30.7.10
29.7.10
Esnesnon 29-7-10
Goedemorgen.
Waarschuwing, dit vlog bevat muziek, opgenomen op een webcam.
Nou ja, er zijn wat schoonheidsfoutjes hier en daar, maar op zich vind ik het best aardig. De gebruikte nummers zijn 'Nice work if you can get it' van Gershwin en 'Purpose' uit de musical Avenue Q door Robert Lopez en Jeff Marx.
Hugo Maat
Waarschuwing, dit vlog bevat muziek, opgenomen op een webcam.
Nou ja, er zijn wat schoonheidsfoutjes hier en daar, maar op zich vind ik het best aardig. De gebruikte nummers zijn 'Nice work if you can get it' van Gershwin en 'Purpose' uit de musical Avenue Q door Robert Lopez en Jeff Marx.
Hugo Maat
28.7.10
Esnesnon 28-7-10
*1
*2: Deze uitspraak is niet gebaseerd op de waarheid. Die vraag heeft nog nooit iemand me in ernst gesteld. Ik lieg niet zozeer als dat ik een verhaaltje vertel om een boodschap over te brengen.
27.7.10
21.7.10
20.7.10
Esnesnon 20-7-10
Op het huidige moment ontbijt ik, mijn eerste fatsoenlijke maaltijd sinds dit filmpje.
*gaap* *eet* *gaap*
*gaap* *eet* *gaap*
19.7.10
18.7.10
17.7.10
16.7.10
15.7.10
14.7.10
Esnesnon 14-7-10
Juist ja.
Het is slecht gesteld met de wereld. Ik weet nog niet wat de juiste benaming is voor de trend van geestelijk verval, maar ik bestempel het gemakshalve als het 'youtube-commentator syndroom' naar de natuurlijke habitat van grote kuddes idioten. Wat ik bedoel is het uitwisselen van gebrekkige kennis over de wereld zonder een greintje respect voor taal of medemensen. Dat laatste is de extreme vorm van dit fenomeen die vooral op internet wordt waargenomen. Minder extreme vormen weten respect voor medemensen te behouden (terwijl ze de menselijke soort te schande maken) en in sommige gevallen wordt het ook nog met fatsoenlijk taalgebruik gedaan.
Een commentaar in de krant verkondigde, met het oog op het redelijk warme weer van de laatste dagen, dat alle mensen die twijfelden aan de opwarming van de aarde door de koude winter nu ongelijk hadden gekregen omdat het inmiddels wel warm was. Ik leef een beetje met het devies dat domme opmerkingen geen reactie verdienen, tenzij het een correctie of opbouwende kritiek bevat. Op idioten ingaan en een even domme tegenwerping leveren is niet een goede levenswijze. Dat geldt voor alle onderdelen van het leven, van internet tot echt sociaal contact tot de politiek. Ja, de halsstarrige vijanden van Geert Wilders ook. Ik ben niet voor die man, maar ik denk dat we idioten niet te veel aandacht moeten geven. Ze krijgen een klopje op hun schouder en worden daarna teruggestuurd naar hun moeder, die ze wel een kopje warme melk met een koekje zal geven. Domme mensen moet je medelijden mee hebben. (Alsjeblieft geen groot publiek medelijden met camera's en dat soort gezever, zoals sommige grote groepen mensen nog wel eens willen doen.)
Hugo Maat
Het is slecht gesteld met de wereld. Ik weet nog niet wat de juiste benaming is voor de trend van geestelijk verval, maar ik bestempel het gemakshalve als het 'youtube-commentator syndroom' naar de natuurlijke habitat van grote kuddes idioten. Wat ik bedoel is het uitwisselen van gebrekkige kennis over de wereld zonder een greintje respect voor taal of medemensen. Dat laatste is de extreme vorm van dit fenomeen die vooral op internet wordt waargenomen. Minder extreme vormen weten respect voor medemensen te behouden (terwijl ze de menselijke soort te schande maken) en in sommige gevallen wordt het ook nog met fatsoenlijk taalgebruik gedaan.
Een commentaar in de krant verkondigde, met het oog op het redelijk warme weer van de laatste dagen, dat alle mensen die twijfelden aan de opwarming van de aarde door de koude winter nu ongelijk hadden gekregen omdat het inmiddels wel warm was. Ik leef een beetje met het devies dat domme opmerkingen geen reactie verdienen, tenzij het een correctie of opbouwende kritiek bevat. Op idioten ingaan en een even domme tegenwerping leveren is niet een goede levenswijze. Dat geldt voor alle onderdelen van het leven, van internet tot echt sociaal contact tot de politiek. Ja, de halsstarrige vijanden van Geert Wilders ook. Ik ben niet voor die man, maar ik denk dat we idioten niet te veel aandacht moeten geven. Ze krijgen een klopje op hun schouder en worden daarna teruggestuurd naar hun moeder, die ze wel een kopje warme melk met een koekje zal geven. Domme mensen moet je medelijden mee hebben. (Alsjeblieft geen groot publiek medelijden met camera's en dat soort gezever, zoals sommige grote groepen mensen nog wel eens willen doen.)
Hugo Maat
13.7.10
Esnesnon 13-7-10
Goedemorgen.
Ik ben er misschien achter hoe ik zonder fatsoenlijke lichaamsbeweging een scharminkel weet te blijven. Het ligt niet aan weinig eten, daar ben ik namelijk erg slecht in. Ik denk dat ik mijn sport uit muziek haal. Normaal merk ik het niet zo sterk, maar als ik in dit weer een kwartiertje zit te musiceren zweet ik al als een otter. Het is vreselijk. Zeker nu het mijn gewoonte is geworden ruim een half uur per keer te spelen en dat meermaal daags ben ik mezelf in dit weer aan het uitputten. Ik vind het fascinerend om te zien dat ik tot lichamelijke exercitie in staat ben. Onlangs nog heb ik even mijn BMI bekeken, die is zoals gebruikelijk op het randje van ondergewicht. Misschien als ik een weekje intensief muziek ga maken met deze hitte dat ik die laatste stap nog kan zetten om officieel ongezond te worden verklaard. Of ik meet morgenochtend nog eens, voordat ik gegeten heb en als ik net uit bed kom. (Mensen zijn 's ochtends langer, omdat door de loop van de dag de zwaartekracht het kraakbeen en zo meer in elkaar drukt, iets dat 's nachts al liggend ongedaan wordt gemaakt. Dit is gebaseerd op van-horen-zeggen, wetenschappelijke basis is voor de enthousiaste vrijwilliger.)
Aanstaande zaterdag komt mijn huis leeg te staan, met alle gevolgen van dien. Dat duurt een week. Maandag tot en met donderdag ga ik een wedstrijd in feestelijk uithoudingsvermogen doen met een aantal mensen en invloeden van buitenaf. Ik heb voorgenomen al die dagen een korte melding te geven van mijn verglijdende humeur en geestelijke gezondheid.
Derde niet-gerelateerde mededeling: Gedurende de hele vakantie is er voor mij geen enkel moment tekort aan sociaal contact. Er is wel een overschot. Ik denk dat ik voor mijn eigen welzijn en amusement de algemene hoeveelheid omgang met andere mensen moet gaan beperken, zodat ik er meer plezier aan beleef als het een keer wel gebeurt. Als ik teveel tijd in het bijzijn van mensen doorbreng word ik bang voor ze en krijg ik een hekel aan ze. Ik denk dat ik zonder mijn persoonlijke isoleercel op zolder helemaal gek zou worden. Stapelkrankjorum gek. Volstaat misanthroop als label hierbij?
Hugo Maat
Ik ben er misschien achter hoe ik zonder fatsoenlijke lichaamsbeweging een scharminkel weet te blijven. Het ligt niet aan weinig eten, daar ben ik namelijk erg slecht in. Ik denk dat ik mijn sport uit muziek haal. Normaal merk ik het niet zo sterk, maar als ik in dit weer een kwartiertje zit te musiceren zweet ik al als een otter. Het is vreselijk. Zeker nu het mijn gewoonte is geworden ruim een half uur per keer te spelen en dat meermaal daags ben ik mezelf in dit weer aan het uitputten. Ik vind het fascinerend om te zien dat ik tot lichamelijke exercitie in staat ben. Onlangs nog heb ik even mijn BMI bekeken, die is zoals gebruikelijk op het randje van ondergewicht. Misschien als ik een weekje intensief muziek ga maken met deze hitte dat ik die laatste stap nog kan zetten om officieel ongezond te worden verklaard. Of ik meet morgenochtend nog eens, voordat ik gegeten heb en als ik net uit bed kom. (Mensen zijn 's ochtends langer, omdat door de loop van de dag de zwaartekracht het kraakbeen en zo meer in elkaar drukt, iets dat 's nachts al liggend ongedaan wordt gemaakt. Dit is gebaseerd op van-horen-zeggen, wetenschappelijke basis is voor de enthousiaste vrijwilliger.)
Aanstaande zaterdag komt mijn huis leeg te staan, met alle gevolgen van dien. Dat duurt een week. Maandag tot en met donderdag ga ik een wedstrijd in feestelijk uithoudingsvermogen doen met een aantal mensen en invloeden van buitenaf. Ik heb voorgenomen al die dagen een korte melding te geven van mijn verglijdende humeur en geestelijke gezondheid.
Derde niet-gerelateerde mededeling: Gedurende de hele vakantie is er voor mij geen enkel moment tekort aan sociaal contact. Er is wel een overschot. Ik denk dat ik voor mijn eigen welzijn en amusement de algemene hoeveelheid omgang met andere mensen moet gaan beperken, zodat ik er meer plezier aan beleef als het een keer wel gebeurt. Als ik teveel tijd in het bijzijn van mensen doorbreng word ik bang voor ze en krijg ik een hekel aan ze. Ik denk dat ik zonder mijn persoonlijke isoleercel op zolder helemaal gek zou worden. Stapelkrankjorum gek. Volstaat misanthroop als label hierbij?
Hugo Maat
4.7.10
Esnesnon 4-7-10
Goedemorgen.
Ik idoleer mijn neef Simon. Toen hij iets jonger was dan ik nu ben had hij niets op zijn kamer staan behalve een matras op de grond. Zijn haar was langer dan dat van mij nu is. Bohemian, noemt hij het zelf. Hoewel hij inmiddels dat stadium van spartaans leven is ontgroeid en zijn leven iets serieuzer en normaler inricht blijft hij een object voor bewondering wat mij betreft. Ik ben redelijk spartaans. Ik vind mijn kamer vol, terwijl vrijwel iedereen buiten mijn dierbare neef de tegenovergestelde mening toegedicht is. As a matter of fact ga ik er een paar dingen uit verwijderen. Ik laat het bed voor wat het is omdat die nergens heen kan op het moment, maar een paar andere dingen mogen wel in een kartonnen doos gezet worden om te verdwijnen. Dat is onderdeel van de komende week, waarin ik wat meer tijd voor nietsdoen in het rooster heb dan voorgaande weken, een beetje van mezelf en een beetje van Maggie.
Mijn kamer ziet tegenwoordig zeldzaam nog het daglicht om de temperatuur draaglijk te maken. Het nadeel van deze geïmproviseerde klimaatbeheersing is dat mijn kamer een deprimerende omgeving is geworden. Het gebrek aan daglicht is niet erg goed voor mijn humeur, waardoor ik niet veel tijd meer daar kan doorbrengen tenzij ik slaap.
Andere ingrijpende veranderingen in mijn leven behelzen het wederom in contact raken met een correspondentiepartner en het aanschaffen van een analoge versie van Esnesnon, zodat ik ook in privé kan ranten. Ik ben er persoonlijk erg van gecharmeerd en zie er naar uit om komend academisch jaar al mijn gevatte onuitgesproken opmerkingen over mijn geweldige docenten in een boekje op te schrijven in plaats van in de kantlijnen van mijn collegeaantekeningen. Dat zag er namelijk enigszins onverzorgd uit, wat echt het laatste is dat mijn bijzonder rommelige aantekeningen nodig hebben. Wat er niet verandert in mijn leven is de positie van de bladwijzer in de Propylaeen Index. Dat boek verkondigt te beginnen bij 1400, maar ik zit nu nog vast tegen 1350. Ik heb echter nog een uitdaging om tegemoet aan te komen. Nu de familieweekenden, de toneelvoorstellingen, de orkestrepetities, verspeelde ochtenden en depressies een beetje tegen een einde lopen kan ik echter aan dat boek beginnen. Laat hiermee niet gezegd zijn dat ik het druk heb. Lieve hemel, ik moet een betere tijdsbesteding vinden. Waren de colleges er nog maar, ik weet wel een paar mensen die me aan het werk hadden kunnen krijgen.
Mijn surrogaat-zus blijft me intussen tot verwarring en wanhoop drijven. Ik wil dat de huisartsen euthanasie gaan aanbieden. Kindertjes rijden kwallen dood met plastic tractors.
Hugo Maat
Ik idoleer mijn neef Simon. Toen hij iets jonger was dan ik nu ben had hij niets op zijn kamer staan behalve een matras op de grond. Zijn haar was langer dan dat van mij nu is. Bohemian, noemt hij het zelf. Hoewel hij inmiddels dat stadium van spartaans leven is ontgroeid en zijn leven iets serieuzer en normaler inricht blijft hij een object voor bewondering wat mij betreft. Ik ben redelijk spartaans. Ik vind mijn kamer vol, terwijl vrijwel iedereen buiten mijn dierbare neef de tegenovergestelde mening toegedicht is. As a matter of fact ga ik er een paar dingen uit verwijderen. Ik laat het bed voor wat het is omdat die nergens heen kan op het moment, maar een paar andere dingen mogen wel in een kartonnen doos gezet worden om te verdwijnen. Dat is onderdeel van de komende week, waarin ik wat meer tijd voor nietsdoen in het rooster heb dan voorgaande weken, een beetje van mezelf en een beetje van Maggie.
Mijn kamer ziet tegenwoordig zeldzaam nog het daglicht om de temperatuur draaglijk te maken. Het nadeel van deze geïmproviseerde klimaatbeheersing is dat mijn kamer een deprimerende omgeving is geworden. Het gebrek aan daglicht is niet erg goed voor mijn humeur, waardoor ik niet veel tijd meer daar kan doorbrengen tenzij ik slaap.
Andere ingrijpende veranderingen in mijn leven behelzen het wederom in contact raken met een correspondentiepartner en het aanschaffen van een analoge versie van Esnesnon, zodat ik ook in privé kan ranten. Ik ben er persoonlijk erg van gecharmeerd en zie er naar uit om komend academisch jaar al mijn gevatte onuitgesproken opmerkingen over mijn geweldige docenten in een boekje op te schrijven in plaats van in de kantlijnen van mijn collegeaantekeningen. Dat zag er namelijk enigszins onverzorgd uit, wat echt het laatste is dat mijn bijzonder rommelige aantekeningen nodig hebben. Wat er niet verandert in mijn leven is de positie van de bladwijzer in de Propylaeen Index. Dat boek verkondigt te beginnen bij 1400, maar ik zit nu nog vast tegen 1350. Ik heb echter nog een uitdaging om tegemoet aan te komen. Nu de familieweekenden, de toneelvoorstellingen, de orkestrepetities, verspeelde ochtenden en depressies een beetje tegen een einde lopen kan ik echter aan dat boek beginnen. Laat hiermee niet gezegd zijn dat ik het druk heb. Lieve hemel, ik moet een betere tijdsbesteding vinden. Waren de colleges er nog maar, ik weet wel een paar mensen die me aan het werk hadden kunnen krijgen.
Mijn surrogaat-zus blijft me intussen tot verwarring en wanhoop drijven. Ik wil dat de huisartsen euthanasie gaan aanbieden. Kindertjes rijden kwallen dood met plastic tractors.
Hugo Maat
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
