Esnesnon 28-7-09

Goedemiddag.

Terug van weggeweest en weer binnen bereik van een toetsenbord. Ik heb het idee dat er niet de minste noodzaak is om mijn temps perdus in te halen, dat zal ik ook niet proberen. Evenmin voel ik de noodzaak om te vertellen hoe het was in Zeeland, dat kan ik redelijk simpel vertellen door te zeggen dat het aan de verwachtingen voldeed maar dat het eten me positief verraste. Voor de rest is die provincie zo ellendig saai dat ik niet de moeite ga doen me proberen te herinneren wat ik sinds donderdagmiddag uitgevoerd heb. Specifiek donderdagmiddag, want de tijd die tussen donderdagmiddag en mijn vorige post zit vind ik een intrigerende periode wegens een aantal ervaringen die niet tot mijn dagelijks leven behoren. Ik wil overigens daarmee niet zeggen dat iets mij intrigeert op het moment dat het geen onderdeel uitmaakt van mijn dagelijks leven, waar ik ook wel een paar voorbeelden van kan verzinnen. Sterker nog, de meeste dingen die ik in het dagelijks leven niet meemaak boeien me in de verste verte niet.

Ik ben dermate mentaal gesloopt door de leegheid van Zeeland, die in aanraking kwam met het restant van horror vacui in mijn geest en een vernietigende kettingreactie ontketende. Daardoor heb ik al een week kunnen posten, technisch gezien, maar heb ik dat niet gedaan. Er was simpelweg geen fatsoenlijke gedachte meer in mijn hoofd te krijgen en alle pogingen tot blogposts gingen nergens heen. Het leek erop dat ik gewoon niets wist om te vertellen. Dat heeft niet alleen gelegen aan een tekort aan dingen die ik meemaakte, dat heeft eerder te maken met het feit dat hetgeen ik wél meemaakte gelabeld werd als privé, oninteressant, te verwerpelijk voor het internet of verboden door te vertellen, wat ongeveer hetzelfde is als privé, met de nuance dat ik het op eigen houtje niet zo snel zou verzwijgen wat wel voor privé geldt. Overigens denk ik dat ik loog wat betreft het 'te verwerpelijk' gedeelte, er is niet snel een denkbeeld dat ik te verwerpelijk vind om hier uit te spreiden. Haatzaaiende boodschappen zou ik hier niet zetten omdat ik me daar te verheven voor voel, expliciete keiharde porno ook niet, maar dat vooral omdat ik niet zo goed zou weten hoe en het nog nooit heb geprobeerd. Mocht je graag willen dat er op Esnesnon expliciete harde porno zou verschijnen, gelieve dan tips en aanmoedigingen te geven.

Ik ben bezorgd over vandaag. Dat was het statement, nu de uitleg nog. Goed, ik zal het proberen. Ik en een aantal andere mensen, zo niet alle, houden er meerdere persoonlijkheden op na. Dat heeft niets te maken met schizofrenie eigenlijk, het is een kwestie van aanpassen aan verschillende sociale circuits. Voor ieder sociaal circuit heb ik minstens één aparte gedragscode, waarmee ik ongeveer op zes uitkom, bij de laatste telling. Die andere persoonlijkheden verschillen in houding en voorkeuren, ze maken andere dingen mee in hun tijd buiten het bijbehorende circuit en ze hebben elk hun eigen vrienden. Van die zes afwisselbare frontjes is of zijn er één of twee redelijk dominant, dat zijn de persoonlijkheden die actief zijn als er niemand in de buurt is om bij aan te kunnen passen, niemand behalve jezelf, wat ook weer bepaalde mogelijkheden zou kunnen oproepen, ware het niet dat het dan wel erg vaag wordt. Dan nu het probleem: soms spreek ik wat af met iemand, plan ik een activiteit of ga ik ergens heen, vanuit één van die houdingen gedacht, afhankelijk van een kennis. Op het precieze moment heb ik er dus geen erg in en geen problemen mee maar als ik er eenmaal over nadenk, als eigenste zelf, bedenk ik dat ik wellicht totaal geen zin heb om met deze of gene iets te gaan doen, dan moet ik het toch doorzetten uit idee dat ik een afspraak heb staan, of met het idee dat het vast mee zal vallen het gewoon proberen, of omwille van de vriendschap, barf. Ik maak het onnodig moeilijk voor mezelf, maar het is gewoon zo dat ik bepaalde uitnodigingen en voorstellen niet kan weigeren op het moment zelf. Dan komt daar nog het ellendige idee bij kijken dat al die mensen me schijnen te mogen, wat weer allerlei sociale rommel met zich meebrengt. Ik heb dus een onuitgesproken verplichting om mensen in de gelegenheid te stellen om mij aardig te vinden en daar iets mee te doen.

Het zou weinig geven, maar ik vind dat ik ontiegelijk aan het zeuren ben waar een hele simpele oplossing niet alleen mogelijk maar zelfs voorgeschreven is. Ik kan mensen gewoon iets niet weigeren, dat is het. Ik kan me er achteraf proberen uit te kletsen nadat ik het in een vlaag van helderheid heb ontdoken, ik kan mezelf uit de activiteit zelf werken door ineens iets te moeten doen, maar ik kan niet zeggen dat ik niet wil. De mensen die me uitnodigen zijn er namelijk heilig van overtuigd dat ik datgene altijd wil en niet zo'n klein beetje ook. Dat frustreert. Maar goed, vandaag zit ik met een soortgelijke bezigheid, toch wel zeker tot een uur of vier op zijn minst, dan kan ik me er veilig uit beginnen te praten, maar wellicht ook gewoon niet tot mijn ergernis. Het is geen eenvoudige vandaag. Gelukkig, om weer even een positieve draai aan het verhaal te geven en niet te vervallen in een soort overdreven psychologisch drama, zit ik binnenkort bijna een hele week zonder psychologische verplichtingen en mag ik doen alsof ik een beest ben. Of juist niet, maar dat is het hele idee.

Hugo Maat.