Esnesnon 9-7-09

Goedenavond.

Deze post krijg ik bij voorbaat niet af en als ik hem wel afkrijg dan ben ik tegen de tijd dat ik het noeste schrijverswerk weer voortzet, laat op de avond, onder invloed van geestverruimende middelen zoals daar zijn: intelligente conversatie, absoluut on-intelligente conversatie, staren naar de sterren, hangjongere zijn, dolce far niente en nog meer. Memo aan zelf, de woorden dolce far niente, die onderhand zo belangrijk zijn geworden voor mij dat ik ze ineens schuin ben gaan zetten, moeten eigenlijk ergens een keer op mijn blog gezet worden in het gedeelte dat niet met iedere nieuwe post naar beneden wordt verhuisd. Niet dat daar iets van komt. Ik zou graag medelijden met je hebben, maar ik heb het te druk. Bordje met 'So there' in Western-letters, waardoor ik de verwijzing compleet om zeep help voor geen andere reden dan een soort zielig zelfvermaak. Ik wou dat ik om mijn eigen vermaak nog kon lachen, maar misschien ben ik er onderhand zo mee doodgeslagen dat het me niets meer doet. Als ik het dan niet doe omdat ik me er beter bij voel waarom zou ik het dan doen is een terechte vraag, maar aangezien ik geen terecht antwoord ga aanleveren, (lees: de schrijver liegt op meer dan één manier) en geen enkel antwoord mijzelf of jullie het minst zal bevallen laat ik het er maar bij. Ergo.

Vandaag zou ik het gaan hebben over alles waar ik een gloeiende hekel aan heb. Ik zou jullie allemaal kunnen vertellen waarom ik een hekel heb aan ieder mens dat ik ken, waarom ik een hekel heb aan mijzelf, waarom ik een hekel heb aan alles wat bovenstaande figuren voortbrengen, veroorzaken en bedenken, waarom ik een hekel heb aan de natuur en (als hij tenminste bestaat, anders is het verkeerd gericht) aan diens schepper, waarom ik dit blog haat en waarom ik een hekel hebben aan een gloeiende hekel hebben, wat ons tot het onderwerp 'meta-haat' zou brengen. Natuurlijk is het vervolgens zo dat ik als privépersoon met de schijn van een sociaal leven en niet als volkomen autonome blog-entiteit gebonden ben aan zekere verplichting (ik schreef bijna glimlach op) om iedereen die ik ken met respect en enige (on)gepaste vriendelijkheid te behandelen, om tegenover de mensen uit mijn sociale kringen in ieder geval het idee op te houden dat ik graag in hun gezelschap verkeer. Ik wijs even zwijgend een paar mensen in het bijzonder aan zonder vervolgens te zeggen wat ik er mee bedoel zodat het alleen als een belediging kan worden opgevat waarna ik weer de ander ervan kan beschuldigen dat ze alleen maar dingen op mij projecteren.

Twee vraagjes tussendoor. Ten eerste, ik begin me af te vragen of mijn zinnen niet te gecompliceerd en te lang beginnen te worden. Ik heb een soort elitaire fetish om woorden te gebruiken die ik als enigszins onconventioneel ten opzichte van het verbale materiaal voor de dagelijkse dialoog van het gros van de Nederlanders worden beschouwd en vervolgens zinnen zo lang door te gaan dat dit blog automatisch onvoorleesbaar wordt. (dit zeg ik op de aristotelische wijze, oftewel zonder het empirisch na te gaan, ik neem de moeite niet dit blog voor te lezen, je kant het ook gewoon lezen) Even buiten de haakjes, want ik bedenk me iets. Ik zou een keer kunnen proberen gewoon wat ik schrijf voor te lezen, dat op te nemen en dat hier te posten, om te kijken wat mensen ervan vinden. Dit is geen ingeving, ik herinner me gewoon dat het idee me eerder voorkwam. Een videoblog vind ik teveel van het goede, dan moeten jullie tegen mijn hoofd aankijken voor onbepaald lange tijd en dat vind zelfs ikzelf een uiterst ongemakkelijk idee. Eten beneden ruikt lekker. Op de tweede plaats staat een vraag die zelfs een halve alinea voordat ik hem stel saai lijkt. Het zou ook niet veel geven als ik eerst mezelf achter mijn oren moest krabben voor ik weer herinnerde wat de vraag eigenlijk was. Maar goed, de vraag die geen antwoord behoeft en ondanks zijn inhoud, die anders suggereert, alleen aan mezelf gesteld wordt is 'ben ik de enige die hier gloeiende hekel koestert?' In andere woorden, wordt mijn walging van de mensheid gewoon uit duizenden harten hartelijk beantwoord? Voordat ik de vraag gesteld heb begrijp ik al dat wegens de aard van sommige soorten walging het regelrecht onmogelijk is dat iedereen voor zijn walging uitkomt, de meeste haat is namelijk verborgen. Het is dus een irrelevant hersenspinsel dat geen uitwegen of mogelijkheden heeft.

-Opvallend is het feit dat het me niet slimmer maakt, het zorgt alleen voor een grotere relatieve snelheid om na te denken. Ik weet alleen niet of de verhoogde snelheid ook productiever is en of ik ook werkelijk informatie in me op kan nemen. Meer tests zijn nodig.-

Hugo Maat.