Ik twijfelde nog even over de titel van de post... maar ja.
Scène 17 - Op een brug van tandenstokers tussen Slot Loevestein en de Burger King naast Utopolis met milde wind en kans op regen om drie uur 's nachts.
Spelers: Karo, een Mexicaanse mime-speler en twee duiven die in koor praten.
Opkomst Karo.
Karo: Waarempel, ik zie twee duiven, fladderend voor mijn ogen, sprekend in koor, maarliefst. Waar heb ik een vertoning als dit aan te danken?
Duiven: Misschien is het een compensatie voor de ellende die je ervaart door alle splinters in je voet. Karma, nè?
Karo: Ik geloof niet in karma, dus dan bestaat het niet. Maar zegt mij, oh duiven, wie zijt gij? Bezitten jullie nog profetische namen, zoals de Raaf van Poe, of een minder serieus bedoelde naam, zoals die van de duif van Pluk? Zijn jullie wel duiven, en niet stiekem engelen of een betoverd jong paar?
Duiven: Alleen huisdieren en postduiven krijgen namen, Karo. Wij zijn de Duiven die in Koor Spreken. Kortweg DKPS.
Karo: Ik wil niet weten waar jullie ineens een P vandaan halen, want ik voel aan dat het antwoord me pijn zal doen.
Duiven: Wat een instelling, zeker van iemand die over een brug van tandenstokers wandelt.
Karo: Ik word al zestien scènes lang bekogeld met onzin. Daar krijg je vanzelf een instelling van, tandenstokers of niet. Ja, lach maar. Als je klaar bent met lachen, vertel me dan maar wat je van me wilt weten.
Duiven: We hoeven niets van je te weten, Karo. We willen alleen wat zeggen.
Exeunt Duiven, opkomst Mexicaanse Mime-speler.
Karo: Huh. Wie bent u?
MM: Ik ben de DKPS. De transformatie kon in verband met het krappe budget niet veel spectaculairder. Ik heb deze vorm aangenomen zodat ik wat persoonlijker met je kan praten.
Karo: Screw this en laat me erlangs. Ik wil mijn Twister Fries.
MM: Twister Fries?
Karo: In scène twaalf werden mij Twister Fries beloofd als ik het raadsel op zou lossen. Vervolgens verwezen ze me hier naar toe.
MM: Nou jammer, je zult eerst langs mij moeten komen. Ik zal je erlangs laten als je mijn vragen beantwoordt.
Karo: Dit weer.
MM: Het is de enige manier om er langs te komen, ik heb een onzichtbare muur aangebracht hier midden op de brug. Nu dus, vraag 1.
Karo: Hou het kort, alsjeblieft, ik heb trek.
MM: 1 of 2?
Karo: Wat bedoel je?
MM: Je weet wat ik bedoel.
Karo: Ja, goh, natuurlijk, maar daar heb je nogal weinig aan als je naar deze dialoog zou kijken.
MM: Doet er niet toe. Kies één van de twee.
Karo: Nee. Lekker puh.
MM: Vraag twee. Waarom kies je niet?
Karo: Omdat ik dat niet wil. Omdat ik één én twee wil. Omdat ik nog niet genoeg weet om de één boven de ander te kiezen. Ik wil niet alles verliezen door te gokken voor één van beiden. En waarom ook niet, hè? Waarom zou ik het niet doen?
MM: Je hebt een SE over ethiek overmorgen. Of je nou geleerd hebt of niet, je zou je eigen antwoord moeten kunnen vormen.
Karo: Wat ik geleerd heb van ethiek is dat in de geschiedenis van de mensheid er nog geen bindende reden is verzonnen waarom iemand zich 'goed' zou moeten gedragen. Je argument faalt. Ik zou niet moeten doen wat ik wil en wat ik al reeds doe omdat het 'niet goed' is? Je hebt het tegen de verkeerde.
MM: Mensen alleen als doel zien, nooit als middel.
Karo: De enige mens die ik als doel behandel ben ik zelf. Ga aan de kant.
MM: Nog niet al mijn vragen zijn beantwoord.
Karo: Goed, je hebt nog een kans. Drie vragen klinkt goed.
MM: Mooi. Dan komt hier vraag drie. Geef je werkelijk niets om andere mensen, of is dat maar een rol?
Karo: Ik heb hier geen zin meer in.
MM: Wat?
Karo: Je bent al de zoveelste die met de 'eerlijke' vraag aan komt zetten. Wat voor zin heeft het om aan een leugenaar te vragen de waarheid te spreken? Ieder antwoord dat die persoon dan geeft is een potentiële leugen. Iemand die al eens tegen je gelogen heeft kun je nooit meer vertrouwen. Toch zijn er mensen, en ook Mexicaanse Mime-spelers dus, die zo koppig en/of dom zijn dat ze besluiten dat, ondanks de veronderstelling dat die persoon een rol speelt gewoon doorgaan met het stellen van vragen waarop ze een eerlijk antwoord willen. Dat kan alleen niet. Welk antwoord ik ook geef, voor mijzelf zal het zowel als waarheid als leugen aanvoelen.
MM: Dus je weet het antwoord niet.
Karo: Ik weet het antwoord maar al te goed. Sterker nog, ik ken het antwoord twee keer. Het antwoord is ja en nee.
MM: Je kunt je tics verbergen door een verhaal erbij te verzinnen. Leuk, maar nu wil ik dat je alleen ja of nee zegt, zonder iets anders.
Karo: Alsof dat...
MM: Niets zeggen. Alleen ja of nee.
Karo: ...
MM: Alleen ja of nee.
Karo: Ik zei niets.
MM: Zeg ja of nee.
Karo: Ja.
MM: ... Je mag doorlopen en je Twister Fries ophalen. Ik heb geen verdere vragen voor je.
Karo: Mooi.
MM: De enige vragen die je nu nog zullen worden gesteld zijn vragen die je jezelf stelt.
Karo: Doe niet zo idioot. Dat was wat er vanaf het begin al aan de hand was. Niemand anders stelt me die vragen.
MM: Ik kan nog één iemand verzinnen die je die vragen zou stellen. En je weet ook wie dat is.
Karo: Dit gesprek is voorbij.
MM: Ik weet het.
Exeunt Karo en de Mexicaanse Mimespeler.
Goedenavond.
Karo.
11.10.08
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Hmmm... de neiging tot lange discussies over het nut van 'ethiek' met je houden komt bij me op. Dat zou vast interessant zijn. En frustrerend.
Durf ik nog naast je te zitten bij filosofie? :P
Naast mij? ^^
Ik had een zeven op mijn CE. Niet voldoende om niet-naast-zittend-eng te zijn, denk ik, tenzij de geachte dames en heren van het mondeling mij verkeerd beoordeeld hebben... :P
Een reactie posten