Esnesnon 29-10-08

Goedenavond.

Met al het werk dat de school verricht op het gebied van het onderdrukken van je creativiteit zit een mens als ik met heel erg veel overgebleven inspiratie. Zo ben ik ineens weer gaan schrijven aan de eenakter die ik met Roodenburg wil gaan doen, en schreef (goed, ik schreef het niet. Ik heb het, mag ik wel eerlijk zeggen, verzonnen. De dames Macco en Messemaker hadden geen vreselijk onleesbaar, waardeloos, afschrikwekkend slecht handschrift en waren niet zo werkschuw als yours truly. Ik heb het getypte stuk ook gewoon gekopiëerd, mea culpa, mea maxima culpa.

Ik moet jullie waarschuwen dat ik me heb laten inspireren door een genie, wat hele vreemde resultaten oplevert over het algemeen. Tot zover was de feedback goed, maar misschien zijn jullie wel ellendige moordadige critici. Ik vind het zelf best grappig. Esnesnon presenteert: Wat er gebeurt als je rare personages bedenkt bij foto's die je uit een tijdschrift knipt en er een soap over schrijft.

Scene 1: On the beach

-Violet enters on one leg, playing violin. Hank & Ghettoboy stand a bit further away, looking at her. -

Ghettoboy: Amazing i got married to such a fine Bitch.

Hank: Oh yeah? Who?

Ghettoboy: Well, to Violet, duh.

Hank: That’s funny; I’m married to her as well.

Ghettoboy: Filthy lying ass!

Hank: I’m afraid i’ve to kill you now, with this pencil.

-Camera switches>> Ugly betty who has just joined Violet. -

Violet: Hello Dad

Betty: Right now i’m not dressed up as Bert, so you have to call me mother.

Violet: Alright, where’s dad then?

Betty: Dad’s allergic to sand, so don’t be stupid

Violet: I didn’t know monkeys could be allergic from anything. Ok, it’s so horrible to have a monkey as a father.

Betty: Don’t say such things, it could be worse. I was married to your brother once.

-Arnold enters the scene -

Arnold: Hello Daddy!

Betty: Oh my, what’s a priest who’s also a member of de Birmingham Mob doing here?

Arnold: I believe I have the rights to visit my ex-wife and mother any time I want.

Violet: Why have you never told me he was your ex-husband and my brother?

Betty: Because he’s a dangerous psychopath and an aspirin addict.

-Arnold starts to cry-

Arnold: Oh its true! I can’t lay of the aspirin, i’m a horrible addict.. i’m worthless!

Violet: Oh, poor you.

Arnold: It’s not as bad as your life, I mean, you’re married to those two over there.

-Violet looks, gangsterboy and Hank wave to her-

Violet: That’s not true!

Betty: I’m afraid it is. We drugged you, and then you married them.

Violet: But how?

Arnold: I slipped you a lot of aspirin and I happen to be a priest in my spare time.

Violet: But why?

Arnold: Because you never loved me as a brother. You ruined my childhood. Now your a one-legged girl married to two creeps.

Hank: What! She’s only got one leg!? Why haven’t you told me!

Violet: It all began 90 years ago. I used a time machine to travel back to WWI.

-Flashback -

Hank: Look! It’s a German!

Violet: What! I’m a violist!

-Hank shoots her leg off, and drags Violet to the time machine...-

-End of flasback. -

Hank: Once back in your time, Arnold gave you a lot of aspirin, you passed out and married us.

Arnold: But now, I’m here to exact bloody revenge on your mother.

Betty: Quick! Look over there!

Everybody looks away and Betty changes into Bert. (charming music teacher)

Violet: Look! It’s my music teacher! The secret love of my life, and my mothers alter ego!

Arnold: This disguise won’t save you..

-Arnold shoots Bert, and everyone gasps. -

To be continued......

Announcer: Next time on Birmingham Monkey Drama:

Ghettoboy reveals he’s actually Klingon, and he uses his alien technology to save Berts life, to repay him for saving him from a vat of diint during their trip in Cornwall. Violet joins the mythbusters and Hank takes over Jamie’s identity to take over the world by microwaving . Arnold shaves his hair and becomes a sugarmerchant in South Africa. And what is the monkey doing in the meantime? Find out, in the next episode of BMD!

-------------

Voor het geval je hersenen nog min of meer functioneren, dat was dus een soapscript. Wat heerlijk is het om een post te maken die voornamelijk bestaat uit Ctrl+c en Ctrl+V... net een flashbackaflevering maar dan anders. Moet ik eigenlijk ook een keer doen, bedenk ik me zo. Misschien voor post nummer 100.

Ik heb slecht nieuws. Wegens NaNo ga ik hoogstwaarschijnlijk enorm aan de schrijveritis en kan ik het me niet veroorloven om woorden te verspillen op dit blog als ik ze ook in mijn boek kan stoppen. Ik heb mijn twijfels over mijn slagingskansen als ik blog en tegelijk een boek schrijf. Mijn blogposts worden dus óf kort óf nonexistent. Met andere woorden, geen blogposts hier. Blijf toch maar af en toe kijken, want dan voel ik me zo gevleid. Haha.

Karo

Ps: Ik ben erachter gekomen dat ik al mijn posts met het lettertype Georgia schrijf. Whoo...

Esnesnon 23-10-08

WARNING: Don't read the following post. It is not interesting at all. Reading it will be a waste of your time. Believe me.

WARNUNG: Lese den nächsten Post nicht. Es ist gar nicht interessant. Es lesen wär eine Verswendung Ihres Zeites. Glaub mir.

WAARSCHUWING: Gelieve de volgende post niet te lezen. Het is verre van interessant. Je zou je tijd maar verdoen door het te lezen. Geloof me.

AVERTISSEMENT: Ne lire pas le post dernièr. C'est pas interessant du tout. Je suis un pomme de terre et je parle Sanscrite. Mes toilettes sont bleus. Defense de fumir.

昨秋に引き続き: を組み合わせたチンドン太鼓などの演奏、および諸芸や奇抜な衣装・仮装によって街を廻りながら、依頼者の指定した地域・

Ik begin bij de basis, het woord Gnosis. Dit woord zal nog vele malen terugkeren, dus is het gepast om even een korte beschrijving te geven van dit woord en diens betekenissen.

Gnosis is oud-Grieks voor kennis of inzicht. Dit vinden we terug in de lijfspreuk van het Orakel van Delphi: "Gnothi Seauton," ken uzelf, maar ook in moderne woorden als diagnose en paragnost. Het woord gnosis is ook terug te vinden in het begrip gnostische religies, geloven waarin men meent dat iedereen op zijn eigen manier God moet vinden in zijn leven. Niemand kan je vertellen wie, wat of hoe God is, je moet zelf door empirische ervaringen de God in jezelf vinden. Anderen kunnen je daarbij helpen, met name de profeten, maar over het algemeen gaat het gnosticisme uit van een kennis van God in de mens zelf.

God als persoonlijk begrip klinkt modern. Het is een terugkerend element in het moderne christendom, waarin men de bijbel zelf leest (of zelfs niet eens dat) en de betekenis van het christendom voor zichzelf bepaalt, in plaats van die aan te nemen van opvoeding of religieus onderwijs. 'Ik kan het mogelijk niet eens zijn met jouw geloof, maar ik respecteer het wel,' is hier de kernzin. Dit geldt niet alleen voor gesprekken tussen aanhangers van duidelijk aparte religies, maar ook voor onderlinge gesprekken van aanhangers van hetzelfde geloof. Het hebben van een eigen, persoonlijke vorm van geloof is de kern van het gnosticisme. Deze stroming is zo oud als de weg naar Rome, zoals het gezegde luidt.

Het gnosticisme komt voor bij alle religies ter wereld, al sinds het begin. In het Christendom, waarvan ik hier de gnostici belicht, kende in haar jonge jaren vele gnostische stromingen. Het Mannisme, het Marcionisme, het Manicheïsme en mogelijk het Arianisme zijn hier voorbeelden van. De boodschap van Christus zette allerlei mensen ertoe aan hun eigen gnosis te ontwikkelen, na zijn dood werden meer dan vijftig, misschien wel tachtig evangeliën geschreven, allemaal met een andere visie en vertolking van zijn leven en boodschap. In het snel verspreidende Christendom werd de betekenis van het geloof door verschillende groepen verschillend bekeken, filosofen bogen zich over allerlei vraagstukken rond het geloof, hun eigen draai eraan gevend, mensen in andere landen en uit andere culturen behandelden de lessen van Christus weer anders dan anderen, genoeg reden voor een lappendeken aan geloven.

Dit eindigt rond het jaar 325, en pas meer dan anderhalf millenium later duikt de gnosis weer fatsoenlijk op in het Christendom. Goed, toegegeven, de katharen hadden gnostische kenmerken, maar feitelijk werd het gnosticisme effectief onderdrukt. Wat is er precies gebeurd, dat het principe gnosis een dergelijk grote rol speelde voor de vierde eeuw en in de twintigste eeuw weer, maar zestien honderd jaar lang zich niet laat kennen? Het antwoord ligt verscholen in de lange geschiedenis van de Christelijke gnosis, van de zending van de apostelen naar het schisma van het Arianisme naar het Concilie van Nicea, tot de Charismatische beweging en de Pinksterbeweging, met Mani, Augustinus, Marcion, Constantijn en de schrijvers van de Evangeliën.

Einde waarschuwing. U kunt met gerust hart verder lezen vanaf hier.

Karo

Ps: Ik moet nog even goed nadenken wat ik met de uitslagen van de poll ga doen.

Esnesnon 22-10-08

Goedemorgen. Tenminste, nu even.

De vakantie is begonnen, met alle vreselijke bij-effecten, zoals het besef dat ik een ontzettende hoop dingen ging doen in dat stukje vrije tijd tot ik er tegenop wandelde en besefte dat vrije tijd ook nog een ander doeleinde heeft en snel mijn instelling verandert. Bij aanraking met veel vrije tijd schakel ik terug in de eerste versnelling, parkeer ik langs de kant van de weg en gaat de bestuurder een broodje tonijnsalade eten. Hij liever dan ik. Gisteravond heb ik feitelijk mijn hele avond vergooid met aandringen tot ik achter de pc mocht, en daarna heb ik een film van meer dan twee uur, met tussenpozen ook nog, zitten kijken tot ik het laatste kwartier niet mocht volgen, het hele ding op pauze de rest van de nacht achterliet en erachter kwam dat iemand het had weggeklikt. Ik heb inmiddels even heel weinig zin om dat laatste kwartier af te moeten wachten, dus ga ik iets anders tijdvergends en non-actiefs doen: Dit.

Imbussleutels. Sleutelhanger. Belastingformulieren. Vocational Guidance Counselor.

Zo, vanaf ergens deze week/morgen, word ik gewoon met stalen gezicht lid van de Openbare Bibliotheek Amsterdam, en dan kan ik een slordige twee jaar lang gratis boeken lenen. Awesome. Dat ga ik dan doen ook, en vreemde plannen beginnen zich al te ontvouwen in mijn hoofd. Maar ik moet, op deze rare plannen vooruit lopend, eerst even aan mijn PWS gaan met feiten in de achterhoede in plaats van dat natte vinger werk dat ik al maanden loop te doen, met een beetje overleg links en rechts. Ik heb de aanwijzingen die nodig zijn voor het echte werk, nou ga ik er aan zitten ook. Nu maar hopen dat ik lang genoeg door kan kletsen om er een echt werkstuk van te maken. Nou ja, als ik eenmaal de berg info heb die ik hoop te krijgen zal het wel heel snel gaan. Ik neem een kleine PWS pauze gedurende de hele maand november, maar daarna is het full steam ahead. Ik heb al eerder met enige luiheid meegenomen goede dingen afgeleverd, dat ga ik gewoon weer doen maar op grotere schaal. Dank aan Prof. Paul van Geest. Ja, die gaat nog wel een paar keer terugkomen in mijn dinges.

Anyway. Ik quote, mijn favoriete uitspraak voor vandaag waarschijnlijk: "Give me a feels that it could be a Dance Dance Revolution song." Ik weet niet wie het geschreven heeft want die luizen op het internet zijn niet zo van de echte namen, geloof ik. (Een andere manier om het te redeneren, misschien wel de ware manier, is: Ik ben niet zo van de echte namen, dus iedereen is niet van de echte namen. Een kortzichtige visie op de andere mensen in de wereld? Sure.) Het gaat om een liedje dat ik keer op keer kan blijven luisteren zonder buikloop te krijgen. Buikloop. Dysinterie? Ik weet niet hoe je het schrijft (en nee, ik ga het niet opzoeken. Screw you.) Van Dyslectisch naar Discalculie naar Dysinterie. Dat was níét bij scrabble. Ik haat scrabble. Niet eens om het spel zelf, maar meer om het feit dat mijn moeder en broertje, getsie, er allebei fans van zijn en aan het eind van het spel, I am not making this up, zaten te huilen. I wish I was kidding. Daar kan ik dus echt niet tegen... als je mij wilt martelen hoef je niet moeilijk te doen met druppels water, duimschroeven of roest. Een spelletje scrabble met familie voldoet, nee, de dreiging alleen al.

Oh, ik moet nog even opmerken dat je niet op die link moet klikken. Echt niet. Wacht, je moet wél op de link klikken, maar alleen maar zodat je het niet doet. Ja?

What do I care anyway? Ik heb de hele dag de muren van mijn kamer schoongemaakt, zodat we erover heen kunnen behangen. Alles naar het midden van de kamer verschoven, inclusief een ziek zware kast, en toen-

Geen zin in dat verhaaltje. Why do I care anyway? Waarom zou ik jullie van alle mensen ter wereld (en geloof me, er zijn best veel mensen in deze wereld) iets willen vertellen? Ik kan net zo goed gewoon ophouden met dit blog, per slot van rekening-

Hey, what do I care anyway. Ik hoef mezelf niet aan jullie uit te leggen, toch? Als ik toevallig besluit dat ik iets niet aan jullie vertel omdat er andere mensen zijn waartoe ik me meer geneigd voel mijn levensverhaal eruit te storten bij het minste of geringste, dan is dat toch gewoon mijn goed recht als krankzinnige? En waarom zou ik niet gewoon mezelf keer op keer kunnen onderbreken omdat ik geloof dat hetgeen ik net zeg volkomen digitale koeienvlaai is? Waarom zou ik in hemelsnaam sowieso een vraag aan-

Ja, ik moet zeggen dat hij een punt heeft. Sorry, ik moet zeggen dat ik vind dat ik een punt had, maar ik wil niet dat mensen al te makkelijk zouden denken dat ik een enorme massa kapsones heb. Ik hou enorm van pannekoeken, en het groene boekje mogen ze verbranden om er lekkere grijze stroom van te maken.

-Senator Obama, you may begin.
--*pakt lineaal* Ruler!
-Senator Obama wins.

Karo

Ps: Yes, that made sense in my head, and it still does.

Esnesnon 18-10-08

Eigenlijk is het 18-10=08.

Naam: Karo.
Leeftijd: 89 posts.
Geslacht: Nee.
Woonplaats: Achterhoofd.
Lievelingsboek: Geen.
Lievelingsfilm: Geen.
Lievelingsmuziek: Geen.
Mood: Nee.
Grootste wens: Nee.

Ik ben bang dat als ik niet schrijf, en alleen naar het stukje bureau voor het toetsenbord blijf kijken dat ik ga huilen, dus moet ik snel mijn vingertoppen maar over de letters laten razen. Ik probeer sneller te typen dan normaal, zodat mijn gedachten moeten worden gefocust op mijn motoriek, en minder op mijn gedachtes zelf, minder op alles wat geen typen is. Geloof het of niet, het werkt. Ik voel niets. Mijn ogen worden weer kurkdroog, mijn wangen en lippen vertrekken zich niet tot glimlach, pruillip of grimas, maar hangen er meer wat bij. Ik zie er waarschijnlijk onwaarschijnlijk charmant uit. Afgezien van de continu actieve organen, mijn handen en mijn ogen, die de aanvullende lading woorden nauwgezet volgen, vertrek ik geen spier. Ik ben schrijven.

Dit kan beter. Hoewel ik geheel gericht ben op het schrijven als iets, komt er niet noodzakelijk goed schrijven uit. Je best doen of je concentreren is niet altijd een garantie voor kwaliteit. Een leraar kan wel leerlingen aan te moedigen harder te werken, maar dan worden ze niet per se slimmer. Als je veel oplet en je concentreert maak je soms wonderlijke dingen, maar soms word je ook alleen maar moe, en komt er weinig productiefs van. Concentratie is geen wondermiddel. Het helpt, maar kan op zichzelf niets bewerkstelligen. Misschien spreekt het voor zich, en misschien ben ik de eenzame persoon die het nu pas denkt door te hebben, en misschien ben ik de dwaas die op een verkeerd idee komt na er net iets te lang over hebben nagedacht.

Wat is net iets te lang? Net iets te lang is even lang als het duurde om de vorige alinea te schrijven, dus eigenlijk valt het reuze binnen de perken. Pauze.

Met een maaltijd achter de kiezen en vijf kwartier pauze ga ik weer verder. Er zijn twee mensen in de hele wereld die mij met niets anders dan 'pianist' aanspraken. In één geval was het een soort van ontroerend, maar in het andere geval duurde het meer dan een uur voordat het me raakte. Toen het dat deed was het bijbehorende gevoel schrijnend en voelde het alsof ik diep vanbinnen even instortte.

---------------

Het is nu iets later... en ik ben het punt kwijt (als dat er was) van deze post. Ik maak hem niet verder af, maar zet 'm gewoon neer... en probeer even iets lichtzinnigers te schrijven dit hier voor de post van vandaag.

Karo

Esnesnon 15-10-08

Wederom een toetsblaadjesdatum. Drievoudig dit keer, met Engels en Geschiedenis. Daarover meer nadat ik heb gegeten en iets volkomen anders, interessanters en vermakelijkers heb gedaan. Ziezo, het is geschied.

Goedenavond.

Als je wakker wordt is één van de laatste dingen die je wilt denken nog wel 'Ik droom niet meer, hè? Getver.' Dat was wat ik dacht toen ik zag dat het tien voor negen was. Ter verheldering: Mijn SE Essay begon om half negen. Dat is dus niet helemaal goed, noch zoals gepland. Ik voelde me er niet slecht bij, ik voelde namelijk helemaal niets. Ik was net tien minuten wakker toen ik nog nét binnen de half uur marge het lokaal binnen wandelde. Hoewel ik iets slordiger schreef dan normaal heb ik volgens mij wel iets zinnigs opgeschreven.

De SE daarna was helemaal zinnig. Ik maak me nergens zorgen over. Nou ja, misschien wel over iets. Maar ik ga gewoon het spel goed spelen en zien waar het eindigt. Niet dat het iemand aangaat, sterker nog, het gaat zelfs mij niet echt aan. As a matter of fact, ik ga het er niet over hebben. Licht, Camera,

Scène 8. - In het ziekenhuis.

Spelers: Karo en de Dame met de Ovenhandschoen.

Opkomst.

Dame: Kun je dit even vasthouden?

Karo: Nee.

Dame: Hoezo niet, je hebt toch twee handen?

Karo: U heeft niets dat u mij zou kunnen geven, noch is er een voorwerp op het podium aanwezig dat ik vast kan houden, met de mogelijke uitzondering van u. Dat ga ik echter van zijn lang zal ze leven niet doen, zoals ze wel eens zeggen.

Dame: Ik ben de Dame met de Ovenhandschoen.

Karo: Ze hebben me al gewaarschuwd voor u, ja.

Dame: Dat is pas over twee scènes.

Karo: Sorry, maar dan heeft iemand de volgorde van de scènes verkeerd begrepen. Hoe kan ik gewaarschuwd worden voor u, terwijl ik u al twee scènes van tevoren heb gesproken en daarna nergens meer? En wat heeft het voor zin voor u om dan op te merken dat ik het niet hoor te weten? Het is dan toch een flashback die scène?

Dame: Alle scènes zijn chronologisch. Je bent nog niet gewaarschuwd.

Karo: Oh, jah, natuurlijk, en ik heb nog niet de dieptes van de oceaan getrotseerd op zoek naar mijn Twister Fries.

Dame: Ja.

Karo: Waarom ben ik dán zeiknat, zit er koraal in mijn zakken en zeewier in mijn haar?

Dame: Een regenbui.

Karo: Nou ja, als uw domme koppigheid uw slechtste eigenschap is, begrijp ik niet waarom ik gewaarschuwd ben. Gewaarschuwd ga worden.

Dame: Ik wil je wat vragen.

Karo: God nee, niet dat weer. Zit er geen variatie in dit toneelstuk? Dit is al de vijfde keer!

Dame: De zesde keer.

Karo: Wat dan ook.

Dame: Wanneer ga je nou eens inzien dat...

Karo: Ik ben weg. Dat was de druppel. Ik ga wel een ander toneelstuk opzoeken.

Dame: We zitten nog niet eens half in het stuk! Je kan niet zomaar weglopen! Hey! Stop!

Iemand in publiek: Eigenlijk vind ik het een behoorlijk goed idee.

Exeunt all. Inclusief publiek. En toneelschrijver.

Esnesnon 14-10-08

Jah, deze tijd heb ik nu al twee keer op een toetsblaadje geschreven. Niet vaker, omdat de antwoorden van beide toetsen vandaag op één kant van een a4 pasten. Dat zijn Wiskunde en Latijn. De makkelijke en de moeilijke. Al mijn klasgenoten die vinden dat Wiskunde A klein moeilijk is moeten genoegen nemen met mijn ergerlijke gedrag en arrogantie.

Goedenavond.

Ik zou Geschiedenis kunnen leren. Ik zou me geestelijk kunnen ingraven (of gewoon gaan slapen) ter voorbereiding van Engels Essayschrijven morgenochtend vroeg. Ik zou gedichten uit mijn hoofd kunnen gaan leren of laat in de avond nog de Maanlichtsonate spelen en denken aan rechtvaardigheid. (Wat? Hoezo dat?) Nou ja, dat kwam in mijn hoofd op voor dit lijstje. Het hoort in het lijstje met 'wat je hoort te doen voor het slapengaan.' Niet eens mijn eigen verzinsel. Eigenlijk, wat verzin ik wel? Ik probeer alleen een unieke volgorde en samenstelling van materiaal te creëeren.

Eergisteravond las ik ongeveer mijn hele bloggeschiedenis door. Auw. Ik merk dat ik heel veel afschuwwaardige tekst digitaal heb gepubliceerd, zonder echte reden. Nou goh, door te schrijven gooi ik er eens wat uit. En okee, het is wel eens grappig. Toegegeven, ik moest enorm lachen om bepaalde oude grappen van mezelf (wat ben ik walgelijk dat ik dat zeg) die ik allang was vergeten. In meer dan één geval betrapte ik mezelf erop dat ik dacht 'Goh, waar slaat dit op?' bij mijn eigen maffe uitspraken, waarvan ik zeker wist dat ze destijds een oorsprong hadden. Ze zijn alleen, zo'n half jaar later, uit hun oorspronkelijke verband en denkrichting, onherkenbaar als grap. Ondanks die paar verdwaalde uitspraken van mezelf echter, kan ik vaak herinneren waar ik het over had als ik iets vaag aan het beschrijven was of een onderwerp ontweek. Zo komt Esnesnon het dichtste bij een dagboek van alles wat ik ooit heb geschreven. Daar komt bij dat ik dus al meer dan een half jaar schrijf. Ik denk dat ik voor de verjaardag van Esnesnon op 6 januari wel aan de honderd posts zit...

Niet dat ik jullie wil aanmoedigen om mijn hele bloggeschiedenis te gaan lezen. Het is slecht geschreven en het is veel. Je kunt beter de afgelopen drie herhaaldelijk lezen, het bevat ongeveer dezelfde informatie en komt qua humor en booschap op hetzelfde neer.

Ik moet anders gaan schrijven. Heel erg anders. Dat zit zo: Ik heb morgen een SE Essay, waarbij ik in iedere alinea een ander argument voor een onderwerp moet behandelen en daarover uitwijden. Ik mag niet van de ene zin op de ander, van de hak op de tak, van thema wisselen, zoals ik wel vaker geneigd ben te doen. Iedere alinea moet feitelijk bestaan uit een kernzin en de uitleg van die zin. Zo wordt de tekst overzichtelijker en makkelijker te lezen.

Voor mijn SE Essay is de bovenstaande alinea ongeschikt. Dat heeft twee redenen.

Ten eerste is het niet in het Engels geschreven, terwijl het een SE Essay writing is. We werken in dit geval vanuit het vak Engels, inplaats van het gebruikelijke Nederlands. Het zou dan waarschijnlijk ook een betoog heten, geen Essay. Een Nederlandse tekst wordt niet goedgekeurd daar het niet conform de opdracht gemaakt is. Al was het volkomen geniaal wat ik opschreef, het zou worden foutgekeurd.

Ten tweede geeft het de stelling weer en begint onmiddelijk daarna met onderbouwing door een argument te noemen. De stelling, of thesis statement, moet in een losse alinea, de inleiding staan. Dit heeft te maken met het leesgemak en het vereenvoudigen van het herkennen van de boodschap. Deze tekst maakt die fout niet door de stelling, zij het wat kort, in een redelijk beknopte inleiding te vermelden.

(Natuurlijk is ook dit laatste stuk fout, omdat het wederom niet in het Engels is, de inleiding de lezer niet uitnodigt verder te lezen (nou ja, ik vind van wel, maar goed) en het gaat niet over het gegeven onderwerp. Ik wil echter wel even opmerken dat ik dat een ontzettend saaie manier van schrijven vind, en dat ik veel liever gewoon drie statements of meer (of juist gewoon geen (zoals eigenlijk altijd ja)) per alinea geef. Esnesnon zou dik negatief scoren voor het Essay SE. (je denkt misschien dat ik de woorden heb omgedraaid, maar als je de hele tekst hardop leest zal je merken dat het al die tijd al zo is geschreven) Daarom krijgt mijn lerares Engels (of welke lerares dan ook) niet mijn blogadres. Zie hier mijn favoriete tekstsoort: uitstorting.)

Ik ga het zó slecht maken, nè?

Karo

Ps: Sharida mag mijn blogadres op zich wel, (Als het haar wat uit zou maken) maar aan de andere kant is ze dan ook weer geen lerares meer, wat het goed doet keuren.

Esnesnon 12-10-08

(Vandaag is het een meetkundige rij. Hiep hiep hoera.)

(Dat was de tegenpool van de post scriptum; de pre scriptum)

(Misschien eigenlijk de pre pre scriptum, of als ik het zo bekijk de pre pre pre scriptum.)

Goedenavond.

'Doris Day is a comedianne, not a news reader!'
Ik heb vandaag úren aan ethiek besteed. Nu heb ik downtime, en zal ik proberen het niet over filosofie te hebben. (Ik heb een SE morgen, ja.) Morgen ga ik onder het genot van groene thee en ouderlijke afwezigheid nog eens rustig door de lesstof heen, af en toe maniakaal lachend. Dan haal ik nog even iemand over de vloer voor de laatste check over de stof en een dosis Zennn, maak ik een SE en probeer ik de middag weer lekker lui door te brengen. Huzzah.

Ik wil nog wel even opmerken, half in het kader van filosofie, dat filosofie bedrijven oneindig veel aantrekkelijker is met een halfleeg (don't start) glas wijn in je hand, dat je de rest van de avond wel af en toe aan je lippen zet maar wat nooit leeg raakt. (Dit komt dan omdat je het bijvult, of omdat je eigenlijk niet drinkt, afgezien van het schaarse genip, niet eens bedoeld om de smaak, laat staan de alcohol binnen te krijgen, maar meer om het hele intellectuele statussymbool en het gevoel dat daar bij komt kijken.) Het is ook de manier waarop Descartes het deed, overigens.

Helaas maakte ik zojuist op msn een uitglijder door compleet de inhoud van het filosofie-hoofdstuk op te noemen. Tot zover 'het niet over filosofie hebben.' Ook gaan de eerste drie paragrafen, merk ik nu, allemaal in zekere zin over dat onderwerp. Het heeft zich echt diep in mijn hersenpan genesteld, en de wortels komen in mijn bovenste bewustzijn, het gedeelte waarmee ik posts typ. Tot zover 'Freek indoctrineert ons niet.' (Je weet niet waar ik het over heb? Be ashamed. Be glad you are not being punished.) Oh, Note to Self and anderen: 'Freek is Watching You' poster maken en in lokaal hangen. Nog een Note to Self: Straf hen die niet weten dat Freek ons niet indoctrineert met twintig zweepslagen.

Okee, okee, ander onderwerp. Euh, vogels, eekhoorns, Kant - nee, Haiku, rubberen kippen, drugsgebruik, toneel. Toneel! Jah. Karo is boos over toneel. Hoezo? Nou, leuk dat je het vraagt. Ik zal het even uitleggen. Ti Amo, wat eerst een zeldzame diamant in een zee van glasscherven leek, lijkt ineens een stuk meer op een uitzonderlijk helder flonkerende, maar ontstellend scherpe glasscherf. Auw. Het hele prachtige principe van het maken van een toneelstuk op basis van het beschikbare talent en de deelnemers in de groep, met een script dat zich naar de spelers vormde, is ergens in het proces van de afgelopen weken in de prullenbak, en vervolgens de gehaktmolen, houtversnipperaar en verbrandingsoven gegooid. Goed, misschien niet zo rigoreus, maar het principe is aan de kant geschoven.

(Wat voor een signaalwoord hoort hier?), ze hebben een Romeo en Julia-romance in het stuk gegooid, op zich natuurlijk niets mis mee; een meisje uit de clownsfamilie en een jongen uit een andere familie die temidden van een soort wederzijdse culturele weerzin van de twee families om met elkaar om te gaan toch van elkaar besluiten te houden, waarna het zonder zelfmoorden (grmbl) eindigt in een verzoening tussen de twee families; een prachtig thema dat als enige mankement heeft dat deze Ricky, zoals het script hem maar bot noemt, een breakdancer is. Hallo? Sinds wanneer hebben wij een breakdancende acteur? Geen van de acteurs bij ons kan breakdancen, weet ik toevallig zeker, en een breakdancer die kan acteren moet, als je het mij vraagt, nog geboren worden, laat staan dat er eentje in Almere woont of dat die toevallig met Ti Amo meedoet. Wat is dan het alternatief? Een hoofdrol geven aan iemand die niet kan acteren? Een acteur neerzetten en dan beweren dat hij een breakdancer is zonder hem wat te laten zien? Een acterende breakdancer van buiten halen? Hoe erg de eerste twee ook zijn, de laatste zou echt een ramp zijn. We hebben een getalenteerde crew, dus dan is het een klap in ons aller gezicht als de organisatie iemand anders van buiten haalt. Dit personage is verkeerd! Het past helemaal niet.

Met die woorden is het wel duidelijk dat er iets ernstig fout wordt gedaan. Hoe kan iets niet passen als het script naar de groep is geschreven? Het antwoord is simpel. Het kan helemaal niet. Het probleem komt er dus uit voort dat het script, zoals wel duidelijk, niet naar de groep geschreven is. Het basisbeginsel wordt gewoon achteloos aan de kant geschoven door de dame die het script schrijft en daarmee met 'Word of God' gewoon ons een rol oplegt die we met niemand kunnen invullen. Script naar groep in plaats van script vanuit groep. Wacht, die zin kan beter. Moment. 'Script naar groep in plaats van groep tot script.' Misschien... als ik hem wat wolliger maak kan het misschien. 'Een script aan de groep opgelegd, in plaats van een groep die een script schrijft.' Nee, maar ik denk dat ik hem heb. 'Een script dat de groep maakt, in plaats van een groep die een script maakt.' Die vind ik het leukst. Berekening laten staan en inleveren.

QED, Karo.

Pps: Dit is het pre-post scriptum.

Ps: Ik ben echt pissig! Grrr! Wie stelt zich beschikbaar voor uitlaat aan frustratie?

Esnesnon 11-10-08

Ik twijfelde nog even over de titel van de post... maar ja.

Scène 17 - Op een brug van tandenstokers tussen Slot Loevestein en de Burger King naast Utopolis met milde wind en kans op regen om drie uur 's nachts.

Spelers: Karo, een Mexicaanse mime-speler en twee duiven die in koor praten.

Opkomst Karo.

Karo: Waarempel, ik zie twee duiven, fladderend voor mijn ogen, sprekend in koor, maarliefst. Waar heb ik een vertoning als dit aan te danken?

Duiven: Misschien is het een compensatie voor de ellende die je ervaart door alle splinters in je voet. Karma, nè?

Karo: Ik geloof niet in karma, dus dan bestaat het niet. Maar zegt mij, oh duiven, wie zijt gij? Bezitten jullie nog profetische namen, zoals de Raaf van Poe, of een minder serieus bedoelde naam, zoals die van de duif van Pluk? Zijn jullie wel duiven, en niet stiekem engelen of een betoverd jong paar?

Duiven: Alleen huisdieren en postduiven krijgen namen, Karo. Wij zijn de Duiven die in Koor Spreken. Kortweg DKPS.

Karo: Ik wil niet weten waar jullie ineens een P vandaan halen, want ik voel aan dat het antwoord me pijn zal doen.

Duiven: Wat een instelling, zeker van iemand die over een brug van tandenstokers wandelt.

Karo: Ik word al zestien scènes lang bekogeld met onzin. Daar krijg je vanzelf een instelling van, tandenstokers of niet. Ja, lach maar. Als je klaar bent met lachen, vertel me dan maar wat je van me wilt weten.

Duiven: We hoeven niets van je te weten, Karo. We willen alleen wat zeggen.

Exeunt Duiven, opkomst Mexicaanse Mime-speler.

Karo: Huh. Wie bent u?

MM: Ik ben de DKPS. De transformatie kon in verband met het krappe budget niet veel spectaculairder. Ik heb deze vorm aangenomen zodat ik wat persoonlijker met je kan praten.

Karo: Screw this en laat me erlangs. Ik wil mijn Twister Fries.

MM: Twister Fries?

Karo: In scène twaalf werden mij Twister Fries beloofd als ik het raadsel op zou lossen. Vervolgens verwezen ze me hier naar toe.

MM: Nou jammer, je zult eerst langs mij moeten komen. Ik zal je erlangs laten als je mijn vragen beantwoordt.

Karo: Dit weer.

MM: Het is de enige manier om er langs te komen, ik heb een onzichtbare muur aangebracht hier midden op de brug. Nu dus, vraag 1.

Karo: Hou het kort, alsjeblieft, ik heb trek.

MM: 1 of 2?

Karo: Wat bedoel je?

MM: Je weet wat ik bedoel.

Karo: Ja, goh, natuurlijk, maar daar heb je nogal weinig aan als je naar deze dialoog zou kijken.

MM: Doet er niet toe. Kies één van de twee.

Karo: Nee. Lekker puh.

MM: Vraag twee. Waarom kies je niet?

Karo: Omdat ik dat niet wil. Omdat ik één én twee wil. Omdat ik nog niet genoeg weet om de één boven de ander te kiezen. Ik wil niet alles verliezen door te gokken voor één van beiden. En waarom ook niet, hè? Waarom zou ik het niet doen?

MM: Je hebt een SE over ethiek overmorgen. Of je nou geleerd hebt of niet, je zou je eigen antwoord moeten kunnen vormen.

Karo: Wat ik geleerd heb van ethiek is dat in de geschiedenis van de mensheid er nog geen bindende reden is verzonnen waarom iemand zich 'goed' zou moeten gedragen. Je argument faalt. Ik zou niet moeten doen wat ik wil en wat ik al reeds doe omdat het 'niet goed' is? Je hebt het tegen de verkeerde.

MM: Mensen alleen als doel zien, nooit als middel.

Karo: De enige mens die ik als doel behandel ben ik zelf. Ga aan de kant.

MM: Nog niet al mijn vragen zijn beantwoord.

Karo: Goed, je hebt nog een kans. Drie vragen klinkt goed.

MM: Mooi. Dan komt hier vraag drie. Geef je werkelijk niets om andere mensen, of is dat maar een rol?

Karo: Ik heb hier geen zin meer in.

MM: Wat?

Karo: Je bent al de zoveelste die met de 'eerlijke' vraag aan komt zetten. Wat voor zin heeft het om aan een leugenaar te vragen de waarheid te spreken? Ieder antwoord dat die persoon dan geeft is een potentiële leugen. Iemand die al eens tegen je gelogen heeft kun je nooit meer vertrouwen. Toch zijn er mensen, en ook Mexicaanse Mime-spelers dus, die zo koppig en/of dom zijn dat ze besluiten dat, ondanks de veronderstelling dat die persoon een rol speelt gewoon doorgaan met het stellen van vragen waarop ze een eerlijk antwoord willen. Dat kan alleen niet. Welk antwoord ik ook geef, voor mijzelf zal het zowel als waarheid als leugen aanvoelen.

MM: Dus je weet het antwoord niet.

Karo: Ik weet het antwoord maar al te goed. Sterker nog, ik ken het antwoord twee keer. Het antwoord is ja en nee.

MM: Je kunt je tics verbergen door een verhaal erbij te verzinnen. Leuk, maar nu wil ik dat je alleen ja of nee zegt, zonder iets anders.

Karo: Alsof dat...

MM: Niets zeggen. Alleen ja of nee.

Karo: ...

MM: Alleen ja of nee.

Karo: Ik zei niets.

MM: Zeg ja of nee.

Karo: Ja.

MM: ... Je mag doorlopen en je Twister Fries ophalen. Ik heb geen verdere vragen voor je.

Karo: Mooi.

MM: De enige vragen die je nu nog zullen worden gesteld zijn vragen die je jezelf stelt.

Karo: Doe niet zo idioot. Dat was wat er vanaf het begin al aan de hand was. Niemand anders stelt me die vragen.

MM: Ik kan nog één iemand verzinnen die je die vragen zou stellen. En je weet ook wie dat is.

Karo: Dit gesprek is voorbij.

MM: Ik weet het.

Exeunt Karo en de Mexicaanse Mimespeler.

Goedenavond.

Karo.

Esnesnon 10-10-08

Nog twee jaar, en dan is het 10-10-10. Niet dat het ertoe doet.

Ik ga de post hierna weer een toneeldialoog schrijven, want ik wil wel met die stijl verder, maar niet in herhaling vallen. Stom hè?

De SE-week is begonnen, ladies and gentlemen, wat betekent dat ik mogelijk nog meer ga posten in een poging te ontsnappen aan de verplichtingen van het bestaan. Eerst komt een cultureel weekend, en dan begint de studieweek. SE-weken betekenen voor mij over het algemeen veel luiheid. Ik spendeer weinig tijd op school, en zelfs al zou ik drie uur hard studeren dan zou ik mijn tijd nog nuttiger besteden, en meer tijd overhouden voor onzinnigheid, dan bij een normale schooldag. Deze SE-week wordt dat nog erger door de afwezigheid van ouderlijk toezicht en het bezit van mijn ivoren toren. Deze omstandigheden gaan het tot een ongezond leuke week maken, dat weet ik alvast zeker.

Komende week heb ik minstens een SE per dag -ik heb overigens een poll aangebracht, niet de poll die ik eerst in gedachten had, maar eentje die ik net nog verzon. Misschien heeft het zin jullie dit te vragen, hoewel ik de uitslagen misschien ook wel volkomen negeer omdat ik jullie het liefst gewoon negeer. Puh- Ik heb komende week ook minstens één kop sterk kalmerende kop groene thee per dag en ga ik minstens 1 keer nog helemaal kas. Misschien ga ik iedere dag een post schrijven, als SE-diaries. Misschien ga ik ook oude sokken in mijn oren stoppen en de hele dag naar de vogeltjesdans luisteren terwijl ik op de grond stamp, luidkeels zingend: "Bring me my bow, of burning gold,"

"Bring me my arrows of desire.
Bring me my spear, oh clouds unfold,
bring me my chariot of fire.
I will not heed from mental strife,
nor shall my sword sleep in my hand.
'Till we have built Jerusalem
on England's green and pleasant land."

Maar misschien ook weer helemaal niet. Het hangt er maar vanaf. Jullie zijn (ja, iedereen die dit maar leest) hoe dan ook gedurende deze SE-week (dat wil zeggen maandag tot en met vrijdag) onvoorwaardelijk uitgenodigd bij mij thuis voor thee. Ik ben te lui om er taart bij te serveren, muwhahaha. De route is simpel: Je loopt de school uit (welke school? Als je het niet weet dan woon je te ver bij me vandaan of ben je überhaupt niet in staat mijn huis te vinden) door de hoofdingang (die dan als uitgang fungeert) en slaat na het hek rechtsaf. Je gaat rechtdoor tot aan je rechterhand (of linker als je achteruit loopt) je huis nummer dertien passeert. (Treize. Dreizehn. Djuusan. *gebaar gebaar*) Daar bel je aan en wacht tot men de deur opendoet en je verwijst naar de thee. Simpel als wat. (Het bezoeken staat geheel vrij, gij zijt niet verplicht. Ik wil alleen de ontspannen sfeer van de ivoren toren delen met andere zielen die in Gods Koninkrijk ronddwalen.)

Één enter teveel.

Karo

Esnesnon 7-10-08

'Twas Brillig.

Tien punten. Begin maar met aftellen.

Zaterdag heb ik een concert en tegelijkertijd Ti Amo. Ze kunnen me bij beide evenementen écht niet missen. Damn.

- Ik verander even de hele opzet van deze post, want ik heb een idee dat ik leuker vind.

Het is donker. In het midden van het toneel staat een kromgebogen lantarenpaal. Karo komt rechts op. Een pinguïn met een gleufhoed komt links op. Ze buigen voor elkaar op het voortoneel.

Karo: Lieve hemel, wat is het hier donker. Kan iemand een lichtje aandoen?

Pinguïn: Nee.

Karo: Oh, sorry, ik had u niet gezien.

Pinguïn: Ben ik niet opvallend genoeg?

Karo: U bent eigenlijk wel heel erg opvallend, wat het nog verbijsterender maakt dat ik u niet eerder zag. Misschien was het feit dat u praatte het laatste restje aan tot verbijsteren in staat zijnde input die nodig was om mij wakker te schudden.

Pinguïn: Misschien moet je ophouden naar het publiek te kijken terwijl je praat en me te vouvoyeren.

Karo: Goed.

Pinguïn: Jij bent Karo. Ik ben een pinguïn met een gleufhoed. Dat is alles dat we van elkaar hoeven te weten. Nu bespaar ik ons beiden een ontzettende massa nutteloze conversatie.

Karo: Ik ben je dankbaar hiervoor, maar alsnog brengt dat de vraag over waarom ik dan een gesprek met je zou voeren. Ik doe niet anders dan nutteloze conversaties voeren.

Pinguïn: Point taken.

Karo: Wat wil je van me?

Pinguïn: Hoezo dat?

Karo: Wat een stomme vraag. Deze dialoog wordt geregisseerd, er zit een centrale gedachte achter, ik weet dus dat je me iets wil gaan vragen. Dat hoezo dat.

Pinguïn: Ik wilde weten waarom je niet gewoon haar hebt verteld hoe veel ze voor je betekende.

Karo: Mag ik even opmerken dat A: iemand me er net nog op wees dat ik te vaag ben in mijn posts en dat B: ze niet echt veel voor me betekende. O ja, C: boeit het haar niets en zal ze het verkeerd opvatten. Daarnaast, wat gaat het jou aan?

Pinguïn: Ze heeft je gemaakt tot wie je bent. Ze is een van de architecten van jou persoonlijkheid. Ze is de grote zus die je nooit had. Kan je geen waardering uiten?

Karo: Je overdrijft.

Pinguïn: Niet waar. Omdat je tegen haar moest opboksen heb je je ontplooid.

Karo: Oh ja, wacht, ik moet haar bedanken omdat ze over me heen liep? Omdat ze op mijn ego stampte en me klein hield? Omdat ik behandeld werd als het stomme nieuwe joch? Ik sliep op de grond! Ik kon niets goeds doen! Omdat ik me daartegen wilde verzetten ben ik geworden wie ik ben. Ik ben niet van plan haar te bedanken voor rotgedrag als de verandering uit mezelf kwam. Je loopt de feiten hopeloos te verdraaien.

Pinguïn: Je vond het maar wat leuk.

Karo: Nou moet je ophouden. Het publiek gaat maar rare dingen denken.

Pinguïn: Mijn entree en jouw samenvatting van jullie relatie deed al genoeg.

Karo: Damn.

Pinguïn: Okee, sluit de post maar af, laat de lezers maar met vragen zitten en zet de poll neer.

Karo: Ik kies volgende keer een andere tegenspeler. Eikel.

Pinguïn: Sssht. Niet verklappen.

Exeunt all.

Karo

Ps: Huh?

Esnesnon 6-10-08

Goedenavond.

Na een weekend van zware kost over naar iets minder zinnigs. Wacht, dat klopt niet. Of toch wel? Ik heb per slot van rekening al veel eerder bedacht wat ik hier zou schrijven, dus het is onzinnig om mezelf hier ineens te gaan corrigeren en te doen alsof ik een net opkomende gedachte afschrijf. Nog vreemder is om vervolgens te vermelden dat ik het al eerder bedacht heb en zelfs nog vreemder is daaraan toevoegen dat ik eerder ook al had bedacht dat ik zou doen alsof ik mezelf zou corrigeren na de eerste zin, om er vervolgens op in te gaan dat ik die eerste zin al had bedacht en toch ineens na het opschrijven het pas zou afkeuren. Zodoende heb ik de vierde muur herhaaldelijk gebroken. Hieperdepiephoera.

Muziek. Vandaag ga ik het hebben over muziek, en specifiek de muziek van de twee grootste musici aller tijden; Frederic Chopin en Ludwig van Beethoven. Het zijn twee romantische componisten, wat (en ja, mijn klasgenoten zullen mij willen slaan voor de vreselijk overbodige opmerking) niet wil zeggen dat ze van diners bij kaarslicht hielden of liefdesbrieven schreven op roze, naar bloemen ruikend papier. Het wil zeggen dat ze deel uitmaakten van de kunststroming de Romantiek, die plaatsvond in de negentiende eeuw en draaide om het uiten van je gevoelens, gedoe met de mysterieuze natuur, sagen, verheerlijken van de middeleeuwen, onderbewustzijn, subjektivität en zo. De beeldende kunst, literatuur en het theater uit die tijd weegt naar mijn mening in de verste verte niet op tegen de berg van pure meesterlijkheid die de muziek uit die tijd voortbracht. (dw niet z dat het slecht was, overigens, de Romantiek heeft ook meesterlijke kunst van andere disciplines) Eigenlijk, nou ik er zo over nadenk, niets uit de kunst weegt wat mij betreft tegen de muziek uit die tijd op. Zeker de wishy-washy mainstream crap van de afgelopen twintig jaar ofzo. Die rommel mag naar huis.

Voordat ik afdwaal: Ik ga het even overzichtelijk doen, en vertellen wat voor een muziek deze twee zwaargewichten van de muzikale wereld maakten (volgens mij) en wat voor een gevoelsleven ze hadden (volgens mij, en dat doet er toe omdat het de Romantiek is en kunst dus eigenlijk een directe omzetting van hun gevoelens is.) Hun leven boeit niet echt, vind ik, en je bent vast knap genoeg om dat op te zoeken als je zo fanatiek bent. (lieve help, alsof je de moeite zou doen om echt te lezen wat ik allemaal uitkraam hier...) Ahem. Als eerste: Ludwig.

Voor Beethovens muziek moet je niet, en ik herhaal, niet, en ik verzoek je even bij google: afbeeldingen 'niet' in te typen om mijn punt te illustreren, denken aan Für Elise. Je mag denken aan de vijfde symfonie, want dat vind ik een goed voorbeeld van Beethovens stilo. Het stikt van de vlijmscherpe dynamiekwisselingen en alles wordt voortgedreven door een panische dirigent met een moordtempo. Wat zegt dit over Beethoven? Simpel, want het is Romantiek. Over Beethovens gevoelsleven zegt dit: Vlijmscherpe dynamiekwisselingen en een moordtempo. Zo simpel is het. Als eerste, die man was gek als een deur. Zijn karakter wisselde om de twee minuten haast, en explosief/expressief ook. Woedeaanvallen, huilbuien, hilariteit, en dat de hele dag door. Daarnaast had hij regelmatig een enorme crush op een hooggeplaatste dame met wie het nooit wat zou worden. Tenslotte werkte hij keihard. Hij heeft ziek veel muziek geschreven, en niet het wishy-washy kant-en-klaar werk van Mozart, maar eindeloos geschreven, herschreven, herzien, etc. werk. Erg passioneel die man.

Chopin is het tegenovergestelde van Beethoven. Waar Ludwig een expressief typ was die vreselijk expressieve muziek schreef was Chopin iemand met opgekropte emoties die opgekropt emotionele muziek schreef. Hij... gooide zijn opgekropte emoties opgekropt eruit. We hebben het over iemand die permanent uit zijn dierbare thuisland weg was, weg bij zijn dierbare familie en zo, en tot overmaat van ramp zijn hele verdere leven spendeerde in Frankrijk, getrouwd met iemand waar hij een hekel aan had. Hij haatte ongeveer alles in zijn omgeving. Datzelfde in de muziek, die vrolijk kan zijn, maar eigenlijk zit in ieder stuk wel een morrende ondertoon en deap seated emotional problems verwerkt.

Dan nu het eindoordeel, zoals dat hoort in een tekst: Ik kan niet kiezen. Dat is een vergelijking tussen Pieter van der Hoogenbandt (?) en Rafaël Nadal, zonder te vermelden met wat voor een sport ze zich gaan meten. Ik ben dol op Chopins muziek, maar Beethovens krankzinnige eerlijke expressie (ik had die gast echt gemogen als ik hem had gekend) is onweerstaanbaar. Bovendien is hij onvergelijkbaar (zeker met Chopin) als het gaat om orkestrale werken.
Je hebt het met deze twee ook om de keerzijdes van ieder gevoel. Beethoven is rood aangelopen schreeuwen, Chopin is stilletjes een bloem verpulveren in je wit wordende knokkels. Beethoven is tranen met tuiten, Chopin is die eerste traan die je niet binnen kan houden. (waarna het zomaar een stortvloed kan worden) Beethoven is huppelen over straat en jubelen, Chopin is zitten voor een raam en glimlachen, met een warm gevoel van binnen. Ik vind alletwee de aanpakken aangenaam.

Het eindigt allemaal een beetje droevig. Beethoven wordt doof, en kan dus nooit meer muziek, die hem zo dierbaar was, horen, noch het applaus van zijn publiek, en gaat dood in een tijd van ernstige depressie. Chopin komt nooit terug in zijn vaderland en sterft eveneens ongelukkig. Maar o jee, wat vind ik de muziek mooi. Denk maar niet dat iemand Rihanna (ofzo) over tweehonderd jaar nog bewondert. Take that, you ****.

Karo

Esnesnon 5-10-08

Goedenavond.

Na de enorme post van gisteren nog eens te hebben doorgelezen begon ik me af te vragen of het wel een goed idee was om er zo snel achteraan een nieuwe post te maken, waardoor de oude een stuk naar beneden en misschien zelfs uit de aandacht zou worden geschoven. De oplossing voor die overpeinzing deed zich bij het opschrijven van de eerste zin en het beschrijven van het vraagstuk al voor. Ik geloof namelijk dat iedereen die het stuk van gisteren niet heeft gelezen misschien er wel nieuwsgierig naar zou worden en nog meer tijd zou verdoen met het doorscrollen en de rest ook lezen. Het idee dat iemand ook nog echt leest wat je allemaal uitspuwt over je toetsenbord vind ik aangenaam.

Help. Wat heb ik gisteren allemaal niet opgeschreven dat ik nu nog goed zou kunnen vertellen... Ja.

"... de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden." Wat wil dat zeggen, eigenlijk? Wat heb ik die middag dan uitgevoerd, zou een lezer zich kunnen afvragen. Nou, of je het leuk vind of niet, ik ga vertellen wat ik dan op een zaterdagmiddag doe dat volgens mij zo gezellig, actief, leerzaam en apart is.

Ik doe mee aan een theaterproject genaamd Ti Amo (Italiaans voor 'ik hou van je/u') waarbij in drie maanden een groep van diverse leeftijden en vaardigheden aan een voorstelling werkt die speciaal voor deze ene uitvoering met deze ene groep is ontworpen. Deze groep gaat allerlei kunstzinnige talenten, onderverdeeld in Spel, Beweging en Zang, ontdekken en ontwikkelen gedurende die drie maanden. Alle deelnemers zullen, in ieder geval tot op zeker niveau, leren zingen, dansen en acteren, met hier en daar ook nog acrobatiek en decorbouw. Natuurlijk doe ik mee. Het is, zal ik je gerust zeggen, fantastisch. Hierbij zijn jullie allemaal verplicht te komen kijken 14 december. Verdere details van deze voorstelling zal ik nog zeker vermelden, zowel persoonlijk als hier als in de vorm van affiches die ik op muren en gezichten zal plakken.

Ik dansen? Ik zingen? Nee toch, zou je zeggen. (Okee, zingen misschien. Dansen écht niet. Daar ben ik het volmondig mee eens als je aan dat talent twijfelt.) Maar ja, ik kan wel degelijk zingen, beter dan gemiddeld. Niet fantastisch, niet goed, maar ik kan wel zingen. Ik merk, tot mijn afschuw, dat ik één van de weinige - nee, de enige jongen ben in die groep die kan zingen. Goed, Franklin kan het ook maar die heeft bij gebrek aan baard-in-keligheid een vrouwenstem bij zang, en telt daarom niet mee. Lieve hemel, waar hebben we het eigenlijk over hier... er zitten feitelijk helemaal geen jongens in de groep! Als C&M'er hoort dit mij niet als een vreemde situatie voor te komen, maar alsjeblieft jeetjemina. De paar jongens in die groep zijn laf en talentloos. In ieder geval het eerste, dan zouden ze het tweede nog verborgen hebben kunnen houden. Ze kunnen (voor wat ze hebben laten zien) niet dansen. Bij Spel zijn ze niet in staat (tenminste, dat lijkt erop na wat ze hebben laten zien) om enige emotie uit te beelden of zich in te leven. Als het op zingen aankomt (weer zo'n melding dat ze misschien wel talent hebben maar het dan in ieder geval niet tonen) is het helemaal niet. Ze hebben misschien de lagere stem die in een gemengd koor zo nodig is, maar besluiten als het erop aankomt dat ze geluid moeten maken om maar gewoon de tekst voor zich uit te brommen, hopend dat alsjeblieft niemand hoort dat ze er zijn! Het ergste is gewoon het gebrek aan durf! Het gebrek aan lef! Dat is een eigenschap die een acteur, neen, die iedere soort kunstenaar behoeft te bezitten! Als je niet het lef hebt om kunst te maken, om jezelf of een rol te presenteren, en misschien zelfs geen talent whatsoever hebt: wat doe je dan bij TI AMO, een MUZIEKTHEATERCURSUS, IDIOOT!? Hebben ze misschien tirannieke ouders die hen dwingen wat de gaan doen op de zaterdag?

Gatver, wat heb ik een hekel aan hen. Ik zit eigenlijk alleen in alle gevallen, de enige met de combinatie Y-chronosoom en lef, samen met een uniciteit in de combinatie leeftijd-geslacht-gewichtsklasse. (Ho daar, gewichtsklasse slaat feitelijk nergens op in deze context.) Dat maakt mij wel tot het mikpunt van aandacht van de instructeurs van de cursus en de regisseur. Die aandacht heb ik mede te danken aan 110 procent inzet. Iedereen weet wie ik ben, en ik ken minder dan de helft. Alweer. En nu ben ik onmisbaar. Yay!

Wacht, bedenk ik me. Wat voor een helft ken ik. Fantastische mensen zitten ertussen. Dansers van onvoorstelbaar niveau, zeker voor soms lage leeftijd, getalenteerde toneelverslaafden en goede zangstemmen. Een clubje musicaltalenten die dit wel hun straatje vonden, enthousiaste kleine meisjes (en drie irritante jongetjes) van de nieuwe generatie CKV'ers, een paar volwassenen die op de 'iedereen kan meedoen' clause reageerden, feitelijk alleen vrouwen, en tenslotte de tutjes, de mensen die niet in groepen in te delen zijn en daarom ongenoemd blijven, en de paar jongens die geen GRAM inzet of interesse tonen!

Grrr.

Ik leer echt zingen als ik zo doorga. En ik ga erg leuke mensen leren kennen als ik zo doorga. Kans op zelfontplooiing. Dat laatste is misschien voldoende aanleiding voor veel posts, maar ik denk niet dat die gedachten mijn hoofd hoeven te verlaten. Sommige dingen zijn gewoon van mij. Ze horen hier niet thuis. Niet per se omdat ze geheim moeten blijven, maar eerder omdat het etiket 'Esnesnon' er niet op past.

Karo

Ps: Er zijn veel dingen op dit blog die dat label ook niet verdienen, ik ben me erg bewust van de hypocrisie, dank u.

Pps: Ontzettend bedankt allemaal. Voor een heleboel.

Ppps: Ik kan een cockney-intro spelen!

Esnesnon 4-10-08

'This one's a no-brainer, really.' Ben 'Yahtzee' Croshaw, "Yahtzee's Christmas Wishlist"

Zo. Ik begin een quote weer - stop. Ik begin een post weer eens met een quote. Beter. Waarom deze quote? Mijn adoratie voor het genie van Yahtzee terzijde kwam deze uitspraak door mijn hoofd toen ik de titel van deze post intypte en een fractie van een seconde me afvroeg wat de datum was. Ik staarde even naar de AutoInvul-opties, overduidelijk fout omdat het posts uit het verleden waren en ik nooit posts schrijf in die vorm van verleden tijd. Toen werd het overduidelijk. Gisteren was Leiden's ontzet, 3 oktober. Nog helemaal verhaaltjes lopen vertellen erover. (Ik ga het jullie niet vertellen. Geen zin meer voor vandaag en het verhaal dat ik een kwartier geleden voor deze post begint al wat vager te worden in mijn hoofd, ook al zonder afleidingen en zijsporen.) Vandaag is het Dierendag, nog duidelijker. (Oh ja, en Prinses Kayleigh is jarig, maar dat spreekt natuurlijk voor zich. Gefeliciteerd.) Overmorgen is het de geschiedenisportfoliodeadline, 6 oktober. Dan moet het vandaag wel 4 oktober zijn. Duidelijk. A no-brainer, really.

Wat is vanavond? Nee, zo formuleer ik het verkeerd. Wat vóór een avond is vanavond? Ook niet helemaal goed. Wat stel ik me voor bij vanavond. Wat is mijn beeld van de avond van de vierde oktober. Nou: de vooravond van mijn 'jongvolwassenwording' (Opa, in Verjaardagskaart) zou een feestelijke moeten zijn, en die feestelijkheid maakt zichzelf het meest kenbaar door zijn afwezigheid. De ochtend was Hollands gezellig en de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden. Wat maakt dat de avond?

Voordat ik echt antwoord geef daarop vertel ik, meer wegens mijn eigen overpeinzing en de behoefte er een verhaal van de maken dan mijn voorliefde voor het creëeren van een aantrekkelijke tekst door anticipatie, wat ik vanavond heel goed had kunnen doen. Ik werd meer dan twee uur geleden gebeld door iemand die me de mogelijkheid gaf een heel leuk avondje uit te beleven. Gezellig wat drinken. Er was mooie kans op gezelligheid, iemand beter te leren kennen en misschien zelfs een vermakelijke escapade. Ik weigerde. Domweg geweigerd. Ik had niet eens een reden nodig. Sterker nog, een reden was minder aanleiding geweest om het te weigeren dan een gebrek daaraan. Is dat niet gek? Ik weigerde het uit een soort pure vrijheid om het te doen, tegen mijn beter gevoel of weten in. Je zou het een foute actie kunnen noemen. Ik stond ook wel met een Aschiaanse Backlash te stamelen aan de telefoon, moet ik opmerken. Ik denk weer eens sneller dan dat ik typ.

Dat was één van de dingen die ik zou kunnen doen. Op een prominente tweede plaats staat slapen. Gewoon wakker worden in morgen, in plaats van die op deze manier af te wachten, alleen met een toetsenbord, een vullend beeldscherm en mijn gedachten, die in een hevig gevecht verwikkeld zijn. "Wat ben ik aan het doen?" zegt een wit ballonnetje met wolkrandjes dat rond mijn hoofd zweeft. Een gerechtvaardigde vraag, maar omdat het antwoord gewoon een zin terug staat ook een domme vraag. Waarom niet slapen? Zelfde reden als dat ik niet bezig ben 'gelukkiger' te worden. Gebrek aan tegenargumenten.

Wacht, dat is het. Ik zocht even naar de juiste gedachte, maar dit zou hem kunnen zijn. Gebrek aan tegenargumenten dus. Je vertrouwt een betoog niet omdat er geen tegenredeneringen aan bod komen, waardoor de tekst minder geloofwaardig overkomt. Het is een oogkleppenvisie. Waarom zou je naar een paard luister- mooier voorbeeld: Waarom zou je een schilderij willen van een schilder met oogkleppen, die wel een stukje mooi bos in de lentezon heeft geschilderd maar het schattige en uitzonderlijk knappe jonge stel dat bij een beekje zat te picknicken en daarna vree onder een wilg bij het water compleet is vergeten te schilderen? Ik zou de schilder
zonder oogkleppen kiezen, zelfs al zou het verliefde stel geen goede toevoeging zijn. Het schilderij laat dan tenminste voor een breder publiek (of in ieder geval voor mij) wat leuks zien. Ik kan na deze paragraaf nooit meer normaal naar landschapschilderkunst kijken.

Hoe dan ook, ik heb dus het gevoel dat, omdat het uitgaan en omdat het slapen me zo onweerspreekbaar goed toeschijnt, er iets aan mankeert. Ik kan geen afweging maken. Ik heb logischerwijs eigenlijk niet eens recht om te zeggen of te denken dat ik het niet zou willen doen. Dat staat me zo tegen dat ik uit rancuneuze, ontaarde vrijheid gewoon weiger. Ik ga op 4 oktober niet slapen en ik ga niet uit. Dat staat wat mij betreft vast. Wat doe ik dan wel? Of beter, wat hou ik mezelf voor dat ik doe?

Ik bedacht, een slordig kwartier voordat ik begon te schrijven, na wat televisie te hebben gekeken, een liedje in mijn hoofd te hebben gehad en met gedempt geluid op de piano te hebben gespeeld, wat ik moest schrijven en wat vanavond voor een avond zou zijn. Vanavond is de avond van spijt. Deze avond is gemis, vol besef en pijn. Vanavond is twijfel, en toch weer niet. (of toch wel?) Ik wijd deze avond aan met steken in mijn hart weten dat ik mezelf onnodig geluk ontzeg, de ne savoir pourqoui. Ik denk vanavond, op dezelfde manier als dat je een woordweb maakt, aan alle dingen die ik me in het afgelopen jaar, of zelfs mijn leven, heb ontzegd zonder reden, zonder ratio of gevoel, maar door irreëel denken. Bezinning is geen leuk proces. Ik haat het bijna evenveel als spijt of schaamte. (Ik kan verdriet, angst, woede en geluk dragen zonder er last van de hebben, maar spijt en schaamte kan ik werkelijk niet hebben.) Ik zou een boek kunnen schrijven over het idee van vanavond, maar ik zou het te saai vinden en te zwaar. Bovendien staan er al zoveel dingen in de rij.

Nee, eigenlijk niet. Die rij bestaat niet zolang het loket (ik dus) niet open is. En het loket is heel erg gesloten, dus dan leidt die rij nergens naar toe en zullen de mensen snel weg zijn. Zijn de mensen weg, is er ook geen rij. Dat is hoe het gaat. Ik heb helemaal niets te doen vanavond, omdat ik niet open ben. Vanavond ben ik pijnlijk vrij. Heel eventjes. Over ongeveer een uur ga ik weer terug de gevangenis in. Ik hoopte dat woord niet te hoeven gebruiken, want ik vind die vergelijking walgelijk cliché.

Nu dan, wat kan een mens zeggen aan het einde van een relaas als dat? Misschien:
'Shake That Booty.' Ylya Svenson, "Voorkant willekeurige Hallmark-kaart."

Karo

Ps: Karo, "Esnesnon 4-10-08"