Esnesnon 5-10-08

Goedenavond.

Na de enorme post van gisteren nog eens te hebben doorgelezen begon ik me af te vragen of het wel een goed idee was om er zo snel achteraan een nieuwe post te maken, waardoor de oude een stuk naar beneden en misschien zelfs uit de aandacht zou worden geschoven. De oplossing voor die overpeinzing deed zich bij het opschrijven van de eerste zin en het beschrijven van het vraagstuk al voor. Ik geloof namelijk dat iedereen die het stuk van gisteren niet heeft gelezen misschien er wel nieuwsgierig naar zou worden en nog meer tijd zou verdoen met het doorscrollen en de rest ook lezen. Het idee dat iemand ook nog echt leest wat je allemaal uitspuwt over je toetsenbord vind ik aangenaam.

Help. Wat heb ik gisteren allemaal niet opgeschreven dat ik nu nog goed zou kunnen vertellen... Ja.

"... de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden." Wat wil dat zeggen, eigenlijk? Wat heb ik die middag dan uitgevoerd, zou een lezer zich kunnen afvragen. Nou, of je het leuk vind of niet, ik ga vertellen wat ik dan op een zaterdagmiddag doe dat volgens mij zo gezellig, actief, leerzaam en apart is.

Ik doe mee aan een theaterproject genaamd Ti Amo (Italiaans voor 'ik hou van je/u') waarbij in drie maanden een groep van diverse leeftijden en vaardigheden aan een voorstelling werkt die speciaal voor deze ene uitvoering met deze ene groep is ontworpen. Deze groep gaat allerlei kunstzinnige talenten, onderverdeeld in Spel, Beweging en Zang, ontdekken en ontwikkelen gedurende die drie maanden. Alle deelnemers zullen, in ieder geval tot op zeker niveau, leren zingen, dansen en acteren, met hier en daar ook nog acrobatiek en decorbouw. Natuurlijk doe ik mee. Het is, zal ik je gerust zeggen, fantastisch. Hierbij zijn jullie allemaal verplicht te komen kijken 14 december. Verdere details van deze voorstelling zal ik nog zeker vermelden, zowel persoonlijk als hier als in de vorm van affiches die ik op muren en gezichten zal plakken.

Ik dansen? Ik zingen? Nee toch, zou je zeggen. (Okee, zingen misschien. Dansen écht niet. Daar ben ik het volmondig mee eens als je aan dat talent twijfelt.) Maar ja, ik kan wel degelijk zingen, beter dan gemiddeld. Niet fantastisch, niet goed, maar ik kan wel zingen. Ik merk, tot mijn afschuw, dat ik één van de weinige - nee, de enige jongen ben in die groep die kan zingen. Goed, Franklin kan het ook maar die heeft bij gebrek aan baard-in-keligheid een vrouwenstem bij zang, en telt daarom niet mee. Lieve hemel, waar hebben we het eigenlijk over hier... er zitten feitelijk helemaal geen jongens in de groep! Als C&M'er hoort dit mij niet als een vreemde situatie voor te komen, maar alsjeblieft jeetjemina. De paar jongens in die groep zijn laf en talentloos. In ieder geval het eerste, dan zouden ze het tweede nog verborgen hebben kunnen houden. Ze kunnen (voor wat ze hebben laten zien) niet dansen. Bij Spel zijn ze niet in staat (tenminste, dat lijkt erop na wat ze hebben laten zien) om enige emotie uit te beelden of zich in te leven. Als het op zingen aankomt (weer zo'n melding dat ze misschien wel talent hebben maar het dan in ieder geval niet tonen) is het helemaal niet. Ze hebben misschien de lagere stem die in een gemengd koor zo nodig is, maar besluiten als het erop aankomt dat ze geluid moeten maken om maar gewoon de tekst voor zich uit te brommen, hopend dat alsjeblieft niemand hoort dat ze er zijn! Het ergste is gewoon het gebrek aan durf! Het gebrek aan lef! Dat is een eigenschap die een acteur, neen, die iedere soort kunstenaar behoeft te bezitten! Als je niet het lef hebt om kunst te maken, om jezelf of een rol te presenteren, en misschien zelfs geen talent whatsoever hebt: wat doe je dan bij TI AMO, een MUZIEKTHEATERCURSUS, IDIOOT!? Hebben ze misschien tirannieke ouders die hen dwingen wat de gaan doen op de zaterdag?

Gatver, wat heb ik een hekel aan hen. Ik zit eigenlijk alleen in alle gevallen, de enige met de combinatie Y-chronosoom en lef, samen met een uniciteit in de combinatie leeftijd-geslacht-gewichtsklasse. (Ho daar, gewichtsklasse slaat feitelijk nergens op in deze context.) Dat maakt mij wel tot het mikpunt van aandacht van de instructeurs van de cursus en de regisseur. Die aandacht heb ik mede te danken aan 110 procent inzet. Iedereen weet wie ik ben, en ik ken minder dan de helft. Alweer. En nu ben ik onmisbaar. Yay!

Wacht, bedenk ik me. Wat voor een helft ken ik. Fantastische mensen zitten ertussen. Dansers van onvoorstelbaar niveau, zeker voor soms lage leeftijd, getalenteerde toneelverslaafden en goede zangstemmen. Een clubje musicaltalenten die dit wel hun straatje vonden, enthousiaste kleine meisjes (en drie irritante jongetjes) van de nieuwe generatie CKV'ers, een paar volwassenen die op de 'iedereen kan meedoen' clause reageerden, feitelijk alleen vrouwen, en tenslotte de tutjes, de mensen die niet in groepen in te delen zijn en daarom ongenoemd blijven, en de paar jongens die geen GRAM inzet of interesse tonen!

Grrr.

Ik leer echt zingen als ik zo doorga. En ik ga erg leuke mensen leren kennen als ik zo doorga. Kans op zelfontplooiing. Dat laatste is misschien voldoende aanleiding voor veel posts, maar ik denk niet dat die gedachten mijn hoofd hoeven te verlaten. Sommige dingen zijn gewoon van mij. Ze horen hier niet thuis. Niet per se omdat ze geheim moeten blijven, maar eerder omdat het etiket 'Esnesnon' er niet op past.

Karo

Ps: Er zijn veel dingen op dit blog die dat label ook niet verdienen, ik ben me erg bewust van de hypocrisie, dank u.

Pps: Ontzettend bedankt allemaal. Voor een heleboel.

Ppps: Ik kan een cockney-intro spelen!