meeste dingen die ik in het dagelijks leven niet meemaak boeien me in de verste verte niet.
Ik ben dermate mentaal gesloopt door de leegheid van Zeeland, die in aanraking kwam met het restant van horror vacui in mijn geest en een vernietigende kettingreactie ontketende. Daardoor heb ik al een week kunnen posten, technisch gezien, maar heb ik dat niet gedaan. Er was simpelweg geen fatsoenlijke gedachte meer in mijn hoofd te krijgen en alle pogingen tot blogposts gingen nergens heen. Het leek erop dat ik gewoon niets wist om te vertellen. Dat heeft niet alleen gelegen aan een tekort aan dingen die ik meemaakte, dat heeft eerder te maken met het feit dat hetgeen ik wél meemaakte gelabeld werd als privé, oninteressant, te verwerpelijk voor het internet of verboden door te vertellen, wat ongeveer hetzelfde is als privé, met de nuance dat ik het op eigen houtje niet zo snel zou verzwijgen wat wel voor privé geldt. Overigens denk ik dat ik loog wat betreft het 'te verwerpelijk' gedeelte, er is niet snel een denkbeeld dat ik te verwerpelijk vind om hier uit te spreiden. Haatzaaiende boodschappen zou ik hier niet zetten omdat ik me daar te verheven voor voel, expliciete keiharde porno ook niet, maar dat vooral omdat ik niet zo goed zou weten hoe en het nog nooit heb geprobeerd. Mocht je graag willen dat er op Esnesnon expliciete harde porno zou verschijnen, gelieve dan tips en aanmoedigingen te geven.
Ik ben bezorgd over vandaag. Dat was het statement, nu de uitleg nog. Goed, ik zal het proberen. Ik en een aantal andere mensen, zo niet alle, houden er meerdere persoonlijkheden op na. Dat heeft niets te maken met schizofrenie eigenlijk, het is een kwestie van aanpassen aan verschillende sociale circuits. Voor ieder sociaal circuit heb ik minstens één aparte gedragscode, waarmee ik ongeveer op zes uitkom, bij de laatste telling. Die andere persoonlijkheden verschillen in houding en voorkeuren, ze maken andere dingen mee in hun tijd buiten het bijbehorende circuit en ze hebben elk hun eigen vrienden. Van die zes afwisselbare frontjes is of zijn er één of twee redelijk dominant, dat zijn de persoonlijkheden die actief zijn als er niemand in de buurt is om bij aan te kunnen passen, niemand behalve jezelf, wat ook weer bepaalde mogelijkheden zou kunnen oproepen, ware het niet dat het dan wel erg vaag wordt. Dan nu het probleem: soms spreek ik wat af met iemand, plan ik een activiteit of ga ik ergens heen, vanuit één van die houdingen gedacht, afhankelijk van een kennis. Op het precieze moment heb ik er dus geen erg in en geen problemen mee maar als ik er eenmaal over nadenk, als eigenste zelf, bedenk ik dat ik wellicht totaal geen zin heb om met deze of gene iets te gaan doen, dan moet ik het toch doorzetten uit idee dat ik een afspraak heb staan, of met het idee dat het vast mee zal vallen het gewoon proberen, of omwille van de vriendschap, barf. Ik maak het onnodig moeilijk voor mezelf, maar het is gewoon zo dat ik bepaalde uitnodigingen en voorstellen niet kan weigeren op het moment zelf. Dan komt daar nog het ellendige idee bij kijken dat al die mensen me schijnen te mogen, wat weer allerlei sociale rommel met zich meebrengt. Ik heb dus een onuitgesproken verplichting om mensen in de gelegenheid te stellen om mij aardig te vinden en daar iets mee te doen.
Het zou weinig geven, maar ik vind dat ik ontiegelijk aan het zeuren ben waar een hele simpele oplossing niet alleen mogelijk maar zelfs voorgeschreven is. Ik kan mensen gewoon iets niet weigeren, dat is het. Ik kan me er achteraf proberen uit te kletsen nadat ik het in een vlaag van helderheid heb ontdoken, ik kan mezelf uit de activiteit zelf werken door ineens iets te moeten doen, maar ik kan niet zeggen dat ik niet wil. De mensen die me uitnodigen zijn er namelijk heilig van overtuigd dat ik datgene altijd wil en niet zo'n klein beetje ook. Dat frustreert. Maar goed, vandaag zit ik met een soortgelijke bezigheid, toch wel zeker tot een uur of vier op zijn minst, dan kan ik me er veilig uit beginnen te praten, maar wellicht ook gewoon niet tot mijn ergernis. Het is geen eenvoudige vandaag. Gelukkig, om weer even een positieve draai aan het verhaal te geven en niet te vervallen in een soort overdreven psychologisch drama, zit ik binnenkort bijna een hele week zonder psychologische verplichtingen en mag ik doen alsof ik een beest ben. Of juist niet, maar dat is het hele idee.
Hugo Maat.
21.7.09
15.7.09
Esnesnon 15-7-09
Goedemorgen.
Ik post dit vanuit de openbare bibliotheek van Amsterdam, dat ene ding tussen het nieuwe conservatorium en het station in. Mijn posts, die de afgelopen weken al steeds verdere tussenpozen lieten vallen (iets dat ik maar al te graag corrigeerde door ontzettend langdradige en grote posts te schrijven), krijgen nu helemaal een lang, what's the word, hiaat gezien het feit dat ik morgen naar Zeeland ga, tot de 22ste. In het stukje Zeeland waar ik ga zitten word ik losgekoppeld van de moderne technologie en ga ik aan mijn inmiddels reusachtige boekenstapel zitten. Ik kan het niet laten even te kletsen over de boeken die ik ga doorwerken. Het eerste dat in me opkomt is Isabel Allende (wiens 'Zorro' ik nog altijd nodig bij miss Cupcake vandaan moet houden omdat ze anders maar giddy zou worden), waarvan ik 'Het huis met de geesten' ga lezen. Het boek schijnt een groot werk te zijn van het vroege magisch realisme, waar ik na één enkel smakelijk proefje een hele hoge pet van op heb. Ik ben erg makkelijk te overtuigen als het om boeken gaat. Een ander boek waar ik verwachtingen over heb is Eichmann in Jeruzalem van Arendt, ook wel bekend als The Banality of Evil. Bij filosofie is het boek genoemd, ik ben hem later nog een paar keer tegen gekomen, bijvoorbeeld in een werk van Van Rossem, het hele ding schijnt een controverse als ik weet niet wat te hebben veroorzaakt, dus ik besloot het boek maar even op de proef te stellen. Nog niet eens aan begonnen, dus later meer. Dan heb ik nog een stapel geschiedkundig inleeswerk, met boeken over de vroege Noormannen, de Khmer, Japan, Tsaristisch Rusland, (spiek) Arabische volkeren, de westerse Renaissance en alwéér een val van het Romeinse Rijk, een onderwerp waar ik moeilijk genoeg van krijg. Ieder boek schommelt tussen de honderd en de driehonderd bladzijdes geloof ik en ik heb ongeveer twee maanden om ze allemaal te lezen of af te keuren.
Ik zou kunnen vermoeden dat ik er helemaal stapelgek van zou worden, maar dan heb ik tenminste iets te doen de komende week als ik geen internet gebruik en verder alleen mijn moeder en kleine broertje in de buurt heb. Gek worden van een idiote stapel boeken is aangenaam daarbij vergeleken. Het lijkt me eerlijk gezegd verschrikkelijk om in Zeeland iets anders te doen dan lezen, eten en slapen. Ik wil niet aan een goor Noordzeestrand, wijd en koud, kijken naar het bruinige water terwijl ik nog altijd und immer de kraakheldere Grote Oceaan en de lauwe Caribische zee met de pikzwarte stranden en de palmen voor mijn geestesoog heb, of desnoods de prachtige blauwgroene wateren van de Atlantische Oceaan voor de Portugese stranden of zelfs de Mediterranee bij Argelès. Ik wil niet naar Neeltje Jans, wat dat ook mag zijn en ik weiger stoïcijns het op internet op te zoeken. Ik wil niet het centrum van Middelburg bekijken als ik München, Parijs, Praag, Barça, Rome en Londen heb gezien en waardig heb bevonden. Het boeit me ook niet dat het een oude stad is, van Carcasonne wint het toch niet. Ik wil geen fietstochtje maken en de schone natuur aanschouwen, ten eerste is er nauwelijks natuur in Zeeland, als het aan de natuur had gelegen was de helft van die provincie er niet eens (groot gelijk) en ten tweede wint het ook niet van de Alpen, de tropen, of zelfs de Veluwe. Ik wil ook niet naar België, want mijn vooroordelen en mijn eerste indrukken vormen samen een onverbiddelijk front dat me daar weghoudt. Ik wil niet geforceerd gezellig doen met mijn familieleden, ik wil überhaupt niet geforceerd gezellig doen. Ik wil de zak uithangen, met niemand praten en van de schone lucht genieten terwijl ik lees. De hele dag lang.
'En als je al een keer iets ervaren hebt hoef je het dus geen tweede keer?' wordt er letterlijk aan mij gevraagd. Nou dat is natuurlijk niet waar, als de ervaring positief was zou ik graag een herhaling willen ja. Dit geldt echter niet voor positieve ervaringen die in de schaduw zijn gesteld door positiever ervaringen. Ik kan niet leven op herhaling van kleine pleziertjes, het moet allemaal harder, hoger en hyper. Geef me de volgende stap, geef me een grotere kick, meer vuur, meer explosieven, meer smaak en meer bloed. Dood nog meer hersencellen, breng me in verdere vervoering, maak me gekker, maak me slimmer. Wat er ook gebeurt, kom niet aan met minder met de hoop dat het mijn aandacht trekt want op het mindere ben ik uitgekeken. Met 'second best' neem ik geen genoegen. Maar het gaat verder dan dat. Stagnatie is letterlijk stilstand, maar praktisch is het achteruitgang. Als iets niet verder ontwikkelt, als iets elke keer hetzelfde is, verveelt het me en voel ik er niets meer bij. Eten, smalltalk, oud en nieuw, school (hoewel dit eventueel niet langer telt), het is alle waarde en betekenis kwijt en voor mijn gevoel wordt het doorgespoeld. Ik haat die sleur, die regressie, als het kan bestrijd ik het. Ik word niet gelukkig noch krijg ik genot uit herhaling.
Ik ben in een giftige bui, vermeldt mijn sceptische zelf. Ik zou zo een stel factoren kunnen noemen die tot mijn momentele houding tegenover de wereld hebben geleid en daarmee ook mijn bovenstaande stuk tekst hebben gecreëerd. Dat is wat er overblijft van mensen als je ze ver genoeg ontleedt, stimulus en respons. Of het nou zorgvuldig geconditioneerd is of niet, want bij mezelf denk ik dat het eerder per ongeluk zo geworden is dan dat iemand mijn persoonlijkheid gepland heeft, mensen zijn niet vrij. We zijn altijd ondergeschikt aan patronen en hormonen, ondergeschikt aan de werking van onze eigen geest. Als je bij een driesprong komt en je kiest één van de twee wegen, dan is er geen sprake van vrijheid. Er is een reden om voor één van de twee routes te kiezen, misschien omdat het ergens heen leidt, misschien omdat de wandelaar om wat voor reden dan ook een voorkeur heeft voor één richting, misschien wordt de wandelaar die richting uit getrokken door een specifieke compositie van bomen die er uitnodigender uitziet, wat dan ook. Er is geen mogelijkheid om een andere keuze te maken dan de keuze die je hersenen vóór je maken, zelfs de poging dit te ontkomen leidt gewoon tot een keurige input-output relatie. Welk deel van je geest zou boven zichzelf kunnen staan? De ongeziene observant spoelt de band van de wandelaar terug en kijkt opnieuw. Steeds slaat hij dezelfde richting in. Één keer komt hij tussenbeide en laat hem het andere pad kiezen, maar als hij ook de tussenkomst terugspoelt gaat de wandelaar weer keurig langs de oude route.
De mensen om me heen bewegen volgens natuurwetten die ook de atomen en de geluidsgolven sturen. Gewoon iets gecompliceerder. Descartes zag poppen van vlees, machines waarvan hij niet wist of ze wel een geest hadden, iets dat hij alleen bij zichzelf had weten vast te stellen. De geest van Descartes bestond, want die dacht. Ik benijd hem. Ik zou ook wel een geest willen hebben.
Hugo Maat.
Ik post dit vanuit de openbare bibliotheek van Amsterdam, dat ene ding tussen het nieuwe conservatorium en het station in. Mijn posts, die de afgelopen weken al steeds verdere tussenpozen lieten vallen (iets dat ik maar al te graag corrigeerde door ontzettend langdradige en grote posts te schrijven), krijgen nu helemaal een lang, what's the word, hiaat gezien het feit dat ik morgen naar Zeeland ga, tot de 22ste. In het stukje Zeeland waar ik ga zitten word ik losgekoppeld van de moderne technologie en ga ik aan mijn inmiddels reusachtige boekenstapel zitten. Ik kan het niet laten even te kletsen over de boeken die ik ga doorwerken. Het eerste dat in me opkomt is Isabel Allende (wiens 'Zorro' ik nog altijd nodig bij miss Cupcake vandaan moet houden omdat ze anders maar giddy zou worden), waarvan ik 'Het huis met de geesten' ga lezen. Het boek schijnt een groot werk te zijn van het vroege magisch realisme, waar ik na één enkel smakelijk proefje een hele hoge pet van op heb. Ik ben erg makkelijk te overtuigen als het om boeken gaat. Een ander boek waar ik verwachtingen over heb is Eichmann in Jeruzalem van Arendt, ook wel bekend als The Banality of Evil. Bij filosofie is het boek genoemd, ik ben hem later nog een paar keer tegen gekomen, bijvoorbeeld in een werk van Van Rossem, het hele ding schijnt een controverse als ik weet niet wat te hebben veroorzaakt, dus ik besloot het boek maar even op de proef te stellen. Nog niet eens aan begonnen, dus later meer. Dan heb ik nog een stapel geschiedkundig inleeswerk, met boeken over de vroege Noormannen, de Khmer, Japan, Tsaristisch Rusland, (spiek) Arabische volkeren, de westerse Renaissance en alwéér een val van het Romeinse Rijk, een onderwerp waar ik moeilijk genoeg van krijg. Ieder boek schommelt tussen de honderd en de driehonderd bladzijdes geloof ik en ik heb ongeveer twee maanden om ze allemaal te lezen of af te keuren.
Ik zou kunnen vermoeden dat ik er helemaal stapelgek van zou worden, maar dan heb ik tenminste iets te doen de komende week als ik geen internet gebruik en verder alleen mijn moeder en kleine broertje in de buurt heb. Gek worden van een idiote stapel boeken is aangenaam daarbij vergeleken. Het lijkt me eerlijk gezegd verschrikkelijk om in Zeeland iets anders te doen dan lezen, eten en slapen. Ik wil niet aan een goor Noordzeestrand, wijd en koud, kijken naar het bruinige water terwijl ik nog altijd und immer de kraakheldere Grote Oceaan en de lauwe Caribische zee met de pikzwarte stranden en de palmen voor mijn geestesoog heb, of desnoods de prachtige blauwgroene wateren van de Atlantische Oceaan voor de Portugese stranden of zelfs de Mediterranee bij Argelès. Ik wil niet naar Neeltje Jans, wat dat ook mag zijn en ik weiger stoïcijns het op internet op te zoeken. Ik wil niet het centrum van Middelburg bekijken als ik München, Parijs, Praag, Barça, Rome en Londen heb gezien en waardig heb bevonden. Het boeit me ook niet dat het een oude stad is, van Carcasonne wint het toch niet. Ik wil geen fietstochtje maken en de schone natuur aanschouwen, ten eerste is er nauwelijks natuur in Zeeland, als het aan de natuur had gelegen was de helft van die provincie er niet eens (groot gelijk) en ten tweede wint het ook niet van de Alpen, de tropen, of zelfs de Veluwe. Ik wil ook niet naar België, want mijn vooroordelen en mijn eerste indrukken vormen samen een onverbiddelijk front dat me daar weghoudt. Ik wil niet geforceerd gezellig doen met mijn familieleden, ik wil überhaupt niet geforceerd gezellig doen. Ik wil de zak uithangen, met niemand praten en van de schone lucht genieten terwijl ik lees. De hele dag lang.
'En als je al een keer iets ervaren hebt hoef je het dus geen tweede keer?' wordt er letterlijk aan mij gevraagd. Nou dat is natuurlijk niet waar, als de ervaring positief was zou ik graag een herhaling willen ja. Dit geldt echter niet voor positieve ervaringen die in de schaduw zijn gesteld door positiever ervaringen. Ik kan niet leven op herhaling van kleine pleziertjes, het moet allemaal harder, hoger en hyper. Geef me de volgende stap, geef me een grotere kick, meer vuur, meer explosieven, meer smaak en meer bloed. Dood nog meer hersencellen, breng me in verdere vervoering, maak me gekker, maak me slimmer. Wat er ook gebeurt, kom niet aan met minder met de hoop dat het mijn aandacht trekt want op het mindere ben ik uitgekeken. Met 'second best' neem ik geen genoegen. Maar het gaat verder dan dat. Stagnatie is letterlijk stilstand, maar praktisch is het achteruitgang. Als iets niet verder ontwikkelt, als iets elke keer hetzelfde is, verveelt het me en voel ik er niets meer bij. Eten, smalltalk, oud en nieuw, school (hoewel dit eventueel niet langer telt), het is alle waarde en betekenis kwijt en voor mijn gevoel wordt het doorgespoeld. Ik haat die sleur, die regressie, als het kan bestrijd ik het. Ik word niet gelukkig noch krijg ik genot uit herhaling.
Ik ben in een giftige bui, vermeldt mijn sceptische zelf. Ik zou zo een stel factoren kunnen noemen die tot mijn momentele houding tegenover de wereld hebben geleid en daarmee ook mijn bovenstaande stuk tekst hebben gecreëerd. Dat is wat er overblijft van mensen als je ze ver genoeg ontleedt, stimulus en respons. Of het nou zorgvuldig geconditioneerd is of niet, want bij mezelf denk ik dat het eerder per ongeluk zo geworden is dan dat iemand mijn persoonlijkheid gepland heeft, mensen zijn niet vrij. We zijn altijd ondergeschikt aan patronen en hormonen, ondergeschikt aan de werking van onze eigen geest. Als je bij een driesprong komt en je kiest één van de twee wegen, dan is er geen sprake van vrijheid. Er is een reden om voor één van de twee routes te kiezen, misschien omdat het ergens heen leidt, misschien omdat de wandelaar om wat voor reden dan ook een voorkeur heeft voor één richting, misschien wordt de wandelaar die richting uit getrokken door een specifieke compositie van bomen die er uitnodigender uitziet, wat dan ook. Er is geen mogelijkheid om een andere keuze te maken dan de keuze die je hersenen vóór je maken, zelfs de poging dit te ontkomen leidt gewoon tot een keurige input-output relatie. Welk deel van je geest zou boven zichzelf kunnen staan? De ongeziene observant spoelt de band van de wandelaar terug en kijkt opnieuw. Steeds slaat hij dezelfde richting in. Één keer komt hij tussenbeide en laat hem het andere pad kiezen, maar als hij ook de tussenkomst terugspoelt gaat de wandelaar weer keurig langs de oude route.
De mensen om me heen bewegen volgens natuurwetten die ook de atomen en de geluidsgolven sturen. Gewoon iets gecompliceerder. Descartes zag poppen van vlees, machines waarvan hij niet wist of ze wel een geest hadden, iets dat hij alleen bij zichzelf had weten vast te stellen. De geest van Descartes bestond, want die dacht. Ik benijd hem. Ik zou ook wel een geest willen hebben.
Hugo Maat.
12.7.09
Esnesnon 12-7-09
Goedenavond.
Ik wil ten eerste mijn excuses aanbieden voor het plaatsen van een plaatje in een enorme soep aan eindeloze tekst, vooral gezien het feit dat het plaatje geen bijdrage levert aan de mogelijkheid om te ranten en alleen een ver- maaksfunctie heeft. Ik probeer een eerste paar vragen tegen te gaan: Nee, dit blog is niet bedoeld om te vermaken, het is bedoeld om jullie zielen te vullen met mentale teer of eventueel het hele ziel-ding maar uit jullie te verwijderen door middel van een overdosis verbale ellende. Nee, ik ben eigenlijk niet aan het ranten over het plaatje waar ik net over zei dat het geen echte rant-mogelijkheden opent. Nee, ik lieg altijd. De werkelijke reden dat ik moeilijk doe over het plaatje, eventueel een heel erg knullige reden, zoals een lezer terecht op kan en wellicht zou moeten merken, is dat de lay-out van dit blog 'newspaper' is genoemd, oftewel krant. Mijn gevoel zegt me dat in een krant de plaatjes ook zwart-wit horen te zijn, wat een volkomen irrationeel gevoel is. Niet dat ik mij schaam voor mijn irrationaliteit, maar dat is een andere taart die ik rustig nog wel een keertje aansnijd. Goed, ik lees een krant die vergeven is van de afbeeldingen in kleur, zes dagen in de week. Zwart-wit afbeeldingen in een krant zijn iets uit een ver en vaag verleden, in het snelvlietende perspectief van de 'postmoderne' samenleving. Het punt dat ik probeer te houden rondom het idee bloggen met afbeeldingen is daarom snel verworpen door een gesprekspartner (een volkomen willekeurig persoon, hoewel ik bij de handeling me gelijk specifieke individuen voorstel) die me bij mijn keel of schouders grijpt en flink door elkaar schudt onder de uitroep: 'Doe niet zo moeilijk!'
Ik denk eigenlijk dat ik gewoon heel erg aan een dikke knuffel toe ben, maar de afgelopen dagen ben ik alleen in de buurt van jongens en mijn moeder geweest. Oh, en die jongens waren niet het soort jongens dat ik knuffel, die zijn zeldzaam en hebben nu ineens een reden om zich speciaal te voelen. Misschien moet ik gewoon een minna(a)r(es) hebben en ik stop even met typen om een manier te verzinnen om dat makkelijker op te schrijven. Ik zoek een slippertje. Wat ik zoek is de vreemde scène waarbij ik bij een aantrekkelijke en aardige heer of dame van ongeveer mijn leeftijd in de armen kruip en huil om mijn problemen en frustraties kwijt te kunnen om vervolgens schandelijk vreemd te gaan. Het feit dat deze gebeurtenis nog niet tot het verleden behoort en zeker niet tot het heden, komt niet door mijn geveinsde geweten, want ik heb het idee dat mijn vermogen het te verbergen of goed te praten (liegen) groot genoeg is en dat mijn behoeftes momenteel mijn planvaardigheid neerschieten. Ik heb tot dusver nog geen acties van dat soort ondernomen omdat ik alleen rond jongens die je niet goed kunt knuffelen en mijn moeder heb gehangen, wat me in zekere zin ook wel ergert. Het is ook niet zo alsof ik even naar de bar of disco kan om iemand op te pakken, het algemene Almeers uitgaanspubliek is zo stijf als een bezem en danst ook ongeveer zo. En dan bedoel ik niet de bezem waar Mickey Mouse mee danst in Fantasia, ik heb in Almere nog nooit iemand zo zien dansen. Ik dwaal af. Als ik vreemd wil gaan om mijn behoeftes om zeep te helpen moet ik naar iemand die ik al ken. Ik ken ook wel iemand waarmee dat zou kunnen. Het zou niet veel geven denk ik, ware het niet dat deze hele alinea gewoon online staat.
Rationaliteit, vertelde iemand me drie dagen terug, is je van het. Als we allemaal 100% rationeel zouden nadenken zouden we beseffen dat 100% rationeel ook gewoon het best wenselijk is. Nu denken we aan onze emoties, aan ons geluk, misschien denken we aan kunst, met name het soort dat alleen voortkomt uit het materiaal van dromen en fantasie, alle dingen die we zouden verliezen als we 100% rationeel zouden zijn. Nee, zei iemand, die dingen zou je niet missen want dan ben je 100% rationeel en bedenk je dat al die dingen toch nutteloos zijn. Niets te verliezen. Glimlach en opgetrokken wenkbrouw van mijn kant. Als we nou gewoon, in plaats van het hele punt over de breedte aan te vallen, het hele zaakje even omdraaien. Stel je een wereld voor waar we 100% irrationeel zijn. Rationeel zou je dat gek noemen, irrationeel zou je dat perfect noemen. Sterker nog, als je 100% irrationeel ben zou je je geen betere denkwijze kunnen voorstellen, je zou je rede en verstand heel niet missen. Je loopt dan gewoon je spijsverterings- en/of voortplantingsorganen achterna, je kan leven van eindeloze dromen en illusies en je kan het leven tot in het volst ervaren met alle ups and downs. Je zou ook gewoon kunnen zeggen dat je dan een dier met een heel groot brein bent, maar ik nam dit punt om de zaak van het perspectief aan te wijzen. Mijn standplaatsgebondenheid zegt me vervolgens, tegen het einde van deze alinea, dat beide extremen idioot en onwenselijk zijn, dat men het beste een gezonde dosis rationaliteit en irrationaliteit in het leven kan hebben. Alle argumenten die ik aan zou leveren komen vervolgens precies uit de denkhouding die deze ook verdedigen. Maar als je er 100% rationeel over nadenkt? Als ik dat doe besef ik dat de wereld leeg zou zijn, wat me gelijk op een hersentrap van mijn menselijkheid komt te staan, mijn instinct dat mij dwingt een dier te blijven dat blijft leven. Om te blijven leven moet je immers geloven in je leven, dat het zin heeft om door te gaan. In zekere zin 'survival of the dreamers.'
Hugo Maat
Ik wil ten eerste mijn excuses aanbieden voor het plaatsen van een plaatje in een enorme soep aan eindeloze tekst, vooral gezien het feit dat het plaatje geen bijdrage levert aan de mogelijkheid om te ranten en alleen een ver- maaksfunctie heeft. Ik probeer een eerste paar vragen tegen te gaan: Nee, dit blog is niet bedoeld om te vermaken, het is bedoeld om jullie zielen te vullen met mentale teer of eventueel het hele ziel-ding maar uit jullie te verwijderen door middel van een overdosis verbale ellende. Nee, ik ben eigenlijk niet aan het ranten over het plaatje waar ik net over zei dat het geen echte rant-mogelijkheden opent. Nee, ik lieg altijd. De werkelijke reden dat ik moeilijk doe over het plaatje, eventueel een heel erg knullige reden, zoals een lezer terecht op kan en wellicht zou moeten merken, is dat de lay-out van dit blog 'newspaper' is genoemd, oftewel krant. Mijn gevoel zegt me dat in een krant de plaatjes ook zwart-wit horen te zijn, wat een volkomen irrationeel gevoel is. Niet dat ik mij schaam voor mijn irrationaliteit, maar dat is een andere taart die ik rustig nog wel een keertje aansnijd. Goed, ik lees een krant die vergeven is van de afbeeldingen in kleur, zes dagen in de week. Zwart-wit afbeeldingen in een krant zijn iets uit een ver en vaag verleden, in het snelvlietende perspectief van de 'postmoderne' samenleving. Het punt dat ik probeer te houden rondom het idee bloggen met afbeeldingen is daarom snel verworpen door een gesprekspartner (een volkomen willekeurig persoon, hoewel ik bij de handeling me gelijk specifieke individuen voorstel) die me bij mijn keel of schouders grijpt en flink door elkaar schudt onder de uitroep: 'Doe niet zo moeilijk!'Ik denk eigenlijk dat ik gewoon heel erg aan een dikke knuffel toe ben, maar de afgelopen dagen ben ik alleen in de buurt van jongens en mijn moeder geweest. Oh, en die jongens waren niet het soort jongens dat ik knuffel, die zijn zeldzaam en hebben nu ineens een reden om zich speciaal te voelen. Misschien moet ik gewoon een minna(a)r(es) hebben en ik stop even met typen om een manier te verzinnen om dat makkelijker op te schrijven. Ik zoek een slippertje. Wat ik zoek is de vreemde scène waarbij ik bij een aantrekkelijke en aardige heer of dame van ongeveer mijn leeftijd in de armen kruip en huil om mijn problemen en frustraties kwijt te kunnen om vervolgens schandelijk vreemd te gaan. Het feit dat deze gebeurtenis nog niet tot het verleden behoort en zeker niet tot het heden, komt niet door mijn geveinsde geweten, want ik heb het idee dat mijn vermogen het te verbergen of goed te praten (liegen) groot genoeg is en dat mijn behoeftes momenteel mijn planvaardigheid neerschieten. Ik heb tot dusver nog geen acties van dat soort ondernomen omdat ik alleen rond jongens die je niet goed kunt knuffelen en mijn moeder heb gehangen, wat me in zekere zin ook wel ergert. Het is ook niet zo alsof ik even naar de bar of disco kan om iemand op te pakken, het algemene Almeers uitgaanspubliek is zo stijf als een bezem en danst ook ongeveer zo. En dan bedoel ik niet de bezem waar Mickey Mouse mee danst in Fantasia, ik heb in Almere nog nooit iemand zo zien dansen. Ik dwaal af. Als ik vreemd wil gaan om mijn behoeftes om zeep te helpen moet ik naar iemand die ik al ken. Ik ken ook wel iemand waarmee dat zou kunnen. Het zou niet veel geven denk ik, ware het niet dat deze hele alinea gewoon online staat.
Rationaliteit, vertelde iemand me drie dagen terug, is je van het. Als we allemaal 100% rationeel zouden nadenken zouden we beseffen dat 100% rationeel ook gewoon het best wenselijk is. Nu denken we aan onze emoties, aan ons geluk, misschien denken we aan kunst, met name het soort dat alleen voortkomt uit het materiaal van dromen en fantasie, alle dingen die we zouden verliezen als we 100% rationeel zouden zijn. Nee, zei iemand, die dingen zou je niet missen want dan ben je 100% rationeel en bedenk je dat al die dingen toch nutteloos zijn. Niets te verliezen. Glimlach en opgetrokken wenkbrouw van mijn kant. Als we nou gewoon, in plaats van het hele punt over de breedte aan te vallen, het hele zaakje even omdraaien. Stel je een wereld voor waar we 100% irrationeel zijn. Rationeel zou je dat gek noemen, irrationeel zou je dat perfect noemen. Sterker nog, als je 100% irrationeel ben zou je je geen betere denkwijze kunnen voorstellen, je zou je rede en verstand heel niet missen. Je loopt dan gewoon je spijsverterings- en/of voortplantingsorganen achterna, je kan leven van eindeloze dromen en illusies en je kan het leven tot in het volst ervaren met alle ups and downs. Je zou ook gewoon kunnen zeggen dat je dan een dier met een heel groot brein bent, maar ik nam dit punt om de zaak van het perspectief aan te wijzen. Mijn standplaatsgebondenheid zegt me vervolgens, tegen het einde van deze alinea, dat beide extremen idioot en onwenselijk zijn, dat men het beste een gezonde dosis rationaliteit en irrationaliteit in het leven kan hebben. Alle argumenten die ik aan zou leveren komen vervolgens precies uit de denkhouding die deze ook verdedigen. Maar als je er 100% rationeel over nadenkt? Als ik dat doe besef ik dat de wereld leeg zou zijn, wat me gelijk op een hersentrap van mijn menselijkheid komt te staan, mijn instinct dat mij dwingt een dier te blijven dat blijft leven. Om te blijven leven moet je immers geloven in je leven, dat het zin heeft om door te gaan. In zekere zin 'survival of the dreamers.'
Hugo Maat
9.7.09
Esnesnon 9-7-09
Goedenavond.
Deze post krijg ik bij voorbaat niet af en als ik hem wel afkrijg dan ben ik tegen de tijd dat ik het noeste schrijverswerk weer voortzet, laat op de avond, onder invloed van geestverruimende middelen zoals daar zijn: intelligente conversatie, absoluut on-intelligente conversatie, staren naar de sterren, hangjongere zijn, dolce far niente en nog meer. Memo aan zelf, de woorden dolce far niente, die onderhand zo belangrijk zijn geworden voor mij dat ik ze ineens schuin ben gaan zetten, moeten eigenlijk ergens een keer op mijn blog gezet worden in het gedeelte dat niet met iedere nieuwe post naar beneden wordt verhuisd. Niet dat daar iets van komt. Ik zou graag medelijden met je hebben, maar ik heb het te druk. Bordje met 'So there' in Western-letters, waardoor ik de verwijzing compleet om zeep help voor geen andere reden dan een soort zielig zelfvermaak. Ik wou dat ik om mijn eigen vermaak nog kon lachen, maar misschien ben ik er onderhand zo mee doodgeslagen dat het me niets meer doet. Als ik het dan niet doe omdat ik me er beter bij voel waarom zou ik het dan doen is een terechte vraag, maar aangezien ik geen terecht antwoord ga aanleveren, (lees: de schrijver liegt op meer dan één manier) en geen enkel antwoord mijzelf of jullie het minst zal bevallen laat ik het er maar bij. Ergo.
Vandaag zou ik het gaan hebben over alles waar ik een gloeiende hekel aan heb. Ik zou jullie allemaal kunnen vertellen waarom ik een hekel heb aan ieder mens dat ik ken, waarom ik een hekel heb aan mijzelf, waarom ik een hekel heb aan alles wat bovenstaande figuren voortbrengen, veroorzaken en bedenken, waarom ik een hekel heb aan de natuur en (als hij tenminste bestaat, anders is het verkeerd gericht) aan diens schepper, waarom ik dit blog haat en waarom ik een hekel hebben aan een gloeiende hekel hebben, wat ons tot het onderwerp 'meta-haat' zou brengen. Natuurlijk is het vervolgens zo dat ik als privépersoon met de schijn van een sociaal leven en niet als volkomen autonome blog-entiteit gebonden ben aan zekere verplichting (ik schreef bijna glimlach op) om iedereen die ik ken met respect en enige (on)gepaste vriendelijkheid te behandelen, om tegenover de mensen uit mijn sociale kringen in ieder geval het idee op te houden dat ik graag in hun gezelschap verkeer. Ik wijs even zwijgend een paar mensen in het bijzonder aan zonder vervolgens te zeggen wat ik er mee bedoel zodat het alleen als een belediging kan worden opgevat waarna ik weer de ander ervan kan beschuldigen dat ze alleen maar dingen op mij projecteren.
Twee vraagjes tussendoor. Ten eerste, ik begin me af te vragen of mijn zinnen niet te gecompliceerd en te lang beginnen te worden. Ik heb een soort elitaire fetish om woorden te gebruiken die ik als enigszins onconventioneel ten opzichte van het verbale materiaal voor de dagelijkse dialoog van het gros van de Nederlanders worden beschouwd en vervolgens zinnen zo lang door te gaan dat dit blog automatisch onvoorleesbaar wordt. (dit zeg ik op de aristotelische wijze, oftewel zonder het empirisch na te gaan, ik neem de moeite niet dit blog voor te lezen, je kant het ook gewoon lezen) Even buiten de haakjes, want ik bedenk me iets. Ik zou een keer kunnen proberen gewoon wat ik schrijf voor te lezen, dat op te nemen en dat hier te posten, om te kijken wat mensen ervan vinden. Dit is geen ingeving, ik herinner me gewoon dat het idee me eerder voorkwam. Een videoblog vind ik teveel van het goede, dan moeten jullie tegen mijn hoofd aankijken voor onbepaald lange tijd en dat vind zelfs ikzelf een uiterst ongemakkelijk idee. Eten beneden ruikt lekker. Op de tweede plaats staat een vraag die zelfs een halve alinea voordat ik hem stel saai lijkt. Het zou ook niet veel geven als ik eerst mezelf achter mijn oren moest krabben voor ik weer herinnerde wat de vraag eigenlijk was. Maar goed, de vraag die geen antwoord behoeft en ondanks zijn inhoud, die anders suggereert, alleen aan mezelf gesteld wordt is 'ben ik de enige die hier gloeiende hekel koestert?' In andere woorden, wordt mijn walging van de mensheid gewoon uit duizenden harten hartelijk beantwoord? Voordat ik de vraag gesteld heb begrijp ik al dat wegens de aard van sommige soorten walging het regelrecht onmogelijk is dat iedereen voor zijn walging uitkomt, de meeste haat is namelijk verborgen. Het is dus een irrelevant hersenspinsel dat geen uitwegen of mogelijkheden heeft.
-Opvallend is het feit dat het me niet slimmer maakt, het zorgt alleen voor een grotere relatieve snelheid om na te denken. Ik weet alleen niet of de verhoogde snelheid ook productiever is en of ik ook werkelijk informatie in me op kan nemen. Meer tests zijn nodig.-
Hugo Maat.
Deze post krijg ik bij voorbaat niet af en als ik hem wel afkrijg dan ben ik tegen de tijd dat ik het noeste schrijverswerk weer voortzet, laat op de avond, onder invloed van geestverruimende middelen zoals daar zijn: intelligente conversatie, absoluut on-intelligente conversatie, staren naar de sterren, hangjongere zijn, dolce far niente en nog meer. Memo aan zelf, de woorden dolce far niente, die onderhand zo belangrijk zijn geworden voor mij dat ik ze ineens schuin ben gaan zetten, moeten eigenlijk ergens een keer op mijn blog gezet worden in het gedeelte dat niet met iedere nieuwe post naar beneden wordt verhuisd. Niet dat daar iets van komt. Ik zou graag medelijden met je hebben, maar ik heb het te druk. Bordje met 'So there' in Western-letters, waardoor ik de verwijzing compleet om zeep help voor geen andere reden dan een soort zielig zelfvermaak. Ik wou dat ik om mijn eigen vermaak nog kon lachen, maar misschien ben ik er onderhand zo mee doodgeslagen dat het me niets meer doet. Als ik het dan niet doe omdat ik me er beter bij voel waarom zou ik het dan doen is een terechte vraag, maar aangezien ik geen terecht antwoord ga aanleveren, (lees: de schrijver liegt op meer dan één manier) en geen enkel antwoord mijzelf of jullie het minst zal bevallen laat ik het er maar bij. Ergo.
Vandaag zou ik het gaan hebben over alles waar ik een gloeiende hekel aan heb. Ik zou jullie allemaal kunnen vertellen waarom ik een hekel heb aan ieder mens dat ik ken, waarom ik een hekel heb aan mijzelf, waarom ik een hekel heb aan alles wat bovenstaande figuren voortbrengen, veroorzaken en bedenken, waarom ik een hekel heb aan de natuur en (als hij tenminste bestaat, anders is het verkeerd gericht) aan diens schepper, waarom ik dit blog haat en waarom ik een hekel hebben aan een gloeiende hekel hebben, wat ons tot het onderwerp 'meta-haat' zou brengen. Natuurlijk is het vervolgens zo dat ik als privépersoon met de schijn van een sociaal leven en niet als volkomen autonome blog-entiteit gebonden ben aan zekere verplichting (ik schreef bijna glimlach op) om iedereen die ik ken met respect en enige (on)gepaste vriendelijkheid te behandelen, om tegenover de mensen uit mijn sociale kringen in ieder geval het idee op te houden dat ik graag in hun gezelschap verkeer. Ik wijs even zwijgend een paar mensen in het bijzonder aan zonder vervolgens te zeggen wat ik er mee bedoel zodat het alleen als een belediging kan worden opgevat waarna ik weer de ander ervan kan beschuldigen dat ze alleen maar dingen op mij projecteren.
Twee vraagjes tussendoor. Ten eerste, ik begin me af te vragen of mijn zinnen niet te gecompliceerd en te lang beginnen te worden. Ik heb een soort elitaire fetish om woorden te gebruiken die ik als enigszins onconventioneel ten opzichte van het verbale materiaal voor de dagelijkse dialoog van het gros van de Nederlanders worden beschouwd en vervolgens zinnen zo lang door te gaan dat dit blog automatisch onvoorleesbaar wordt. (dit zeg ik op de aristotelische wijze, oftewel zonder het empirisch na te gaan, ik neem de moeite niet dit blog voor te lezen, je kant het ook gewoon lezen) Even buiten de haakjes, want ik bedenk me iets. Ik zou een keer kunnen proberen gewoon wat ik schrijf voor te lezen, dat op te nemen en dat hier te posten, om te kijken wat mensen ervan vinden. Dit is geen ingeving, ik herinner me gewoon dat het idee me eerder voorkwam. Een videoblog vind ik teveel van het goede, dan moeten jullie tegen mijn hoofd aankijken voor onbepaald lange tijd en dat vind zelfs ikzelf een uiterst ongemakkelijk idee. Eten beneden ruikt lekker. Op de tweede plaats staat een vraag die zelfs een halve alinea voordat ik hem stel saai lijkt. Het zou ook niet veel geven als ik eerst mezelf achter mijn oren moest krabben voor ik weer herinnerde wat de vraag eigenlijk was. Maar goed, de vraag die geen antwoord behoeft en ondanks zijn inhoud, die anders suggereert, alleen aan mezelf gesteld wordt is 'ben ik de enige die hier gloeiende hekel koestert?' In andere woorden, wordt mijn walging van de mensheid gewoon uit duizenden harten hartelijk beantwoord? Voordat ik de vraag gesteld heb begrijp ik al dat wegens de aard van sommige soorten walging het regelrecht onmogelijk is dat iedereen voor zijn walging uitkomt, de meeste haat is namelijk verborgen. Het is dus een irrelevant hersenspinsel dat geen uitwegen of mogelijkheden heeft.
-Opvallend is het feit dat het me niet slimmer maakt, het zorgt alleen voor een grotere relatieve snelheid om na te denken. Ik weet alleen niet of de verhoogde snelheid ook productiever is en of ik ook werkelijk informatie in me op kan nemen. Meer tests zijn nodig.-
Hugo Maat.
8.7.09
Esnesnon 8-7-09
Goedemorgen.
Het begint ergens op te lijken, het getal acht wordt al herkend. Genoeg van deze onzin, verder met andere onzin. Extremen zijn zeer zelden goede dingen. Ik zou het nog sterker willen zeggen, vanuit mijn momentele houding tegenover de wereld, extremen zijn van huis uit fout, ware het niet dat ik enigszins sceptisch blijf over mezelf wanneer ik weiger uitzonderingen te maken. Ik zal me vanuit een zelf-sceptisch standpunt dus ook maar even beperken, dat vind ik zelf wat aangenamer. Niet dat ik keurig rekening ga houden met mijn standplaatsgebondenheid, een woord dat duidelijk geen echt woord is, gezien het rode stippellijntje dat mij er vriendelijk aan herinnert dat het uit iemands duim gezogen is; mijn conclusie is namelijk, kan ik van tevoren zeggen, dat de tijd en plaats waar ik leef de beste omstandigheden beschikbaar zijn. Niet dat zoiets waar is, hoewel we daar pas over enige tijd achter komen, vandaag het belang van geschiedschrijving. Mijn chauvinisme houdt zichzelf ook alleen maar overeind door middel van het methodisch afschrijven van omstandigheden, leefwijzes en -houdingen waar ik absoluut geen weet van heb op basis van oppervlakkige kennis, wat het tot een nog vreemdere positie maakt.
Ik baken de rant af in ruimte en tijd, met twee grote onderwerpen die ik zonder schroom tot mijn stokpaardjes kan rekenen. In de eerste plaats een dosis amateuristische sociale en politieke geschiedenis in perspectief gesteld. De kernzin van het gebeuren: De VS en de SU zijn dan wel waren allebei bagger. De één staat voor de vrije wereld, het kapitalisme en het Westen, de ander staat voor de mislukte utopie, het communisme en het oostblok. Ongeveer. Ik heb redelijk weinig kritiek op het kapitalisme en het communisme in theorie en hun fouten in theoretisch opzicht worden over het algemeen goedgepraat door hun sterke kanten, eveneens vanuit theoretisch oogpunt. Het is de toepassing die compleet de soep in loopt, waarbij ik met een zucht naar de twee grootmachten van de welbeschouwd grootste paranoïde periode van de mensheid. Om het positief te houden: Dank u, Sovjetunie, voor het scheppen van een beelsdschone wereld waar iedereen aan het werk wordt gezet zonder iets te hoeven doen, waarbij de burger geen aanmoediging krijgt om iets te verrichten, waarbij alles gepland wordt door mensen die eigenlijk niet meer dan hun eigen tuin zouden moeten plannen. Bedankt voor het feit dat jullie vervolgens besloten dat jullie wereld dermate perfect was dat niemand eruit weg mocht als ze dat wilden en iedereen behalve de leiders tot gelijkheid te dwingen, bedankt voor de beperking van privacy, menselijke vrijheid, bedankt voor een wereld die in minder dan een eeuw compleet in elkaar klapte en meer dan één mislukte generatie voortbracht. Zo, dat is weer een hoop gal, ik voel me al beter. Nu de andere kant, die volgens mij minder snel bekritiseerd wordt. Bedankt, verenigde staten van Amerika, voor het beloven van vrijheid mits iemand zich onderwerpt. Bedankt voor het enorme stelsel aan leugens dat de mensen in jullie macht doet geloven dat ze niet alleen gelukkig zijn met hun leven maar dat het ook hun eigen keuze was. Bedankt voor het verkrachten van de democratie, voor het proclameren van de regering door en voor het volk terwijl de mensen aan de macht leden van de moderne aristocratie zijn. Bedankt voor het opzetten van een fantastische gezondheidszorg en voortreffelijk onderwijs die vervolgens alleen voor de superrijken beschikbaar zijn, die de zeer kleine minderheid van de inwoners vormen en over het algemeen uit al even rijke en succesvolle milieus komen. En beide grootmachten krijgen nog een extra trofee voor grootheidswaanzin, buitenlandse en binnenlandse militaire acties, het herontdekken van de slavernij en tenslotte nog een voor het zichzelf opwerpen als de redder en avant-garde van de beschaving. Mijn punt? Nederland is gewoon beter. We zitten niet in het extreme kapitalisme en niet in het extreme communisme. We hebben sporen van de ongelijke slavencultuur, maar in ieder geval hebben we relatief niet enorme inkomensverschillen en kan iedereen aan onderwijs en gezondheidszorg komen.
Extremen ontstaan vooral door op elkaar te reageren. Als één extreme ontstaat is het een logisch gevolg dat de exacte tegenpool niet lang op zich laat wachten. Ik krijg dat idee lichtjes bij de culturele geschiedenis van Europa, waar het onderwijs zo vriendelijk was om me dood mee te gooien. Misschien waren er verstandiger leerlingen die zo handig waren om die overdoses aan cultureel onderwijs gewoon van zich af te laten glijden als papieren propjes op de betonnen wand van een Duitse bunker. Misschien bent gij, dierbare lezer, ook wel zo slim om gewoon gedurende het verloop van deze alinea uw ogen dicht te knijpen en een kap van aluminiumfolie op te zetten om straling te voorkomen. Zo ja, dan feliciteer ik u bij deze met uw prachtige leven. Ik zet nu met enige onvervaardheid mijn pincet en scalpel in de Europese culturele geschiedenis in plaats van de politieke. De achttiende eeuw was over het algemeen beschouwd de eeuw van de Verlichting, Erklärung, Illumination, de eeuw van Kant en Mozart. Die twee heb ik zelf nog niet echt naast elkaar gezet gezien, maar ik zie zelf een grote verwantschap tussen die twee. (Buiten het feit dat ik ze allebei niet mag en dat beide heren niet bepaald overtuigend zijn.) Kants hele wereld is een logische redenering met uitersten en rechte lijnen, keurig in categorieën ingedeeld. Mozart schreef lopende band-muziek, muziek die je niet eerst hoeft te horen voordat je weet of het klopt of niet omdat het aan alle wiskundige, harmonische en in zekere zin logische eisen voldeed. Beide heren waren meesters van het a priori, de één met synthetische uitspraken en de ander met muziek. Het resultaat is een correcte wereld, hypercorrect haast. Dit is misschien leuk voor een platonische wereld van wiskundige perfectie, maar mensen hebben misschien van tijd tot tijd behoefte aan iets dat géén Ideeënwereld is. De zuivere wetenschap kan zelfs in onze 'moderne' tijd nog niets met de mens als persoon, alleen met organismes, atomen en vectoren. Qua relevantie valt die wetenschap, de logica, de zuivere Rede en de hele verlichting in het niet bij de alfa-wetenschappen die werkelijk iets voor ons ras doen. Ik was van plan iets cultuurrelativistisch te schrijven maar ineens ben ik toch maar de alfa-kant aan het verdedigen tegen de bèta-kant en alfa's eigen minderwaardigheidscomplex. Ik sta dus wellicht meer aan de kant van de stroming van de negentiende eeuw, (zo, ik heb nog ongeveer het onderwerp goed weten te breien) de Romantiek, waarbij beleving centraal stond en alles wat de logica ons bracht als minderwaardig werd afgedaan. De mens moest meer gaan voelen, moest weg uit de vervreemdende drukte van de steden en ook de fabrieken, moest weg uit het systeem. De gecultiveerde en beschaafde mens werd een vervreemd mens genoemd, werd ineens in een kwaad daglicht gesteld. De Romantiek heeft naar mijn mening fantastische dingen gedaan voor muziek en dichtkunst door op te houden met keurige logische composities, om nadruk te leggen op expressie en rauwe schoonheid naar gevoel. Helaas heeft de Romantiek ons vervolgens ook blind nationalisme opgeleverd en verheerlijking van dingen die geen zilveren randje verdienen omdat ze uit bagger en uitwerpselen opgetrokken waren. Gevoel mag, liegen en misbruiken valt over na te denken. Waarschijnlijk is het beter om tussen de twee in te gaan zitten in plaats van dat we extremistisch romantisch of extreem verlicht besluiten te leven. Ik zou dolgraag willen dat ik kon zeggen dat we op dit opzicht in het moderne Nederland goed zouden zitten, maar ik twijfel er ernstig over. Door mijn diepzwarte bril zie ik een land waarin de overgrote meerderheid noch via de logica noch via romantisch gevoel leeft, een land dat hoognodig eens goede boeken moet gaan lezen, de televisie een jaar lang uit moet zetten en zijn schoolgeld terug moet vragen.
Hugo Maat.
Ps: Ik zou dat laatste zelf ook graag doen, maar ik vrees dan voor mijn studie, volgend jaar.
Het begint ergens op te lijken, het getal acht wordt al herkend. Genoeg van deze onzin, verder met andere onzin. Extremen zijn zeer zelden goede dingen. Ik zou het nog sterker willen zeggen, vanuit mijn momentele houding tegenover de wereld, extremen zijn van huis uit fout, ware het niet dat ik enigszins sceptisch blijf over mezelf wanneer ik weiger uitzonderingen te maken. Ik zal me vanuit een zelf-sceptisch standpunt dus ook maar even beperken, dat vind ik zelf wat aangenamer. Niet dat ik keurig rekening ga houden met mijn standplaatsgebondenheid, een woord dat duidelijk geen echt woord is, gezien het rode stippellijntje dat mij er vriendelijk aan herinnert dat het uit iemands duim gezogen is; mijn conclusie is namelijk, kan ik van tevoren zeggen, dat de tijd en plaats waar ik leef de beste omstandigheden beschikbaar zijn. Niet dat zoiets waar is, hoewel we daar pas over enige tijd achter komen, vandaag het belang van geschiedschrijving. Mijn chauvinisme houdt zichzelf ook alleen maar overeind door middel van het methodisch afschrijven van omstandigheden, leefwijzes en -houdingen waar ik absoluut geen weet van heb op basis van oppervlakkige kennis, wat het tot een nog vreemdere positie maakt.
Ik baken de rant af in ruimte en tijd, met twee grote onderwerpen die ik zonder schroom tot mijn stokpaardjes kan rekenen. In de eerste plaats een dosis amateuristische sociale en politieke geschiedenis in perspectief gesteld. De kernzin van het gebeuren: De VS en de SU zijn dan wel waren allebei bagger. De één staat voor de vrije wereld, het kapitalisme en het Westen, de ander staat voor de mislukte utopie, het communisme en het oostblok. Ongeveer. Ik heb redelijk weinig kritiek op het kapitalisme en het communisme in theorie en hun fouten in theoretisch opzicht worden over het algemeen goedgepraat door hun sterke kanten, eveneens vanuit theoretisch oogpunt. Het is de toepassing die compleet de soep in loopt, waarbij ik met een zucht naar de twee grootmachten van de welbeschouwd grootste paranoïde periode van de mensheid. Om het positief te houden: Dank u, Sovjetunie, voor het scheppen van een beelsdschone wereld waar iedereen aan het werk wordt gezet zonder iets te hoeven doen, waarbij de burger geen aanmoediging krijgt om iets te verrichten, waarbij alles gepland wordt door mensen die eigenlijk niet meer dan hun eigen tuin zouden moeten plannen. Bedankt voor het feit dat jullie vervolgens besloten dat jullie wereld dermate perfect was dat niemand eruit weg mocht als ze dat wilden en iedereen behalve de leiders tot gelijkheid te dwingen, bedankt voor de beperking van privacy, menselijke vrijheid, bedankt voor een wereld die in minder dan een eeuw compleet in elkaar klapte en meer dan één mislukte generatie voortbracht. Zo, dat is weer een hoop gal, ik voel me al beter. Nu de andere kant, die volgens mij minder snel bekritiseerd wordt. Bedankt, verenigde staten van Amerika, voor het beloven van vrijheid mits iemand zich onderwerpt. Bedankt voor het enorme stelsel aan leugens dat de mensen in jullie macht doet geloven dat ze niet alleen gelukkig zijn met hun leven maar dat het ook hun eigen keuze was. Bedankt voor het verkrachten van de democratie, voor het proclameren van de regering door en voor het volk terwijl de mensen aan de macht leden van de moderne aristocratie zijn. Bedankt voor het opzetten van een fantastische gezondheidszorg en voortreffelijk onderwijs die vervolgens alleen voor de superrijken beschikbaar zijn, die de zeer kleine minderheid van de inwoners vormen en over het algemeen uit al even rijke en succesvolle milieus komen. En beide grootmachten krijgen nog een extra trofee voor grootheidswaanzin, buitenlandse en binnenlandse militaire acties, het herontdekken van de slavernij en tenslotte nog een voor het zichzelf opwerpen als de redder en avant-garde van de beschaving. Mijn punt? Nederland is gewoon beter. We zitten niet in het extreme kapitalisme en niet in het extreme communisme. We hebben sporen van de ongelijke slavencultuur, maar in ieder geval hebben we relatief niet enorme inkomensverschillen en kan iedereen aan onderwijs en gezondheidszorg komen.
Extremen ontstaan vooral door op elkaar te reageren. Als één extreme ontstaat is het een logisch gevolg dat de exacte tegenpool niet lang op zich laat wachten. Ik krijg dat idee lichtjes bij de culturele geschiedenis van Europa, waar het onderwijs zo vriendelijk was om me dood mee te gooien. Misschien waren er verstandiger leerlingen die zo handig waren om die overdoses aan cultureel onderwijs gewoon van zich af te laten glijden als papieren propjes op de betonnen wand van een Duitse bunker. Misschien bent gij, dierbare lezer, ook wel zo slim om gewoon gedurende het verloop van deze alinea uw ogen dicht te knijpen en een kap van aluminiumfolie op te zetten om straling te voorkomen. Zo ja, dan feliciteer ik u bij deze met uw prachtige leven. Ik zet nu met enige onvervaardheid mijn pincet en scalpel in de Europese culturele geschiedenis in plaats van de politieke. De achttiende eeuw was over het algemeen beschouwd de eeuw van de Verlichting, Erklärung, Illumination, de eeuw van Kant en Mozart. Die twee heb ik zelf nog niet echt naast elkaar gezet gezien, maar ik zie zelf een grote verwantschap tussen die twee. (Buiten het feit dat ik ze allebei niet mag en dat beide heren niet bepaald overtuigend zijn.) Kants hele wereld is een logische redenering met uitersten en rechte lijnen, keurig in categorieën ingedeeld. Mozart schreef lopende band-muziek, muziek die je niet eerst hoeft te horen voordat je weet of het klopt of niet omdat het aan alle wiskundige, harmonische en in zekere zin logische eisen voldeed. Beide heren waren meesters van het a priori, de één met synthetische uitspraken en de ander met muziek. Het resultaat is een correcte wereld, hypercorrect haast. Dit is misschien leuk voor een platonische wereld van wiskundige perfectie, maar mensen hebben misschien van tijd tot tijd behoefte aan iets dat géén Ideeënwereld is. De zuivere wetenschap kan zelfs in onze 'moderne' tijd nog niets met de mens als persoon, alleen met organismes, atomen en vectoren. Qua relevantie valt die wetenschap, de logica, de zuivere Rede en de hele verlichting in het niet bij de alfa-wetenschappen die werkelijk iets voor ons ras doen. Ik was van plan iets cultuurrelativistisch te schrijven maar ineens ben ik toch maar de alfa-kant aan het verdedigen tegen de bèta-kant en alfa's eigen minderwaardigheidscomplex. Ik sta dus wellicht meer aan de kant van de stroming van de negentiende eeuw, (zo, ik heb nog ongeveer het onderwerp goed weten te breien) de Romantiek, waarbij beleving centraal stond en alles wat de logica ons bracht als minderwaardig werd afgedaan. De mens moest meer gaan voelen, moest weg uit de vervreemdende drukte van de steden en ook de fabrieken, moest weg uit het systeem. De gecultiveerde en beschaafde mens werd een vervreemd mens genoemd, werd ineens in een kwaad daglicht gesteld. De Romantiek heeft naar mijn mening fantastische dingen gedaan voor muziek en dichtkunst door op te houden met keurige logische composities, om nadruk te leggen op expressie en rauwe schoonheid naar gevoel. Helaas heeft de Romantiek ons vervolgens ook blind nationalisme opgeleverd en verheerlijking van dingen die geen zilveren randje verdienen omdat ze uit bagger en uitwerpselen opgetrokken waren. Gevoel mag, liegen en misbruiken valt over na te denken. Waarschijnlijk is het beter om tussen de twee in te gaan zitten in plaats van dat we extremistisch romantisch of extreem verlicht besluiten te leven. Ik zou dolgraag willen dat ik kon zeggen dat we op dit opzicht in het moderne Nederland goed zouden zitten, maar ik twijfel er ernstig over. Door mijn diepzwarte bril zie ik een land waarin de overgrote meerderheid noch via de logica noch via romantisch gevoel leeft, een land dat hoognodig eens goede boeken moet gaan lezen, de televisie een jaar lang uit moet zetten en zijn schoolgeld terug moet vragen.
Hugo Maat.
Ps: Ik zou dat laatste zelf ook graag doen, maar ik vrees dan voor mijn studie, volgend jaar.
4.7.09
Esnesnon 4-7-09
Hallo.
Terug naar het hele 'muziek luisteren als soundtrack voor je leven' gebeuren, waar ik het een post of wat geleden over had. Ik had namelijk weer een soortgelijke ingeving. Ik zat op de fiets, op een pad dat door een grasveld liep, het was zonnig en warm, en ik strikte mijn veters. Ik stond met mijn linkerbeen op de grond aan de rechterkant van mijn fiets, de fiets leunde tegen mijn been en mijn rechtervoet stond dwars op het frame, op die stang die alleen herenfietsen hebben. Terwijl ik bezig was luisterde ik naar een vioolsolo Bach, wat tot gevolg had dat ik van het ene moment op het andere me in een arthouse film bevond. Dat is natuurlijk wel gelijk het moment om te gaan bedenken waar die film over gaat. Ik kwam ongeveer op het volgende terwijl ik verder fietste. Om maar even lekker arthouse te doen fietste de hoofdpersoon de hele tijd en nergens heen. Heel weinig tekst, heel veel landschappen en voornamelijk shots van iemand die zit te fietsen. Nu de iets belangrijker vraag: waarom. Ik bedacht dat de moeder van de hoofdpersoon overleden was en dat het joch maar bij zijn vader moest gaan wonen. De hoofdpersoon besluit om niet in de rouw te gaan en melancholiek te doen maar kleedt zich zo kleurrijk mogelijk en gaat fietsen, heel veel fietsen. Tijdens het fietsen komen er flashbacks van zijn moeder, die hem heeft leren fietsen toen hij een klein jongetje was en continu speelt de klassieke muziek door. Al fietsende laat de hoofdpersoon steeds meer achter, hij gaat steeds meer op in het bijna meditatieve rondrijden. Hij gooit zijn telefoon, waar continu mensen hem bezorgd op bellen, weg, hij gooit zijn portomonnee in de sloot, hij blijft weg bij alle mogelijke technologie, het is alleen nog maar hemzelf en die fiets. De fiets wordt intussen steeds vuiler en krakkemikkiger, net als zijn kleurige kleding die hij weigert uit te trekken en zijn tochten worden steeds langer, soms blijft hij dagen weg. Hij leert het zonder alles te stellen, wat weer in lijn licht met flashbacks waarin hij leert zonder zijn moeders ondersteuning of zonder zijwieltjes te fietsen. Uiteindelijk is alles weg en gaat hij op een hele lange tocht, zonder eten of drinken mee te nemen, alleen nog maar zichzelf, de fiets en de kleren aan zijn lijf. Na een paar dagen, waarin hij steeds minder helder wordt, wordt hij aangereden door een bus dan wel auto. Terwijl hij met een klap op het asfalt terecht komt zijn er weer flashbacks waarin hij als klein jochie van zijn fiets valt, en huilend op de grond ligt tot zijn moeder hem oppakt, stevig vasthoudt en zijn tranen droogt. Dan ligt hij weer in het 'heden' op het asfalt voor de bus dan wel auto, zonder moeder. Als het erop lijkt dat hij doodgaat komt zijn vader aanzetten, die hem oppakt en meeneemt naar het ziekenhuis. Zijn vader blijkt dan al dagen naar hem op zoek te zijn, op zoek naar het laatste dat nog belangrijk voor hem is in de wereld. Ineens heeft de hoofdpersoon ook weer de zin van het bestaan te pakken, hij wordt beter, etcetera. Terwijl de aftiteling begint gaat de muziek gewoon nog even door. Ik geloof niet dat ik het plot heb gestolen, als dat wel zo is, gelieve dat dan even door te geven zodat ik het volkomen kan negeren.
Het punt in dit veel te snel uitgeperste arthouse verhaal, waar ik geen film van moet maken want dan wordt het geheid een parodie, ligt in mijn idee vooral bij dat dingen weggooien. Dat hoort weer bij een ander onderwerp in een andere eerder genoemde post, reproduceer reproduceer, halfzachte poging tot het aanzetten van mijn lezers van het lezen van eerdere post om geen enkele redelijke reden. Als ik nou eens zou ophouden met het gebruik van alcohol, als ik dat element uit mijn leven zou gooien, wat zou er dan gebeuren? Misschien ga ik het eerst missen en vervelend vinden, zeker bij aangelegenheden waarbij iedereen het gebruikt en peer-pressure uitoefent, maar misschien kom ik na enige tijd weer bij het oorspronkelijke besef dat het volkomen onnodig is, dat het leven minstens even goed en vol is zonder het aanvallen van mijn hersencellen. Wat als ik ophou met virtueel massamoorden en in plaats daarvan boeken ga lezen, zou ik het blijven missen of zou dat gemis zich uiteindelijk laten inruilen voor eenzelfde besef? Ik geloof dat ik minder dingen weg te gooien heb dan de meeste Nederlanders, van mijn leeftijd of niet, dus heel veel voorbeelden hou ik niet over. Het is een punt van nadenken en aandacht, maar nu heb ik eerst andere zaken af te handelen dus ik zet er een punt achter.
Hugo Maat.
Terug naar het hele 'muziek luisteren als soundtrack voor je leven' gebeuren, waar ik het een post of wat geleden over had. Ik had namelijk weer een soortgelijke ingeving. Ik zat op de fiets, op een pad dat door een grasveld liep, het was zonnig en warm, en ik strikte mijn veters. Ik stond met mijn linkerbeen op de grond aan de rechterkant van mijn fiets, de fiets leunde tegen mijn been en mijn rechtervoet stond dwars op het frame, op die stang die alleen herenfietsen hebben. Terwijl ik bezig was luisterde ik naar een vioolsolo Bach, wat tot gevolg had dat ik van het ene moment op het andere me in een arthouse film bevond. Dat is natuurlijk wel gelijk het moment om te gaan bedenken waar die film over gaat. Ik kwam ongeveer op het volgende terwijl ik verder fietste. Om maar even lekker arthouse te doen fietste de hoofdpersoon de hele tijd en nergens heen. Heel weinig tekst, heel veel landschappen en voornamelijk shots van iemand die zit te fietsen. Nu de iets belangrijker vraag: waarom. Ik bedacht dat de moeder van de hoofdpersoon overleden was en dat het joch maar bij zijn vader moest gaan wonen. De hoofdpersoon besluit om niet in de rouw te gaan en melancholiek te doen maar kleedt zich zo kleurrijk mogelijk en gaat fietsen, heel veel fietsen. Tijdens het fietsen komen er flashbacks van zijn moeder, die hem heeft leren fietsen toen hij een klein jongetje was en continu speelt de klassieke muziek door. Al fietsende laat de hoofdpersoon steeds meer achter, hij gaat steeds meer op in het bijna meditatieve rondrijden. Hij gooit zijn telefoon, waar continu mensen hem bezorgd op bellen, weg, hij gooit zijn portomonnee in de sloot, hij blijft weg bij alle mogelijke technologie, het is alleen nog maar hemzelf en die fiets. De fiets wordt intussen steeds vuiler en krakkemikkiger, net als zijn kleurige kleding die hij weigert uit te trekken en zijn tochten worden steeds langer, soms blijft hij dagen weg. Hij leert het zonder alles te stellen, wat weer in lijn licht met flashbacks waarin hij leert zonder zijn moeders ondersteuning of zonder zijwieltjes te fietsen. Uiteindelijk is alles weg en gaat hij op een hele lange tocht, zonder eten of drinken mee te nemen, alleen nog maar zichzelf, de fiets en de kleren aan zijn lijf. Na een paar dagen, waarin hij steeds minder helder wordt, wordt hij aangereden door een bus dan wel auto. Terwijl hij met een klap op het asfalt terecht komt zijn er weer flashbacks waarin hij als klein jochie van zijn fiets valt, en huilend op de grond ligt tot zijn moeder hem oppakt, stevig vasthoudt en zijn tranen droogt. Dan ligt hij weer in het 'heden' op het asfalt voor de bus dan wel auto, zonder moeder. Als het erop lijkt dat hij doodgaat komt zijn vader aanzetten, die hem oppakt en meeneemt naar het ziekenhuis. Zijn vader blijkt dan al dagen naar hem op zoek te zijn, op zoek naar het laatste dat nog belangrijk voor hem is in de wereld. Ineens heeft de hoofdpersoon ook weer de zin van het bestaan te pakken, hij wordt beter, etcetera. Terwijl de aftiteling begint gaat de muziek gewoon nog even door. Ik geloof niet dat ik het plot heb gestolen, als dat wel zo is, gelieve dat dan even door te geven zodat ik het volkomen kan negeren.
Het punt in dit veel te snel uitgeperste arthouse verhaal, waar ik geen film van moet maken want dan wordt het geheid een parodie, ligt in mijn idee vooral bij dat dingen weggooien. Dat hoort weer bij een ander onderwerp in een andere eerder genoemde post, reproduceer reproduceer, halfzachte poging tot het aanzetten van mijn lezers van het lezen van eerdere post om geen enkele redelijke reden. Als ik nou eens zou ophouden met het gebruik van alcohol, als ik dat element uit mijn leven zou gooien, wat zou er dan gebeuren? Misschien ga ik het eerst missen en vervelend vinden, zeker bij aangelegenheden waarbij iedereen het gebruikt en peer-pressure uitoefent, maar misschien kom ik na enige tijd weer bij het oorspronkelijke besef dat het volkomen onnodig is, dat het leven minstens even goed en vol is zonder het aanvallen van mijn hersencellen. Wat als ik ophou met virtueel massamoorden en in plaats daarvan boeken ga lezen, zou ik het blijven missen of zou dat gemis zich uiteindelijk laten inruilen voor eenzelfde besef? Ik geloof dat ik minder dingen weg te gooien heb dan de meeste Nederlanders, van mijn leeftijd of niet, dus heel veel voorbeelden hou ik niet over. Het is een punt van nadenken en aandacht, maar nu heb ik eerst andere zaken af te handelen dus ik zet er een punt achter.
Hugo Maat.
2.7.09
Esnesnon 2-7-09
Goedemorgen.
Ik kan slagroom kloppen. De aankondiging dat ik dat blijkbaar zou kunnen mondde uit in een discussie die weer spaak liep, een heen en weer gooien van ongeveer dezelfde zinnen betreffende de vraag of het nou bijzonder was dat ik het kon of niet. Ik koos natuurlijk de bescheiden kant, want dat doe ik, als onmetelijk bescheiden persoon, vrijwel altijd. Schaamteloze zelfpromotie is niet iets waar ik mezelf over op de borst zou kloppen. Maar nee, werd er gezegd, het kan ook een schiftende, onduidelijke massa worden, of iets dat meer op boter lijkt. Het is blijkbaar een kunst om gewoon een stevige slagroom te maken, terwijl het niets is dan een mixer in de massa steken en wachten tot het stevig spul is geworden. Ik voelde me haast beledigd, dat ze me complimenteerden op iets waar echt geen kunst aan was, het gaf me het idee dat ze met moeite probeerden iets te vinden wat ik kon. Nu is er ook wel bijster weinig dat ik kan, dus de moeite begrijp ik in zekere zin, maar om vervolgens slagroom kloppen als prestatie te gaan zien werd mij te veel. Onderhand meen ik te hebben begrepen dat deze vorm van zeuren over niets miemelen wordt genoemd. Als dat niet het geval is, dan snoef ik gewoon.
Over miemelen gesproken, mijn broertje vindt dat ik moet vermelden dat hij een zeurderig klein stuk ongeluk is. Ik ga niet eens proberen om te bevatten waar die vreemde kronkelige koelapparatuur boven in die kop probeert te komen, maar ik neem aan dat het iets te doen heeft met de verwoesting van de aarde, de mensheid, de komst van de tijdmachine en het verheffen van alles dat banaal is tot erfzonde, door middel van totale vernietiging van geestelijke gezondheid. Het eerste teken van de komst van deze verwoester zal het simultaan uitbarsten in gejank door driehonderd puppies zijn, die vervolgens zo hard getrapt zullen worden dat hun ingewanden hun lichaam verlaten door iedere mogelijke uitgang, inclusief de poriën, waardoor ze veranderen in een soort morbide play-doh ding. Het tweede teken zal een enorme wolk zijn, voor de helft groen en voor de helft paars en het zal lijken op een yin-yang teken. Die wolk zal alle koeien dermate bang maken dat ze emigreren naar India. Het derde en laatste teken zal een Harley-Davidson zijn, met twee voorwielen en zeven koplampen, die stilletjes in een Londonse achterbuurt geparkeerd zal staan. Dan is de verwoesting nabij. Nou, dit hoop ik eigenlijk een beetje, want anders is mijn broertje alleen maar bezig met die suffe dingen waar dertienjarigen zich nou eenmaal mee bezig houden. Of nog veel suffiger dingen.
Ik nam mezelf gisteren for no reason at all voor dat ik op zou houden met nichterig gedrag na mijn voorstelling voor schooltoneel, (waarbij ik een mannelijke cheerleader, ofwel een queerleader speelde) maar het blijft grappig. Dit laat weer zien hoeveel ik overlaat van voornemens. Serieuze voornemens of niet, ze zijn geen blijvend contract in mijn ogen, eerder iets dat ik zei toen ik nog, ahem, jong en onredelijk was. Maar goed, ik ben daarna altijd ineens heel volwassen of nog jonger en onredelijker dan ooit, waardoor ik zonder probleem het voornemen aan kleine reepjes kan scheuren met de keukenmachine. Gisteravond waren de buren op bezoek en ik heb hoogverraad gepleegd. Ze kwamen even eten (slagroom bij het toetje) omwille van mijn slagen, waar ik inmiddels ook wel over ben uitgepraat. Het zijn allebei leraren, wat voor interessante gesprekken zorgt met een ex-scholier en een net-scholier in de directe omgeving. Omdat ik toch klaar ben met school vond ik het acceptabel om even, ten bate van alle leerlingen die niet mijn glorieuze vrijheid konden delen, mijn gal te spuwen over al het slechte gedrag van alle leraren die ik zo in de afgelopen tijd gehad heb. Ik dacht dat mijn buren uit professioneel opzicht misschien wel geïnteresseerd zouden zijn in een onverbloemde lading kritiek van een scholier die het niet zoveel meer uitmaakte. Voor iedereen die zich afvraagt wat nou in hemelsnaam het idee is achter de alinea:
Hugo Maat.
Ik kan slagroom kloppen. De aankondiging dat ik dat blijkbaar zou kunnen mondde uit in een discussie die weer spaak liep, een heen en weer gooien van ongeveer dezelfde zinnen betreffende de vraag of het nou bijzonder was dat ik het kon of niet. Ik koos natuurlijk de bescheiden kant, want dat doe ik, als onmetelijk bescheiden persoon, vrijwel altijd. Schaamteloze zelfpromotie is niet iets waar ik mezelf over op de borst zou kloppen. Maar nee, werd er gezegd, het kan ook een schiftende, onduidelijke massa worden, of iets dat meer op boter lijkt. Het is blijkbaar een kunst om gewoon een stevige slagroom te maken, terwijl het niets is dan een mixer in de massa steken en wachten tot het stevig spul is geworden. Ik voelde me haast beledigd, dat ze me complimenteerden op iets waar echt geen kunst aan was, het gaf me het idee dat ze met moeite probeerden iets te vinden wat ik kon. Nu is er ook wel bijster weinig dat ik kan, dus de moeite begrijp ik in zekere zin, maar om vervolgens slagroom kloppen als prestatie te gaan zien werd mij te veel. Onderhand meen ik te hebben begrepen dat deze vorm van zeuren over niets miemelen wordt genoemd. Als dat niet het geval is, dan snoef ik gewoon.
Over miemelen gesproken, mijn broertje vindt dat ik moet vermelden dat hij een zeurderig klein stuk ongeluk is. Ik ga niet eens proberen om te bevatten waar die vreemde kronkelige koelapparatuur boven in die kop probeert te komen, maar ik neem aan dat het iets te doen heeft met de verwoesting van de aarde, de mensheid, de komst van de tijdmachine en het verheffen van alles dat banaal is tot erfzonde, door middel van totale vernietiging van geestelijke gezondheid. Het eerste teken van de komst van deze verwoester zal het simultaan uitbarsten in gejank door driehonderd puppies zijn, die vervolgens zo hard getrapt zullen worden dat hun ingewanden hun lichaam verlaten door iedere mogelijke uitgang, inclusief de poriën, waardoor ze veranderen in een soort morbide play-doh ding. Het tweede teken zal een enorme wolk zijn, voor de helft groen en voor de helft paars en het zal lijken op een yin-yang teken. Die wolk zal alle koeien dermate bang maken dat ze emigreren naar India. Het derde en laatste teken zal een Harley-Davidson zijn, met twee voorwielen en zeven koplampen, die stilletjes in een Londonse achterbuurt geparkeerd zal staan. Dan is de verwoesting nabij. Nou, dit hoop ik eigenlijk een beetje, want anders is mijn broertje alleen maar bezig met die suffe dingen waar dertienjarigen zich nou eenmaal mee bezig houden. Of nog veel suffiger dingen.
Ik nam mezelf gisteren for no reason at all voor dat ik op zou houden met nichterig gedrag na mijn voorstelling voor schooltoneel, (waarbij ik een mannelijke cheerleader, ofwel een queerleader speelde) maar het blijft grappig. Dit laat weer zien hoeveel ik overlaat van voornemens. Serieuze voornemens of niet, ze zijn geen blijvend contract in mijn ogen, eerder iets dat ik zei toen ik nog, ahem, jong en onredelijk was. Maar goed, ik ben daarna altijd ineens heel volwassen of nog jonger en onredelijker dan ooit, waardoor ik zonder probleem het voornemen aan kleine reepjes kan scheuren met de keukenmachine. Gisteravond waren de buren op bezoek en ik heb hoogverraad gepleegd. Ze kwamen even eten (slagroom bij het toetje) omwille van mijn slagen, waar ik inmiddels ook wel over ben uitgepraat. Het zijn allebei leraren, wat voor interessante gesprekken zorgt met een ex-scholier en een net-scholier in de directe omgeving. Omdat ik toch klaar ben met school vond ik het acceptabel om even, ten bate van alle leerlingen die niet mijn glorieuze vrijheid konden delen, mijn gal te spuwen over al het slechte gedrag van alle leraren die ik zo in de afgelopen tijd gehad heb. Ik dacht dat mijn buren uit professioneel opzicht misschien wel geïnteresseerd zouden zijn in een onverbloemde lading kritiek van een scholier die het niet zoveel meer uitmaakte. Voor iedereen die zich afvraagt wat nou in hemelsnaam het idee is achter de alinea:
Hugo Maat.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
