Goh. Ik heb twee kasten.
Wauw, ik was vandaag best ziek.
Zo hee, ik heb gefaald bij NaNoWriMo.
Jeetje, het was eigenlijk een best schokkende maand nog.
Asjemenou, deze zinnetjes worden steeds langer naarmate ik minder belangrijke dingen begin te noemen.
Goedenavond, (of wat in jouw tijdzone ook maar van toepassing moge zijn.)
Die aanhef daar, één witregel naar boven, (Je ziet hem? Ja? Goed.) heb ik twee keer eerder ongeveer gebruikt, niet in dit blog. Ik heb wel meer niet in dit blog gebruikt, de afgelopen maand heb ik zelfs alles niet gebruikt. Dat is de reden dat er zo'n ijselijk gat ten grootte van een maand met rottig weer zit temidden van obscure posts links en rechts. Het weer was overigens niet rottig, het heeft zelfs een keer gesneeuwd. Hoewel mijn vingers er dreigden af te vriezen, ondanks mijn pogingen ze warm te houden door bijvoorbeeld op mijn hand te sabbelen, bij gebrek aan warme handschoen, zodat ze uiteindelijk ook vreselijk veel pijn deden toen mijn zenuwen weer wakker werden, genoot ik ervan. Wacht, een berichtje.
Okee, berichtje gelezen, uitgebreid beantwoord, veel tijd om te posten verspeeld. Van wie? Gaat je nogal weinig aan. Waarom niet? Gewoon daarom. Waarom doe je zo kinderachtig? Zomaar. Ah, dus het ligt gevoelig? Echt niet. Mij hou je niet voor de gek. Je kletst uit je nek. Normaal kan je zakelijk en duidelijk praten, maar als het op een gevoelig punt komt sla je gewoon dicht. Waar ben je bang voor? Ik ben niet bang. Ik zie gewoon het nut niet in van het uitspuwen van informatie over alles wat ik doe. Fout antwoord. Je bent alleen bang om de dingen die je wat doen te vertellen. Iedereen is dat. Vaak in iets mindere mate. Ik schrijf dit zelf op, inclusief jouw tekst. Sterker nog, ik weet niet of er wel een verschil is tussen jou en mij. Hoe durf je dan te zeggen dat ik bang ben als ik mezelf openlijk confronteer en eigenlijk de mogelijkheid voor anderen tot vragen stellen open? Zo leg ik alles op de lijn. Is dat angst? Katten in het nauw krabben. Dat doen ze omdat ze bang zijn. Ze leggen wel iets op de lijn, maar de beweging is niet voorwaarts, zoals je waarneemt, maar achterwaarts, verder de verdediging in.
"Aha!" lachte de graaf in het Spaans met een licht Portugees accent.
Sorry, maar ik weet echt even niets meer te zeggen. Sorry voor de onzin, maar ik moest íéts schrijven om de nieuwe maand in te luiden. Dus: Hatsekidee, December! Nog vele dagen!
Karo
Ps: Ik vind eigenlijk dat ik ook half november al weer had mogen beginnen.
1.12.08
29.10.08
Esnesnon 29-10-08
Goedenavond.
Met al het werk dat de school verricht op het gebied van het onderdrukken van je creativiteit zit een mens als ik met heel erg veel overgebleven inspiratie. Zo ben ik ineens weer gaan schrijven aan de eenakter die ik met Roodenburg wil gaan doen, en schreef (goed, ik schreef het niet. Ik heb het, mag ik wel eerlijk zeggen, verzonnen. De dames Macco en Messemaker hadden geen vreselijk onleesbaar, waardeloos, afschrikwekkend slecht handschrift en waren niet zo werkschuw als yours truly. Ik heb het getypte stuk ook gewoon gekopiëerd, mea culpa, mea maxima culpa.
Ik moet jullie waarschuwen dat ik me heb laten inspireren door een genie, wat hele vreemde resultaten oplevert over het algemeen. Tot zover was de feedback goed, maar misschien zijn jullie wel ellendige moordadige critici. Ik vind het zelf best grappig. Esnesnon presenteert: Wat er gebeurt als je rare personages bedenkt bij foto's die je uit een tijdschrift knipt en er een soap over schrijft.
Scene 1: On the beach
-Violet enters on one leg, playing violin. Hank & Ghettoboy stand a bit further away, looking at her. -
Ghettoboy: Amazing i got married to such a fine Bitch.
Hank: Oh yeah? Who?
Ghettoboy: Well, to Violet, duh.
Hank: That’s funny; I’m married to her as well.
Ghettoboy: Filthy lying ass!
Hank: I’m afraid i’ve to kill you now, with this pencil.
-Camera switches>> Ugly betty who has just joined Violet. -
Violet: Hello Dad
Betty: Right now i’m not dressed up as Bert, so you have to call me mother.
Violet: Alright, where’s dad then?
Betty: Dad’s allergic to sand, so don’t be stupid
Violet: I didn’t know monkeys could be allergic from anything. Ok, it’s so horrible to have a monkey as a father.
Betty: Don’t say such things, it could be worse. I was married to your brother once.
-Arnold enters the scene -
Arnold: Hello Daddy!
Betty: Oh my, what’s a priest who’s also a member of de Birmingham Mob doing here?
Arnold: I believe I have the rights to visit my ex-wife and mother any time I want.
Violet: Why have you never told me he was your ex-husband and my brother?
Betty: Because he’s a dangerous psychopath and an aspirin addict.
-Arnold starts to cry-
Arnold: Oh its true! I can’t lay of the aspirin, i’m a horrible addict.. i’m worthless!
Violet: Oh, poor you.
Arnold: It’s not as bad as your life, I mean, you’re married to those two over there.
-Violet looks, gangsterboy and Hank wave to her-
Violet: That’s not true!
Betty: I’m afraid it is. We drugged you, and then you married them.
Violet: But how?
Arnold: I slipped you a lot of aspirin and I happen to be a priest in my spare time.
Violet: But why?
Arnold: Because you never loved me as a brother. You ruined my childhood. Now your a one-legged girl married to two creeps.
Hank: What! She’s only got one leg!? Why haven’t you told me!
Violet: It all began 90 years ago. I used a time machine to travel back to WWI.
-Flashback -
Hank: Look! It’s a German!
Violet: What! I’m a violist!
-Hank shoots her leg off, and drags Violet to the time machine...-
-End of flasback. -
Hank: Once back in your time, Arnold gave you a lot of aspirin, you passed out and married us.
Arnold: But now, I’m here to exact bloody revenge on your mother.
Betty: Quick! Look over there!
Everybody looks away and Betty changes into Bert. (charming music teacher)
Violet: Look! It’s my music teacher! The secret love of my life, and my mothers alter ego!
Arnold: This disguise won’t save you..
-Arnold shoots Bert, and everyone gasps. -
To be continued......
Announcer: Next time on Birmingham Monkey Drama:
Ghettoboy reveals he’s actually Klingon, and he uses his alien technology to save Berts life, to repay him for saving him from a vat of diint during their trip in Cornwall. Violet joins the mythbusters and Hank takes over Jamie’s identity to take over the world by microwaving . Arnold shaves his hair and becomes a sugarmerchant in South Africa. And what is the monkey doing in the meantime? Find out, in the next episode of BMD!
-------------
Voor het geval je hersenen nog min of meer functioneren, dat was dus een soapscript. Wat heerlijk is het om een post te maken die voornamelijk bestaat uit Ctrl+c en Ctrl+V... net een flashbackaflevering maar dan anders. Moet ik eigenlijk ook een keer doen, bedenk ik me zo. Misschien voor post nummer 100.
Ik heb slecht nieuws. Wegens NaNo ga ik hoogstwaarschijnlijk enorm aan de schrijveritis en kan ik het me niet veroorloven om woorden te verspillen op dit blog als ik ze ook in mijn boek kan stoppen. Ik heb mijn twijfels over mijn slagingskansen als ik blog en tegelijk een boek schrijf. Mijn blogposts worden dus óf kort óf nonexistent. Met andere woorden, geen blogposts hier. Blijf toch maar af en toe kijken, want dan voel ik me zo gevleid. Haha.
KaroPs: Ik ben erachter gekomen dat ik al mijn posts met het lettertype Georgia schrijf. Whoo...
23.10.08
Esnesnon 23-10-08
WARNING: Don't read the following post. It is not interesting at all. Reading it will be a waste of your time. Believe me.
WARNUNG: Lese den nächsten Post nicht. Es ist gar nicht interessant. Es lesen wär eine Verswendung Ihres Zeites. Glaub mir.
WAARSCHUWING: Gelieve de volgende post niet te lezen. Het is verre van interessant. Je zou je tijd maar verdoen door het te lezen. Geloof me.
AVERTISSEMENT: Ne lire pas le post dernièr. C'est pas interessant du tout. Je suis un pomme de terre et je parle Sanscrite. Mes toilettes sont bleus. Defense de fumir.
昨秋に引き続き: を組み合わせたチンドン太鼓などの演奏、および諸芸や奇抜な衣装・仮装によって街を廻りながら、依頼者の指定した地域・
Ik begin bij de basis, het woord Gnosis. Dit woord zal nog vele malen terugkeren, dus is het gepast om even een korte beschrijving te geven van dit woord en diens betekenissen.
Gnosis is oud-Grieks voor kennis of inzicht. Dit vinden we terug in de lijfspreuk van het Orakel van Delphi: "Gnothi Seauton," ken uzelf, maar ook in moderne woorden als diagnose en paragnost. Het woord gnosis is ook terug te vinden in het begrip gnostische religies, geloven waarin men meent dat iedereen op zijn eigen manier God moet vinden in zijn leven. Niemand kan je vertellen wie, wat of hoe God is, je moet zelf door empirische ervaringen de God in jezelf vinden. Anderen kunnen je daarbij helpen, met name de profeten, maar over het algemeen gaat het gnosticisme uit van een kennis van God in de mens zelf.
God als persoonlijk begrip klinkt modern. Het is een terugkerend element in het moderne christendom, waarin men de bijbel zelf leest (of zelfs niet eens dat) en de betekenis van het christendom voor zichzelf bepaalt, in plaats van die aan te nemen van opvoeding of religieus onderwijs. 'Ik kan het mogelijk niet eens zijn met jouw geloof, maar ik respecteer het wel,' is hier de kernzin. Dit geldt niet alleen voor gesprekken tussen aanhangers van duidelijk aparte religies, maar ook voor onderlinge gesprekken van aanhangers van hetzelfde geloof. Het hebben van een eigen, persoonlijke vorm van geloof is de kern van het gnosticisme. Deze stroming is zo oud als de weg naar Rome, zoals het gezegde luidt.
Het gnosticisme komt voor bij alle religies ter wereld, al sinds het begin. In het Christendom, waarvan ik hier de gnostici belicht, kende in haar jonge jaren vele gnostische stromingen. Het Mannisme, het Marcionisme, het Manicheïsme en mogelijk het Arianisme zijn hier voorbeelden van. De boodschap van Christus zette allerlei mensen ertoe aan hun eigen gnosis te ontwikkelen, na zijn dood werden meer dan vijftig, misschien wel tachtig evangeliën geschreven, allemaal met een andere visie en vertolking van zijn leven en boodschap. In het snel verspreidende Christendom werd de betekenis van het geloof door verschillende groepen verschillend bekeken, filosofen bogen zich over allerlei vraagstukken rond het geloof, hun eigen draai eraan gevend, mensen in andere landen en uit andere culturen behandelden de lessen van Christus weer anders dan anderen, genoeg reden voor een lappendeken aan geloven.
Dit eindigt rond het jaar 325, en pas meer dan anderhalf millenium later duikt de gnosis weer fatsoenlijk op in het Christendom. Goed, toegegeven, de katharen hadden gnostische kenmerken, maar feitelijk werd het gnosticisme effectief onderdrukt. Wat is er precies gebeurd, dat het principe gnosis een dergelijk grote rol speelde voor de vierde eeuw en in de twintigste eeuw weer, maar zestien honderd jaar lang zich niet laat kennen? Het antwoord ligt verscholen in de lange geschiedenis van de Christelijke gnosis, van de zending van de apostelen naar het schisma van het Arianisme naar het Concilie van Nicea, tot de Charismatische beweging en de Pinksterbeweging, met Mani, Augustinus, Marcion, Constantijn en de schrijvers van de Evangeliën.
Einde waarschuwing. U kunt met gerust hart verder lezen vanaf hier.
Karo
Ps: Ik moet nog even goed nadenken wat ik met de uitslagen van de poll ga doen.
WARNUNG: Lese den nächsten Post nicht. Es ist gar nicht interessant. Es lesen wär eine Verswendung Ihres Zeites. Glaub mir.
WAARSCHUWING: Gelieve de volgende post niet te lezen. Het is verre van interessant. Je zou je tijd maar verdoen door het te lezen. Geloof me.
AVERTISSEMENT: Ne lire pas le post dernièr. C'est pas interessant du tout. Je suis un pomme de terre et je parle Sanscrite. Mes toilettes sont bleus. Defense de fumir.
昨秋に引き続き: を組み合わせたチンドン太鼓などの演奏、および諸芸や奇抜な衣装・仮装によって街を廻りながら、依頼者の指定した地域・
Ik begin bij de basis, het woord Gnosis. Dit woord zal nog vele malen terugkeren, dus is het gepast om even een korte beschrijving te geven van dit woord en diens betekenissen.
Gnosis is oud-Grieks voor kennis of inzicht. Dit vinden we terug in de lijfspreuk van het Orakel van Delphi: "Gnothi Seauton," ken uzelf, maar ook in moderne woorden als diagnose en paragnost. Het woord gnosis is ook terug te vinden in het begrip gnostische religies, geloven waarin men meent dat iedereen op zijn eigen manier God moet vinden in zijn leven. Niemand kan je vertellen wie, wat of hoe God is, je moet zelf door empirische ervaringen de God in jezelf vinden. Anderen kunnen je daarbij helpen, met name de profeten, maar over het algemeen gaat het gnosticisme uit van een kennis van God in de mens zelf.
God als persoonlijk begrip klinkt modern. Het is een terugkerend element in het moderne christendom, waarin men de bijbel zelf leest (of zelfs niet eens dat) en de betekenis van het christendom voor zichzelf bepaalt, in plaats van die aan te nemen van opvoeding of religieus onderwijs. 'Ik kan het mogelijk niet eens zijn met jouw geloof, maar ik respecteer het wel,' is hier de kernzin. Dit geldt niet alleen voor gesprekken tussen aanhangers van duidelijk aparte religies, maar ook voor onderlinge gesprekken van aanhangers van hetzelfde geloof. Het hebben van een eigen, persoonlijke vorm van geloof is de kern van het gnosticisme. Deze stroming is zo oud als de weg naar Rome, zoals het gezegde luidt.
Het gnosticisme komt voor bij alle religies ter wereld, al sinds het begin. In het Christendom, waarvan ik hier de gnostici belicht, kende in haar jonge jaren vele gnostische stromingen. Het Mannisme, het Marcionisme, het Manicheïsme en mogelijk het Arianisme zijn hier voorbeelden van. De boodschap van Christus zette allerlei mensen ertoe aan hun eigen gnosis te ontwikkelen, na zijn dood werden meer dan vijftig, misschien wel tachtig evangeliën geschreven, allemaal met een andere visie en vertolking van zijn leven en boodschap. In het snel verspreidende Christendom werd de betekenis van het geloof door verschillende groepen verschillend bekeken, filosofen bogen zich over allerlei vraagstukken rond het geloof, hun eigen draai eraan gevend, mensen in andere landen en uit andere culturen behandelden de lessen van Christus weer anders dan anderen, genoeg reden voor een lappendeken aan geloven.
Dit eindigt rond het jaar 325, en pas meer dan anderhalf millenium later duikt de gnosis weer fatsoenlijk op in het Christendom. Goed, toegegeven, de katharen hadden gnostische kenmerken, maar feitelijk werd het gnosticisme effectief onderdrukt. Wat is er precies gebeurd, dat het principe gnosis een dergelijk grote rol speelde voor de vierde eeuw en in de twintigste eeuw weer, maar zestien honderd jaar lang zich niet laat kennen? Het antwoord ligt verscholen in de lange geschiedenis van de Christelijke gnosis, van de zending van de apostelen naar het schisma van het Arianisme naar het Concilie van Nicea, tot de Charismatische beweging en de Pinksterbeweging, met Mani, Augustinus, Marcion, Constantijn en de schrijvers van de Evangeliën.
Einde waarschuwing. U kunt met gerust hart verder lezen vanaf hier.
Karo
Ps: Ik moet nog even goed nadenken wat ik met de uitslagen van de poll ga doen.
20.10.08
Esnesnon 22-10-08
Goedemorgen. Tenminste, nu even.
De vakantie is begonnen, met alle vreselijke bij-effecten, zoals het besef dat ik een ontzettende hoop dingen ging doen in dat stukje vrije tijd tot ik er tegenop wandelde en besefte dat vrije tijd ook nog een ander doeleinde heeft en snel mijn instelling verandert. Bij aanraking met veel vrije tijd schakel ik terug in de eerste versnelling, parkeer ik langs de kant van de weg en gaat de bestuurder een broodje tonijnsalade eten. Hij liever dan ik. Gisteravond heb ik feitelijk mijn hele avond vergooid met aandringen tot ik achter de pc mocht, en daarna heb ik een film van meer dan twee uur, met tussenpozen ook nog, zitten kijken tot ik het laatste kwartier niet mocht volgen, het hele ding op pauze de rest van de nacht achterliet en erachter kwam dat iemand het had weggeklikt. Ik heb inmiddels even heel weinig zin om dat laatste kwartier af te moeten wachten, dus ga ik iets anders tijdvergends en non-actiefs doen: Dit.
Imbussleutels. Sleutelhanger. Belastingformulieren. Vocational Guidance Counselor.
Zo, vanaf ergens deze week/morgen, word ik gewoon met stalen gezicht lid van de Openbare Bibliotheek Amsterdam, en dan kan ik een slordige twee jaar lang gratis boeken lenen. Awesome. Dat ga ik dan doen ook, en vreemde plannen beginnen zich al te ontvouwen in mijn hoofd. Maar ik moet, op deze rare plannen vooruit lopend, eerst even aan mijn PWS gaan met feiten in de achterhoede in plaats van dat natte vinger werk dat ik al maanden loop te doen, met een beetje overleg links en rechts. Ik heb de aanwijzingen die nodig zijn voor het echte werk, nou ga ik er aan zitten ook. Nu maar hopen dat ik lang genoeg door kan kletsen om er een echt werkstuk van te maken. Nou ja, als ik eenmaal de berg info heb die ik hoop te krijgen zal het wel heel snel gaan. Ik neem een kleine PWS pauze gedurende de hele maand november, maar daarna is het full steam ahead. Ik heb al eerder met enige luiheid meegenomen goede dingen afgeleverd, dat ga ik gewoon weer doen maar op grotere schaal. Dank aan Prof. Paul van Geest. Ja, die gaat nog wel een paar keer terugkomen in mijn dinges.
Anyway. Ik quote, mijn favoriete uitspraak voor vandaag waarschijnlijk: "Give me a feels that it could be a Dance Dance Revolution song." Ik weet niet wie het geschreven heeft want die luizen op het internet zijn niet zo van de echte namen, geloof ik. (Een andere manier om het te redeneren, misschien wel de ware manier, is: Ik ben niet zo van de echte namen, dus iedereen is niet van de echte namen. Een kortzichtige visie op de andere mensen in de wereld? Sure.) Het gaat om een liedje dat ik keer op keer kan blijven luisteren zonder buikloop te krijgen. Buikloop. Dysinterie? Ik weet niet hoe je het schrijft (en nee, ik ga het niet opzoeken. Screw you.) Van Dyslectisch naar Discalculie naar Dysinterie. Dat was níét bij scrabble. Ik haat scrabble. Niet eens om het spel zelf, maar meer om het feit dat mijn moeder en broertje, getsie, er allebei fans van zijn en aan het eind van het spel, I am not making this up, zaten te huilen. I wish I was kidding. Daar kan ik dus echt niet tegen... als je mij wilt martelen hoef je niet moeilijk te doen met druppels water, duimschroeven of roest. Een spelletje scrabble met familie voldoet, nee, de dreiging alleen al.
Oh, ik moet nog even opmerken dat je niet op die link moet klikken. Echt niet. Wacht, je moet wél op de link klikken, maar alleen maar zodat je het niet doet. Ja?
What do I care anyway? Ik heb de hele dag de muren van mijn kamer schoongemaakt, zodat we erover heen kunnen behangen. Alles naar het midden van de kamer verschoven, inclusief een ziek zware kast, en toen-
Geen zin in dat verhaaltje. Why do I care anyway? Waarom zou ik jullie van alle mensen ter wereld (en geloof me, er zijn best veel mensen in deze wereld) iets willen vertellen? Ik kan net zo goed gewoon ophouden met dit blog, per slot van rekening-
Hey, what do I care anyway. Ik hoef mezelf niet aan jullie uit te leggen, toch? Als ik toevallig besluit dat ik iets niet aan jullie vertel omdat er andere mensen zijn waartoe ik me meer geneigd voel mijn levensverhaal eruit te storten bij het minste of geringste, dan is dat toch gewoon mijn goed recht als krankzinnige? En waarom zou ik niet gewoon mezelf keer op keer kunnen onderbreken omdat ik geloof dat hetgeen ik net zeg volkomen digitale koeienvlaai is? Waarom zou ik in hemelsnaam sowieso een vraag aan-
Ja, ik moet zeggen dat hij een punt heeft. Sorry, ik moet zeggen dat ik vind dat ik een punt had, maar ik wil niet dat mensen al te makkelijk zouden denken dat ik een enorme massa kapsones heb. Ik hou enorm van pannekoeken, en het groene boekje mogen ze verbranden om er lekkere grijze stroom van te maken.
-Senator Obama, you may begin.
--*pakt lineaal* Ruler!
-Senator Obama wins.
Karo
Ps: Yes, that made sense in my head, and it still does.
De vakantie is begonnen, met alle vreselijke bij-effecten, zoals het besef dat ik een ontzettende hoop dingen ging doen in dat stukje vrije tijd tot ik er tegenop wandelde en besefte dat vrije tijd ook nog een ander doeleinde heeft en snel mijn instelling verandert. Bij aanraking met veel vrije tijd schakel ik terug in de eerste versnelling, parkeer ik langs de kant van de weg en gaat de bestuurder een broodje tonijnsalade eten. Hij liever dan ik. Gisteravond heb ik feitelijk mijn hele avond vergooid met aandringen tot ik achter de pc mocht, en daarna heb ik een film van meer dan twee uur, met tussenpozen ook nog, zitten kijken tot ik het laatste kwartier niet mocht volgen, het hele ding op pauze de rest van de nacht achterliet en erachter kwam dat iemand het had weggeklikt. Ik heb inmiddels even heel weinig zin om dat laatste kwartier af te moeten wachten, dus ga ik iets anders tijdvergends en non-actiefs doen: Dit.
Imbussleutels. Sleutelhanger. Belastingformulieren. Vocational Guidance Counselor.
Zo, vanaf ergens deze week/morgen, word ik gewoon met stalen gezicht lid van de Openbare Bibliotheek Amsterdam, en dan kan ik een slordige twee jaar lang gratis boeken lenen. Awesome. Dat ga ik dan doen ook, en vreemde plannen beginnen zich al te ontvouwen in mijn hoofd. Maar ik moet, op deze rare plannen vooruit lopend, eerst even aan mijn PWS gaan met feiten in de achterhoede in plaats van dat natte vinger werk dat ik al maanden loop te doen, met een beetje overleg links en rechts. Ik heb de aanwijzingen die nodig zijn voor het echte werk, nou ga ik er aan zitten ook. Nu maar hopen dat ik lang genoeg door kan kletsen om er een echt werkstuk van te maken. Nou ja, als ik eenmaal de berg info heb die ik hoop te krijgen zal het wel heel snel gaan. Ik neem een kleine PWS pauze gedurende de hele maand november, maar daarna is het full steam ahead. Ik heb al eerder met enige luiheid meegenomen goede dingen afgeleverd, dat ga ik gewoon weer doen maar op grotere schaal. Dank aan Prof. Paul van Geest. Ja, die gaat nog wel een paar keer terugkomen in mijn dinges.
Anyway. Ik quote, mijn favoriete uitspraak voor vandaag waarschijnlijk: "Give me a feels that it could be a Dance Dance Revolution song." Ik weet niet wie het geschreven heeft want die luizen op het internet zijn niet zo van de echte namen, geloof ik. (Een andere manier om het te redeneren, misschien wel de ware manier, is: Ik ben niet zo van de echte namen, dus iedereen is niet van de echte namen. Een kortzichtige visie op de andere mensen in de wereld? Sure.) Het gaat om een liedje dat ik keer op keer kan blijven luisteren zonder buikloop te krijgen. Buikloop. Dysinterie? Ik weet niet hoe je het schrijft (en nee, ik ga het niet opzoeken. Screw you.) Van Dyslectisch naar Discalculie naar Dysinterie. Dat was níét bij scrabble. Ik haat scrabble. Niet eens om het spel zelf, maar meer om het feit dat mijn moeder en broertje, getsie, er allebei fans van zijn en aan het eind van het spel, I am not making this up, zaten te huilen. I wish I was kidding. Daar kan ik dus echt niet tegen... als je mij wilt martelen hoef je niet moeilijk te doen met druppels water, duimschroeven of roest. Een spelletje scrabble met familie voldoet, nee, de dreiging alleen al.
Oh, ik moet nog even opmerken dat je niet op die link moet klikken. Echt niet. Wacht, je moet wél op de link klikken, maar alleen maar zodat je het niet doet. Ja?
What do I care anyway? Ik heb de hele dag de muren van mijn kamer schoongemaakt, zodat we erover heen kunnen behangen. Alles naar het midden van de kamer verschoven, inclusief een ziek zware kast, en toen-
Geen zin in dat verhaaltje. Why do I care anyway? Waarom zou ik jullie van alle mensen ter wereld (en geloof me, er zijn best veel mensen in deze wereld) iets willen vertellen? Ik kan net zo goed gewoon ophouden met dit blog, per slot van rekening-
Hey, what do I care anyway. Ik hoef mezelf niet aan jullie uit te leggen, toch? Als ik toevallig besluit dat ik iets niet aan jullie vertel omdat er andere mensen zijn waartoe ik me meer geneigd voel mijn levensverhaal eruit te storten bij het minste of geringste, dan is dat toch gewoon mijn goed recht als krankzinnige? En waarom zou ik niet gewoon mezelf keer op keer kunnen onderbreken omdat ik geloof dat hetgeen ik net zeg volkomen digitale koeienvlaai is? Waarom zou ik in hemelsnaam sowieso een vraag aan-
Ja, ik moet zeggen dat hij een punt heeft. Sorry, ik moet zeggen dat ik vind dat ik een punt had, maar ik wil niet dat mensen al te makkelijk zouden denken dat ik een enorme massa kapsones heb. Ik hou enorm van pannekoeken, en het groene boekje mogen ze verbranden om er lekkere grijze stroom van te maken.
-Senator Obama, you may begin.
--*pakt lineaal* Ruler!
-Senator Obama wins.
Karo
Ps: Yes, that made sense in my head, and it still does.
18.10.08
Esnesnon 18-10-08
Eigenlijk is het 18-10=08.
Naam: Karo.
Leeftijd: 89 posts.
Geslacht: Nee.
Woonplaats: Achterhoofd.
Lievelingsboek: Geen.
Lievelingsfilm: Geen.
Lievelingsmuziek: Geen.
Mood: Nee.
Grootste wens: Nee.
Ik ben bang dat als ik niet schrijf, en alleen naar het stukje bureau voor het toetsenbord blijf kijken dat ik ga huilen, dus moet ik snel mijn vingertoppen maar over de letters laten razen. Ik probeer sneller te typen dan normaal, zodat mijn gedachten moeten worden gefocust op mijn motoriek, en minder op mijn gedachtes zelf, minder op alles wat geen typen is. Geloof het of niet, het werkt. Ik voel niets. Mijn ogen worden weer kurkdroog, mijn wangen en lippen vertrekken zich niet tot glimlach, pruillip of grimas, maar hangen er meer wat bij. Ik zie er waarschijnlijk onwaarschijnlijk charmant uit. Afgezien van de continu actieve organen, mijn handen en mijn ogen, die de aanvullende lading woorden nauwgezet volgen, vertrek ik geen spier. Ik ben schrijven.
Dit kan beter. Hoewel ik geheel gericht ben op het schrijven als iets, komt er niet noodzakelijk goed schrijven uit. Je best doen of je concentreren is niet altijd een garantie voor kwaliteit. Een leraar kan wel leerlingen aan te moedigen harder te werken, maar dan worden ze niet per se slimmer. Als je veel oplet en je concentreert maak je soms wonderlijke dingen, maar soms word je ook alleen maar moe, en komt er weinig productiefs van. Concentratie is geen wondermiddel. Het helpt, maar kan op zichzelf niets bewerkstelligen. Misschien spreekt het voor zich, en misschien ben ik de eenzame persoon die het nu pas denkt door te hebben, en misschien ben ik de dwaas die op een verkeerd idee komt na er net iets te lang over hebben nagedacht.
Wat is net iets te lang? Net iets te lang is even lang als het duurde om de vorige alinea te schrijven, dus eigenlijk valt het reuze binnen de perken. Pauze.
Met een maaltijd achter de kiezen en vijf kwartier pauze ga ik weer verder. Er zijn twee mensen in de hele wereld die mij met niets anders dan 'pianist' aanspraken. In één geval was het een soort van ontroerend, maar in het andere geval duurde het meer dan een uur voordat het me raakte. Toen het dat deed was het bijbehorende gevoel schrijnend en voelde het alsof ik diep vanbinnen even instortte.
---------------
Het is nu iets later... en ik ben het punt kwijt (als dat er was) van deze post. Ik maak hem niet verder af, maar zet 'm gewoon neer... en probeer even iets lichtzinnigers te schrijven dit hier voor de post van vandaag.
Karo
Naam: Karo.
Leeftijd: 89 posts.
Geslacht: Nee.
Woonplaats: Achterhoofd.
Lievelingsboek: Geen.
Lievelingsfilm: Geen.
Lievelingsmuziek: Geen.
Mood: Nee.
Grootste wens: Nee.
Ik ben bang dat als ik niet schrijf, en alleen naar het stukje bureau voor het toetsenbord blijf kijken dat ik ga huilen, dus moet ik snel mijn vingertoppen maar over de letters laten razen. Ik probeer sneller te typen dan normaal, zodat mijn gedachten moeten worden gefocust op mijn motoriek, en minder op mijn gedachtes zelf, minder op alles wat geen typen is. Geloof het of niet, het werkt. Ik voel niets. Mijn ogen worden weer kurkdroog, mijn wangen en lippen vertrekken zich niet tot glimlach, pruillip of grimas, maar hangen er meer wat bij. Ik zie er waarschijnlijk onwaarschijnlijk charmant uit. Afgezien van de continu actieve organen, mijn handen en mijn ogen, die de aanvullende lading woorden nauwgezet volgen, vertrek ik geen spier. Ik ben schrijven.
Dit kan beter. Hoewel ik geheel gericht ben op het schrijven als iets, komt er niet noodzakelijk goed schrijven uit. Je best doen of je concentreren is niet altijd een garantie voor kwaliteit. Een leraar kan wel leerlingen aan te moedigen harder te werken, maar dan worden ze niet per se slimmer. Als je veel oplet en je concentreert maak je soms wonderlijke dingen, maar soms word je ook alleen maar moe, en komt er weinig productiefs van. Concentratie is geen wondermiddel. Het helpt, maar kan op zichzelf niets bewerkstelligen. Misschien spreekt het voor zich, en misschien ben ik de eenzame persoon die het nu pas denkt door te hebben, en misschien ben ik de dwaas die op een verkeerd idee komt na er net iets te lang over hebben nagedacht.
Wat is net iets te lang? Net iets te lang is even lang als het duurde om de vorige alinea te schrijven, dus eigenlijk valt het reuze binnen de perken. Pauze.
Met een maaltijd achter de kiezen en vijf kwartier pauze ga ik weer verder. Er zijn twee mensen in de hele wereld die mij met niets anders dan 'pianist' aanspraken. In één geval was het een soort van ontroerend, maar in het andere geval duurde het meer dan een uur voordat het me raakte. Toen het dat deed was het bijbehorende gevoel schrijnend en voelde het alsof ik diep vanbinnen even instortte.
---------------
Het is nu iets later... en ik ben het punt kwijt (als dat er was) van deze post. Ik maak hem niet verder af, maar zet 'm gewoon neer... en probeer even iets lichtzinnigers te schrijven dit hier voor de post van vandaag.
Karo
15.10.08
Esnesnon 15-10-08
Wederom een toetsblaadjesdatum. Drievoudig dit keer, met Engels en Geschiedenis. Daarover meer nadat ik heb gegeten en iets volkomen anders, interessanters en vermakelijkers heb gedaan. Ziezo, het is geschied.
Goedenavond.
Als je wakker wordt is één van de laatste dingen die je wilt denken nog wel 'Ik droom niet meer, hè? Getver.' Dat was wat ik dacht toen ik zag dat het tien voor negen was. Ter verheldering: Mijn SE Essay begon om half negen. Dat is dus niet helemaal goed, noch zoals gepland. Ik voelde me er niet slecht bij, ik voelde namelijk helemaal niets. Ik was net tien minuten wakker toen ik nog nét binnen de half uur marge het lokaal binnen wandelde. Hoewel ik iets slordiger schreef dan normaal heb ik volgens mij wel iets zinnigs opgeschreven.
De SE daarna was helemaal zinnig. Ik maak me nergens zorgen over. Nou ja, misschien wel over iets. Maar ik ga gewoon het spel goed spelen en zien waar het eindigt. Niet dat het iemand aangaat, sterker nog, het gaat zelfs mij niet echt aan. As a matter of fact, ik ga het er niet over hebben. Licht, Camera,
Scène 8. - In het ziekenhuis.
Spelers: Karo en de Dame met de Ovenhandschoen.
Opkomst.
Dame: Kun je dit even vasthouden?
Karo: Nee.
Dame: Hoezo niet, je hebt toch twee handen?
Karo: U heeft niets dat u mij zou kunnen geven, noch is er een voorwerp op het podium aanwezig dat ik vast kan houden, met de mogelijke uitzondering van u. Dat ga ik echter van zijn lang zal ze leven niet doen, zoals ze wel eens zeggen.
Dame: Ik ben de Dame met de Ovenhandschoen.
Karo: Ze hebben me al gewaarschuwd voor u, ja.
Dame: Dat is pas over twee scènes.
Karo: Sorry, maar dan heeft iemand de volgorde van de scènes verkeerd begrepen. Hoe kan ik gewaarschuwd worden voor u, terwijl ik u al twee scènes van tevoren heb gesproken en daarna nergens meer? En wat heeft het voor zin voor u om dan op te merken dat ik het niet hoor te weten? Het is dan toch een flashback die scène?
Dame: Alle scènes zijn chronologisch. Je bent nog niet gewaarschuwd.
Karo: Oh, jah, natuurlijk, en ik heb nog niet de dieptes van de oceaan getrotseerd op zoek naar mijn Twister Fries.
Dame: Ja.
Karo: Waarom ben ik dán zeiknat, zit er koraal in mijn zakken en zeewier in mijn haar?
Dame: Een regenbui.
Karo: Nou ja, als uw domme koppigheid uw slechtste eigenschap is, begrijp ik niet waarom ik gewaarschuwd ben. Gewaarschuwd ga worden.
Dame: Ik wil je wat vragen.
Karo: God nee, niet dat weer. Zit er geen variatie in dit toneelstuk? Dit is al de vijfde keer!
Dame: De zesde keer.
Karo: Wat dan ook.
Dame: Wanneer ga je nou eens inzien dat...
Karo: Ik ben weg. Dat was de druppel. Ik ga wel een ander toneelstuk opzoeken.
Dame: We zitten nog niet eens half in het stuk! Je kan niet zomaar weglopen! Hey! Stop!
Iemand in publiek: Eigenlijk vind ik het een behoorlijk goed idee.
Exeunt all. Inclusief publiek. En toneelschrijver.
Goedenavond.
Als je wakker wordt is één van de laatste dingen die je wilt denken nog wel 'Ik droom niet meer, hè? Getver.' Dat was wat ik dacht toen ik zag dat het tien voor negen was. Ter verheldering: Mijn SE Essay begon om half negen. Dat is dus niet helemaal goed, noch zoals gepland. Ik voelde me er niet slecht bij, ik voelde namelijk helemaal niets. Ik was net tien minuten wakker toen ik nog nét binnen de half uur marge het lokaal binnen wandelde. Hoewel ik iets slordiger schreef dan normaal heb ik volgens mij wel iets zinnigs opgeschreven.
De SE daarna was helemaal zinnig. Ik maak me nergens zorgen over. Nou ja, misschien wel over iets. Maar ik ga gewoon het spel goed spelen en zien waar het eindigt. Niet dat het iemand aangaat, sterker nog, het gaat zelfs mij niet echt aan. As a matter of fact, ik ga het er niet over hebben. Licht, Camera,
Scène 8. - In het ziekenhuis.
Spelers: Karo en de Dame met de Ovenhandschoen.
Opkomst.
Dame: Kun je dit even vasthouden?
Karo: Nee.
Dame: Hoezo niet, je hebt toch twee handen?
Karo: U heeft niets dat u mij zou kunnen geven, noch is er een voorwerp op het podium aanwezig dat ik vast kan houden, met de mogelijke uitzondering van u. Dat ga ik echter van zijn lang zal ze leven niet doen, zoals ze wel eens zeggen.
Dame: Ik ben de Dame met de Ovenhandschoen.
Karo: Ze hebben me al gewaarschuwd voor u, ja.
Dame: Dat is pas over twee scènes.
Karo: Sorry, maar dan heeft iemand de volgorde van de scènes verkeerd begrepen. Hoe kan ik gewaarschuwd worden voor u, terwijl ik u al twee scènes van tevoren heb gesproken en daarna nergens meer? En wat heeft het voor zin voor u om dan op te merken dat ik het niet hoor te weten? Het is dan toch een flashback die scène?
Dame: Alle scènes zijn chronologisch. Je bent nog niet gewaarschuwd.
Karo: Oh, jah, natuurlijk, en ik heb nog niet de dieptes van de oceaan getrotseerd op zoek naar mijn Twister Fries.
Dame: Ja.
Karo: Waarom ben ik dán zeiknat, zit er koraal in mijn zakken en zeewier in mijn haar?
Dame: Een regenbui.
Karo: Nou ja, als uw domme koppigheid uw slechtste eigenschap is, begrijp ik niet waarom ik gewaarschuwd ben. Gewaarschuwd ga worden.
Dame: Ik wil je wat vragen.
Karo: God nee, niet dat weer. Zit er geen variatie in dit toneelstuk? Dit is al de vijfde keer!
Dame: De zesde keer.
Karo: Wat dan ook.
Dame: Wanneer ga je nou eens inzien dat...
Karo: Ik ben weg. Dat was de druppel. Ik ga wel een ander toneelstuk opzoeken.
Dame: We zitten nog niet eens half in het stuk! Je kan niet zomaar weglopen! Hey! Stop!
Iemand in publiek: Eigenlijk vind ik het een behoorlijk goed idee.
Exeunt all. Inclusief publiek. En toneelschrijver.
14.10.08
Esnesnon 14-10-08
Jah, deze tijd heb ik nu al twee keer op een toetsblaadje geschreven. Niet vaker, omdat de antwoorden van beide toetsen vandaag op één kant van een a4 pasten. Dat zijn Wiskunde en Latijn. De makkelijke en de moeilijke. Al mijn klasgenoten die vinden dat Wiskunde A klein moeilijk is moeten genoegen nemen met mijn ergerlijke gedrag en arrogantie.
Goedenavond.
Ik zou Geschiedenis kunnen leren. Ik zou me geestelijk kunnen ingraven (of gewoon gaan slapen) ter voorbereiding van Engels Essayschrijven morgenochtend vroeg. Ik zou gedichten uit mijn hoofd kunnen gaan leren of laat in de avond nog de Maanlichtsonate spelen en denken aan rechtvaardigheid. (Wat? Hoezo dat?) Nou ja, dat kwam in mijn hoofd op voor dit lijstje. Het hoort in het lijstje met 'wat je hoort te doen voor het slapengaan.' Niet eens mijn eigen verzinsel. Eigenlijk, wat verzin ik wel? Ik probeer alleen een unieke volgorde en samenstelling van materiaal te creëeren.
Eergisteravond las ik ongeveer mijn hele bloggeschiedenis door. Auw. Ik merk dat ik heel veel afschuwwaardige tekst digitaal heb gepubliceerd, zonder echte reden. Nou goh, door te schrijven gooi ik er eens wat uit. En okee, het is wel eens grappig. Toegegeven, ik moest enorm lachen om bepaalde oude grappen van mezelf (wat ben ik walgelijk dat ik dat zeg) die ik allang was vergeten. In meer dan één geval betrapte ik mezelf erop dat ik dacht 'Goh, waar slaat dit op?' bij mijn eigen maffe uitspraken, waarvan ik zeker wist dat ze destijds een oorsprong hadden. Ze zijn alleen, zo'n half jaar later, uit hun oorspronkelijke verband en denkrichting, onherkenbaar als grap. Ondanks die paar verdwaalde uitspraken van mezelf echter, kan ik vaak herinneren waar ik het over had als ik iets vaag aan het beschrijven was of een onderwerp ontweek. Zo komt Esnesnon het dichtste bij een dagboek van alles wat ik ooit heb geschreven. Daar komt bij dat ik dus al meer dan een half jaar schrijf. Ik denk dat ik voor de verjaardag van Esnesnon op 6 januari wel aan de honderd posts zit...
Niet dat ik jullie wil aanmoedigen om mijn hele bloggeschiedenis te gaan lezen. Het is slecht geschreven en het is veel. Je kunt beter de afgelopen drie herhaaldelijk lezen, het bevat ongeveer dezelfde informatie en komt qua humor en booschap op hetzelfde neer.
Ik moet anders gaan schrijven. Heel erg anders. Dat zit zo: Ik heb morgen een SE Essay, waarbij ik in iedere alinea een ander argument voor een onderwerp moet behandelen en daarover uitwijden. Ik mag niet van de ene zin op de ander, van de hak op de tak, van thema wisselen, zoals ik wel vaker geneigd ben te doen. Iedere alinea moet feitelijk bestaan uit een kernzin en de uitleg van die zin. Zo wordt de tekst overzichtelijker en makkelijker te lezen.
Voor mijn SE Essay is de bovenstaande alinea ongeschikt. Dat heeft twee redenen.
Ten eerste is het niet in het Engels geschreven, terwijl het een SE Essay writing is. We werken in dit geval vanuit het vak Engels, inplaats van het gebruikelijke Nederlands. Het zou dan waarschijnlijk ook een betoog heten, geen Essay. Een Nederlandse tekst wordt niet goedgekeurd daar het niet conform de opdracht gemaakt is. Al was het volkomen geniaal wat ik opschreef, het zou worden foutgekeurd.
Ten tweede geeft het de stelling weer en begint onmiddelijk daarna met onderbouwing door een argument te noemen. De stelling, of thesis statement, moet in een losse alinea, de inleiding staan. Dit heeft te maken met het leesgemak en het vereenvoudigen van het herkennen van de boodschap. Deze tekst maakt die fout niet door de stelling, zij het wat kort, in een redelijk beknopte inleiding te vermelden.
(Natuurlijk is ook dit laatste stuk fout, omdat het wederom niet in het Engels is, de inleiding de lezer niet uitnodigt verder te lezen (nou ja, ik vind van wel, maar goed) en het gaat niet over het gegeven onderwerp. Ik wil echter wel even opmerken dat ik dat een ontzettend saaie manier van schrijven vind, en dat ik veel liever gewoon drie statements of meer (of juist gewoon geen (zoals eigenlijk altijd ja)) per alinea geef. Esnesnon zou dik negatief scoren voor het Essay SE. (je denkt misschien dat ik de woorden heb omgedraaid, maar als je de hele tekst hardop leest zal je merken dat het al die tijd al zo is geschreven) Daarom krijgt mijn lerares Engels (of welke lerares dan ook) niet mijn blogadres. Zie hier mijn favoriete tekstsoort: uitstorting.)
Ik ga het zó slecht maken, nè?
Karo
Ps: Sharida mag mijn blogadres op zich wel, (Als het haar wat uit zou maken) maar aan de andere kant is ze dan ook weer geen lerares meer, wat het goed doet keuren.
Goedenavond.
Ik zou Geschiedenis kunnen leren. Ik zou me geestelijk kunnen ingraven (of gewoon gaan slapen) ter voorbereiding van Engels Essayschrijven morgenochtend vroeg. Ik zou gedichten uit mijn hoofd kunnen gaan leren of laat in de avond nog de Maanlichtsonate spelen en denken aan rechtvaardigheid. (Wat? Hoezo dat?) Nou ja, dat kwam in mijn hoofd op voor dit lijstje. Het hoort in het lijstje met 'wat je hoort te doen voor het slapengaan.' Niet eens mijn eigen verzinsel. Eigenlijk, wat verzin ik wel? Ik probeer alleen een unieke volgorde en samenstelling van materiaal te creëeren.
Eergisteravond las ik ongeveer mijn hele bloggeschiedenis door. Auw. Ik merk dat ik heel veel afschuwwaardige tekst digitaal heb gepubliceerd, zonder echte reden. Nou goh, door te schrijven gooi ik er eens wat uit. En okee, het is wel eens grappig. Toegegeven, ik moest enorm lachen om bepaalde oude grappen van mezelf (wat ben ik walgelijk dat ik dat zeg) die ik allang was vergeten. In meer dan één geval betrapte ik mezelf erop dat ik dacht 'Goh, waar slaat dit op?' bij mijn eigen maffe uitspraken, waarvan ik zeker wist dat ze destijds een oorsprong hadden. Ze zijn alleen, zo'n half jaar later, uit hun oorspronkelijke verband en denkrichting, onherkenbaar als grap. Ondanks die paar verdwaalde uitspraken van mezelf echter, kan ik vaak herinneren waar ik het over had als ik iets vaag aan het beschrijven was of een onderwerp ontweek. Zo komt Esnesnon het dichtste bij een dagboek van alles wat ik ooit heb geschreven. Daar komt bij dat ik dus al meer dan een half jaar schrijf. Ik denk dat ik voor de verjaardag van Esnesnon op 6 januari wel aan de honderd posts zit...
Niet dat ik jullie wil aanmoedigen om mijn hele bloggeschiedenis te gaan lezen. Het is slecht geschreven en het is veel. Je kunt beter de afgelopen drie herhaaldelijk lezen, het bevat ongeveer dezelfde informatie en komt qua humor en booschap op hetzelfde neer.
Ik moet anders gaan schrijven. Heel erg anders. Dat zit zo: Ik heb morgen een SE Essay, waarbij ik in iedere alinea een ander argument voor een onderwerp moet behandelen en daarover uitwijden. Ik mag niet van de ene zin op de ander, van de hak op de tak, van thema wisselen, zoals ik wel vaker geneigd ben te doen. Iedere alinea moet feitelijk bestaan uit een kernzin en de uitleg van die zin. Zo wordt de tekst overzichtelijker en makkelijker te lezen.
Voor mijn SE Essay is de bovenstaande alinea ongeschikt. Dat heeft twee redenen.
Ten eerste is het niet in het Engels geschreven, terwijl het een SE Essay writing is. We werken in dit geval vanuit het vak Engels, inplaats van het gebruikelijke Nederlands. Het zou dan waarschijnlijk ook een betoog heten, geen Essay. Een Nederlandse tekst wordt niet goedgekeurd daar het niet conform de opdracht gemaakt is. Al was het volkomen geniaal wat ik opschreef, het zou worden foutgekeurd.
Ten tweede geeft het de stelling weer en begint onmiddelijk daarna met onderbouwing door een argument te noemen. De stelling, of thesis statement, moet in een losse alinea, de inleiding staan. Dit heeft te maken met het leesgemak en het vereenvoudigen van het herkennen van de boodschap. Deze tekst maakt die fout niet door de stelling, zij het wat kort, in een redelijk beknopte inleiding te vermelden.
(Natuurlijk is ook dit laatste stuk fout, omdat het wederom niet in het Engels is, de inleiding de lezer niet uitnodigt verder te lezen (nou ja, ik vind van wel, maar goed) en het gaat niet over het gegeven onderwerp. Ik wil echter wel even opmerken dat ik dat een ontzettend saaie manier van schrijven vind, en dat ik veel liever gewoon drie statements of meer (of juist gewoon geen (zoals eigenlijk altijd ja)) per alinea geef. Esnesnon zou dik negatief scoren voor het Essay SE. (je denkt misschien dat ik de woorden heb omgedraaid, maar als je de hele tekst hardop leest zal je merken dat het al die tijd al zo is geschreven) Daarom krijgt mijn lerares Engels (of welke lerares dan ook) niet mijn blogadres. Zie hier mijn favoriete tekstsoort: uitstorting.)
Ik ga het zó slecht maken, nè?
Karo
Ps: Sharida mag mijn blogadres op zich wel, (Als het haar wat uit zou maken) maar aan de andere kant is ze dan ook weer geen lerares meer, wat het goed doet keuren.
12.10.08
Esnesnon 12-10-08
(Vandaag is het een meetkundige rij. Hiep hiep hoera.)
(Dat was de tegenpool van de post scriptum; de pre scriptum)
(Misschien eigenlijk de pre pre scriptum, of als ik het zo bekijk de pre pre pre scriptum.)
Goedenavond.
'Doris Day is a comedianne, not a news reader!'
Ik heb vandaag úren aan ethiek besteed. Nu heb ik downtime, en zal ik proberen het niet over filosofie te hebben. (Ik heb een SE morgen, ja.) Morgen ga ik onder het genot van groene thee en ouderlijke afwezigheid nog eens rustig door de lesstof heen, af en toe maniakaal lachend. Dan haal ik nog even iemand over de vloer voor de laatste check over de stof en een dosis Zennn, maak ik een SE en probeer ik de middag weer lekker lui door te brengen. Huzzah.
Ik wil nog wel even opmerken, half in het kader van filosofie, dat filosofie bedrijven oneindig veel aantrekkelijker is met een halfleeg (don't start) glas wijn in je hand, dat je de rest van de avond wel af en toe aan je lippen zet maar wat nooit leeg raakt. (Dit komt dan omdat je het bijvult, of omdat je eigenlijk niet drinkt, afgezien van het schaarse genip, niet eens bedoeld om de smaak, laat staan de alcohol binnen te krijgen, maar meer om het hele intellectuele statussymbool en het gevoel dat daar bij komt kijken.) Het is ook de manier waarop Descartes het deed, overigens.
Helaas maakte ik zojuist op msn een uitglijder door compleet de inhoud van het filosofie-hoofdstuk op te noemen. Tot zover 'het niet over filosofie hebben.' Ook gaan de eerste drie paragrafen, merk ik nu, allemaal in zekere zin over dat onderwerp. Het heeft zich echt diep in mijn hersenpan genesteld, en de wortels komen in mijn bovenste bewustzijn, het gedeelte waarmee ik posts typ. Tot zover 'Freek indoctrineert ons niet.' (Je weet niet waar ik het over heb? Be ashamed. Be glad you are not being punished.) Oh, Note to Self and anderen: 'Freek is Watching You' poster maken en in lokaal hangen. Nog een Note to Self: Straf hen die niet weten dat Freek ons niet indoctrineert met twintig zweepslagen.
Okee, okee, ander onderwerp. Euh, vogels, eekhoorns, Kant - nee, Haiku, rubberen kippen, drugsgebruik, toneel. Toneel! Jah. Karo is boos over toneel. Hoezo? Nou, leuk dat je het vraagt. Ik zal het even uitleggen. Ti Amo, wat eerst een zeldzame diamant in een zee van glasscherven leek, lijkt ineens een stuk meer op een uitzonderlijk helder flonkerende, maar ontstellend scherpe glasscherf. Auw. Het hele prachtige principe van het maken van een toneelstuk op basis van het beschikbare talent en de deelnemers in de groep, met een script dat zich naar de spelers vormde, is ergens in het proces van de afgelopen weken in de prullenbak, en vervolgens de gehaktmolen, houtversnipperaar en verbrandingsoven gegooid. Goed, misschien niet zo rigoreus, maar het principe is aan de kant geschoven.
(Wat voor een signaalwoord hoort hier?), ze hebben een Romeo en Julia-romance in het stuk gegooid, op zich natuurlijk niets mis mee; een meisje uit de clownsfamilie en een jongen uit een andere familie die temidden van een soort wederzijdse culturele weerzin van de twee families om met elkaar om te gaan toch van elkaar besluiten te houden, waarna het zonder zelfmoorden (grmbl) eindigt in een verzoening tussen de twee families; een prachtig thema dat als enige mankement heeft dat deze Ricky, zoals het script hem maar bot noemt, een breakdancer is. Hallo? Sinds wanneer hebben wij een breakdancende acteur? Geen van de acteurs bij ons kan breakdancen, weet ik toevallig zeker, en een breakdancer die kan acteren moet, als je het mij vraagt, nog geboren worden, laat staan dat er eentje in Almere woont of dat die toevallig met Ti Amo meedoet. Wat is dan het alternatief? Een hoofdrol geven aan iemand die niet kan acteren? Een acteur neerzetten en dan beweren dat hij een breakdancer is zonder hem wat te laten zien? Een acterende breakdancer van buiten halen? Hoe erg de eerste twee ook zijn, de laatste zou echt een ramp zijn. We hebben een getalenteerde crew, dus dan is het een klap in ons aller gezicht als de organisatie iemand anders van buiten haalt. Dit personage is verkeerd! Het past helemaal niet.
Met die woorden is het wel duidelijk dat er iets ernstig fout wordt gedaan. Hoe kan iets niet passen als het script naar de groep is geschreven? Het antwoord is simpel. Het kan helemaal niet. Het probleem komt er dus uit voort dat het script, zoals wel duidelijk, niet naar de groep geschreven is. Het basisbeginsel wordt gewoon achteloos aan de kant geschoven door de dame die het script schrijft en daarmee met 'Word of God' gewoon ons een rol oplegt die we met niemand kunnen invullen. Script naar groep in plaats van script vanuit groep. Wacht, die zin kan beter. Moment. 'Script naar groep in plaats van groep tot script.' Misschien... als ik hem wat wolliger maak kan het misschien. 'Een script aan de groep opgelegd, in plaats van een groep die een script schrijft.' Nee, maar ik denk dat ik hem heb. 'Een script dat de groep maakt, in plaats van een groep die een script maakt.' Die vind ik het leukst. Berekening laten staan en inleveren.
QED, Karo.
Pps: Dit is het pre-post scriptum.
Ps: Ik ben echt pissig! Grrr! Wie stelt zich beschikbaar voor uitlaat aan frustratie?
(Dat was de tegenpool van de post scriptum; de pre scriptum)
(Misschien eigenlijk de pre pre scriptum, of als ik het zo bekijk de pre pre pre scriptum.)
Goedenavond.
'Doris Day is a comedianne, not a news reader!'
Ik heb vandaag úren aan ethiek besteed. Nu heb ik downtime, en zal ik proberen het niet over filosofie te hebben. (Ik heb een SE morgen, ja.) Morgen ga ik onder het genot van groene thee en ouderlijke afwezigheid nog eens rustig door de lesstof heen, af en toe maniakaal lachend. Dan haal ik nog even iemand over de vloer voor de laatste check over de stof en een dosis Zennn, maak ik een SE en probeer ik de middag weer lekker lui door te brengen. Huzzah.
Ik wil nog wel even opmerken, half in het kader van filosofie, dat filosofie bedrijven oneindig veel aantrekkelijker is met een halfleeg (don't start) glas wijn in je hand, dat je de rest van de avond wel af en toe aan je lippen zet maar wat nooit leeg raakt. (Dit komt dan omdat je het bijvult, of omdat je eigenlijk niet drinkt, afgezien van het schaarse genip, niet eens bedoeld om de smaak, laat staan de alcohol binnen te krijgen, maar meer om het hele intellectuele statussymbool en het gevoel dat daar bij komt kijken.) Het is ook de manier waarop Descartes het deed, overigens.
Helaas maakte ik zojuist op msn een uitglijder door compleet de inhoud van het filosofie-hoofdstuk op te noemen. Tot zover 'het niet over filosofie hebben.' Ook gaan de eerste drie paragrafen, merk ik nu, allemaal in zekere zin over dat onderwerp. Het heeft zich echt diep in mijn hersenpan genesteld, en de wortels komen in mijn bovenste bewustzijn, het gedeelte waarmee ik posts typ. Tot zover 'Freek indoctrineert ons niet.' (Je weet niet waar ik het over heb? Be ashamed. Be glad you are not being punished.) Oh, Note to Self and anderen: 'Freek is Watching You' poster maken en in lokaal hangen. Nog een Note to Self: Straf hen die niet weten dat Freek ons niet indoctrineert met twintig zweepslagen.
Okee, okee, ander onderwerp. Euh, vogels, eekhoorns, Kant - nee, Haiku, rubberen kippen, drugsgebruik, toneel. Toneel! Jah. Karo is boos over toneel. Hoezo? Nou, leuk dat je het vraagt. Ik zal het even uitleggen. Ti Amo, wat eerst een zeldzame diamant in een zee van glasscherven leek, lijkt ineens een stuk meer op een uitzonderlijk helder flonkerende, maar ontstellend scherpe glasscherf. Auw. Het hele prachtige principe van het maken van een toneelstuk op basis van het beschikbare talent en de deelnemers in de groep, met een script dat zich naar de spelers vormde, is ergens in het proces van de afgelopen weken in de prullenbak, en vervolgens de gehaktmolen, houtversnipperaar en verbrandingsoven gegooid. Goed, misschien niet zo rigoreus, maar het principe is aan de kant geschoven.
(Wat voor een signaalwoord hoort hier?), ze hebben een Romeo en Julia-romance in het stuk gegooid, op zich natuurlijk niets mis mee; een meisje uit de clownsfamilie en een jongen uit een andere familie die temidden van een soort wederzijdse culturele weerzin van de twee families om met elkaar om te gaan toch van elkaar besluiten te houden, waarna het zonder zelfmoorden (grmbl) eindigt in een verzoening tussen de twee families; een prachtig thema dat als enige mankement heeft dat deze Ricky, zoals het script hem maar bot noemt, een breakdancer is. Hallo? Sinds wanneer hebben wij een breakdancende acteur? Geen van de acteurs bij ons kan breakdancen, weet ik toevallig zeker, en een breakdancer die kan acteren moet, als je het mij vraagt, nog geboren worden, laat staan dat er eentje in Almere woont of dat die toevallig met Ti Amo meedoet. Wat is dan het alternatief? Een hoofdrol geven aan iemand die niet kan acteren? Een acteur neerzetten en dan beweren dat hij een breakdancer is zonder hem wat te laten zien? Een acterende breakdancer van buiten halen? Hoe erg de eerste twee ook zijn, de laatste zou echt een ramp zijn. We hebben een getalenteerde crew, dus dan is het een klap in ons aller gezicht als de organisatie iemand anders van buiten haalt. Dit personage is verkeerd! Het past helemaal niet.
Met die woorden is het wel duidelijk dat er iets ernstig fout wordt gedaan. Hoe kan iets niet passen als het script naar de groep is geschreven? Het antwoord is simpel. Het kan helemaal niet. Het probleem komt er dus uit voort dat het script, zoals wel duidelijk, niet naar de groep geschreven is. Het basisbeginsel wordt gewoon achteloos aan de kant geschoven door de dame die het script schrijft en daarmee met 'Word of God' gewoon ons een rol oplegt die we met niemand kunnen invullen. Script naar groep in plaats van script vanuit groep. Wacht, die zin kan beter. Moment. 'Script naar groep in plaats van groep tot script.' Misschien... als ik hem wat wolliger maak kan het misschien. 'Een script aan de groep opgelegd, in plaats van een groep die een script schrijft.' Nee, maar ik denk dat ik hem heb. 'Een script dat de groep maakt, in plaats van een groep die een script maakt.' Die vind ik het leukst. Berekening laten staan en inleveren.
QED, Karo.
Pps: Dit is het pre-post scriptum.
Ps: Ik ben echt pissig! Grrr! Wie stelt zich beschikbaar voor uitlaat aan frustratie?
11.10.08
Esnesnon 11-10-08
Ik twijfelde nog even over de titel van de post... maar ja.
Scène 17 - Op een brug van tandenstokers tussen Slot Loevestein en de Burger King naast Utopolis met milde wind en kans op regen om drie uur 's nachts.
Spelers: Karo, een Mexicaanse mime-speler en twee duiven die in koor praten.
Opkomst Karo.
Karo: Waarempel, ik zie twee duiven, fladderend voor mijn ogen, sprekend in koor, maarliefst. Waar heb ik een vertoning als dit aan te danken?
Duiven: Misschien is het een compensatie voor de ellende die je ervaart door alle splinters in je voet. Karma, nè?
Karo: Ik geloof niet in karma, dus dan bestaat het niet. Maar zegt mij, oh duiven, wie zijt gij? Bezitten jullie nog profetische namen, zoals de Raaf van Poe, of een minder serieus bedoelde naam, zoals die van de duif van Pluk? Zijn jullie wel duiven, en niet stiekem engelen of een betoverd jong paar?
Duiven: Alleen huisdieren en postduiven krijgen namen, Karo. Wij zijn de Duiven die in Koor Spreken. Kortweg DKPS.
Karo: Ik wil niet weten waar jullie ineens een P vandaan halen, want ik voel aan dat het antwoord me pijn zal doen.
Duiven: Wat een instelling, zeker van iemand die over een brug van tandenstokers wandelt.
Karo: Ik word al zestien scènes lang bekogeld met onzin. Daar krijg je vanzelf een instelling van, tandenstokers of niet. Ja, lach maar. Als je klaar bent met lachen, vertel me dan maar wat je van me wilt weten.
Duiven: We hoeven niets van je te weten, Karo. We willen alleen wat zeggen.
Exeunt Duiven, opkomst Mexicaanse Mime-speler.
Karo: Huh. Wie bent u?
MM: Ik ben de DKPS. De transformatie kon in verband met het krappe budget niet veel spectaculairder. Ik heb deze vorm aangenomen zodat ik wat persoonlijker met je kan praten.
Karo: Screw this en laat me erlangs. Ik wil mijn Twister Fries.
MM: Twister Fries?
Karo: In scène twaalf werden mij Twister Fries beloofd als ik het raadsel op zou lossen. Vervolgens verwezen ze me hier naar toe.
MM: Nou jammer, je zult eerst langs mij moeten komen. Ik zal je erlangs laten als je mijn vragen beantwoordt.
Karo: Dit weer.
MM: Het is de enige manier om er langs te komen, ik heb een onzichtbare muur aangebracht hier midden op de brug. Nu dus, vraag 1.
Karo: Hou het kort, alsjeblieft, ik heb trek.
MM: 1 of 2?
Karo: Wat bedoel je?
MM: Je weet wat ik bedoel.
Karo: Ja, goh, natuurlijk, maar daar heb je nogal weinig aan als je naar deze dialoog zou kijken.
MM: Doet er niet toe. Kies één van de twee.
Karo: Nee. Lekker puh.
MM: Vraag twee. Waarom kies je niet?
Karo: Omdat ik dat niet wil. Omdat ik één én twee wil. Omdat ik nog niet genoeg weet om de één boven de ander te kiezen. Ik wil niet alles verliezen door te gokken voor één van beiden. En waarom ook niet, hè? Waarom zou ik het niet doen?
MM: Je hebt een SE over ethiek overmorgen. Of je nou geleerd hebt of niet, je zou je eigen antwoord moeten kunnen vormen.
Karo: Wat ik geleerd heb van ethiek is dat in de geschiedenis van de mensheid er nog geen bindende reden is verzonnen waarom iemand zich 'goed' zou moeten gedragen. Je argument faalt. Ik zou niet moeten doen wat ik wil en wat ik al reeds doe omdat het 'niet goed' is? Je hebt het tegen de verkeerde.
MM: Mensen alleen als doel zien, nooit als middel.
Karo: De enige mens die ik als doel behandel ben ik zelf. Ga aan de kant.
MM: Nog niet al mijn vragen zijn beantwoord.
Karo: Goed, je hebt nog een kans. Drie vragen klinkt goed.
MM: Mooi. Dan komt hier vraag drie. Geef je werkelijk niets om andere mensen, of is dat maar een rol?
Karo: Ik heb hier geen zin meer in.
MM: Wat?
Karo: Je bent al de zoveelste die met de 'eerlijke' vraag aan komt zetten. Wat voor zin heeft het om aan een leugenaar te vragen de waarheid te spreken? Ieder antwoord dat die persoon dan geeft is een potentiële leugen. Iemand die al eens tegen je gelogen heeft kun je nooit meer vertrouwen. Toch zijn er mensen, en ook Mexicaanse Mime-spelers dus, die zo koppig en/of dom zijn dat ze besluiten dat, ondanks de veronderstelling dat die persoon een rol speelt gewoon doorgaan met het stellen van vragen waarop ze een eerlijk antwoord willen. Dat kan alleen niet. Welk antwoord ik ook geef, voor mijzelf zal het zowel als waarheid als leugen aanvoelen.
MM: Dus je weet het antwoord niet.
Karo: Ik weet het antwoord maar al te goed. Sterker nog, ik ken het antwoord twee keer. Het antwoord is ja en nee.
MM: Je kunt je tics verbergen door een verhaal erbij te verzinnen. Leuk, maar nu wil ik dat je alleen ja of nee zegt, zonder iets anders.
Karo: Alsof dat...
MM: Niets zeggen. Alleen ja of nee.
Karo: ...
MM: Alleen ja of nee.
Karo: Ik zei niets.
MM: Zeg ja of nee.
Karo: Ja.
MM: ... Je mag doorlopen en je Twister Fries ophalen. Ik heb geen verdere vragen voor je.
Karo: Mooi.
MM: De enige vragen die je nu nog zullen worden gesteld zijn vragen die je jezelf stelt.
Karo: Doe niet zo idioot. Dat was wat er vanaf het begin al aan de hand was. Niemand anders stelt me die vragen.
MM: Ik kan nog één iemand verzinnen die je die vragen zou stellen. En je weet ook wie dat is.
Karo: Dit gesprek is voorbij.
MM: Ik weet het.
Exeunt Karo en de Mexicaanse Mimespeler.
Goedenavond.
Karo.
Scène 17 - Op een brug van tandenstokers tussen Slot Loevestein en de Burger King naast Utopolis met milde wind en kans op regen om drie uur 's nachts.
Spelers: Karo, een Mexicaanse mime-speler en twee duiven die in koor praten.
Opkomst Karo.
Karo: Waarempel, ik zie twee duiven, fladderend voor mijn ogen, sprekend in koor, maarliefst. Waar heb ik een vertoning als dit aan te danken?
Duiven: Misschien is het een compensatie voor de ellende die je ervaart door alle splinters in je voet. Karma, nè?
Karo: Ik geloof niet in karma, dus dan bestaat het niet. Maar zegt mij, oh duiven, wie zijt gij? Bezitten jullie nog profetische namen, zoals de Raaf van Poe, of een minder serieus bedoelde naam, zoals die van de duif van Pluk? Zijn jullie wel duiven, en niet stiekem engelen of een betoverd jong paar?
Duiven: Alleen huisdieren en postduiven krijgen namen, Karo. Wij zijn de Duiven die in Koor Spreken. Kortweg DKPS.
Karo: Ik wil niet weten waar jullie ineens een P vandaan halen, want ik voel aan dat het antwoord me pijn zal doen.
Duiven: Wat een instelling, zeker van iemand die over een brug van tandenstokers wandelt.
Karo: Ik word al zestien scènes lang bekogeld met onzin. Daar krijg je vanzelf een instelling van, tandenstokers of niet. Ja, lach maar. Als je klaar bent met lachen, vertel me dan maar wat je van me wilt weten.
Duiven: We hoeven niets van je te weten, Karo. We willen alleen wat zeggen.
Exeunt Duiven, opkomst Mexicaanse Mime-speler.
Karo: Huh. Wie bent u?
MM: Ik ben de DKPS. De transformatie kon in verband met het krappe budget niet veel spectaculairder. Ik heb deze vorm aangenomen zodat ik wat persoonlijker met je kan praten.
Karo: Screw this en laat me erlangs. Ik wil mijn Twister Fries.
MM: Twister Fries?
Karo: In scène twaalf werden mij Twister Fries beloofd als ik het raadsel op zou lossen. Vervolgens verwezen ze me hier naar toe.
MM: Nou jammer, je zult eerst langs mij moeten komen. Ik zal je erlangs laten als je mijn vragen beantwoordt.
Karo: Dit weer.
MM: Het is de enige manier om er langs te komen, ik heb een onzichtbare muur aangebracht hier midden op de brug. Nu dus, vraag 1.
Karo: Hou het kort, alsjeblieft, ik heb trek.
MM: 1 of 2?
Karo: Wat bedoel je?
MM: Je weet wat ik bedoel.
Karo: Ja, goh, natuurlijk, maar daar heb je nogal weinig aan als je naar deze dialoog zou kijken.
MM: Doet er niet toe. Kies één van de twee.
Karo: Nee. Lekker puh.
MM: Vraag twee. Waarom kies je niet?
Karo: Omdat ik dat niet wil. Omdat ik één én twee wil. Omdat ik nog niet genoeg weet om de één boven de ander te kiezen. Ik wil niet alles verliezen door te gokken voor één van beiden. En waarom ook niet, hè? Waarom zou ik het niet doen?
MM: Je hebt een SE over ethiek overmorgen. Of je nou geleerd hebt of niet, je zou je eigen antwoord moeten kunnen vormen.
Karo: Wat ik geleerd heb van ethiek is dat in de geschiedenis van de mensheid er nog geen bindende reden is verzonnen waarom iemand zich 'goed' zou moeten gedragen. Je argument faalt. Ik zou niet moeten doen wat ik wil en wat ik al reeds doe omdat het 'niet goed' is? Je hebt het tegen de verkeerde.
MM: Mensen alleen als doel zien, nooit als middel.
Karo: De enige mens die ik als doel behandel ben ik zelf. Ga aan de kant.
MM: Nog niet al mijn vragen zijn beantwoord.
Karo: Goed, je hebt nog een kans. Drie vragen klinkt goed.
MM: Mooi. Dan komt hier vraag drie. Geef je werkelijk niets om andere mensen, of is dat maar een rol?
Karo: Ik heb hier geen zin meer in.
MM: Wat?
Karo: Je bent al de zoveelste die met de 'eerlijke' vraag aan komt zetten. Wat voor zin heeft het om aan een leugenaar te vragen de waarheid te spreken? Ieder antwoord dat die persoon dan geeft is een potentiële leugen. Iemand die al eens tegen je gelogen heeft kun je nooit meer vertrouwen. Toch zijn er mensen, en ook Mexicaanse Mime-spelers dus, die zo koppig en/of dom zijn dat ze besluiten dat, ondanks de veronderstelling dat die persoon een rol speelt gewoon doorgaan met het stellen van vragen waarop ze een eerlijk antwoord willen. Dat kan alleen niet. Welk antwoord ik ook geef, voor mijzelf zal het zowel als waarheid als leugen aanvoelen.
MM: Dus je weet het antwoord niet.
Karo: Ik weet het antwoord maar al te goed. Sterker nog, ik ken het antwoord twee keer. Het antwoord is ja en nee.
MM: Je kunt je tics verbergen door een verhaal erbij te verzinnen. Leuk, maar nu wil ik dat je alleen ja of nee zegt, zonder iets anders.
Karo: Alsof dat...
MM: Niets zeggen. Alleen ja of nee.
Karo: ...
MM: Alleen ja of nee.
Karo: Ik zei niets.
MM: Zeg ja of nee.
Karo: Ja.
MM: ... Je mag doorlopen en je Twister Fries ophalen. Ik heb geen verdere vragen voor je.
Karo: Mooi.
MM: De enige vragen die je nu nog zullen worden gesteld zijn vragen die je jezelf stelt.
Karo: Doe niet zo idioot. Dat was wat er vanaf het begin al aan de hand was. Niemand anders stelt me die vragen.
MM: Ik kan nog één iemand verzinnen die je die vragen zou stellen. En je weet ook wie dat is.
Karo: Dit gesprek is voorbij.
MM: Ik weet het.
Exeunt Karo en de Mexicaanse Mimespeler.
Goedenavond.
Karo.
10.10.08
Esnesnon 10-10-08
Nog twee jaar, en dan is het 10-10-10. Niet dat het ertoe doet.
Ik ga de post hierna weer een toneeldialoog schrijven, want ik wil wel met die stijl verder, maar niet in herhaling vallen. Stom hè?
De SE-week is begonnen, ladies and gentlemen, wat betekent dat ik mogelijk nog meer ga posten in een poging te ontsnappen aan de verplichtingen van het bestaan. Eerst komt een cultureel weekend, en dan begint de studieweek. SE-weken betekenen voor mij over het algemeen veel luiheid. Ik spendeer weinig tijd op school, en zelfs al zou ik drie uur hard studeren dan zou ik mijn tijd nog nuttiger besteden, en meer tijd overhouden voor onzinnigheid, dan bij een normale schooldag. Deze SE-week wordt dat nog erger door de afwezigheid van ouderlijk toezicht en het bezit van mijn ivoren toren. Deze omstandigheden gaan het tot een ongezond leuke week maken, dat weet ik alvast zeker.
Komende week heb ik minstens een SE per dag -ik heb overigens een poll aangebracht, niet de poll die ik eerst in gedachten had, maar eentje die ik net nog verzon. Misschien heeft het zin jullie dit te vragen, hoewel ik de uitslagen misschien ook wel volkomen negeer omdat ik jullie het liefst gewoon negeer. Puh- Ik heb komende week ook minstens één kop sterk kalmerende kop groene thee per dag en ga ik minstens 1 keer nog helemaal kas. Misschien ga ik iedere dag een post schrijven, als SE-diaries. Misschien ga ik ook oude sokken in mijn oren stoppen en de hele dag naar de vogeltjesdans luisteren terwijl ik op de grond stamp, luidkeels zingend: "Bring me my bow, of burning gold,"
"Bring me my arrows of desire.
Bring me my spear, oh clouds unfold,
bring me my chariot of fire.
I will not heed from mental strife,
nor shall my sword sleep in my hand.
'Till we have built Jerusalem
on England's green and pleasant land."
Maar misschien ook weer helemaal niet. Het hangt er maar vanaf. Jullie zijn (ja, iedereen die dit maar leest) hoe dan ook gedurende deze SE-week (dat wil zeggen maandag tot en met vrijdag) onvoorwaardelijk uitgenodigd bij mij thuis voor thee. Ik ben te lui om er taart bij te serveren, muwhahaha. De route is simpel: Je loopt de school uit (welke school? Als je het niet weet dan woon je te ver bij me vandaan of ben je überhaupt niet in staat mijn huis te vinden) door de hoofdingang (die dan als uitgang fungeert) en slaat na het hek rechtsaf. Je gaat rechtdoor tot aan je rechterhand (of linker als je achteruit loopt) je huis nummer dertien passeert. (Treize. Dreizehn. Djuusan. *gebaar gebaar*) Daar bel je aan en wacht tot men de deur opendoet en je verwijst naar de thee. Simpel als wat. (Het bezoeken staat geheel vrij, gij zijt niet verplicht. Ik wil alleen de ontspannen sfeer van de ivoren toren delen met andere zielen die in Gods Koninkrijk ronddwalen.)
Één enter teveel.
Karo
Ik ga de post hierna weer een toneeldialoog schrijven, want ik wil wel met die stijl verder, maar niet in herhaling vallen. Stom hè?
De SE-week is begonnen, ladies and gentlemen, wat betekent dat ik mogelijk nog meer ga posten in een poging te ontsnappen aan de verplichtingen van het bestaan. Eerst komt een cultureel weekend, en dan begint de studieweek. SE-weken betekenen voor mij over het algemeen veel luiheid. Ik spendeer weinig tijd op school, en zelfs al zou ik drie uur hard studeren dan zou ik mijn tijd nog nuttiger besteden, en meer tijd overhouden voor onzinnigheid, dan bij een normale schooldag. Deze SE-week wordt dat nog erger door de afwezigheid van ouderlijk toezicht en het bezit van mijn ivoren toren. Deze omstandigheden gaan het tot een ongezond leuke week maken, dat weet ik alvast zeker.
Komende week heb ik minstens een SE per dag -ik heb overigens een poll aangebracht, niet de poll die ik eerst in gedachten had, maar eentje die ik net nog verzon. Misschien heeft het zin jullie dit te vragen, hoewel ik de uitslagen misschien ook wel volkomen negeer omdat ik jullie het liefst gewoon negeer. Puh- Ik heb komende week ook minstens één kop sterk kalmerende kop groene thee per dag en ga ik minstens 1 keer nog helemaal kas. Misschien ga ik iedere dag een post schrijven, als SE-diaries. Misschien ga ik ook oude sokken in mijn oren stoppen en de hele dag naar de vogeltjesdans luisteren terwijl ik op de grond stamp, luidkeels zingend: "Bring me my bow, of burning gold,"
"Bring me my arrows of desire.
Bring me my spear, oh clouds unfold,
bring me my chariot of fire.
I will not heed from mental strife,
nor shall my sword sleep in my hand.
'Till we have built Jerusalem
on England's green and pleasant land."
Maar misschien ook weer helemaal niet. Het hangt er maar vanaf. Jullie zijn (ja, iedereen die dit maar leest) hoe dan ook gedurende deze SE-week (dat wil zeggen maandag tot en met vrijdag) onvoorwaardelijk uitgenodigd bij mij thuis voor thee. Ik ben te lui om er taart bij te serveren, muwhahaha. De route is simpel: Je loopt de school uit (welke school? Als je het niet weet dan woon je te ver bij me vandaan of ben je überhaupt niet in staat mijn huis te vinden) door de hoofdingang (die dan als uitgang fungeert) en slaat na het hek rechtsaf. Je gaat rechtdoor tot aan je rechterhand (of linker als je achteruit loopt) je huis nummer dertien passeert. (Treize. Dreizehn. Djuusan. *gebaar gebaar*) Daar bel je aan en wacht tot men de deur opendoet en je verwijst naar de thee. Simpel als wat. (Het bezoeken staat geheel vrij, gij zijt niet verplicht. Ik wil alleen de ontspannen sfeer van de ivoren toren delen met andere zielen die in Gods Koninkrijk ronddwalen.)
Één enter teveel.
Karo
7.10.08
Esnesnon 7-10-08
'Twas Brillig.
Tien punten. Begin maar met aftellen.
Zaterdag heb ik een concert en tegelijkertijd Ti Amo. Ze kunnen me bij beide evenementen écht niet missen. Damn.
- Ik verander even de hele opzet van deze post, want ik heb een idee dat ik leuker vind.
Het is donker. In het midden van het toneel staat een kromgebogen lantarenpaal. Karo komt rechts op. Een pinguïn met een gleufhoed komt links op. Ze buigen voor elkaar op het voortoneel.
Karo: Lieve hemel, wat is het hier donker. Kan iemand een lichtje aandoen?
Pinguïn: Nee.
Karo: Oh, sorry, ik had u niet gezien.
Pinguïn: Ben ik niet opvallend genoeg?
Karo: U bent eigenlijk wel heel erg opvallend, wat het nog verbijsterender maakt dat ik u niet eerder zag. Misschien was het feit dat u praatte het laatste restje aan tot verbijsteren in staat zijnde input die nodig was om mij wakker te schudden.
Pinguïn: Misschien moet je ophouden naar het publiek te kijken terwijl je praat en me te vouvoyeren.
Karo: Goed.
Pinguïn: Jij bent Karo. Ik ben een pinguïn met een gleufhoed. Dat is alles dat we van elkaar hoeven te weten. Nu bespaar ik ons beiden een ontzettende massa nutteloze conversatie.
Karo: Ik ben je dankbaar hiervoor, maar alsnog brengt dat de vraag over waarom ik dan een gesprek met je zou voeren. Ik doe niet anders dan nutteloze conversaties voeren.
Pinguïn: Point taken.
Karo: Wat wil je van me?
Pinguïn: Hoezo dat?
Karo: Wat een stomme vraag. Deze dialoog wordt geregisseerd, er zit een centrale gedachte achter, ik weet dus dat je me iets wil gaan vragen. Dat hoezo dat.
Pinguïn: Ik wilde weten waarom je niet gewoon haar hebt verteld hoe veel ze voor je betekende.
Karo: Mag ik even opmerken dat A: iemand me er net nog op wees dat ik te vaag ben in mijn posts en dat B: ze niet echt veel voor me betekende. O ja, C: boeit het haar niets en zal ze het verkeerd opvatten. Daarnaast, wat gaat het jou aan?
Pinguïn: Ze heeft je gemaakt tot wie je bent. Ze is een van de architecten van jou persoonlijkheid. Ze is de grote zus die je nooit had. Kan je geen waardering uiten?
Karo: Je overdrijft.
Pinguïn: Niet waar. Omdat je tegen haar moest opboksen heb je je ontplooid.
Karo: Oh ja, wacht, ik moet haar bedanken omdat ze over me heen liep? Omdat ze op mijn ego stampte en me klein hield? Omdat ik behandeld werd als het stomme nieuwe joch? Ik sliep op de grond! Ik kon niets goeds doen! Omdat ik me daartegen wilde verzetten ben ik geworden wie ik ben. Ik ben niet van plan haar te bedanken voor rotgedrag als de verandering uit mezelf kwam. Je loopt de feiten hopeloos te verdraaien.
Pinguïn: Je vond het maar wat leuk.
Karo: Nou moet je ophouden. Het publiek gaat maar rare dingen denken.
Pinguïn: Mijn entree en jouw samenvatting van jullie relatie deed al genoeg.
Karo: Damn.
Pinguïn: Okee, sluit de post maar af, laat de lezers maar met vragen zitten en zet de poll neer.
Karo: Ik kies volgende keer een andere tegenspeler. Eikel.
Pinguïn: Sssht. Niet verklappen.
Exeunt all.
Karo
Ps: Huh?
Tien punten. Begin maar met aftellen.
Zaterdag heb ik een concert en tegelijkertijd Ti Amo. Ze kunnen me bij beide evenementen écht niet missen. Damn.
- Ik verander even de hele opzet van deze post, want ik heb een idee dat ik leuker vind.
Het is donker. In het midden van het toneel staat een kromgebogen lantarenpaal. Karo komt rechts op. Een pinguïn met een gleufhoed komt links op. Ze buigen voor elkaar op het voortoneel.
Karo: Lieve hemel, wat is het hier donker. Kan iemand een lichtje aandoen?
Pinguïn: Nee.
Karo: Oh, sorry, ik had u niet gezien.
Pinguïn: Ben ik niet opvallend genoeg?
Karo: U bent eigenlijk wel heel erg opvallend, wat het nog verbijsterender maakt dat ik u niet eerder zag. Misschien was het feit dat u praatte het laatste restje aan tot verbijsteren in staat zijnde input die nodig was om mij wakker te schudden.
Pinguïn: Misschien moet je ophouden naar het publiek te kijken terwijl je praat en me te vouvoyeren.
Karo: Goed.
Pinguïn: Jij bent Karo. Ik ben een pinguïn met een gleufhoed. Dat is alles dat we van elkaar hoeven te weten. Nu bespaar ik ons beiden een ontzettende massa nutteloze conversatie.
Karo: Ik ben je dankbaar hiervoor, maar alsnog brengt dat de vraag over waarom ik dan een gesprek met je zou voeren. Ik doe niet anders dan nutteloze conversaties voeren.
Pinguïn: Point taken.
Karo: Wat wil je van me?
Pinguïn: Hoezo dat?
Karo: Wat een stomme vraag. Deze dialoog wordt geregisseerd, er zit een centrale gedachte achter, ik weet dus dat je me iets wil gaan vragen. Dat hoezo dat.
Pinguïn: Ik wilde weten waarom je niet gewoon haar hebt verteld hoe veel ze voor je betekende.
Karo: Mag ik even opmerken dat A: iemand me er net nog op wees dat ik te vaag ben in mijn posts en dat B: ze niet echt veel voor me betekende. O ja, C: boeit het haar niets en zal ze het verkeerd opvatten. Daarnaast, wat gaat het jou aan?
Pinguïn: Ze heeft je gemaakt tot wie je bent. Ze is een van de architecten van jou persoonlijkheid. Ze is de grote zus die je nooit had. Kan je geen waardering uiten?
Karo: Je overdrijft.
Pinguïn: Niet waar. Omdat je tegen haar moest opboksen heb je je ontplooid.
Karo: Oh ja, wacht, ik moet haar bedanken omdat ze over me heen liep? Omdat ze op mijn ego stampte en me klein hield? Omdat ik behandeld werd als het stomme nieuwe joch? Ik sliep op de grond! Ik kon niets goeds doen! Omdat ik me daartegen wilde verzetten ben ik geworden wie ik ben. Ik ben niet van plan haar te bedanken voor rotgedrag als de verandering uit mezelf kwam. Je loopt de feiten hopeloos te verdraaien.
Pinguïn: Je vond het maar wat leuk.
Karo: Nou moet je ophouden. Het publiek gaat maar rare dingen denken.
Pinguïn: Mijn entree en jouw samenvatting van jullie relatie deed al genoeg.
Karo: Damn.
Pinguïn: Okee, sluit de post maar af, laat de lezers maar met vragen zitten en zet de poll neer.
Karo: Ik kies volgende keer een andere tegenspeler. Eikel.
Pinguïn: Sssht. Niet verklappen.
Exeunt all.
Karo
Ps: Huh?
6.10.08
Esnesnon 6-10-08
Goedenavond.
Na een weekend van zware kost over naar iets minder zinnigs. Wacht, dat klopt niet. Of toch wel? Ik heb per slot van rekening al veel eerder bedacht wat ik hier zou schrijven, dus het is onzinnig om mezelf hier ineens te gaan corrigeren en te doen alsof ik een net opkomende gedachte afschrijf. Nog vreemder is om vervolgens te vermelden dat ik het al eerder bedacht heb en zelfs nog vreemder is daaraan toevoegen dat ik eerder ook al had bedacht dat ik zou doen alsof ik mezelf zou corrigeren na de eerste zin, om er vervolgens op in te gaan dat ik die eerste zin al had bedacht en toch ineens na het opschrijven het pas zou afkeuren. Zodoende heb ik de vierde muur herhaaldelijk gebroken. Hieperdepiephoera.
Muziek. Vandaag ga ik het hebben over muziek, en specifiek de muziek van de twee grootste musici aller tijden; Frederic Chopin en Ludwig van Beethoven. Het zijn twee romantische componisten, wat (en ja, mijn klasgenoten zullen mij willen slaan voor de vreselijk overbodige opmerking) niet wil zeggen dat ze van diners bij kaarslicht hielden of liefdesbrieven schreven op roze, naar bloemen ruikend papier. Het wil zeggen dat ze deel uitmaakten van de kunststroming de Romantiek, die plaatsvond in de negentiende eeuw en draaide om het uiten van je gevoelens, gedoe met de mysterieuze natuur, sagen, verheerlijken van de middeleeuwen, onderbewustzijn, subjektivität en zo. De beeldende kunst, literatuur en het theater uit die tijd weegt naar mijn mening in de verste verte niet op tegen de berg van pure meesterlijkheid die de muziek uit die tijd voortbracht. (dw niet z dat het slecht was, overigens, de Romantiek heeft ook meesterlijke kunst van andere disciplines) Eigenlijk, nou ik er zo over nadenk, niets uit de kunst weegt wat mij betreft tegen de muziek uit die tijd op. Zeker de wishy-washy mainstream crap van de afgelopen twintig jaar ofzo. Die rommel mag naar huis.
Voordat ik afdwaal: Ik ga het even overzichtelijk doen, en vertellen wat voor een muziek deze twee zwaargewichten van de muzikale wereld maakten (volgens mij) en wat voor een gevoelsleven ze hadden (volgens mij, en dat doet er toe omdat het de Romantiek is en kunst dus eigenlijk een directe omzetting van hun gevoelens is.) Hun leven boeit niet echt, vind ik, en je bent vast knap genoeg om dat op te zoeken als je zo fanatiek bent. (lieve help, alsof je de moeite zou doen om echt te lezen wat ik allemaal uitkraam hier...) Ahem. Als eerste: Ludwig.
Voor Beethovens muziek moet je niet, en ik herhaal, niet, en ik verzoek je even bij google: afbeeldingen 'niet' in te typen om mijn punt te illustreren, denken aan Für Elise. Je mag denken aan de vijfde symfonie, want dat vind ik een goed voorbeeld van Beethovens stilo. Het stikt van de vlijmscherpe dynamiekwisselingen en alles wordt voortgedreven door een panische dirigent met een moordtempo. Wat zegt dit over Beethoven? Simpel, want het is Romantiek. Over Beethovens gevoelsleven zegt dit: Vlijmscherpe dynamiekwisselingen en een moordtempo. Zo simpel is het. Als eerste, die man was gek als een deur. Zijn karakter wisselde om de twee minuten haast, en explosief/expressief ook. Woedeaanvallen, huilbuien, hilariteit, en dat de hele dag door. Daarnaast had hij regelmatig een enorme crush op een hooggeplaatste dame met wie het nooit wat zou worden. Tenslotte werkte hij keihard. Hij heeft ziek veel muziek geschreven, en niet het wishy-washy kant-en-klaar werk van Mozart, maar eindeloos geschreven, herschreven, herzien, etc. werk. Erg passioneel die man.
Chopin is het tegenovergestelde van Beethoven. Waar Ludwig een expressief typ was die vreselijk expressieve muziek schreef was Chopin iemand met opgekropte emoties die opgekropt emotionele muziek schreef. Hij... gooide zijn opgekropte emoties opgekropt eruit. We hebben het over iemand die permanent uit zijn dierbare thuisland weg was, weg bij zijn dierbare familie en zo, en tot overmaat van ramp zijn hele verdere leven spendeerde in Frankrijk, getrouwd met iemand waar hij een hekel aan had. Hij haatte ongeveer alles in zijn omgeving. Datzelfde in de muziek, die vrolijk kan zijn, maar eigenlijk zit in ieder stuk wel een morrende ondertoon en deap seated emotional problems verwerkt.
Dan nu het eindoordeel, zoals dat hoort in een tekst: Ik kan niet kiezen. Dat is een vergelijking tussen Pieter van der Hoogenbandt (?) en Rafaël Nadal, zonder te vermelden met wat voor een sport ze zich gaan meten. Ik ben dol op Chopins muziek, maar Beethovens krankzinnige eerlijke expressie (ik had die gast echt gemogen als ik hem had gekend) is onweerstaanbaar. Bovendien is hij onvergelijkbaar (zeker met Chopin) als het gaat om orkestrale werken.
Je hebt het met deze twee ook om de keerzijdes van ieder gevoel. Beethoven is rood aangelopen schreeuwen, Chopin is stilletjes een bloem verpulveren in je wit wordende knokkels. Beethoven is tranen met tuiten, Chopin is die eerste traan die je niet binnen kan houden. (waarna het zomaar een stortvloed kan worden) Beethoven is huppelen over straat en jubelen, Chopin is zitten voor een raam en glimlachen, met een warm gevoel van binnen. Ik vind alletwee de aanpakken aangenaam.
Het eindigt allemaal een beetje droevig. Beethoven wordt doof, en kan dus nooit meer muziek, die hem zo dierbaar was, horen, noch het applaus van zijn publiek, en gaat dood in een tijd van ernstige depressie. Chopin komt nooit terug in zijn vaderland en sterft eveneens ongelukkig. Maar o jee, wat vind ik de muziek mooi. Denk maar niet dat iemand Rihanna (ofzo) over tweehonderd jaar nog bewondert. Take that, you ****.
Karo
Na een weekend van zware kost over naar iets minder zinnigs. Wacht, dat klopt niet. Of toch wel? Ik heb per slot van rekening al veel eerder bedacht wat ik hier zou schrijven, dus het is onzinnig om mezelf hier ineens te gaan corrigeren en te doen alsof ik een net opkomende gedachte afschrijf. Nog vreemder is om vervolgens te vermelden dat ik het al eerder bedacht heb en zelfs nog vreemder is daaraan toevoegen dat ik eerder ook al had bedacht dat ik zou doen alsof ik mezelf zou corrigeren na de eerste zin, om er vervolgens op in te gaan dat ik die eerste zin al had bedacht en toch ineens na het opschrijven het pas zou afkeuren. Zodoende heb ik de vierde muur herhaaldelijk gebroken. Hieperdepiephoera.
Muziek. Vandaag ga ik het hebben over muziek, en specifiek de muziek van de twee grootste musici aller tijden; Frederic Chopin en Ludwig van Beethoven. Het zijn twee romantische componisten, wat (en ja, mijn klasgenoten zullen mij willen slaan voor de vreselijk overbodige opmerking) niet wil zeggen dat ze van diners bij kaarslicht hielden of liefdesbrieven schreven op roze, naar bloemen ruikend papier. Het wil zeggen dat ze deel uitmaakten van de kunststroming de Romantiek, die plaatsvond in de negentiende eeuw en draaide om het uiten van je gevoelens, gedoe met de mysterieuze natuur, sagen, verheerlijken van de middeleeuwen, onderbewustzijn, subjektivität en zo. De beeldende kunst, literatuur en het theater uit die tijd weegt naar mijn mening in de verste verte niet op tegen de berg van pure meesterlijkheid die de muziek uit die tijd voortbracht. (dw niet z dat het slecht was, overigens, de Romantiek heeft ook meesterlijke kunst van andere disciplines) Eigenlijk, nou ik er zo over nadenk, niets uit de kunst weegt wat mij betreft tegen de muziek uit die tijd op. Zeker de wishy-washy mainstream crap van de afgelopen twintig jaar ofzo. Die rommel mag naar huis.
Voordat ik afdwaal: Ik ga het even overzichtelijk doen, en vertellen wat voor een muziek deze twee zwaargewichten van de muzikale wereld maakten (volgens mij) en wat voor een gevoelsleven ze hadden (volgens mij, en dat doet er toe omdat het de Romantiek is en kunst dus eigenlijk een directe omzetting van hun gevoelens is.) Hun leven boeit niet echt, vind ik, en je bent vast knap genoeg om dat op te zoeken als je zo fanatiek bent. (lieve help, alsof je de moeite zou doen om echt te lezen wat ik allemaal uitkraam hier...) Ahem. Als eerste: Ludwig.
Voor Beethovens muziek moet je niet, en ik herhaal, niet, en ik verzoek je even bij google: afbeeldingen 'niet' in te typen om mijn punt te illustreren, denken aan Für Elise. Je mag denken aan de vijfde symfonie, want dat vind ik een goed voorbeeld van Beethovens stilo. Het stikt van de vlijmscherpe dynamiekwisselingen en alles wordt voortgedreven door een panische dirigent met een moordtempo. Wat zegt dit over Beethoven? Simpel, want het is Romantiek. Over Beethovens gevoelsleven zegt dit: Vlijmscherpe dynamiekwisselingen en een moordtempo. Zo simpel is het. Als eerste, die man was gek als een deur. Zijn karakter wisselde om de twee minuten haast, en explosief/expressief ook. Woedeaanvallen, huilbuien, hilariteit, en dat de hele dag door. Daarnaast had hij regelmatig een enorme crush op een hooggeplaatste dame met wie het nooit wat zou worden. Tenslotte werkte hij keihard. Hij heeft ziek veel muziek geschreven, en niet het wishy-washy kant-en-klaar werk van Mozart, maar eindeloos geschreven, herschreven, herzien, etc. werk. Erg passioneel die man.
Chopin is het tegenovergestelde van Beethoven. Waar Ludwig een expressief typ was die vreselijk expressieve muziek schreef was Chopin iemand met opgekropte emoties die opgekropt emotionele muziek schreef. Hij... gooide zijn opgekropte emoties opgekropt eruit. We hebben het over iemand die permanent uit zijn dierbare thuisland weg was, weg bij zijn dierbare familie en zo, en tot overmaat van ramp zijn hele verdere leven spendeerde in Frankrijk, getrouwd met iemand waar hij een hekel aan had. Hij haatte ongeveer alles in zijn omgeving. Datzelfde in de muziek, die vrolijk kan zijn, maar eigenlijk zit in ieder stuk wel een morrende ondertoon en deap seated emotional problems verwerkt.
Dan nu het eindoordeel, zoals dat hoort in een tekst: Ik kan niet kiezen. Dat is een vergelijking tussen Pieter van der Hoogenbandt (?) en Rafaël Nadal, zonder te vermelden met wat voor een sport ze zich gaan meten. Ik ben dol op Chopins muziek, maar Beethovens krankzinnige eerlijke expressie (ik had die gast echt gemogen als ik hem had gekend) is onweerstaanbaar. Bovendien is hij onvergelijkbaar (zeker met Chopin) als het gaat om orkestrale werken.
Je hebt het met deze twee ook om de keerzijdes van ieder gevoel. Beethoven is rood aangelopen schreeuwen, Chopin is stilletjes een bloem verpulveren in je wit wordende knokkels. Beethoven is tranen met tuiten, Chopin is die eerste traan die je niet binnen kan houden. (waarna het zomaar een stortvloed kan worden) Beethoven is huppelen over straat en jubelen, Chopin is zitten voor een raam en glimlachen, met een warm gevoel van binnen. Ik vind alletwee de aanpakken aangenaam.
Het eindigt allemaal een beetje droevig. Beethoven wordt doof, en kan dus nooit meer muziek, die hem zo dierbaar was, horen, noch het applaus van zijn publiek, en gaat dood in een tijd van ernstige depressie. Chopin komt nooit terug in zijn vaderland en sterft eveneens ongelukkig. Maar o jee, wat vind ik de muziek mooi. Denk maar niet dat iemand Rihanna (ofzo) over tweehonderd jaar nog bewondert. Take that, you ****.
Karo
5.10.08
Esnesnon 5-10-08
Goedenavond.
Na de enorme post van gisteren nog eens te hebben doorgelezen begon ik me af te vragen of het wel een goed idee was om er zo snel achteraan een nieuwe post te maken, waardoor de oude een stuk naar beneden en misschien zelfs uit de aandacht zou worden geschoven. De oplossing voor die overpeinzing deed zich bij het opschrijven van de eerste zin en het beschrijven van het vraagstuk al voor. Ik geloof namelijk dat iedereen die het stuk van gisteren niet heeft gelezen misschien er wel nieuwsgierig naar zou worden en nog meer tijd zou verdoen met het doorscrollen en de rest ook lezen. Het idee dat iemand ook nog echt leest wat je allemaal uitspuwt over je toetsenbord vind ik aangenaam.
Help. Wat heb ik gisteren allemaal niet opgeschreven dat ik nu nog goed zou kunnen vertellen... Ja.
"... de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden." Wat wil dat zeggen, eigenlijk? Wat heb ik die middag dan uitgevoerd, zou een lezer zich kunnen afvragen. Nou, of je het leuk vind of niet, ik ga vertellen wat ik dan op een zaterdagmiddag doe dat volgens mij zo gezellig, actief, leerzaam en apart is.
Ik doe mee aan een theaterproject genaamd Ti Amo (Italiaans voor 'ik hou van je/u') waarbij in drie maanden een groep van diverse leeftijden en vaardigheden aan een voorstelling werkt die speciaal voor deze ene uitvoering met deze ene groep is ontworpen. Deze groep gaat allerlei kunstzinnige talenten, onderverdeeld in Spel, Beweging en Zang, ontdekken en ontwikkelen gedurende die drie maanden. Alle deelnemers zullen, in ieder geval tot op zeker niveau, leren zingen, dansen en acteren, met hier en daar ook nog acrobatiek en decorbouw. Natuurlijk doe ik mee. Het is, zal ik je gerust zeggen, fantastisch. Hierbij zijn jullie allemaal verplicht te komen kijken 14 december. Verdere details van deze voorstelling zal ik nog zeker vermelden, zowel persoonlijk als hier als in de vorm van affiches die ik op muren en gezichten zal plakken.
Ik dansen? Ik zingen? Nee toch, zou je zeggen. (Okee, zingen misschien. Dansen écht niet. Daar ben ik het volmondig mee eens als je aan dat talent twijfelt.) Maar ja, ik kan wel degelijk zingen, beter dan gemiddeld. Niet fantastisch, niet goed, maar ik kan wel zingen. Ik merk, tot mijn afschuw, dat ik één van de weinige - nee, de enige jongen ben in die groep die kan zingen. Goed, Franklin kan het ook maar die heeft bij gebrek aan baard-in-keligheid een vrouwenstem bij zang, en telt daarom niet mee. Lieve hemel, waar hebben we het eigenlijk over hier... er zitten feitelijk helemaal geen jongens in de groep! Als C&M'er hoort dit mij niet als een vreemde situatie voor te komen, maar alsjeblieft jeetjemina. De paar jongens in die groep zijn laf en talentloos. In ieder geval het eerste, dan zouden ze het tweede nog verborgen hebben kunnen houden. Ze kunnen (voor wat ze hebben laten zien) niet dansen. Bij Spel zijn ze niet in staat (tenminste, dat lijkt erop na wat ze hebben laten zien) om enige emotie uit te beelden of zich in te leven. Als het op zingen aankomt (weer zo'n melding dat ze misschien wel talent hebben maar het dan in ieder geval niet tonen) is het helemaal niet. Ze hebben misschien de lagere stem die in een gemengd koor zo nodig is, maar besluiten als het erop aankomt dat ze geluid moeten maken om maar gewoon de tekst voor zich uit te brommen, hopend dat alsjeblieft niemand hoort dat ze er zijn! Het ergste is gewoon het gebrek aan durf! Het gebrek aan lef! Dat is een eigenschap die een acteur, neen, die iedere soort kunstenaar behoeft te bezitten! Als je niet het lef hebt om kunst te maken, om jezelf of een rol te presenteren, en misschien zelfs geen talent whatsoever hebt: wat doe je dan bij TI AMO, een MUZIEKTHEATERCURSUS, IDIOOT!? Hebben ze misschien tirannieke ouders die hen dwingen wat de gaan doen op de zaterdag?
Gatver, wat heb ik een hekel aan hen. Ik zit eigenlijk alleen in alle gevallen, de enige met de combinatie Y-chronosoom en lef, samen met een uniciteit in de combinatie leeftijd-geslacht-gewichtsklasse. (Ho daar, gewichtsklasse slaat feitelijk nergens op in deze context.) Dat maakt mij wel tot het mikpunt van aandacht van de instructeurs van de cursus en de regisseur. Die aandacht heb ik mede te danken aan 110 procent inzet. Iedereen weet wie ik ben, en ik ken minder dan de helft. Alweer. En nu ben ik onmisbaar. Yay!
Wacht, bedenk ik me. Wat voor een helft ken ik. Fantastische mensen zitten ertussen. Dansers van onvoorstelbaar niveau, zeker voor soms lage leeftijd, getalenteerde toneelverslaafden en goede zangstemmen. Een clubje musicaltalenten die dit wel hun straatje vonden, enthousiaste kleine meisjes (en drie irritante jongetjes) van de nieuwe generatie CKV'ers, een paar volwassenen die op de 'iedereen kan meedoen' clause reageerden, feitelijk alleen vrouwen, en tenslotte de tutjes, de mensen die niet in groepen in te delen zijn en daarom ongenoemd blijven, en de paar jongens die geen GRAM inzet of interesse tonen!
Grrr.
Ik leer echt zingen als ik zo doorga. En ik ga erg leuke mensen leren kennen als ik zo doorga. Kans op zelfontplooiing. Dat laatste is misschien voldoende aanleiding voor veel posts, maar ik denk niet dat die gedachten mijn hoofd hoeven te verlaten. Sommige dingen zijn gewoon van mij. Ze horen hier niet thuis. Niet per se omdat ze geheim moeten blijven, maar eerder omdat het etiket 'Esnesnon' er niet op past.
Karo
Ps: Er zijn veel dingen op dit blog die dat label ook niet verdienen, ik ben me erg bewust van de hypocrisie, dank u.
Pps: Ontzettend bedankt allemaal. Voor een heleboel.
Ppps: Ik kan een cockney-intro spelen!
Na de enorme post van gisteren nog eens te hebben doorgelezen begon ik me af te vragen of het wel een goed idee was om er zo snel achteraan een nieuwe post te maken, waardoor de oude een stuk naar beneden en misschien zelfs uit de aandacht zou worden geschoven. De oplossing voor die overpeinzing deed zich bij het opschrijven van de eerste zin en het beschrijven van het vraagstuk al voor. Ik geloof namelijk dat iedereen die het stuk van gisteren niet heeft gelezen misschien er wel nieuwsgierig naar zou worden en nog meer tijd zou verdoen met het doorscrollen en de rest ook lezen. Het idee dat iemand ook nog echt leest wat je allemaal uitspuwt over je toetsenbord vind ik aangenaam.
Help. Wat heb ik gisteren allemaal niet opgeschreven dat ik nu nog goed zou kunnen vertellen... Ja.
"... de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden." Wat wil dat zeggen, eigenlijk? Wat heb ik die middag dan uitgevoerd, zou een lezer zich kunnen afvragen. Nou, of je het leuk vind of niet, ik ga vertellen wat ik dan op een zaterdagmiddag doe dat volgens mij zo gezellig, actief, leerzaam en apart is.
Ik doe mee aan een theaterproject genaamd Ti Amo (Italiaans voor 'ik hou van je/u') waarbij in drie maanden een groep van diverse leeftijden en vaardigheden aan een voorstelling werkt die speciaal voor deze ene uitvoering met deze ene groep is ontworpen. Deze groep gaat allerlei kunstzinnige talenten, onderverdeeld in Spel, Beweging en Zang, ontdekken en ontwikkelen gedurende die drie maanden. Alle deelnemers zullen, in ieder geval tot op zeker niveau, leren zingen, dansen en acteren, met hier en daar ook nog acrobatiek en decorbouw. Natuurlijk doe ik mee. Het is, zal ik je gerust zeggen, fantastisch. Hierbij zijn jullie allemaal verplicht te komen kijken 14 december. Verdere details van deze voorstelling zal ik nog zeker vermelden, zowel persoonlijk als hier als in de vorm van affiches die ik op muren en gezichten zal plakken.
Ik dansen? Ik zingen? Nee toch, zou je zeggen. (Okee, zingen misschien. Dansen écht niet. Daar ben ik het volmondig mee eens als je aan dat talent twijfelt.) Maar ja, ik kan wel degelijk zingen, beter dan gemiddeld. Niet fantastisch, niet goed, maar ik kan wel zingen. Ik merk, tot mijn afschuw, dat ik één van de weinige - nee, de enige jongen ben in die groep die kan zingen. Goed, Franklin kan het ook maar die heeft bij gebrek aan baard-in-keligheid een vrouwenstem bij zang, en telt daarom niet mee. Lieve hemel, waar hebben we het eigenlijk over hier... er zitten feitelijk helemaal geen jongens in de groep! Als C&M'er hoort dit mij niet als een vreemde situatie voor te komen, maar alsjeblieft jeetjemina. De paar jongens in die groep zijn laf en talentloos. In ieder geval het eerste, dan zouden ze het tweede nog verborgen hebben kunnen houden. Ze kunnen (voor wat ze hebben laten zien) niet dansen. Bij Spel zijn ze niet in staat (tenminste, dat lijkt erop na wat ze hebben laten zien) om enige emotie uit te beelden of zich in te leven. Als het op zingen aankomt (weer zo'n melding dat ze misschien wel talent hebben maar het dan in ieder geval niet tonen) is het helemaal niet. Ze hebben misschien de lagere stem die in een gemengd koor zo nodig is, maar besluiten als het erop aankomt dat ze geluid moeten maken om maar gewoon de tekst voor zich uit te brommen, hopend dat alsjeblieft niemand hoort dat ze er zijn! Het ergste is gewoon het gebrek aan durf! Het gebrek aan lef! Dat is een eigenschap die een acteur, neen, die iedere soort kunstenaar behoeft te bezitten! Als je niet het lef hebt om kunst te maken, om jezelf of een rol te presenteren, en misschien zelfs geen talent whatsoever hebt: wat doe je dan bij TI AMO, een MUZIEKTHEATERCURSUS, IDIOOT!? Hebben ze misschien tirannieke ouders die hen dwingen wat de gaan doen op de zaterdag?
Gatver, wat heb ik een hekel aan hen. Ik zit eigenlijk alleen in alle gevallen, de enige met de combinatie Y-chronosoom en lef, samen met een uniciteit in de combinatie leeftijd-geslacht-gewichtsklasse. (Ho daar, gewichtsklasse slaat feitelijk nergens op in deze context.) Dat maakt mij wel tot het mikpunt van aandacht van de instructeurs van de cursus en de regisseur. Die aandacht heb ik mede te danken aan 110 procent inzet. Iedereen weet wie ik ben, en ik ken minder dan de helft. Alweer. En nu ben ik onmisbaar. Yay!
Wacht, bedenk ik me. Wat voor een helft ken ik. Fantastische mensen zitten ertussen. Dansers van onvoorstelbaar niveau, zeker voor soms lage leeftijd, getalenteerde toneelverslaafden en goede zangstemmen. Een clubje musicaltalenten die dit wel hun straatje vonden, enthousiaste kleine meisjes (en drie irritante jongetjes) van de nieuwe generatie CKV'ers, een paar volwassenen die op de 'iedereen kan meedoen' clause reageerden, feitelijk alleen vrouwen, en tenslotte de tutjes, de mensen die niet in groepen in te delen zijn en daarom ongenoemd blijven, en de paar jongens die geen GRAM inzet of interesse tonen!
Grrr.
Ik leer echt zingen als ik zo doorga. En ik ga erg leuke mensen leren kennen als ik zo doorga. Kans op zelfontplooiing. Dat laatste is misschien voldoende aanleiding voor veel posts, maar ik denk niet dat die gedachten mijn hoofd hoeven te verlaten. Sommige dingen zijn gewoon van mij. Ze horen hier niet thuis. Niet per se omdat ze geheim moeten blijven, maar eerder omdat het etiket 'Esnesnon' er niet op past.
Karo
Ps: Er zijn veel dingen op dit blog die dat label ook niet verdienen, ik ben me erg bewust van de hypocrisie, dank u.
Pps: Ontzettend bedankt allemaal. Voor een heleboel.
Ppps: Ik kan een cockney-intro spelen!
4.10.08
Esnesnon 4-10-08
'This one's a no-brainer, really.' Ben 'Yahtzee' Croshaw, "Yahtzee's Christmas Wishlist"
Zo. Ik begin een quote weer - stop. Ik begin een post weer eens met een quote. Beter. Waarom deze quote? Mijn adoratie voor het genie van Yahtzee terzijde kwam deze uitspraak door mijn hoofd toen ik de titel van deze post intypte en een fractie van een seconde me afvroeg wat de datum was. Ik staarde even naar de AutoInvul-opties, overduidelijk fout omdat het posts uit het verleden waren en ik nooit posts schrijf in die vorm van verleden tijd. Toen werd het overduidelijk. Gisteren was Leiden's ontzet, 3 oktober. Nog helemaal verhaaltjes lopen vertellen erover. (Ik ga het jullie niet vertellen. Geen zin meer voor vandaag en het verhaal dat ik een kwartier geleden voor deze post begint al wat vager te worden in mijn hoofd, ook al zonder afleidingen en zijsporen.) Vandaag is het Dierendag, nog duidelijker. (Oh ja, en Prinses Kayleigh is jarig, maar dat spreekt natuurlijk voor zich. Gefeliciteerd.) Overmorgen is het de geschiedenisportfoliodeadline, 6 oktober. Dan moet het vandaag wel 4 oktober zijn. Duidelijk. A no-brainer, really.
Wat is vanavond? Nee, zo formuleer ik het verkeerd. Wat vóór een avond is vanavond? Ook niet helemaal goed. Wat stel ik me voor bij vanavond. Wat is mijn beeld van de avond van de vierde oktober. Nou: de vooravond van mijn 'jongvolwassenwording' (Opa, in Verjaardagskaart) zou een feestelijke moeten zijn, en die feestelijkheid maakt zichzelf het meest kenbaar door zijn afwezigheid. De ochtend was Hollands gezellig en de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden. Wat maakt dat de avond?
Voordat ik echt antwoord geef daarop vertel ik, meer wegens mijn eigen overpeinzing en de behoefte er een verhaal van de maken dan mijn voorliefde voor het creëeren van een aantrekkelijke tekst door anticipatie, wat ik vanavond heel goed had kunnen doen. Ik werd meer dan twee uur geleden gebeld door iemand die me de mogelijkheid gaf een heel leuk avondje uit te beleven. Gezellig wat drinken. Er was mooie kans op gezelligheid, iemand beter te leren kennen en misschien zelfs een vermakelijke escapade. Ik weigerde. Domweg geweigerd. Ik had niet eens een reden nodig. Sterker nog, een reden was minder aanleiding geweest om het te weigeren dan een gebrek daaraan. Is dat niet gek? Ik weigerde het uit een soort pure vrijheid om het te doen, tegen mijn beter gevoel of weten in. Je zou het een foute actie kunnen noemen. Ik stond ook wel met een Aschiaanse Backlash te stamelen aan de telefoon, moet ik opmerken. Ik denk weer eens sneller dan dat ik typ.
Dat was één van de dingen die ik zou kunnen doen. Op een prominente tweede plaats staat slapen. Gewoon wakker worden in morgen, in plaats van die op deze manier af te wachten, alleen met een toetsenbord, een vullend beeldscherm en mijn gedachten, die in een hevig gevecht verwikkeld zijn. "Wat ben ik aan het doen?" zegt een wit ballonnetje met wolkrandjes dat rond mijn hoofd zweeft. Een gerechtvaardigde vraag, maar omdat het antwoord gewoon een zin terug staat ook een domme vraag. Waarom niet slapen? Zelfde reden als dat ik niet bezig ben 'gelukkiger' te worden. Gebrek aan tegenargumenten.
Wacht, dat is het. Ik zocht even naar de juiste gedachte, maar dit zou hem kunnen zijn. Gebrek aan tegenargumenten dus. Je vertrouwt een betoog niet omdat er geen tegenredeneringen aan bod komen, waardoor de tekst minder geloofwaardig overkomt. Het is een oogkleppenvisie. Waarom zou je naar een paard luister- mooier voorbeeld: Waarom zou je een schilderij willen van een schilder met oogkleppen, die wel een stukje mooi bos in de lentezon heeft geschilderd maar het schattige en uitzonderlijk knappe jonge stel dat bij een beekje zat te picknicken en daarna vree onder een wilg bij het water compleet is vergeten te schilderen? Ik zou de schilder
zonder oogkleppen kiezen, zelfs al zou het verliefde stel geen goede toevoeging zijn. Het schilderij laat dan tenminste voor een breder publiek (of in ieder geval voor mij) wat leuks zien. Ik kan na deze paragraaf nooit meer normaal naar landschapschilderkunst kijken.
Hoe dan ook, ik heb dus het gevoel dat, omdat het uitgaan en omdat het slapen me zo onweerspreekbaar goed toeschijnt, er iets aan mankeert. Ik kan geen afweging maken. Ik heb logischerwijs eigenlijk niet eens recht om te zeggen of te denken dat ik het niet zou willen doen. Dat staat me zo tegen dat ik uit rancuneuze, ontaarde vrijheid gewoon weiger. Ik ga op 4 oktober niet slapen en ik ga niet uit. Dat staat wat mij betreft vast. Wat doe ik dan wel? Of beter, wat hou ik mezelf voor dat ik doe?
Ik bedacht, een slordig kwartier voordat ik begon te schrijven, na wat televisie te hebben gekeken, een liedje in mijn hoofd te hebben gehad en met gedempt geluid op de piano te hebben gespeeld, wat ik moest schrijven en wat vanavond voor een avond zou zijn. Vanavond is de avond van spijt. Deze avond is gemis, vol besef en pijn. Vanavond is twijfel, en toch weer niet. (of toch wel?) Ik wijd deze avond aan met steken in mijn hart weten dat ik mezelf onnodig geluk ontzeg, de ne savoir pourqoui. Ik denk vanavond, op dezelfde manier als dat je een woordweb maakt, aan alle dingen die ik me in het afgelopen jaar, of zelfs mijn leven, heb ontzegd zonder reden, zonder ratio of gevoel, maar door irreëel denken. Bezinning is geen leuk proces. Ik haat het bijna evenveel als spijt of schaamte. (Ik kan verdriet, angst, woede en geluk dragen zonder er last van de hebben, maar spijt en schaamte kan ik werkelijk niet hebben.) Ik zou een boek kunnen schrijven over het idee van vanavond, maar ik zou het te saai vinden en te zwaar. Bovendien staan er al zoveel dingen in de rij.
Nee, eigenlijk niet. Die rij bestaat niet zolang het loket (ik dus) niet open is. En het loket is heel erg gesloten, dus dan leidt die rij nergens naar toe en zullen de mensen snel weg zijn. Zijn de mensen weg, is er ook geen rij. Dat is hoe het gaat. Ik heb helemaal niets te doen vanavond, omdat ik niet open ben. Vanavond ben ik pijnlijk vrij. Heel eventjes. Over ongeveer een uur ga ik weer terug de gevangenis in. Ik hoopte dat woord niet te hoeven gebruiken, want ik vind die vergelijking walgelijk cliché.
Nu dan, wat kan een mens zeggen aan het einde van een relaas als dat? Misschien:
'Shake That Booty.' Ylya Svenson, "Voorkant willekeurige Hallmark-kaart."
Karo
Ps: Karo, "Esnesnon 4-10-08"
Zo. Ik begin een quote weer - stop. Ik begin een post weer eens met een quote. Beter. Waarom deze quote? Mijn adoratie voor het genie van Yahtzee terzijde kwam deze uitspraak door mijn hoofd toen ik de titel van deze post intypte en een fractie van een seconde me afvroeg wat de datum was. Ik staarde even naar de AutoInvul-opties, overduidelijk fout omdat het posts uit het verleden waren en ik nooit posts schrijf in die vorm van verleden tijd. Toen werd het overduidelijk. Gisteren was Leiden's ontzet, 3 oktober. Nog helemaal verhaaltjes lopen vertellen erover. (Ik ga het jullie niet vertellen. Geen zin meer voor vandaag en het verhaal dat ik een kwartier geleden voor deze post begint al wat vager te worden in mijn hoofd, ook al zonder afleidingen en zijsporen.) Vandaag is het Dierendag, nog duidelijker. (Oh ja, en Prinses Kayleigh is jarig, maar dat spreekt natuurlijk voor zich. Gefeliciteerd.) Overmorgen is het de geschiedenisportfoliodeadline, 6 oktober. Dan moet het vandaag wel 4 oktober zijn. Duidelijk. A no-brainer, really.
Wat is vanavond? Nee, zo formuleer ik het verkeerd. Wat vóór een avond is vanavond? Ook niet helemaal goed. Wat stel ik me voor bij vanavond. Wat is mijn beeld van de avond van de vierde oktober. Nou: de vooravond van mijn 'jongvolwassenwording' (Opa, in Verjaardagskaart) zou een feestelijke moeten zijn, en die feestelijkheid maakt zichzelf het meest kenbaar door zijn afwezigheid. De ochtend was Hollands gezellig en de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden. Wat maakt dat de avond?
Voordat ik echt antwoord geef daarop vertel ik, meer wegens mijn eigen overpeinzing en de behoefte er een verhaal van de maken dan mijn voorliefde voor het creëeren van een aantrekkelijke tekst door anticipatie, wat ik vanavond heel goed had kunnen doen. Ik werd meer dan twee uur geleden gebeld door iemand die me de mogelijkheid gaf een heel leuk avondje uit te beleven. Gezellig wat drinken. Er was mooie kans op gezelligheid, iemand beter te leren kennen en misschien zelfs een vermakelijke escapade. Ik weigerde. Domweg geweigerd. Ik had niet eens een reden nodig. Sterker nog, een reden was minder aanleiding geweest om het te weigeren dan een gebrek daaraan. Is dat niet gek? Ik weigerde het uit een soort pure vrijheid om het te doen, tegen mijn beter gevoel of weten in. Je zou het een foute actie kunnen noemen. Ik stond ook wel met een Aschiaanse Backlash te stamelen aan de telefoon, moet ik opmerken. Ik denk weer eens sneller dan dat ik typ.
Dat was één van de dingen die ik zou kunnen doen. Op een prominente tweede plaats staat slapen. Gewoon wakker worden in morgen, in plaats van die op deze manier af te wachten, alleen met een toetsenbord, een vullend beeldscherm en mijn gedachten, die in een hevig gevecht verwikkeld zijn. "Wat ben ik aan het doen?" zegt een wit ballonnetje met wolkrandjes dat rond mijn hoofd zweeft. Een gerechtvaardigde vraag, maar omdat het antwoord gewoon een zin terug staat ook een domme vraag. Waarom niet slapen? Zelfde reden als dat ik niet bezig ben 'gelukkiger' te worden. Gebrek aan tegenargumenten.
Wacht, dat is het. Ik zocht even naar de juiste gedachte, maar dit zou hem kunnen zijn. Gebrek aan tegenargumenten dus. Je vertrouwt een betoog niet omdat er geen tegenredeneringen aan bod komen, waardoor de tekst minder geloofwaardig overkomt. Het is een oogkleppenvisie. Waarom zou je naar een paard luister- mooier voorbeeld: Waarom zou je een schilderij willen van een schilder met oogkleppen, die wel een stukje mooi bos in de lentezon heeft geschilderd maar het schattige en uitzonderlijk knappe jonge stel dat bij een beekje zat te picknicken en daarna vree onder een wilg bij het water compleet is vergeten te schilderen? Ik zou de schilder
zonder oogkleppen kiezen, zelfs al zou het verliefde stel geen goede toevoeging zijn. Het schilderij laat dan tenminste voor een breder publiek (of in ieder geval voor mij) wat leuks zien. Ik kan na deze paragraaf nooit meer normaal naar landschapschilderkunst kijken.
Hoe dan ook, ik heb dus het gevoel dat, omdat het uitgaan en omdat het slapen me zo onweerspreekbaar goed toeschijnt, er iets aan mankeert. Ik kan geen afweging maken. Ik heb logischerwijs eigenlijk niet eens recht om te zeggen of te denken dat ik het niet zou willen doen. Dat staat me zo tegen dat ik uit rancuneuze, ontaarde vrijheid gewoon weiger. Ik ga op 4 oktober niet slapen en ik ga niet uit. Dat staat wat mij betreft vast. Wat doe ik dan wel? Of beter, wat hou ik mezelf voor dat ik doe?
Ik bedacht, een slordig kwartier voordat ik begon te schrijven, na wat televisie te hebben gekeken, een liedje in mijn hoofd te hebben gehad en met gedempt geluid op de piano te hebben gespeeld, wat ik moest schrijven en wat vanavond voor een avond zou zijn. Vanavond is de avond van spijt. Deze avond is gemis, vol besef en pijn. Vanavond is twijfel, en toch weer niet. (of toch wel?) Ik wijd deze avond aan met steken in mijn hart weten dat ik mezelf onnodig geluk ontzeg, de ne savoir pourqoui. Ik denk vanavond, op dezelfde manier als dat je een woordweb maakt, aan alle dingen die ik me in het afgelopen jaar, of zelfs mijn leven, heb ontzegd zonder reden, zonder ratio of gevoel, maar door irreëel denken. Bezinning is geen leuk proces. Ik haat het bijna evenveel als spijt of schaamte. (Ik kan verdriet, angst, woede en geluk dragen zonder er last van de hebben, maar spijt en schaamte kan ik werkelijk niet hebben.) Ik zou een boek kunnen schrijven over het idee van vanavond, maar ik zou het te saai vinden en te zwaar. Bovendien staan er al zoveel dingen in de rij.
Nee, eigenlijk niet. Die rij bestaat niet zolang het loket (ik dus) niet open is. En het loket is heel erg gesloten, dus dan leidt die rij nergens naar toe en zullen de mensen snel weg zijn. Zijn de mensen weg, is er ook geen rij. Dat is hoe het gaat. Ik heb helemaal niets te doen vanavond, omdat ik niet open ben. Vanavond ben ik pijnlijk vrij. Heel eventjes. Over ongeveer een uur ga ik weer terug de gevangenis in. Ik hoopte dat woord niet te hoeven gebruiken, want ik vind die vergelijking walgelijk cliché.
Nu dan, wat kan een mens zeggen aan het einde van een relaas als dat? Misschien:
'Shake That Booty.' Ylya Svenson, "Voorkant willekeurige Hallmark-kaart."
Karo
Ps: Karo, "Esnesnon 4-10-08"
29.9.08
Esnesnon 29-9-08
De maand nadert loom zijn einde. Mij rest nu nog minder dan een week tot mijn verjaardag. Board is set, pieces are moving.
Sunny day sky! Een klein knuffelbeertje aan een paraplu die op de vrolijke zomerwind meezweeft tegen de helderblauwe lucht, boven de passerende auto's. Eenden vliegen het beertje tegemoet, dat af en toe op een auto landt en dan weer de paraplu opent om weer verder te vliegen. Zo schattig.
Ik heb / nee sorry daar ga ik het niet over hebben.
Nog een maandje, en dan begint NaNoWriMo, waar ik aan mee ga doen voor de eerste keer. Ik hoop dat ik mijn honger naar geniaal schrijfwerk een maand lang kan vergeten met als doel een belachelijke hoeveelheid woorden eruit gooien. Ik heb al een verhaal in mijn hoofd en een eindeloze voorraad lege word-documenten die schreeuwen te worden beklad met een verhaal, rauw en misschien zelfs waardeloos, tot op het punt waar het scherm en ik elkaar niet eens meer aan durven te kijken. Ik heb er zin in, maar gezien de te lage snelheid waarmee ik deze paragraaf typ ga ik nog een beetje meer in het ritme moeten komen. Niet meer nadenken over de volgende zin, maar gewoon gelijk iedere ingeving volgen en (op zo'n uitgebreide, meeste woorden vergende manier mogelijk) eruit gooien. 'Woordkotsen' is het oncharmante woord dat erbij hoort, en ik heb het maar zelden, zo niet nog nooit gedaan. Ik zal misschien excerpts posten hier, misschien ook wel helemaal niet. Puh.
(Misschien weet jij als lezer -BAD LEZER!- wel helemaal niet van NaNoWriMo is, en ben je niet tevreden met je zelfuitgevonden verklaring die je ongeveer opmaakte uit het gebrabbel van een paragraaf terug, maar gelukkig is er een zoekmachine dichtbij, dus typ maar en lees maar even een webpagina. Ziezo. Als je toch bezig bent, zoek dan TvTropes op en krijg slapeloze nachten met het doorlezen van een site die je leven ruineert.)
Eventueel kon je vorige paragraaf overslaan, maar misschien zag je niet dat ik achteraf melde dat je het kon overslaan waardoor je gewoon de vorige paragraaf las met alle gevolgen van dien. Talk about mustard after the meal.
Afgelopen weekend / nee.
Karo.
Sunny day sky! Een klein knuffelbeertje aan een paraplu die op de vrolijke zomerwind meezweeft tegen de helderblauwe lucht, boven de passerende auto's. Eenden vliegen het beertje tegemoet, dat af en toe op een auto landt en dan weer de paraplu opent om weer verder te vliegen. Zo schattig.
Ik heb / nee sorry daar ga ik het niet over hebben.
Nog een maandje, en dan begint NaNoWriMo, waar ik aan mee ga doen voor de eerste keer. Ik hoop dat ik mijn honger naar geniaal schrijfwerk een maand lang kan vergeten met als doel een belachelijke hoeveelheid woorden eruit gooien. Ik heb al een verhaal in mijn hoofd en een eindeloze voorraad lege word-documenten die schreeuwen te worden beklad met een verhaal, rauw en misschien zelfs waardeloos, tot op het punt waar het scherm en ik elkaar niet eens meer aan durven te kijken. Ik heb er zin in, maar gezien de te lage snelheid waarmee ik deze paragraaf typ ga ik nog een beetje meer in het ritme moeten komen. Niet meer nadenken over de volgende zin, maar gewoon gelijk iedere ingeving volgen en (op zo'n uitgebreide, meeste woorden vergende manier mogelijk) eruit gooien. 'Woordkotsen' is het oncharmante woord dat erbij hoort, en ik heb het maar zelden, zo niet nog nooit gedaan. Ik zal misschien excerpts posten hier, misschien ook wel helemaal niet. Puh.
(Misschien weet jij als lezer -BAD LEZER!- wel helemaal niet van NaNoWriMo is, en ben je niet tevreden met je zelfuitgevonden verklaring die je ongeveer opmaakte uit het gebrabbel van een paragraaf terug, maar gelukkig is er een zoekmachine dichtbij, dus typ maar en lees maar even een webpagina. Ziezo. Als je toch bezig bent, zoek dan TvTropes op en krijg slapeloze nachten met het doorlezen van een site die je leven ruineert.)
Eventueel kon je vorige paragraaf overslaan, maar misschien zag je niet dat ik achteraf melde dat je het kon overslaan waardoor je gewoon de vorige paragraaf las met alle gevolgen van dien. Talk about mustard after the meal.
Afgelopen weekend / nee.
Karo.
28.9.08
Esnesnon 28-9-08b
Ja, ik weet het, bijna twee maanden niets en dan ineens twee binnen het tijdsbestek van slechts één etmaal is een beetje vreemd.
-Aristoteles onderscheidt in de ziel drie onderdelen. Gevoelens, eigenschappen en karaktertoestanden. Deze zin kan een heel stuk langer en onnodig meer uitgebreid.-
Twee mensen, de een formeel, de ander meer van zijn matras in een portiek geplukt, zitten aan tafel in een cel. De formele figuur heet Ebenaëzer, de zwerver heet Mr. (of Mrs.) Harrods. Ze zijn alletwee veroordeeld tot de doodstraf, Ebenaëzer wegens fraude en Harrods wegens smokkel. Daar zitten ze daar dus, met de excecutie in het vooruitzicht, maar ook de mededeling dat als één van hen tweeën vrijwillig de doodstraf accepteert, dat de ander dan mag blijven leven en vrij is om te gaan.
-Hou je hoofd opgeheven en plaats je handpalmen over je oren met je vingers richting je kruin. Plaats je duimen in het kuiltje aan de onder/achterkant van je hoofd. Beweeg nu je duimen zonder contact met je hoofd te verliezen. Wissel af in sterkte van druk.-
Twee mensen, elkaars toekomstige moordenaars, staan dus op het punt om het meest ongemakkelijke gesprek van hun leven te gaan voeren. Ze moeten de ander zien te overtuigen om zich op te offeren voor hun eigen leven. Feitelijk de ander de dood in praten dus.
-ちがいます-
De tekst moet nog even geschreven en herschreven worden. Ik ben niet tevreden over de eerste opzet, en over de tweede en derde zal ik ook niet tevreden zijn. Misschien net iets meer dan bij de voorgaande versie, maar alsnog. We hebben een slordig jaar.
-一 二 三 四 五 六 七 八 九 十: Ichi ni san yon go roku nana hachi kyuu juu-
Aan de andere kant heb ik meer op de voorgrond nog maar een week. Het moet lukken, hou ik mezelf voor.
Aan de andere kant heb ik ongeveer twee en een halve maand. Allemaal komen kijken, 14 december! Ik weet waar jullie wonen.
:p
Karo
-Aristoteles onderscheidt in de ziel drie onderdelen. Gevoelens, eigenschappen en karaktertoestanden. Deze zin kan een heel stuk langer en onnodig meer uitgebreid.-
Twee mensen, de een formeel, de ander meer van zijn matras in een portiek geplukt, zitten aan tafel in een cel. De formele figuur heet Ebenaëzer, de zwerver heet Mr. (of Mrs.) Harrods. Ze zijn alletwee veroordeeld tot de doodstraf, Ebenaëzer wegens fraude en Harrods wegens smokkel. Daar zitten ze daar dus, met de excecutie in het vooruitzicht, maar ook de mededeling dat als één van hen tweeën vrijwillig de doodstraf accepteert, dat de ander dan mag blijven leven en vrij is om te gaan.
-Hou je hoofd opgeheven en plaats je handpalmen over je oren met je vingers richting je kruin. Plaats je duimen in het kuiltje aan de onder/achterkant van je hoofd. Beweeg nu je duimen zonder contact met je hoofd te verliezen. Wissel af in sterkte van druk.-
Twee mensen, elkaars toekomstige moordenaars, staan dus op het punt om het meest ongemakkelijke gesprek van hun leven te gaan voeren. Ze moeten de ander zien te overtuigen om zich op te offeren voor hun eigen leven. Feitelijk de ander de dood in praten dus.
-ちがいます-
De tekst moet nog even geschreven en herschreven worden. Ik ben niet tevreden over de eerste opzet, en over de tweede en derde zal ik ook niet tevreden zijn. Misschien net iets meer dan bij de voorgaande versie, maar alsnog. We hebben een slordig jaar.
-一 二 三 四 五 六 七 八 九 十: Ichi ni san yon go roku nana hachi kyuu juu-
Aan de andere kant heb ik meer op de voorgrond nog maar een week. Het moet lukken, hou ik mezelf voor.
Aan de andere kant heb ik ongeveer twee en een halve maand. Allemaal komen kijken, 14 december! Ik weet waar jullie wonen.
:p
Karo
Esnesnon 28-9-08
Ik ben ernstig dronken en het is donker dus ik heb moeite met typen. Ik hou daarom de boodschap beperkt. Om de twee letters moet ik gebruiken omdat ik bijvoorbeeld 'Mbadcjstoace.'
heb ingetoetst.
Waarom ben ik in hemelnsaam aan het posten dan? Er ligt iets op mijn lever, afgezien van de zware last van een overdosis alcohol, namelijk de liefde. Ik ben gestopt met posten omdat ik niet langer van mezelf eerlijk mocht zijn over bepaalde 0nderwerpen *kuchkuch* die ik niet eens met mezelf zou delen, laat staan de wereld. Nu echter is het te verleidelijk om gewoon iets te zeggen, voor de eenzame dwaas die mijn blog n0g belijkt ondanks een hiatus van meer dan een maand.
-laten we de personen (nee, niet perziken maar personen) in het volgende stukje maar A, B, C en D noemen. Als verwijzend voornaamwoord gebruik ik 'hij' als iets onbepaalds.
Er is iemand, genaamd persoon A. Dat ben ik. Ik ben redelijk gelukkig afgezien van het feit dat mij dat ene ding dat mijn hartje begeert ontbreekt. Dat is persoon B. Persoon B vertoont, zoals vaker in dillemische situaties, geen enkele interesse voor persoon A, oftewel mij. Persoon C is een 'vervelend iemand' die voor persoon A of misschien zelfs persoon B in de weg staat voor een verbindtenis tussen A&B.
Persoon D is een goed persoon. Je zou kunnen zeggen dat deze de beste vriend(in) is van persoon A en tegen alle verwachtingen in (tijdens een waanzinnig dronken bui van A) volkomen begrijpt en accepteert hoe de andere persoon (a) denkt en te werk gaat. Cliché? Zo ja; Damn.
En nu heb ik een dosis esnesnon uitgekraamd die voornamelijk bestond uit het herstellen van spellingsfouten in mijn eigen verhaal.
Overmorgen heb ik zoveel spijt. Ik zal dan zoveel hebben ingezet, tegen beter weten in, en alles hebben verloren. Fuck. Fuck.
Een avondje drinken: goed of slecht idee?
Karo.
LS> BHet typeb us get egct eekrg m9el8jkl88uuil.
Pps: Morgen koppijn.
heb ingetoetst.
Waarom ben ik in hemelnsaam aan het posten dan? Er ligt iets op mijn lever, afgezien van de zware last van een overdosis alcohol, namelijk de liefde. Ik ben gestopt met posten omdat ik niet langer van mezelf eerlijk mocht zijn over bepaalde 0nderwerpen *kuchkuch* die ik niet eens met mezelf zou delen, laat staan de wereld. Nu echter is het te verleidelijk om gewoon iets te zeggen, voor de eenzame dwaas die mijn blog n0g belijkt ondanks een hiatus van meer dan een maand.
-laten we de personen (nee, niet perziken maar personen) in het volgende stukje maar A, B, C en D noemen. Als verwijzend voornaamwoord gebruik ik 'hij' als iets onbepaalds.
Er is iemand, genaamd persoon A. Dat ben ik. Ik ben redelijk gelukkig afgezien van het feit dat mij dat ene ding dat mijn hartje begeert ontbreekt. Dat is persoon B. Persoon B vertoont, zoals vaker in dillemische situaties, geen enkele interesse voor persoon A, oftewel mij. Persoon C is een 'vervelend iemand' die voor persoon A of misschien zelfs persoon B in de weg staat voor een verbindtenis tussen A&B.
Persoon D is een goed persoon. Je zou kunnen zeggen dat deze de beste vriend(in) is van persoon A en tegen alle verwachtingen in (tijdens een waanzinnig dronken bui van A) volkomen begrijpt en accepteert hoe de andere persoon (a) denkt en te werk gaat. Cliché? Zo ja; Damn.
En nu heb ik een dosis esnesnon uitgekraamd die voornamelijk bestond uit het herstellen van spellingsfouten in mijn eigen verhaal.
Overmorgen heb ik zoveel spijt. Ik zal dan zoveel hebben ingezet, tegen beter weten in, en alles hebben verloren. Fuck. Fuck.
Een avondje drinken: goed of slecht idee?
Karo.
LS> BHet typeb us get egct eekrg m9el8jkl88uuil.
Pps: Morgen koppijn.
31.8.08
Esnesnon 31-8-08
Het is de laatste dag van de maand, jippie-ja-jee.
Over ongeveer vijf uur van nu, (vier tegen de tijd dat ik klaar ben met typen,) begint de negende maand van dit jaar, een maand die ondanks alle logische bezwaren die zou kunnen hebben bij de negende maand van het jaar, de zevende maand heet. Ik weet wel waarom, maar ik vind dat ze de naam hadden mogen wijzigen. Ook is Julius Caesar niet met een keizersnee geboren. De keizersnee heeft zelfs niets met hem te maken, het woord caesones in de term sectio caesones komt niet van Caesar maar van cadere, wat snijden betekent. (Cadere, cado, caesi)
Ook draag ik een hoofdband, wat daar niets mee te maken heeft.
Morgen weer school, na een royaal lange ochtend en lieve help, wat vliegt de tijd, alweer gym. Can't be helped, I guess. Het fenomeen tijd kronkelt een beetje naar voren, als een suïcidale miljoenpoot (je weet wel, zo'n rups met driehonderd poten) op een grasmaaier af, maar niet zonder onderweg nog langs een cocktailbar te gaan en een strandvakantie van een weekje te nemen. Dit slaat niet echt helemaal op mij, want ik ga niet naar een cocktailbar en ook niet op strandvakantie. (naar mijn weten) Wat ik hiermee bedoelde, zelf nog toen de hele vergelijking bij me weg rolde, is dat de toekomst duidelijk te onderscheiden nare en leuke gebeurtenissen bevat. Het is alsof ik stracciatella-ijs eet, maar dan zijn de stukjes chocola vervangen door diamanten en geitenkeutels. O ja, ik móét dit ijsje opeten, ik kan niet gewoon de diamanten eruit halen en de rest weggooien met een blik van walging. Die diamanten blijven toch wel heel in mijn ingewanden, dus die gaan niet verloren. Mijn waardigheid en eetlust voor weken verdwijnen wel, door de andere ingrediënten. Waar ik heen wil, is dat ik aan het einde van dit jaar sta te walgen en diamanten bezit. Wacht. *scribble* Geregeld.
Pfoe, warm vandaag. Gelukkig heb ik mijn waaier. Ik heb heel wat tijd die ik achter de computer doorbracht zitten oefenen met het openmaken van de waaier met één hand zonder te stuntelen en dat is voor mij heel wat. Nu voel ik me tenminste wat gracieuzer. Dat woord heb ik een tijd niet gezien, waar kwam jij vandaan? Waarschijnlijk uit dezelfde richting als dat regeltje Duitse voorzetsels in een liedje van Doe Maar. (Note to self: Haal Duitse troela over Doe Maar cd af te spelen in les. Ps: Ik kom uit de toekomst, Elvis leeft nog. Pps: Paul moet terug! Ppps: Ik kom uit de toekomst, de schrijver van de 'Ps:' komt niet uit de toekomst en houd je maar voor de gek. In de toekomst is aangetoont dat Elvis nooit bestaan heeft. Pppps: Ik kom vergeleken met alle vorige dingen uit de toekomst. Dit is verspilling van papier. Wacht... dit is een blog. Verspilling van da interwebz!)
Sorry, ik moet even een blaadje met krabbels verscheuren en op de grond gooien, alvorens een preek over m'n eigen rotzooi opruimen te ontvangen.
Ogenblik geduld.
Nee, geen preek, zelfs geen boze blik. Ik ruim het zelf dan wel op.
Ogenblik geduld.
Karo
Over ongeveer vijf uur van nu, (vier tegen de tijd dat ik klaar ben met typen,) begint de negende maand van dit jaar, een maand die ondanks alle logische bezwaren die zou kunnen hebben bij de negende maand van het jaar, de zevende maand heet. Ik weet wel waarom, maar ik vind dat ze de naam hadden mogen wijzigen. Ook is Julius Caesar niet met een keizersnee geboren. De keizersnee heeft zelfs niets met hem te maken, het woord caesones in de term sectio caesones komt niet van Caesar maar van cadere, wat snijden betekent. (Cadere, cado, caesi)
Ook draag ik een hoofdband, wat daar niets mee te maken heeft.
Morgen weer school, na een royaal lange ochtend en lieve help, wat vliegt de tijd, alweer gym. Can't be helped, I guess. Het fenomeen tijd kronkelt een beetje naar voren, als een suïcidale miljoenpoot (je weet wel, zo'n rups met driehonderd poten) op een grasmaaier af, maar niet zonder onderweg nog langs een cocktailbar te gaan en een strandvakantie van een weekje te nemen. Dit slaat niet echt helemaal op mij, want ik ga niet naar een cocktailbar en ook niet op strandvakantie. (naar mijn weten) Wat ik hiermee bedoelde, zelf nog toen de hele vergelijking bij me weg rolde, is dat de toekomst duidelijk te onderscheiden nare en leuke gebeurtenissen bevat. Het is alsof ik stracciatella-ijs eet, maar dan zijn de stukjes chocola vervangen door diamanten en geitenkeutels. O ja, ik móét dit ijsje opeten, ik kan niet gewoon de diamanten eruit halen en de rest weggooien met een blik van walging. Die diamanten blijven toch wel heel in mijn ingewanden, dus die gaan niet verloren. Mijn waardigheid en eetlust voor weken verdwijnen wel, door de andere ingrediënten. Waar ik heen wil, is dat ik aan het einde van dit jaar sta te walgen en diamanten bezit. Wacht. *scribble* Geregeld.
Pfoe, warm vandaag. Gelukkig heb ik mijn waaier. Ik heb heel wat tijd die ik achter de computer doorbracht zitten oefenen met het openmaken van de waaier met één hand zonder te stuntelen en dat is voor mij heel wat. Nu voel ik me tenminste wat gracieuzer. Dat woord heb ik een tijd niet gezien, waar kwam jij vandaan? Waarschijnlijk uit dezelfde richting als dat regeltje Duitse voorzetsels in een liedje van Doe Maar. (Note to self: Haal Duitse troela over Doe Maar cd af te spelen in les. Ps: Ik kom uit de toekomst, Elvis leeft nog. Pps: Paul moet terug! Ppps: Ik kom uit de toekomst, de schrijver van de 'Ps:' komt niet uit de toekomst en houd je maar voor de gek. In de toekomst is aangetoont dat Elvis nooit bestaan heeft. Pppps: Ik kom vergeleken met alle vorige dingen uit de toekomst. Dit is verspilling van papier. Wacht... dit is een blog. Verspilling van da interwebz!)
Sorry, ik moet even een blaadje met krabbels verscheuren en op de grond gooien, alvorens een preek over m'n eigen rotzooi opruimen te ontvangen.
Ogenblik geduld.
Nee, geen preek, zelfs geen boze blik. Ik ruim het zelf dan wel op.
Ogenblik geduld.
Karo
22.8.08
Esnesnon 22-8-08
Goedenavond.
Ja, ik heb ongeveer een maand niets geschreven. Puh. Ik trek me lekker helemaal niets van jullie aan. Is het wederzijds? Ik weet het niet. Waarom ik al die tijd niet blog? Nou, ik denk dat het te wijten valt aan een hersendodende omgeving. Ik had een vakantiekater van jewelste, omdat ik vanuit tropisch en spectaculair Costa Rica, waar het weer exotisch was, het eten bijzonder en de zee vaak op steenworp, met dagelijkse rare uitstapjes en (daar ga ik weer, mijn kater speelt op.)
Daarna kom je zomaar terecht bij familie, thuis, in Nederland. Geen intelligent contact met de buitenwereld, feitelijk en niet echt iets te doen. Nou vul ik dit blog met interessante dingen die ik meemaak (of ik probeer dat tenminste, net zo goed als ik probeer iets interessants mee te maken) en met dingen die ik niet zo goed in het dagelijks leven kan bespreken. Ik praat wel met mensen, maar denk twee keer zo snel over het gesprek waardoor de meeste dingen ongezegd blijven. Contact met gewone mensen is dus voor mij hersenvoedsel en laat uiteindelijk een enorme grijsbruine pap van gespreksafval achter, die ik verwerk tot lettervermicelli en uitspuw over de digitale bladzijdes. Blurgh.
Om even balans te geven voor de vorige alinea: Blurb blurble blurb.
Om even balans te geven voor de vorige uitspraak: Ik ga vanaf 13 september aan iets meedoen, iets waaraan ik blijf meedoen tot 13 december. Dan zijn jullie allemaal welkom voor de voorstelling. Ik ga samenwerken met/rondgecommandeerd worden door/geïnspireerd worden door/geleid worden door een gerenommeerd theatertype en in het ergste geval ga ik leren dansen. Het meest hou ik van acteren nog wel. 'Jij bent nogal drama,' zei een voorheen volslagen onbekende.
Oh ja, voorheen volslagen onbekenden. Drie deze week alleen al. Eigenlijk vier. Nee, toch vijf. Zonder grappen. Mensen die ik dus vanaf onbekend tot 'jij bent iemand met wie ik tijd doodt door idioot te doen'-personen omdoop in een uur of minder. Dat levert gespreksbrei op... erg interessant vanuit mijn oogpunt. Vreemd genoeg voel ik alleen geen aandrang om iets over dat oogpunt te delen, afgezien van het feit dat mijn oogpunt dichtbij mijn neus is.
School zet, hoe het ook zij, mijn hersenen toch wel aan het werk. Ze falen alleen jammerlijk in de opzet mijn hersenen voor het beoogde doel aan het werk te zetten. In plaats daarvan bedenk ik bijvoorbeeld --
Sorry, dat moet ik maar beter niet opschrijven. Per slot van rekening is dit iets dat andere mensen, ook mensen met kwetsbare magen enzo, kunnen lezen.
Vulkanen.
Karo
Ja, ik heb ongeveer een maand niets geschreven. Puh. Ik trek me lekker helemaal niets van jullie aan. Is het wederzijds? Ik weet het niet. Waarom ik al die tijd niet blog? Nou, ik denk dat het te wijten valt aan een hersendodende omgeving. Ik had een vakantiekater van jewelste, omdat ik vanuit tropisch en spectaculair Costa Rica, waar het weer exotisch was, het eten bijzonder en de zee vaak op steenworp, met dagelijkse rare uitstapjes en (daar ga ik weer, mijn kater speelt op.)
Daarna kom je zomaar terecht bij familie, thuis, in Nederland. Geen intelligent contact met de buitenwereld, feitelijk en niet echt iets te doen. Nou vul ik dit blog met interessante dingen die ik meemaak (of ik probeer dat tenminste, net zo goed als ik probeer iets interessants mee te maken) en met dingen die ik niet zo goed in het dagelijks leven kan bespreken. Ik praat wel met mensen, maar denk twee keer zo snel over het gesprek waardoor de meeste dingen ongezegd blijven. Contact met gewone mensen is dus voor mij hersenvoedsel en laat uiteindelijk een enorme grijsbruine pap van gespreksafval achter, die ik verwerk tot lettervermicelli en uitspuw over de digitale bladzijdes. Blurgh.
Om even balans te geven voor de vorige alinea: Blurb blurble blurb.
Om even balans te geven voor de vorige uitspraak: Ik ga vanaf 13 september aan iets meedoen, iets waaraan ik blijf meedoen tot 13 december. Dan zijn jullie allemaal welkom voor de voorstelling. Ik ga samenwerken met/rondgecommandeerd worden door/geïnspireerd worden door/geleid worden door een gerenommeerd theatertype en in het ergste geval ga ik leren dansen. Het meest hou ik van acteren nog wel. 'Jij bent nogal drama,' zei een voorheen volslagen onbekende.
Oh ja, voorheen volslagen onbekenden. Drie deze week alleen al. Eigenlijk vier. Nee, toch vijf. Zonder grappen. Mensen die ik dus vanaf onbekend tot 'jij bent iemand met wie ik tijd doodt door idioot te doen'-personen omdoop in een uur of minder. Dat levert gespreksbrei op... erg interessant vanuit mijn oogpunt. Vreemd genoeg voel ik alleen geen aandrang om iets over dat oogpunt te delen, afgezien van het feit dat mijn oogpunt dichtbij mijn neus is.
School zet, hoe het ook zij, mijn hersenen toch wel aan het werk. Ze falen alleen jammerlijk in de opzet mijn hersenen voor het beoogde doel aan het werk te zetten. In plaats daarvan bedenk ik bijvoorbeeld --
Sorry, dat moet ik maar beter niet opschrijven. Per slot van rekening is dit iets dat andere mensen, ook mensen met kwetsbare magen enzo, kunnen lezen.
Vulkanen.
Karo
25.7.08
Esnesnon 24-7-08
Goedenavond.
Dit is mijn twenty-four seven post. Hilariteit.
Nee helaas, ik kan er niet om lachen. Om redenen die ik verborgen hou kan ik even niet schrijven over wat me echt bezig houdt. Dat staat me behoorlijk tegen. Alternatieven? Ja, euh, schrijven over iets dat me dus totaal niet bezig houdt, zoals de afgelopen tijd. Dus;
Costa Rica diarrhea's: nummero zoveel.
In tegenstelling tot wat deze slechte fonetische grap impliceert heb ik geen diarree, of Montezuma's Revenge zoals we het hier noemen. Ik had voor de vakantie nog nooit van die bijnaam gehoord, dus ik geloof niet echt dat het een bekende noemer is. Erg onplezant om te hebben of om ook maar over te denken of te praten. In mijn familie ben ik volkomen de enige die het niet heeft gekregen, een feit dat ik wijt aan mijn uitzonderlijke dieet. Tegen mijn zieke familieleden hou ik vol dat het mijn ijzeren gestel is, maar wie gelooft dat nou weer. De schuld ligt dus bij vlees, kip waarschijnlijk. Het geeft voor liefhebbers van kleuterhumor echt fantastische situaties en voor iemand die een hele vakantie kerngezond heeft doorgebracht een dosis leedvermaak. Oh ja, er waren ook familieleden met koorts, hoofdpijn, meer koorts én last van hun darmen. Ik heb echt niets. Mijn lichamelijke gezondheid is uitstekend. (Mijn geestelijke gezondheid laat natuurlijk weer weinig over zich zeggen.)
Wat mis ik in dit land? Goede WC's, privacy, het gevoel van thuis-zijn, Nederlands eten en kraanwater, jullie ook wel een beetje, het weer, (echt waar, zo lang ben ik al weg. ik weet overigens dat jullie op dat punt waarschijnlijk denken dat jullie niet te benijden zijn en ik ben waarschijnlijk een uilskuiken dat ik het Nederlandse weer mis) maar vooral eigenlijk de piano onder mijn vingers. Ik heb het met de lucht geprobeerd, maar het is niet hetzelfde. Ik mis van de muziek nog de Chopin Nocturnes het meest, vooral nummero 20. Mijn handen trillen. Als ik thuisben speel ik gewoon een marathontje, een slordige drie uur aan toetsenarij. Ik ben waarschijnlijk heel erg uit mijn ritme en moet weer heel veel oefening inhalen. Downside.
Wat klaag ik? Is dit dan geen mooi land? Ja, nou, eigenlijk wel. Ik ga alleen overmorgen weg en liever wil ik niet doodgaan aan het gemis. (Of een minder drastisch onthoudingsverschijnsel, ook goed.) Ik herinner mezelf dus, net als bij een ex, gewoon aan de downsides. Dan valt het een beetje mee.
Nee, btw, nee.
Waar kan ik me nog meer niet mee bezig houden? Oh, morgen ga ik het grootste en lekkerste ontbijt uit de geschiedenis van mijn leven eten, anders ga ik mokken. Overmorgen wacht ik acht uur (acht uur!) op Miami Airport voordat we naar Londen vliegen. Belachelijke organisatie.
Ik ben negatief? Ja, maar mijn supervakantie is ten einde. Tijd voor een paar andere superdingen dan...
Karo
Dit is mijn twenty-four seven post. Hilariteit.
Nee helaas, ik kan er niet om lachen. Om redenen die ik verborgen hou kan ik even niet schrijven over wat me echt bezig houdt. Dat staat me behoorlijk tegen. Alternatieven? Ja, euh, schrijven over iets dat me dus totaal niet bezig houdt, zoals de afgelopen tijd. Dus;
Costa Rica diarrhea's: nummero zoveel.
In tegenstelling tot wat deze slechte fonetische grap impliceert heb ik geen diarree, of Montezuma's Revenge zoals we het hier noemen. Ik had voor de vakantie nog nooit van die bijnaam gehoord, dus ik geloof niet echt dat het een bekende noemer is. Erg onplezant om te hebben of om ook maar over te denken of te praten. In mijn familie ben ik volkomen de enige die het niet heeft gekregen, een feit dat ik wijt aan mijn uitzonderlijke dieet. Tegen mijn zieke familieleden hou ik vol dat het mijn ijzeren gestel is, maar wie gelooft dat nou weer. De schuld ligt dus bij vlees, kip waarschijnlijk. Het geeft voor liefhebbers van kleuterhumor echt fantastische situaties en voor iemand die een hele vakantie kerngezond heeft doorgebracht een dosis leedvermaak. Oh ja, er waren ook familieleden met koorts, hoofdpijn, meer koorts én last van hun darmen. Ik heb echt niets. Mijn lichamelijke gezondheid is uitstekend. (Mijn geestelijke gezondheid laat natuurlijk weer weinig over zich zeggen.)
Wat mis ik in dit land? Goede WC's, privacy, het gevoel van thuis-zijn, Nederlands eten en kraanwater, jullie ook wel een beetje, het weer, (echt waar, zo lang ben ik al weg. ik weet overigens dat jullie op dat punt waarschijnlijk denken dat jullie niet te benijden zijn en ik ben waarschijnlijk een uilskuiken dat ik het Nederlandse weer mis) maar vooral eigenlijk de piano onder mijn vingers. Ik heb het met de lucht geprobeerd, maar het is niet hetzelfde. Ik mis van de muziek nog de Chopin Nocturnes het meest, vooral nummero 20. Mijn handen trillen. Als ik thuisben speel ik gewoon een marathontje, een slordige drie uur aan toetsenarij. Ik ben waarschijnlijk heel erg uit mijn ritme en moet weer heel veel oefening inhalen. Downside.
Wat klaag ik? Is dit dan geen mooi land? Ja, nou, eigenlijk wel. Ik ga alleen overmorgen weg en liever wil ik niet doodgaan aan het gemis. (Of een minder drastisch onthoudingsverschijnsel, ook goed.) Ik herinner mezelf dus, net als bij een ex, gewoon aan de downsides. Dan valt het een beetje mee.
Nee, btw, nee.
Waar kan ik me nog meer niet mee bezig houden? Oh, morgen ga ik het grootste en lekkerste ontbijt uit de geschiedenis van mijn leven eten, anders ga ik mokken. Overmorgen wacht ik acht uur (acht uur!) op Miami Airport voordat we naar Londen vliegen. Belachelijke organisatie.
Ik ben negatief? Ja, maar mijn supervakantie is ten einde. Tijd voor een paar andere superdingen dan...
Karo
21.7.08
Esnesnon 21-7-08
Goedenavond.
Ik weinig tijd hebben en het dus kort houden. Dit is mijn laatste maandag in Costa Rica, aangezien we zaterdag weer op de terugreis zitten. We verblijven hier nog eventjes in 'Playa Grande,' mogelijk de meest fantastische naam die ooit iemand heeft verzonnen voor een durp. Ze zijn hier sowieso van de fantastische namen, omdat iemand in de buurt zijn huis 'Casa Muy Grande' heeft genoemd. Ik besluit maar te zwijgen over de naam van de manager van een van onze eerdere verblijfplaatsen, Fred Eslick.
We zitten nu echt aan de Pacific Ocean, met golven van meters (niet waar, goed, maar wel sterk) en massa's surfers overal. Echte Californische types, die me 'Bud' of 'Dude' noemen. Beregezellig. Ik ben tot zover het minst getroffen geweest door de muggen, maar nu is mijn hele rechterhand rood. Ik heb dertig tot vijftig rode plekjes/bultjes, die geen echte muggenbulten zijn omdat ze niet jeuken. Ik geloof dat mijn huid te dik is of mijn bloed te goor.
Oh ja, ik ben na die slordige drie weken in een ontstellend Costa Ricaans (of Tico, zoals ze zelf zeggen) ritme terecht gekomen dus ik ben uitermate sloom en saai, behalve als de golven hard genoeg zijn om bomen te ontwortelen, zoals hier aan de Playa Grande. Oh ja, het is ook nog een schildpaddenreservaat en het stikt hier van paarse en oranje krabben die zelfmoordneigingen krijgen van chloor. Het is mafs. Ik hoop jullie spoedig weer te zien, eigenlijk.
Karo
(ik weet echt niets bijzonders te vertellen)
Ik weinig tijd hebben en het dus kort houden. Dit is mijn laatste maandag in Costa Rica, aangezien we zaterdag weer op de terugreis zitten. We verblijven hier nog eventjes in 'Playa Grande,' mogelijk de meest fantastische naam die ooit iemand heeft verzonnen voor een durp. Ze zijn hier sowieso van de fantastische namen, omdat iemand in de buurt zijn huis 'Casa Muy Grande' heeft genoemd. Ik besluit maar te zwijgen over de naam van de manager van een van onze eerdere verblijfplaatsen, Fred Eslick.
We zitten nu echt aan de Pacific Ocean, met golven van meters (niet waar, goed, maar wel sterk) en massa's surfers overal. Echte Californische types, die me 'Bud' of 'Dude' noemen. Beregezellig. Ik ben tot zover het minst getroffen geweest door de muggen, maar nu is mijn hele rechterhand rood. Ik heb dertig tot vijftig rode plekjes/bultjes, die geen echte muggenbulten zijn omdat ze niet jeuken. Ik geloof dat mijn huid te dik is of mijn bloed te goor.
Oh ja, ik ben na die slordige drie weken in een ontstellend Costa Ricaans (of Tico, zoals ze zelf zeggen) ritme terecht gekomen dus ik ben uitermate sloom en saai, behalve als de golven hard genoeg zijn om bomen te ontwortelen, zoals hier aan de Playa Grande. Oh ja, het is ook nog een schildpaddenreservaat en het stikt hier van paarse en oranje krabben die zelfmoordneigingen krijgen van chloor. Het is mafs. Ik hoop jullie spoedig weer te zien, eigenlijk.
Karo
(ik weet echt niets bijzonders te vertellen)
14.7.08
Esnesnon 14-7-08
Jaja.
Ik weet niet hoe vaak ik nog achter het internet kom. Het is echt een hopeloos internetcafé, ontstellend sloom en het toetsenbord is vaag. Het apenstaartje is nergens te vinden en nog meer van dat soort rommel. Getsie.
Sorry, verkeerde start. Gisteravond dacht ik: '¿Wat heeft dit land me nou nog te bieden, nadat ik zoveel wonderbaarlijke dingen heb gezien en ervaren?' Beetje een negatieve instelling eigenlijk en ook dwaas, als ik kijk naar de gebeurtenissen van vanochtend. Ik werd net wakker met uitzicht op een jungle, een flinke jungle, op een hard bed, na toch flink te hebben geslapen, (8 tot 6 ongeveer), toen ik gerommel op het dak hoorde en ineens een stel apen van het dak af de jungle insprongen. Een stel. Zonder grappen heb ik vanochtend twintig wilde apen gezien, op nog geen meter afstand. Allemaal klein en ontstellend schattig, een soort Comotjes. Erg druk en gezellig, leuk om te zien. Daarna zijn we het zwembad ingesprongen, waar ik alvast wat heb geoefend met snorkelen. Binnenkort ga ik voor eggies. Haha!
Oh ja, Costa Rica Dairies numero quatro.
Morgen Manuel Antonio, een behoorlijk groot natuurreservaat, met nog meer aapjes en veel dingen om naar te kijken. Ik ga daar in de Pacific Ocean snorkelen. Woensdag gaan we Canopy doen, dat is aan staalkabels door de boomtoppen glijden, met wandelingetjes en ook nog zwemmen onderaan een waterval. Jolly Good Fun. Daarna misschien wel wat hangen, stranden of nog meer Manuel Antonio. Daarna gaan we écht naar de Pacific, waar we dan een weekje in een huis op palen zitten. Ik garandeer geen post voor die tijd, maar wel als we daarna de laatste twee dagen CR weer in San Jose zitten met gratis onbeperkt internet. Dan ga ik dus 's ochtends ('s middags voor jullie) proberen het thuisfront te bereiken. Ofzo. Who cares, misschien slaap ik wel uit.
De afgelopen dagen waren weer bewogen, met een hoop zitten in auto's. Nog twee grote autoritten deze vakantie. Ik ben al bijna aan het aftellen. (Fout, Karo, fout.) Niet dat het hier niet leuker is, integendeel. Het is hier fantastisch. Dat neemt helaas niet weg dat ik nog steeds verlang naar bepaalde dingen daar thuis. Op de tweede plaats mijn vertrouwde bed. Op de derde plaats gewoon Hollands brood. Op de vierde plaats... ik weet niet hoe ik het moet zeggen.
Ik ben de enige van de familie die nog geen tropische ziekte heeft opgelopen. Grote broer had ernstige verkoudheidsrommel, mijn moeder heeft Montezuma's Wraak en mijn kleine broertje had een koortsaanval, is al een hele tijd redelijk slapjes en heeft werkelijk een enorme lading schurft, een koortslip blijkbaar... het ziet eruit als een soort mos, met schimmels. Het breidt zich al uit en pus druipt langs zijn kin. Allerlei rare bultjes, in kleuren als bruin, groen, yech. Schijnt nog besmettelijk te zijn ook.
Hoe dan ook,
¡Pura Vida! (hun lijfspreuk)
Karo
Ps: Jah ik kap het verhaal een beetje af, achter mij staan twee mensen die er ook achter willen. See y'all!
Ik weet niet hoe vaak ik nog achter het internet kom. Het is echt een hopeloos internetcafé, ontstellend sloom en het toetsenbord is vaag. Het apenstaartje is nergens te vinden en nog meer van dat soort rommel. Getsie.
Sorry, verkeerde start. Gisteravond dacht ik: '¿Wat heeft dit land me nou nog te bieden, nadat ik zoveel wonderbaarlijke dingen heb gezien en ervaren?' Beetje een negatieve instelling eigenlijk en ook dwaas, als ik kijk naar de gebeurtenissen van vanochtend. Ik werd net wakker met uitzicht op een jungle, een flinke jungle, op een hard bed, na toch flink te hebben geslapen, (8 tot 6 ongeveer), toen ik gerommel op het dak hoorde en ineens een stel apen van het dak af de jungle insprongen. Een stel. Zonder grappen heb ik vanochtend twintig wilde apen gezien, op nog geen meter afstand. Allemaal klein en ontstellend schattig, een soort Comotjes. Erg druk en gezellig, leuk om te zien. Daarna zijn we het zwembad ingesprongen, waar ik alvast wat heb geoefend met snorkelen. Binnenkort ga ik voor eggies. Haha!
Oh ja, Costa Rica Dairies numero quatro.
Morgen Manuel Antonio, een behoorlijk groot natuurreservaat, met nog meer aapjes en veel dingen om naar te kijken. Ik ga daar in de Pacific Ocean snorkelen. Woensdag gaan we Canopy doen, dat is aan staalkabels door de boomtoppen glijden, met wandelingetjes en ook nog zwemmen onderaan een waterval. Jolly Good Fun. Daarna misschien wel wat hangen, stranden of nog meer Manuel Antonio. Daarna gaan we écht naar de Pacific, waar we dan een weekje in een huis op palen zitten. Ik garandeer geen post voor die tijd, maar wel als we daarna de laatste twee dagen CR weer in San Jose zitten met gratis onbeperkt internet. Dan ga ik dus 's ochtends ('s middags voor jullie) proberen het thuisfront te bereiken. Ofzo. Who cares, misschien slaap ik wel uit.
De afgelopen dagen waren weer bewogen, met een hoop zitten in auto's. Nog twee grote autoritten deze vakantie. Ik ben al bijna aan het aftellen. (Fout, Karo, fout.) Niet dat het hier niet leuker is, integendeel. Het is hier fantastisch. Dat neemt helaas niet weg dat ik nog steeds verlang naar bepaalde dingen daar thuis. Op de tweede plaats mijn vertrouwde bed. Op de derde plaats gewoon Hollands brood. Op de vierde plaats... ik weet niet hoe ik het moet zeggen.
Ik ben de enige van de familie die nog geen tropische ziekte heeft opgelopen. Grote broer had ernstige verkoudheidsrommel, mijn moeder heeft Montezuma's Wraak en mijn kleine broertje had een koortsaanval, is al een hele tijd redelijk slapjes en heeft werkelijk een enorme lading schurft, een koortslip blijkbaar... het ziet eruit als een soort mos, met schimmels. Het breidt zich al uit en pus druipt langs zijn kin. Allerlei rare bultjes, in kleuren als bruin, groen, yech. Schijnt nog besmettelijk te zijn ook.
Hoe dan ook,
¡Pura Vida! (hun lijfspreuk)
Karo
Ps: Jah ik kap het verhaal een beetje af, achter mij staan twee mensen die er ook achter willen. See y'all!
10.7.08
Esnesnon 9-7-08
(waarschuwing, crap ahead. voor de diaries, scroll naar beneden)
Goedenavond. Nacht. Bijna ochtend en toch weer bijna middag. Ik bevind me ergens op een grens, beste lezer. A la recherche du temps trouvé en temps perdu.
Weest zo vriendelijk en geduldig mij toe te staan om de termen temps trouvé en temps perdu uit te leggen. Het zijn termen die mijn conversaties (met een beperkte keuze aan gesprekspartners) bevolken, zonder werkelijk mijn gedachten te bevolken, omdat ik de ware betekenis van de termen misschien wel onder woorden kan brengen, maar nog lang niet kan voelen. Ik heb de verloren of gevonden tijd, wonderbaarlijke elementen voor ieder verhaal, inclusief het verhaal van ons leven, nog niet mogen ervaren.
Als eerste alinea van het middenstuk het onder woorden brengen van de termen, iets dat ik meen en beweer te kunnen. De term temps perdu is een term die werkelijk druipt van de literaire pretentieuziteit. Als je wérkelijk begrijpt waarom en ik bedoel dan ook begrijpen uit directe ervaring met de literaire temps perdu, mijn medelijden. Ik geloof dan namelijk dat je hebt geleden. Uitleg is vereist, omdat ik ervan uitga dat geen van jullie de ellende heeft meegemaakt die 'A la recherche du temps perdu' heet.
'A la recherche du temps perdu' is een zevendelig boek, geschreven door de beroemde Proust. Het is wijd en zijds beschouwd het absolute toppunt van de Franse literatuur. Het wordt bejubeld. Het wordt aanbeden. Misschien ben ik gek, maar ik beschouw Prousts meesterwerk als iets dat zo waardeloos is dat het zelfs niet de eer verdient over gekotst te worden. Het is mogelijk het saaiste boek dat ooit geschreven is. Okee, ik druk me verkeerd uit. Het is (saaier?) iets ergers dan (saai?) dat. Het boek gaat over een oude eikel die zo ongelukkig is omdat zijn jeugd voorbij is, de temps perdu dus. That's it. De rest is puur, onversneden saai gelul. Het gaat nérgens over. Helemaal nérgens. Literair hoogstandje, natuurlijk! Tenminste, als dat betekent dat het nog minder waard is dan de stront van een manke Tsernobyl-vlieg. (Goed, verkeerde vergelijking. Als je stront van een manke Tsernobyl-vlieg zou bezitten ben je ten minste een uitzonderlijk en fascinerend persoon. Gek, maar fascinerend. De mensen die 'temps perdu' bezitten zijn... nou ja, er zijn vast uitzonderingen, maar het zijn saaie, pretentieuze... types.) Temps perdu? Ja, het gaat over verloren tijd, de tijd van de hoofdpersoon en de tijd van de lezer, die dus blijkbaar door zeven delen tinnef heengraaft, smakelozer dan de rijstebrijberg, een massa oud papier of een poolkap.
Temps trouvé. Ik práát dus over dingen als het bovenstaande en blijkbaar bestaan er mensen op de wereld die werkelijk een gesprek ervan maken. Tijdens zo'n gesprek bedachten we de temps trouvé, het tegenovergestelde van verloren tijd; gevonden tijd, die je onverwachts in je schoot krijgt. Daarbij kwam ook de vraag wat het gevolg was van een dergelijk verschijnsel en hoe het kon plaatsvinden. Verkeerde volgorde van nadenken, maar dat deed er niet toe. Temps trouvé was een interessant literair element, onbenut in de ogen van mij en mijn gesprekspartner. Mogelijkheden die in mijn hoofd opsprongen waren de magisch-realistische plots zoals de resultaten van het verlengen van dagen van 24 naar 25 uur, of wat er zou gebeuren als er ineens een extra dag op de kalender (9 drie kwart) zou verschijnen, maar ook meer aardse elementen zoals iemand die voor een stressverminderingskuur naar een hutje op de Veluwe wordt gestuurd om daar een maand lang helemaal onbezorgd op zichzelf te leven. Het ware vage schetsen, maar het magische idee van gratis tijd leek me op de één of andere manier zo fascinerend.
Het idee was fascinerend, maar om eerlijk te zijn vóél ik niet wat het betekent. Ik kan de gevolgen en gevoelens bedenken, maar niet voelen. Wat zegt dit over mij? Naar mijn mening vertelt het iets over mijn gevoelsleven. Veel van mijn emoties en gedachten zijn gebaseerd op wat ik dénk dat ik moet voelen of denken. Ik ken(de) veel emoties (een aantal tot kort voorheen) niet van mijzelf. De haakjes staan daar voor een emotie die de tekentafel heeft verlaten. Ik ben niet langer aan het functioneren zoals ik denk dat het zou zijn. Ik voel het nu.
Costa Rica Diaries 3
We zitten in Rancho Luna, een bed 'n breakfast die hoog aangeschreven staat bij allerlei toeristendingen. Het ligt vlakbij het plaatsje La Virgen, wat op zijn beurt weer in the middle of nowhere ligt. Je zou zeggen, het ligt in Costa Rica, maar eigenlijk ligt het in Nowhere, een specifiek soort land waar alle vage plekken zoals La Virgen liggen, maar ook gesloopte bushokjes, temidden van een heuvelgebied dat kort daarvoor getroffen was door een bosbrand. Allerlei dingen. Het is een raar land, dat Nowhere. Toen we aankwamen in Rancho Luna kregen we te horen dat het geen bruikbaar adres meer was. Eigenlijk was het een verlaten plaats, de ranch was door een kredietcrisis in de US failliet. De eigenaar was een beetje de weg kwijt, de managers waren opgestapt. Hij was 260.000 dollar verloren aan de hele zaak. Wij zijn hier toch maar gaan overnachten, maar het is een rare boel. Wel veel jungle hier, heel mooi, met apen, gifkikkers, rare vogels, rare bomen en we zijn wezen raften op de Sarapiqui. Prachtig en heerlijk. Waren jullie (was jij) er maar bij. Het is geweldig. Ook het eten is (nog steeds, alweer) fantastisch. Alleen het weer is een beetje... regenachtig. Nog nooit heb ik zoveel regen gezien als gisteren, om eerlijk te zijn. Er kwam ziekelijk veel water uit de lucht. We hadden een vulkaan bezocht en een stel rare meren gezien, met zwavelluchten enzo en gigantische kraters. Daarna reden we weg (oh ja, we hebben nu een auto) van de vulkaan, raakten de weg kwijt, zaten in ontstellende regen en vonden de weg hier naar toe. Ik ben hier morgen de hele dag nog, maar overmorgen vroeg verdwijn ik weer ergens heen, naar een andere vulkaan. Niet te geloven dat ik eigenlijk nog maar net een week in dit land ben. Eind juli weer terug, dames en heren, eind juli!
Nu eerst de Duivelsverzen en de Terminator. Rare combinatie, waar wat doe je anders in je gevonden tijd? (jungles bekijken, zwemmen in wilde rivieren, bomen klimmen, raften, zonnen?)
Karo
Goedenavond. Nacht. Bijna ochtend en toch weer bijna middag. Ik bevind me ergens op een grens, beste lezer. A la recherche du temps trouvé en temps perdu.
Weest zo vriendelijk en geduldig mij toe te staan om de termen temps trouvé en temps perdu uit te leggen. Het zijn termen die mijn conversaties (met een beperkte keuze aan gesprekspartners) bevolken, zonder werkelijk mijn gedachten te bevolken, omdat ik de ware betekenis van de termen misschien wel onder woorden kan brengen, maar nog lang niet kan voelen. Ik heb de verloren of gevonden tijd, wonderbaarlijke elementen voor ieder verhaal, inclusief het verhaal van ons leven, nog niet mogen ervaren.
Als eerste alinea van het middenstuk het onder woorden brengen van de termen, iets dat ik meen en beweer te kunnen. De term temps perdu is een term die werkelijk druipt van de literaire pretentieuziteit. Als je wérkelijk begrijpt waarom en ik bedoel dan ook begrijpen uit directe ervaring met de literaire temps perdu, mijn medelijden. Ik geloof dan namelijk dat je hebt geleden. Uitleg is vereist, omdat ik ervan uitga dat geen van jullie de ellende heeft meegemaakt die 'A la recherche du temps perdu' heet.
'A la recherche du temps perdu' is een zevendelig boek, geschreven door de beroemde Proust. Het is wijd en zijds beschouwd het absolute toppunt van de Franse literatuur. Het wordt bejubeld. Het wordt aanbeden. Misschien ben ik gek, maar ik beschouw Prousts meesterwerk als iets dat zo waardeloos is dat het zelfs niet de eer verdient over gekotst te worden. Het is mogelijk het saaiste boek dat ooit geschreven is. Okee, ik druk me verkeerd uit. Het is (saaier?) iets ergers dan (saai?) dat. Het boek gaat over een oude eikel die zo ongelukkig is omdat zijn jeugd voorbij is, de temps perdu dus. That's it. De rest is puur, onversneden saai gelul. Het gaat nérgens over. Helemaal nérgens. Literair hoogstandje, natuurlijk! Tenminste, als dat betekent dat het nog minder waard is dan de stront van een manke Tsernobyl-vlieg. (Goed, verkeerde vergelijking. Als je stront van een manke Tsernobyl-vlieg zou bezitten ben je ten minste een uitzonderlijk en fascinerend persoon. Gek, maar fascinerend. De mensen die 'temps perdu' bezitten zijn... nou ja, er zijn vast uitzonderingen, maar het zijn saaie, pretentieuze... types.) Temps perdu? Ja, het gaat over verloren tijd, de tijd van de hoofdpersoon en de tijd van de lezer, die dus blijkbaar door zeven delen tinnef heengraaft, smakelozer dan de rijstebrijberg, een massa oud papier of een poolkap.
Temps trouvé. Ik práát dus over dingen als het bovenstaande en blijkbaar bestaan er mensen op de wereld die werkelijk een gesprek ervan maken. Tijdens zo'n gesprek bedachten we de temps trouvé, het tegenovergestelde van verloren tijd; gevonden tijd, die je onverwachts in je schoot krijgt. Daarbij kwam ook de vraag wat het gevolg was van een dergelijk verschijnsel en hoe het kon plaatsvinden. Verkeerde volgorde van nadenken, maar dat deed er niet toe. Temps trouvé was een interessant literair element, onbenut in de ogen van mij en mijn gesprekspartner. Mogelijkheden die in mijn hoofd opsprongen waren de magisch-realistische plots zoals de resultaten van het verlengen van dagen van 24 naar 25 uur, of wat er zou gebeuren als er ineens een extra dag op de kalender (9 drie kwart) zou verschijnen, maar ook meer aardse elementen zoals iemand die voor een stressverminderingskuur naar een hutje op de Veluwe wordt gestuurd om daar een maand lang helemaal onbezorgd op zichzelf te leven. Het ware vage schetsen, maar het magische idee van gratis tijd leek me op de één of andere manier zo fascinerend.
Het idee was fascinerend, maar om eerlijk te zijn vóél ik niet wat het betekent. Ik kan de gevolgen en gevoelens bedenken, maar niet voelen. Wat zegt dit over mij? Naar mijn mening vertelt het iets over mijn gevoelsleven. Veel van mijn emoties en gedachten zijn gebaseerd op wat ik dénk dat ik moet voelen of denken. Ik ken(de) veel emoties (een aantal tot kort voorheen) niet van mijzelf. De haakjes staan daar voor een emotie die de tekentafel heeft verlaten. Ik ben niet langer aan het functioneren zoals ik denk dat het zou zijn. Ik voel het nu.
Costa Rica Diaries 3
We zitten in Rancho Luna, een bed 'n breakfast die hoog aangeschreven staat bij allerlei toeristendingen. Het ligt vlakbij het plaatsje La Virgen, wat op zijn beurt weer in the middle of nowhere ligt. Je zou zeggen, het ligt in Costa Rica, maar eigenlijk ligt het in Nowhere, een specifiek soort land waar alle vage plekken zoals La Virgen liggen, maar ook gesloopte bushokjes, temidden van een heuvelgebied dat kort daarvoor getroffen was door een bosbrand. Allerlei dingen. Het is een raar land, dat Nowhere. Toen we aankwamen in Rancho Luna kregen we te horen dat het geen bruikbaar adres meer was. Eigenlijk was het een verlaten plaats, de ranch was door een kredietcrisis in de US failliet. De eigenaar was een beetje de weg kwijt, de managers waren opgestapt. Hij was 260.000 dollar verloren aan de hele zaak. Wij zijn hier toch maar gaan overnachten, maar het is een rare boel. Wel veel jungle hier, heel mooi, met apen, gifkikkers, rare vogels, rare bomen en we zijn wezen raften op de Sarapiqui. Prachtig en heerlijk. Waren jullie (was jij) er maar bij. Het is geweldig. Ook het eten is (nog steeds, alweer) fantastisch. Alleen het weer is een beetje... regenachtig. Nog nooit heb ik zoveel regen gezien als gisteren, om eerlijk te zijn. Er kwam ziekelijk veel water uit de lucht. We hadden een vulkaan bezocht en een stel rare meren gezien, met zwavelluchten enzo en gigantische kraters. Daarna reden we weg (oh ja, we hebben nu een auto) van de vulkaan, raakten de weg kwijt, zaten in ontstellende regen en vonden de weg hier naar toe. Ik ben hier morgen de hele dag nog, maar overmorgen vroeg verdwijn ik weer ergens heen, naar een andere vulkaan. Niet te geloven dat ik eigenlijk nog maar net een week in dit land ben. Eind juli weer terug, dames en heren, eind juli!
Nu eerst de Duivelsverzen en de Terminator. Rare combinatie, waar wat doe je anders in je gevonden tijd? (jungles bekijken, zwemmen in wilde rivieren, bomen klimmen, raften, zonnen?)
Karo
8.7.08
Esnesnon 7-7-08
Costa Rica (rrrrrrrrrrrrriiicaa!) diaries part 2.
Goedenavond. Middag hier, avond daar. Misschien ochtend op het moment dat je dit leest. Weinig kan me nog verbazen, na wat ik kort geleden te aanschouwen kreeg. We zitten in Hotel Aranjuez, (Aran-Gwes) in San Jose, (gggosee) waar we een nachtje blijven voordat we doorgaan naar het binnenland. Dag Caribbean, hallo jungle. Ze hebben hier internet. Gratis internet, zelfs. Helaas krijg ik wegens het absurde tijdstip waarschijnlijk geen van jullie te spreken. Helaas pindakaas en een dergelijk gesprek wordt gemist. Nu door naar de informatie.
A: Yes, na een eindeloze strijd met het toetsenbord heb ik het kunnen instellen zodat het als een Nederlands toetsenbord fungeert. Zo weet ik weer waar de dubbele punt is, de reden dat ik een dergelijke ruzie met de toetsen had. Nu door naar de echte, relevante informatie die totaal niet boeiend is voor iemand anders dan ik. (NB: Als je dit interessant vindt, laat je nakijken en ga op vakantie. Naar een leuke plek. België ofzo.)
B: Mijn schouder doet geen pijn. Hij deed van dinsdag tot gisteren ergens een soort zeurend pijn, irritant tot op het punt dat ik mezelf wilde slaan, enkel mezelf inhoudend wegens het besef dat slaan, over het algemeen, geen pijn wegneemt. Yay voor mijn schouder. Ondanks het feit dat ik al enige tijd in een derde wereldland verblijf ben ik niet dood, niet beroofd, ben ik niet onder een auto gekomen, ben ik niet vergiftigd, heb ik geen diarree en bezit ik nog evenveel gezond verstand en helderheid als aan het begin van de reis. Hoezee. Oftewel, ik ben in optima forma. Misschien moet ik me scheren...
C: Ik word gedwongen een 'Historische Stadswandeling' in San Ggoosee te maken. Moment.
D: Ik ben terug van de 'Historische Stadswandeling' in San Ggoosee. Wat ik eigenlijk wilde schrijven voordat ze me achter de computer vandaan dwongen, was dat ik een 'Historische Stadswandeling' behoorlijk stom vind in dit land, gezien het feit dat zowel op het gebied van historie als van stad dit een behoorlijk saaie stad is. Er is niets te zien en er is gewoon helemaal geen historie. (Dat geldt feitelijk voor ieder land aan deze kant van de oceaan. Goed, er zijn ruïnes van de Maya's en de Inca's, maar die krijg ik deze vakantie echt niet te zien. Voor de rest is er niet echt geschiedenis en niet echt cultuur. In Costa Rica wil ik in de golven liggen of in bomen hangen, damnit! Dat is waar dit land goed in/voor is! Geen stadswandeling. Jakkes.) Zoals verwacht was er dus ook niets te zien.
E: Denk nou alsjeblieft niet dat ik alleen maar ellende heb beleefd hier of dat dit een stomme stad is, want ik heb voortreffelijk getafeld vanavond. Na een behoorlijke speurtocht hebben we een restaurant opgezocht dat we een week geleden, vlak na onze aankomst op het vliegveld en vlak voordat we naar het strand gingen (dé plek in dit land die de moeite waard is om te zijn) hadden gezien om daar vervolgens te eten.
*krabbel in de kantlijn: lief dagboek, dit is de laatste dag dat we samen 100 jaar zijn. ik 16, mams 52, broers 20 en 12. de laatste keer ook dat we het vierden.*
Ik at Casado, dat is een streekgerecht, erg lekker. Rijst met bonen is de oppervlakkige manier om het te beschrijven. Ze gooien er alleen zoveel extra's bij dat geen enkele beschrijving zonder foto's voldoet. Dat alles voor een spotprijsje... fantastico. Ik was na afloop nog zo vriendelijk (gulzig) om het bord van mijn kleine broertje leeg te eten, die het niet meer aankon om nog meer rijst met bonen (en let wel: heel erg veel extra's) te verorberen. Ik heb dus veel gegeten. Erbij dronk ik mangosap, omdat het papajasap op was. (nee, de blender was stuk, maar hoe dan ook...) Dat was ook al erg lekker. Het fruitsap hier is altijd vers, zelfgeperst, zoetig, koel, goedkoop en dus bij elkaar ronduit fabulous. (Het woordje fabulous heb ik overgenomen van de eigenaar van ons vorige vakantiehuisje, Colin, die, naar wij onlangs vernomen, inderdaad homo was, zoals we al vermoeden. Ik ben zelden zo'n uitgesproken nicht tegengekomen. Hij zei nooit fabulous, maar ik kan me zo goed voorstellen dat hij dat zou zeggen dat ik het vervolgens van hem in gedachten heb overgenomen.)
Kortom, goed voedsel. Zelfs voor een kieskeurige ellendeling als ik.
F: Mijn profielwerkstuk lijkt steeds lastiger te worden naarmate ik er meer over nadenk. Dit volgende stuk klinkt in mijn eigen hoofd uitermate saai, maar ik schroom niet om het hier over de digitale bladzijdes uit te spuwen, terwijl ik anderzijds een nederige poging waag ulieden met angstaanjagend taalgebruik te weren van het lezen hiervan.
Mijn hemel dit werkte averechts zeker... Goed dan, mijn verhaaltje over mijn profielwerkstuk. Ik heb al enige tijd terug besloten het profielwerkstuk voornamelijk te houden over christelijke splintergroeperingen in de periode tussen ongeveer 100 en 325 nChr. (je kunt nog gerust afhaken) Bij name noem ik het Mannisme, het Manicheïsme, het Arianisme en het Marcionisme. Het waren er nog velen meer. Uiteindelijk is de versplintering van sektes, ontstaan door de snelle verspreiding van het geloof die met allerlei andere culturen en geloven in aanraking kwam wat overal voor een ander smaakje zorgde, geëindigd door die ellendelingen van een Romeinen, die de katholieke kerk stichtten. Een centraal, vast gedachtengoed met een selectie juiste en onjuiste evangeliën en bepaalde afspraken over feesten en algehele ontologie. Dit werd gedaan om het geloof van een hippiecultus te veranderen in een machtsmiddel om de orde te bewaren, iets dat over het algemeen niet echt lukt als iedereen zijn eigen idee heeft dat weer afwijkt van de staatsreligie. Vervolgens hield dat ongeveer vijftienhonderd jaar aardig stand. Het systeem kreeg een klap van de reformatie, maar liet nooit de macht van het centrale gedachtegoed varen. Daarnaast, vergeet niet, had de reformatie ook zo zijn eigen centrale gedachtegoed. We spreken over drie verschillende (veel op elkaar lijkende) protestantse geloven net als de orthodoxe en de rooms-katholieken, goed, maar het gaat om een absoluut gedachtegoed nog steeds. De kerk had macht over de wetenschap en bleef een machtsmiddel, ditmaal niet van de Romeinen, maar van zichzelf of van Europese koningen. Helaas kwam toen algehele vrijheid van geloof ongeveer en door verbetering van media versplinterde het centrale gedachtegoed, waardoor tegen het begin van vorige eeuw er weer een nieuwe versplintering ontstond. Ineens kwamen de charismatische beweging, de pinksterbeweging, de zevendedagsadvertisten, de jehova's, rastafarianisten en massa's vage ondergrondse kerken, samen met de hele nieuwe overtuiging dat God persoonlijk was. Weg centrale gedachtegoed, hallo tweede versprokkeling van het Christendom. Ik baseerde mijn PWS op de overeenkomst tussen die twee periodes van versprokkeling, in de hoop dat ik geschiedkundig en theologisch uit de hoek kon komen met een verband. Ik stelde dat versplinteringen als dat plaatsvonden door een vacuum aan gedachtegoed, onduidelijkheid dus. We zien eerst het niet bestaan van een centraal geloof, alleen het vage idee van het Christendom, en in de twintigste eeuw de afzwakking van de geloofwaardigheid van de geloven en de groeiende mogelijkheid tot kennis, een onduidelijkheid dus. In dat vacuum onstaan dus subreligies, die in het eerste voorbeeld dus gewoon zijn uitgeroeid en geassimileerd door het centrale gedachtegoed. Het klonk mij als muziek in de oren om eens lekker over uit te wijden, maar toen ging ik op mijn neus.
Ik was zo vrij geweest iets over het hoofd te zien. Ik was wel in staat geweest de reformatie af te doen als 'geen versplintering, maar een direct schisma die alsnog een centraal gedachtegoed in leven houdt' maar datzelfde kon ik niet doen met de religieuze onrust in de dertiende eeuw. Ik doel hiermee op de opkomst van de Franciscanen, Dominicanen en zonder grappen toch zeker twintig nieuwe bewegingen, die uit het niets op leken te komen en te vertakken. Was er een vacuum aan gedachtegoed in het midden van de katholieke heerschappij? Nooit of te nimmer, zou je zeggen, maar gelukkig had ik een hangmat. Na een uur knokken met theses, mogelijkheden en mijn studiemateriaal zag ik een uitweg. Tegenpausen. Secularisering. Verstedelijking. De Kerk (jawel, hoofdletter) liep ernstige problemen op in die tijd doordat Vaticaanstad een politiek rattennest werd, met moorden e.d. en als toppunt het verplaatsen van het pauselijk hof naar Avignon en de plotselinge verwarring die ontstond toen er twee pausen waren, in Avignon en in Rome. Ze excommuniceerden (help wat is dat voor een woord...) elkaar en hun volgelingen naar hartelust en verspreidden praatjes over rare gebruiken van 'die anderen' wat zorgde voor tegenstrijdige informatie en jawel, een uiteindelijk ontbreken van centraal gedachtegoed. Ook verschoof in die tijd de concentratie van kennis van de kloosters meer naar de steden, wat ook weer voor gebrek aan controle op gedachtegoed vanuit de Kerk zorgde. Dan tenslotte begonnen pausen en andere hoge pieten contradictioneel te doen door veel te rijk te leven en door te proberen het beeld van de arme Christus uit te bannen. Ineens moest hij een rijk man zijn, wat het rechtvaardigde om zelf corrupt rijk te zijn. Dergelijke contradicties met jezelf zorgen ook weer voor zwakker gedachtegoed. (Ik weet dat je nu kan zeggen, dat laatste voorbeeld komt me bekend voor van de reformatie, maar daar heb ik op gerekend. Daar werd er niet controversieel of moeilijk over gedaan, ze verklaarden het als vereren van de schoonheid van Gods schepping enzo. Dat is geen verzwakking, maar gewoon corrupt.)
Dat was alles dat ik even wilde zeggen daarover. Ik kan dus nog gewoon doorgaan met het PWS en als het goed gaat heb ik zometeen zelfs een gecorrobeerde theorie.
G: Ik mis muziek. Het is nog wel vaag aanwezig in mijn hoofd, maar ik heb geen piano meer onder mijn vingers. Inmiddels heb ik Nocturne 20 van Chopin al helemaal grijs gedraaid in mijn achterhoofd, iets dat me ondanks de schoonheid niet veel beter doet voelen. Het voelt eerder alsof ik in de regen me voor zit te stellen dat de zon schijnt, ondanks het feit dat ik beef van de kou en mijn tanden klapperen terwijl mijn haar in natte slierten langs mijn hoofd hangt. Nou heb ik niets aan te merken op de regen hier, die is zelfs best aangenaam, maar ik probeer een metafoor te schetsen. Help, een dubbele metafoor... Snel ergens anders aan denken, het doet pijn.
H: Lieve help, het is bij jullie nu vier uur s'ochtends. Morgenochtend onbeperkt buffet! Wie mij kent weet wat dat betekent. Ik heb een verbod gekregen het hotel een failissement te eten, omdat we aan het einde van de vakantie hier weer twee dagen zitten. Dat betekent overigens twee (of één hele lange) blogpost die dagen, wegens het gratis internet. Heerlijk hotel, dit Arran-gwes.
Karo
Ps: Wat maak ik soms toch buitensporig gebruik van tekst tussen haakjes... en wat is deze tekst lang...
Goedenavond. Middag hier, avond daar. Misschien ochtend op het moment dat je dit leest. Weinig kan me nog verbazen, na wat ik kort geleden te aanschouwen kreeg. We zitten in Hotel Aranjuez, (Aran-Gwes) in San Jose, (gggosee) waar we een nachtje blijven voordat we doorgaan naar het binnenland. Dag Caribbean, hallo jungle. Ze hebben hier internet. Gratis internet, zelfs. Helaas krijg ik wegens het absurde tijdstip waarschijnlijk geen van jullie te spreken. Helaas pindakaas en een dergelijk gesprek wordt gemist. Nu door naar de informatie.
A: Yes, na een eindeloze strijd met het toetsenbord heb ik het kunnen instellen zodat het als een Nederlands toetsenbord fungeert. Zo weet ik weer waar de dubbele punt is, de reden dat ik een dergelijke ruzie met de toetsen had. Nu door naar de echte, relevante informatie die totaal niet boeiend is voor iemand anders dan ik. (NB: Als je dit interessant vindt, laat je nakijken en ga op vakantie. Naar een leuke plek. België ofzo.)
B: Mijn schouder doet geen pijn. Hij deed van dinsdag tot gisteren ergens een soort zeurend pijn, irritant tot op het punt dat ik mezelf wilde slaan, enkel mezelf inhoudend wegens het besef dat slaan, over het algemeen, geen pijn wegneemt. Yay voor mijn schouder. Ondanks het feit dat ik al enige tijd in een derde wereldland verblijf ben ik niet dood, niet beroofd, ben ik niet onder een auto gekomen, ben ik niet vergiftigd, heb ik geen diarree en bezit ik nog evenveel gezond verstand en helderheid als aan het begin van de reis. Hoezee. Oftewel, ik ben in optima forma. Misschien moet ik me scheren...
C: Ik word gedwongen een 'Historische Stadswandeling' in San Ggoosee te maken. Moment.
D: Ik ben terug van de 'Historische Stadswandeling' in San Ggoosee. Wat ik eigenlijk wilde schrijven voordat ze me achter de computer vandaan dwongen, was dat ik een 'Historische Stadswandeling' behoorlijk stom vind in dit land, gezien het feit dat zowel op het gebied van historie als van stad dit een behoorlijk saaie stad is. Er is niets te zien en er is gewoon helemaal geen historie. (Dat geldt feitelijk voor ieder land aan deze kant van de oceaan. Goed, er zijn ruïnes van de Maya's en de Inca's, maar die krijg ik deze vakantie echt niet te zien. Voor de rest is er niet echt geschiedenis en niet echt cultuur. In Costa Rica wil ik in de golven liggen of in bomen hangen, damnit! Dat is waar dit land goed in/voor is! Geen stadswandeling. Jakkes.) Zoals verwacht was er dus ook niets te zien.
E: Denk nou alsjeblieft niet dat ik alleen maar ellende heb beleefd hier of dat dit een stomme stad is, want ik heb voortreffelijk getafeld vanavond. Na een behoorlijke speurtocht hebben we een restaurant opgezocht dat we een week geleden, vlak na onze aankomst op het vliegveld en vlak voordat we naar het strand gingen (dé plek in dit land die de moeite waard is om te zijn) hadden gezien om daar vervolgens te eten.
*krabbel in de kantlijn: lief dagboek, dit is de laatste dag dat we samen 100 jaar zijn. ik 16, mams 52, broers 20 en 12. de laatste keer ook dat we het vierden.*
Ik at Casado, dat is een streekgerecht, erg lekker. Rijst met bonen is de oppervlakkige manier om het te beschrijven. Ze gooien er alleen zoveel extra's bij dat geen enkele beschrijving zonder foto's voldoet. Dat alles voor een spotprijsje... fantastico. Ik was na afloop nog zo vriendelijk (gulzig) om het bord van mijn kleine broertje leeg te eten, die het niet meer aankon om nog meer rijst met bonen (en let wel: heel erg veel extra's) te verorberen. Ik heb dus veel gegeten. Erbij dronk ik mangosap, omdat het papajasap op was. (nee, de blender was stuk, maar hoe dan ook...) Dat was ook al erg lekker. Het fruitsap hier is altijd vers, zelfgeperst, zoetig, koel, goedkoop en dus bij elkaar ronduit fabulous. (Het woordje fabulous heb ik overgenomen van de eigenaar van ons vorige vakantiehuisje, Colin, die, naar wij onlangs vernomen, inderdaad homo was, zoals we al vermoeden. Ik ben zelden zo'n uitgesproken nicht tegengekomen. Hij zei nooit fabulous, maar ik kan me zo goed voorstellen dat hij dat zou zeggen dat ik het vervolgens van hem in gedachten heb overgenomen.)
Kortom, goed voedsel. Zelfs voor een kieskeurige ellendeling als ik.
F: Mijn profielwerkstuk lijkt steeds lastiger te worden naarmate ik er meer over nadenk. Dit volgende stuk klinkt in mijn eigen hoofd uitermate saai, maar ik schroom niet om het hier over de digitale bladzijdes uit te spuwen, terwijl ik anderzijds een nederige poging waag ulieden met angstaanjagend taalgebruik te weren van het lezen hiervan.
Mijn hemel dit werkte averechts zeker... Goed dan, mijn verhaaltje over mijn profielwerkstuk. Ik heb al enige tijd terug besloten het profielwerkstuk voornamelijk te houden over christelijke splintergroeperingen in de periode tussen ongeveer 100 en 325 nChr. (je kunt nog gerust afhaken) Bij name noem ik het Mannisme, het Manicheïsme, het Arianisme en het Marcionisme. Het waren er nog velen meer. Uiteindelijk is de versplintering van sektes, ontstaan door de snelle verspreiding van het geloof die met allerlei andere culturen en geloven in aanraking kwam wat overal voor een ander smaakje zorgde, geëindigd door die ellendelingen van een Romeinen, die de katholieke kerk stichtten. Een centraal, vast gedachtengoed met een selectie juiste en onjuiste evangeliën en bepaalde afspraken over feesten en algehele ontologie. Dit werd gedaan om het geloof van een hippiecultus te veranderen in een machtsmiddel om de orde te bewaren, iets dat over het algemeen niet echt lukt als iedereen zijn eigen idee heeft dat weer afwijkt van de staatsreligie. Vervolgens hield dat ongeveer vijftienhonderd jaar aardig stand. Het systeem kreeg een klap van de reformatie, maar liet nooit de macht van het centrale gedachtegoed varen. Daarnaast, vergeet niet, had de reformatie ook zo zijn eigen centrale gedachtegoed. We spreken over drie verschillende (veel op elkaar lijkende) protestantse geloven net als de orthodoxe en de rooms-katholieken, goed, maar het gaat om een absoluut gedachtegoed nog steeds. De kerk had macht over de wetenschap en bleef een machtsmiddel, ditmaal niet van de Romeinen, maar van zichzelf of van Europese koningen. Helaas kwam toen algehele vrijheid van geloof ongeveer en door verbetering van media versplinterde het centrale gedachtegoed, waardoor tegen het begin van vorige eeuw er weer een nieuwe versplintering ontstond. Ineens kwamen de charismatische beweging, de pinksterbeweging, de zevendedagsadvertisten, de jehova's, rastafarianisten en massa's vage ondergrondse kerken, samen met de hele nieuwe overtuiging dat God persoonlijk was. Weg centrale gedachtegoed, hallo tweede versprokkeling van het Christendom. Ik baseerde mijn PWS op de overeenkomst tussen die twee periodes van versprokkeling, in de hoop dat ik geschiedkundig en theologisch uit de hoek kon komen met een verband. Ik stelde dat versplinteringen als dat plaatsvonden door een vacuum aan gedachtegoed, onduidelijkheid dus. We zien eerst het niet bestaan van een centraal geloof, alleen het vage idee van het Christendom, en in de twintigste eeuw de afzwakking van de geloofwaardigheid van de geloven en de groeiende mogelijkheid tot kennis, een onduidelijkheid dus. In dat vacuum onstaan dus subreligies, die in het eerste voorbeeld dus gewoon zijn uitgeroeid en geassimileerd door het centrale gedachtegoed. Het klonk mij als muziek in de oren om eens lekker over uit te wijden, maar toen ging ik op mijn neus.
Ik was zo vrij geweest iets over het hoofd te zien. Ik was wel in staat geweest de reformatie af te doen als 'geen versplintering, maar een direct schisma die alsnog een centraal gedachtegoed in leven houdt' maar datzelfde kon ik niet doen met de religieuze onrust in de dertiende eeuw. Ik doel hiermee op de opkomst van de Franciscanen, Dominicanen en zonder grappen toch zeker twintig nieuwe bewegingen, die uit het niets op leken te komen en te vertakken. Was er een vacuum aan gedachtegoed in het midden van de katholieke heerschappij? Nooit of te nimmer, zou je zeggen, maar gelukkig had ik een hangmat. Na een uur knokken met theses, mogelijkheden en mijn studiemateriaal zag ik een uitweg. Tegenpausen. Secularisering. Verstedelijking. De Kerk (jawel, hoofdletter) liep ernstige problemen op in die tijd doordat Vaticaanstad een politiek rattennest werd, met moorden e.d. en als toppunt het verplaatsen van het pauselijk hof naar Avignon en de plotselinge verwarring die ontstond toen er twee pausen waren, in Avignon en in Rome. Ze excommuniceerden (help wat is dat voor een woord...) elkaar en hun volgelingen naar hartelust en verspreidden praatjes over rare gebruiken van 'die anderen' wat zorgde voor tegenstrijdige informatie en jawel, een uiteindelijk ontbreken van centraal gedachtegoed. Ook verschoof in die tijd de concentratie van kennis van de kloosters meer naar de steden, wat ook weer voor gebrek aan controle op gedachtegoed vanuit de Kerk zorgde. Dan tenslotte begonnen pausen en andere hoge pieten contradictioneel te doen door veel te rijk te leven en door te proberen het beeld van de arme Christus uit te bannen. Ineens moest hij een rijk man zijn, wat het rechtvaardigde om zelf corrupt rijk te zijn. Dergelijke contradicties met jezelf zorgen ook weer voor zwakker gedachtegoed. (Ik weet dat je nu kan zeggen, dat laatste voorbeeld komt me bekend voor van de reformatie, maar daar heb ik op gerekend. Daar werd er niet controversieel of moeilijk over gedaan, ze verklaarden het als vereren van de schoonheid van Gods schepping enzo. Dat is geen verzwakking, maar gewoon corrupt.)
Dat was alles dat ik even wilde zeggen daarover. Ik kan dus nog gewoon doorgaan met het PWS en als het goed gaat heb ik zometeen zelfs een gecorrobeerde theorie.
G: Ik mis muziek. Het is nog wel vaag aanwezig in mijn hoofd, maar ik heb geen piano meer onder mijn vingers. Inmiddels heb ik Nocturne 20 van Chopin al helemaal grijs gedraaid in mijn achterhoofd, iets dat me ondanks de schoonheid niet veel beter doet voelen. Het voelt eerder alsof ik in de regen me voor zit te stellen dat de zon schijnt, ondanks het feit dat ik beef van de kou en mijn tanden klapperen terwijl mijn haar in natte slierten langs mijn hoofd hangt. Nou heb ik niets aan te merken op de regen hier, die is zelfs best aangenaam, maar ik probeer een metafoor te schetsen. Help, een dubbele metafoor... Snel ergens anders aan denken, het doet pijn.
H: Lieve help, het is bij jullie nu vier uur s'ochtends. Morgenochtend onbeperkt buffet! Wie mij kent weet wat dat betekent. Ik heb een verbod gekregen het hotel een failissement te eten, omdat we aan het einde van de vakantie hier weer twee dagen zitten. Dat betekent overigens twee (of één hele lange) blogpost die dagen, wegens het gratis internet. Heerlijk hotel, dit Arran-gwes.
Karo
Ps: Wat maak ik soms toch buitensporig gebruik van tekst tussen haakjes... en wat is deze tekst lang...
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
