Esnesnon 23-10-08

WARNING: Don't read the following post. It is not interesting at all. Reading it will be a waste of your time. Believe me.

WARNUNG: Lese den nächsten Post nicht. Es ist gar nicht interessant. Es lesen wär eine Verswendung Ihres Zeites. Glaub mir.

WAARSCHUWING: Gelieve de volgende post niet te lezen. Het is verre van interessant. Je zou je tijd maar verdoen door het te lezen. Geloof me.

AVERTISSEMENT: Ne lire pas le post dernièr. C'est pas interessant du tout. Je suis un pomme de terre et je parle Sanscrite. Mes toilettes sont bleus. Defense de fumir.

昨秋に引き続き: を組み合わせたチンドン太鼓などの演奏、および諸芸や奇抜な衣装・仮装によって街を廻りながら、依頼者の指定した地域・

Ik begin bij de basis, het woord Gnosis. Dit woord zal nog vele malen terugkeren, dus is het gepast om even een korte beschrijving te geven van dit woord en diens betekenissen.

Gnosis is oud-Grieks voor kennis of inzicht. Dit vinden we terug in de lijfspreuk van het Orakel van Delphi: "Gnothi Seauton," ken uzelf, maar ook in moderne woorden als diagnose en paragnost. Het woord gnosis is ook terug te vinden in het begrip gnostische religies, geloven waarin men meent dat iedereen op zijn eigen manier God moet vinden in zijn leven. Niemand kan je vertellen wie, wat of hoe God is, je moet zelf door empirische ervaringen de God in jezelf vinden. Anderen kunnen je daarbij helpen, met name de profeten, maar over het algemeen gaat het gnosticisme uit van een kennis van God in de mens zelf.

God als persoonlijk begrip klinkt modern. Het is een terugkerend element in het moderne christendom, waarin men de bijbel zelf leest (of zelfs niet eens dat) en de betekenis van het christendom voor zichzelf bepaalt, in plaats van die aan te nemen van opvoeding of religieus onderwijs. 'Ik kan het mogelijk niet eens zijn met jouw geloof, maar ik respecteer het wel,' is hier de kernzin. Dit geldt niet alleen voor gesprekken tussen aanhangers van duidelijk aparte religies, maar ook voor onderlinge gesprekken van aanhangers van hetzelfde geloof. Het hebben van een eigen, persoonlijke vorm van geloof is de kern van het gnosticisme. Deze stroming is zo oud als de weg naar Rome, zoals het gezegde luidt.

Het gnosticisme komt voor bij alle religies ter wereld, al sinds het begin. In het Christendom, waarvan ik hier de gnostici belicht, kende in haar jonge jaren vele gnostische stromingen. Het Mannisme, het Marcionisme, het Manicheïsme en mogelijk het Arianisme zijn hier voorbeelden van. De boodschap van Christus zette allerlei mensen ertoe aan hun eigen gnosis te ontwikkelen, na zijn dood werden meer dan vijftig, misschien wel tachtig evangeliën geschreven, allemaal met een andere visie en vertolking van zijn leven en boodschap. In het snel verspreidende Christendom werd de betekenis van het geloof door verschillende groepen verschillend bekeken, filosofen bogen zich over allerlei vraagstukken rond het geloof, hun eigen draai eraan gevend, mensen in andere landen en uit andere culturen behandelden de lessen van Christus weer anders dan anderen, genoeg reden voor een lappendeken aan geloven.

Dit eindigt rond het jaar 325, en pas meer dan anderhalf millenium later duikt de gnosis weer fatsoenlijk op in het Christendom. Goed, toegegeven, de katharen hadden gnostische kenmerken, maar feitelijk werd het gnosticisme effectief onderdrukt. Wat is er precies gebeurd, dat het principe gnosis een dergelijk grote rol speelde voor de vierde eeuw en in de twintigste eeuw weer, maar zestien honderd jaar lang zich niet laat kennen? Het antwoord ligt verscholen in de lange geschiedenis van de Christelijke gnosis, van de zending van de apostelen naar het schisma van het Arianisme naar het Concilie van Nicea, tot de Charismatische beweging en de Pinksterbeweging, met Mani, Augustinus, Marcion, Constantijn en de schrijvers van de Evangeliën.

Einde waarschuwing. U kunt met gerust hart verder lezen vanaf hier.

Karo

Ps: Ik moet nog even goed nadenken wat ik met de uitslagen van de poll ga doen.