Esnesnon 22-8-08

Goedenavond.

Ja, ik heb ongeveer een maand niets geschreven. Puh. Ik trek me lekker helemaal niets van jullie aan. Is het wederzijds? Ik weet het niet. Waarom ik al die tijd niet blog? Nou, ik denk dat het te wijten valt aan een hersendodende omgeving. Ik had een vakantiekater van jewelste, omdat ik vanuit tropisch en spectaculair Costa Rica, waar het weer exotisch was, het eten bijzonder en de zee vaak op steenworp, met dagelijkse rare uitstapjes en (daar ga ik weer, mijn kater speelt op.)
Daarna kom je zomaar terecht bij familie, thuis, in Nederland. Geen intelligent contact met de buitenwereld, feitelijk en niet echt iets te doen. Nou vul ik dit blog met interessante dingen die ik meemaak (of ik probeer dat tenminste, net zo goed als ik probeer iets interessants mee te maken) en met dingen die ik niet zo goed in het dagelijks leven kan bespreken. Ik praat wel met mensen, maar denk twee keer zo snel over het gesprek waardoor de meeste dingen ongezegd blijven. Contact met gewone mensen is dus voor mij hersenvoedsel en laat uiteindelijk een enorme grijsbruine pap van gespreksafval achter, die ik verwerk tot lettervermicelli en uitspuw over de digitale bladzijdes. Blurgh.

Om even balans te geven voor de vorige alinea: Blurb blurble blurb.

Om even balans te geven voor de vorige uitspraak: Ik ga vanaf 13 september aan iets meedoen, iets waaraan ik blijf meedoen tot 13 december. Dan zijn jullie allemaal welkom voor de voorstelling. Ik ga samenwerken met/rondgecommandeerd worden door/geïnspireerd worden door/geleid worden door een gerenommeerd theatertype en in het ergste geval ga ik leren dansen. Het meest hou ik van acteren nog wel. 'Jij bent nogal drama,' zei een voorheen volslagen onbekende.

Oh ja, voorheen volslagen onbekenden. Drie deze week alleen al. Eigenlijk vier. Nee, toch vijf. Zonder grappen. Mensen die ik dus vanaf onbekend tot 'jij bent iemand met wie ik tijd doodt door idioot te doen'-personen omdoop in een uur of minder. Dat levert gespreksbrei op... erg interessant vanuit mijn oogpunt. Vreemd genoeg voel ik alleen geen aandrang om iets over dat oogpunt te delen, afgezien van het feit dat mijn oogpunt dichtbij mijn neus is.

School zet, hoe het ook zij, mijn hersenen toch wel aan het werk. Ze falen alleen jammerlijk in de opzet mijn hersenen voor het beoogde doel aan het werk te zetten. In plaats daarvan bedenk ik bijvoorbeeld --

Sorry, dat moet ik maar beter niet opschrijven. Per slot van rekening is dit iets dat andere mensen, ook mensen met kwetsbare magen enzo, kunnen lezen.

Vulkanen.

Karo