Esnesnon 22-10-08

Goedemorgen. Tenminste, nu even.

De vakantie is begonnen, met alle vreselijke bij-effecten, zoals het besef dat ik een ontzettende hoop dingen ging doen in dat stukje vrije tijd tot ik er tegenop wandelde en besefte dat vrije tijd ook nog een ander doeleinde heeft en snel mijn instelling verandert. Bij aanraking met veel vrije tijd schakel ik terug in de eerste versnelling, parkeer ik langs de kant van de weg en gaat de bestuurder een broodje tonijnsalade eten. Hij liever dan ik. Gisteravond heb ik feitelijk mijn hele avond vergooid met aandringen tot ik achter de pc mocht, en daarna heb ik een film van meer dan twee uur, met tussenpozen ook nog, zitten kijken tot ik het laatste kwartier niet mocht volgen, het hele ding op pauze de rest van de nacht achterliet en erachter kwam dat iemand het had weggeklikt. Ik heb inmiddels even heel weinig zin om dat laatste kwartier af te moeten wachten, dus ga ik iets anders tijdvergends en non-actiefs doen: Dit.

Imbussleutels. Sleutelhanger. Belastingformulieren. Vocational Guidance Counselor.

Zo, vanaf ergens deze week/morgen, word ik gewoon met stalen gezicht lid van de Openbare Bibliotheek Amsterdam, en dan kan ik een slordige twee jaar lang gratis boeken lenen. Awesome. Dat ga ik dan doen ook, en vreemde plannen beginnen zich al te ontvouwen in mijn hoofd. Maar ik moet, op deze rare plannen vooruit lopend, eerst even aan mijn PWS gaan met feiten in de achterhoede in plaats van dat natte vinger werk dat ik al maanden loop te doen, met een beetje overleg links en rechts. Ik heb de aanwijzingen die nodig zijn voor het echte werk, nou ga ik er aan zitten ook. Nu maar hopen dat ik lang genoeg door kan kletsen om er een echt werkstuk van te maken. Nou ja, als ik eenmaal de berg info heb die ik hoop te krijgen zal het wel heel snel gaan. Ik neem een kleine PWS pauze gedurende de hele maand november, maar daarna is het full steam ahead. Ik heb al eerder met enige luiheid meegenomen goede dingen afgeleverd, dat ga ik gewoon weer doen maar op grotere schaal. Dank aan Prof. Paul van Geest. Ja, die gaat nog wel een paar keer terugkomen in mijn dinges.

Anyway. Ik quote, mijn favoriete uitspraak voor vandaag waarschijnlijk: "Give me a feels that it could be a Dance Dance Revolution song." Ik weet niet wie het geschreven heeft want die luizen op het internet zijn niet zo van de echte namen, geloof ik. (Een andere manier om het te redeneren, misschien wel de ware manier, is: Ik ben niet zo van de echte namen, dus iedereen is niet van de echte namen. Een kortzichtige visie op de andere mensen in de wereld? Sure.) Het gaat om een liedje dat ik keer op keer kan blijven luisteren zonder buikloop te krijgen. Buikloop. Dysinterie? Ik weet niet hoe je het schrijft (en nee, ik ga het niet opzoeken. Screw you.) Van Dyslectisch naar Discalculie naar Dysinterie. Dat was níét bij scrabble. Ik haat scrabble. Niet eens om het spel zelf, maar meer om het feit dat mijn moeder en broertje, getsie, er allebei fans van zijn en aan het eind van het spel, I am not making this up, zaten te huilen. I wish I was kidding. Daar kan ik dus echt niet tegen... als je mij wilt martelen hoef je niet moeilijk te doen met druppels water, duimschroeven of roest. Een spelletje scrabble met familie voldoet, nee, de dreiging alleen al.

Oh, ik moet nog even opmerken dat je niet op die link moet klikken. Echt niet. Wacht, je moet wél op de link klikken, maar alleen maar zodat je het niet doet. Ja?

What do I care anyway? Ik heb de hele dag de muren van mijn kamer schoongemaakt, zodat we erover heen kunnen behangen. Alles naar het midden van de kamer verschoven, inclusief een ziek zware kast, en toen-

Geen zin in dat verhaaltje. Why do I care anyway? Waarom zou ik jullie van alle mensen ter wereld (en geloof me, er zijn best veel mensen in deze wereld) iets willen vertellen? Ik kan net zo goed gewoon ophouden met dit blog, per slot van rekening-

Hey, what do I care anyway. Ik hoef mezelf niet aan jullie uit te leggen, toch? Als ik toevallig besluit dat ik iets niet aan jullie vertel omdat er andere mensen zijn waartoe ik me meer geneigd voel mijn levensverhaal eruit te storten bij het minste of geringste, dan is dat toch gewoon mijn goed recht als krankzinnige? En waarom zou ik niet gewoon mezelf keer op keer kunnen onderbreken omdat ik geloof dat hetgeen ik net zeg volkomen digitale koeienvlaai is? Waarom zou ik in hemelsnaam sowieso een vraag aan-

Ja, ik moet zeggen dat hij een punt heeft. Sorry, ik moet zeggen dat ik vind dat ik een punt had, maar ik wil niet dat mensen al te makkelijk zouden denken dat ik een enorme massa kapsones heb. Ik hou enorm van pannekoeken, en het groene boekje mogen ze verbranden om er lekkere grijze stroom van te maken.

-Senator Obama, you may begin.
--*pakt lineaal* Ruler!
-Senator Obama wins.

Karo

Ps: Yes, that made sense in my head, and it still does.