Esnesnon 2-7-09

Goedemorgen.

Ik kan slagroom kloppen. De aankondiging dat ik dat blijkbaar zou kunnen mondde uit in een discussie die weer spaak liep, een heen en weer gooien van ongeveer dezelfde zinnen betreffende de vraag of het nou bijzonder was dat ik het kon of niet. Ik koos natuurlijk de bescheiden kant, want dat doe ik, als onmetelijk bescheiden persoon, vrijwel altijd. Schaamteloze zelfpromotie is niet iets waar ik mezelf over op de borst zou kloppen. Maar nee, werd er gezegd, het kan ook een schiftende, onduidelijke massa worden, of iets dat meer op boter lijkt. Het is blijkbaar een kunst om gewoon een stevige slagroom te maken, terwijl het niets is dan een mixer in de massa steken en wachten tot het stevig spul is geworden. Ik voelde me haast beledigd, dat ze me complimenteerden op iets waar echt geen kunst aan was, het gaf me het idee dat ze met moeite probeerden iets te vinden wat ik kon. Nu is er ook wel bijster weinig dat ik kan, dus de moeite begrijp ik in zekere zin, maar om vervolgens slagroom kloppen als prestatie te gaan zien werd mij te veel. Onderhand meen ik te hebben begrepen dat deze vorm van zeuren over niets miemelen wordt genoemd. Als dat niet het geval is, dan snoef ik gewoon.

Over miemelen gesproken, mijn broertje vindt dat ik moet vermelden dat hij een zeurderig klein stuk ongeluk is. Ik ga niet eens proberen om te bevatten waar die vreemde kronkelige koelapparatuur boven in die kop probeert te komen, maar ik neem aan dat het iets te doen heeft met de verwoesting van de aarde, de mensheid, de komst van de tijdmachine en het verheffen van alles dat banaal is tot erfzonde, door middel van totale vernietiging van geestelijke gezondheid. Het eerste teken van de komst van deze verwoester zal het simultaan uitbarsten in gejank door driehonderd puppies zijn, die vervolgens zo hard getrapt zullen worden dat hun ingewanden hun lichaam verlaten door iedere mogelijke uitgang, inclusief de poriën, waardoor ze veranderen in een soort morbide play-doh ding. Het tweede teken zal een enorme wolk zijn, voor de helft groen en voor de helft paars en het zal lijken op een yin-yang teken. Die wolk zal alle koeien dermate bang maken dat ze emigreren naar India. Het derde en laatste teken zal een Harley-Davidson zijn, met twee voorwielen en zeven koplampen, die stilletjes in een Londonse achterbuurt geparkeerd zal staan. Dan is de verwoesting nabij. Nou, dit hoop ik eigenlijk een beetje, want anders is mijn broertje alleen maar bezig met die suffe dingen waar dertienjarigen zich nou eenmaal mee bezig houden. Of nog veel suffiger dingen.

Ik nam mezelf gisteren for no reason at all voor dat ik op zou houden met nichterig gedrag na mijn voorstelling voor schooltoneel, (waarbij ik een mannelijke cheerleader, ofwel een queerleader speelde) maar het blijft grappig. Dit laat weer zien hoeveel ik overlaat van voornemens. Serieuze voornemens of niet, ze zijn geen blijvend contract in mijn ogen, eerder iets dat ik zei toen ik nog, ahem, jong en onredelijk was. Maar goed, ik ben daarna altijd ineens heel volwassen of nog jonger en onredelijker dan ooit, waardoor ik zonder probleem het voornemen aan kleine reepjes kan scheuren met de keukenmachine. Gisteravond waren de buren op bezoek en ik heb hoogverraad gepleegd. Ze kwamen even eten (slagroom bij het toetje) omwille van mijn slagen, waar ik inmiddels ook wel over ben uitgepraat. Het zijn allebei leraren, wat voor interessante gesprekken zorgt met een ex-scholier en een net-scholier in de directe omgeving. Omdat ik toch klaar ben met school vond ik het acceptabel om even, ten bate van alle leerlingen die niet mijn glorieuze vrijheid konden delen, mijn gal te spuwen over al het slechte gedrag van alle leraren die ik zo in de afgelopen tijd gehad heb. Ik dacht dat mijn buren uit professioneel opzicht misschien wel geïnteresseerd zouden zijn in een onverbloemde lading kritiek van een scholier die het niet zoveel meer uitmaakte. Voor iedereen die zich afvraagt wat nou in hemelsnaam het idee is achter de alinea:

Hugo Maat.