Esnesnon 12-7-09

Goedenavond.

Ik wil ten eerste mijn excuses aanbieden voor het plaatsen van een plaatje in een enorme soep aan eindeloze tekst, vooral gezien het feit dat het plaatje geen bijdrage levert aan de mogelijkheid om te ranten en alleen een ver- maaksfunctie heeft. Ik probeer een eerste paar vragen tegen te gaan: Nee, dit blog is niet bedoeld om te vermaken, het is bedoeld om jullie zielen te vullen met mentale teer of eventueel het hele ziel-ding maar uit jullie te verwijderen door middel van een overdosis verbale ellende. Nee, ik ben eigenlijk niet aan het ranten over het plaatje waar ik net over zei dat het geen echte rant-mogelijkheden opent. Nee, ik lieg altijd. De werkelijke reden dat ik moeilijk doe over het plaatje, eventueel een heel erg knullige reden, zoals een lezer terecht op kan en wellicht zou moeten merken, is dat de lay-out van dit blog 'newspaper' is genoemd, oftewel krant. Mijn gevoel zegt me dat in een krant de plaatjes ook zwart-wit horen te zijn, wat een volkomen irrationeel gevoel is. Niet dat ik mij schaam voor mijn irrationaliteit, maar dat is een andere taart die ik rustig nog wel een keertje aansnijd. Goed, ik lees een krant die vergeven is van de afbeeldingen in kleur, zes dagen in de week. Zwart-wit afbeeldingen in een krant zijn iets uit een ver en vaag verleden, in het snelvlietende perspectief van de 'postmoderne' samenleving. Het punt dat ik probeer te houden rondom het idee bloggen met afbeeldingen is daarom snel verworpen door een gesprekspartner (een volkomen willekeurig persoon, hoewel ik bij de handeling me gelijk specifieke individuen voorstel) die me bij mijn keel of schouders grijpt en flink door elkaar schudt onder de uitroep: 'Doe niet zo moeilijk!'

Ik denk eigenlijk dat ik gewoon heel erg aan een dikke knuffel toe ben, maar de afgelopen dagen ben ik alleen in de buurt van jongens en mijn moeder geweest. Oh, en die jongens waren niet het soort jongens dat ik knuffel, die zijn zeldzaam en hebben nu ineens een reden om zich speciaal te voelen. Misschien moet ik gewoon een minna(a)r(es) hebben en ik stop even met typen om een manier te verzinnen om dat makkelijker op te schrijven. Ik zoek een slippertje. Wat ik zoek is de vreemde scène waarbij ik bij een aantrekkelijke en aardige heer of dame van ongeveer mijn leeftijd in de armen kruip en huil om mijn problemen en frustraties kwijt te kunnen om vervolgens schandelijk vreemd te gaan. Het feit dat deze gebeurtenis nog niet tot het verleden behoort en zeker niet tot het heden, komt niet door mijn geveinsde geweten, want ik heb het idee dat mijn vermogen het te verbergen of goed te praten (liegen) groot genoeg is en dat mijn behoeftes momenteel mijn planvaardigheid neerschieten. Ik heb tot dusver nog geen acties van dat soort ondernomen omdat ik alleen rond jongens die je niet goed kunt knuffelen en mijn moeder heb gehangen, wat me in zekere zin ook wel ergert. Het is ook niet zo alsof ik even naar de bar of disco kan om iemand op te pakken, het algemene Almeers uitgaanspubliek is zo stijf als een bezem en danst ook ongeveer zo. En dan bedoel ik niet de bezem waar Mickey Mouse mee danst in Fantasia, ik heb in Almere nog nooit iemand zo zien dansen. Ik dwaal af. Als ik vreemd wil gaan om mijn behoeftes om zeep te helpen moet ik naar iemand die ik al ken. Ik ken ook wel iemand waarmee dat zou kunnen. Het zou niet veel geven denk ik, ware het niet dat deze hele alinea gewoon online staat.

Rationaliteit, vertelde iemand me drie dagen terug, is je van het. Als we allemaal 100% rationeel zouden nadenken zouden we beseffen dat 100% rationeel ook gewoon het best wenselijk is. Nu denken we aan onze emoties, aan ons geluk, misschien denken we aan kunst, met name het soort dat alleen voortkomt uit het materiaal van dromen en fantasie, alle dingen die we zouden verliezen als we 100% rationeel zouden zijn. Nee, zei iemand, die dingen zou je niet missen want dan ben je 100% rationeel en bedenk je dat al die dingen toch nutteloos zijn. Niets te verliezen. Glimlach en opgetrokken wenkbrouw van mijn kant. Als we nou gewoon, in plaats van het hele punt over de breedte aan te vallen, het hele zaakje even omdraaien. Stel je een wereld voor waar we 100% irrationeel zijn. Rationeel zou je dat gek noemen, irrationeel zou je dat perfect noemen. Sterker nog, als je 100% irrationeel ben zou je je geen betere denkwijze kunnen voorstellen, je zou je rede en verstand heel niet missen. Je loopt dan gewoon je spijsverterings- en/of voortplantingsorganen achterna, je kan leven van eindeloze dromen en illusies en je kan het leven tot in het volst ervaren met alle ups and downs. Je zou ook gewoon kunnen zeggen dat je dan een dier met een heel groot brein bent, maar ik nam dit punt om de zaak van het perspectief aan te wijzen. Mijn standplaatsgebondenheid zegt me vervolgens, tegen het einde van deze alinea, dat beide extremen idioot en onwenselijk zijn, dat men het beste een gezonde dosis rationaliteit en irrationaliteit in het leven kan hebben. Alle argumenten die ik aan zou leveren komen vervolgens precies uit de denkhouding die deze ook verdedigen. Maar als je er 100% rationeel over nadenkt? Als ik dat doe besef ik dat de wereld leeg zou zijn, wat me gelijk op een hersentrap van mijn menselijkheid komt te staan, mijn instinct dat mij dwingt een dier te blijven dat blijft leven. Om te blijven leven moet je immers geloven in je leven, dat het zin heeft om door te gaan. In zekere zin 'survival of the dreamers.'

Hugo Maat