Esnesnon 4-10-08

'This one's a no-brainer, really.' Ben 'Yahtzee' Croshaw, "Yahtzee's Christmas Wishlist"

Zo. Ik begin een quote weer - stop. Ik begin een post weer eens met een quote. Beter. Waarom deze quote? Mijn adoratie voor het genie van Yahtzee terzijde kwam deze uitspraak door mijn hoofd toen ik de titel van deze post intypte en een fractie van een seconde me afvroeg wat de datum was. Ik staarde even naar de AutoInvul-opties, overduidelijk fout omdat het posts uit het verleden waren en ik nooit posts schrijf in die vorm van verleden tijd. Toen werd het overduidelijk. Gisteren was Leiden's ontzet, 3 oktober. Nog helemaal verhaaltjes lopen vertellen erover. (Ik ga het jullie niet vertellen. Geen zin meer voor vandaag en het verhaal dat ik een kwartier geleden voor deze post begint al wat vager te worden in mijn hoofd, ook al zonder afleidingen en zijsporen.) Vandaag is het Dierendag, nog duidelijker. (Oh ja, en Prinses Kayleigh is jarig, maar dat spreekt natuurlijk voor zich. Gefeliciteerd.) Overmorgen is het de geschiedenisportfoliodeadline, 6 oktober. Dan moet het vandaag wel 4 oktober zijn. Duidelijk. A no-brainer, really.

Wat is vanavond? Nee, zo formuleer ik het verkeerd. Wat vóór een avond is vanavond? Ook niet helemaal goed. Wat stel ik me voor bij vanavond. Wat is mijn beeld van de avond van de vierde oktober. Nou: de vooravond van mijn 'jongvolwassenwording' (Opa, in Verjaardagskaart) zou een feestelijke moeten zijn, en die feestelijkheid maakt zichzelf het meest kenbaar door zijn afwezigheid. De ochtend was Hollands gezellig en de middag was nog gezelliger, erg actief, leerzaam, apart en nog meer van de mooie woorden. Wat maakt dat de avond?

Voordat ik echt antwoord geef daarop vertel ik, meer wegens mijn eigen overpeinzing en de behoefte er een verhaal van de maken dan mijn voorliefde voor het creëeren van een aantrekkelijke tekst door anticipatie, wat ik vanavond heel goed had kunnen doen. Ik werd meer dan twee uur geleden gebeld door iemand die me de mogelijkheid gaf een heel leuk avondje uit te beleven. Gezellig wat drinken. Er was mooie kans op gezelligheid, iemand beter te leren kennen en misschien zelfs een vermakelijke escapade. Ik weigerde. Domweg geweigerd. Ik had niet eens een reden nodig. Sterker nog, een reden was minder aanleiding geweest om het te weigeren dan een gebrek daaraan. Is dat niet gek? Ik weigerde het uit een soort pure vrijheid om het te doen, tegen mijn beter gevoel of weten in. Je zou het een foute actie kunnen noemen. Ik stond ook wel met een Aschiaanse Backlash te stamelen aan de telefoon, moet ik opmerken. Ik denk weer eens sneller dan dat ik typ.

Dat was één van de dingen die ik zou kunnen doen. Op een prominente tweede plaats staat slapen. Gewoon wakker worden in morgen, in plaats van die op deze manier af te wachten, alleen met een toetsenbord, een vullend beeldscherm en mijn gedachten, die in een hevig gevecht verwikkeld zijn. "Wat ben ik aan het doen?" zegt een wit ballonnetje met wolkrandjes dat rond mijn hoofd zweeft. Een gerechtvaardigde vraag, maar omdat het antwoord gewoon een zin terug staat ook een domme vraag. Waarom niet slapen? Zelfde reden als dat ik niet bezig ben 'gelukkiger' te worden. Gebrek aan tegenargumenten.

Wacht, dat is het. Ik zocht even naar de juiste gedachte, maar dit zou hem kunnen zijn. Gebrek aan tegenargumenten dus. Je vertrouwt een betoog niet omdat er geen tegenredeneringen aan bod komen, waardoor de tekst minder geloofwaardig overkomt. Het is een oogkleppenvisie. Waarom zou je naar een paard luister- mooier voorbeeld: Waarom zou je een schilderij willen van een schilder met oogkleppen, die wel een stukje mooi bos in de lentezon heeft geschilderd maar het schattige en uitzonderlijk knappe jonge stel dat bij een beekje zat te picknicken en daarna vree onder een wilg bij het water compleet is vergeten te schilderen? Ik zou de schilder
zonder oogkleppen kiezen, zelfs al zou het verliefde stel geen goede toevoeging zijn. Het schilderij laat dan tenminste voor een breder publiek (of in ieder geval voor mij) wat leuks zien. Ik kan na deze paragraaf nooit meer normaal naar landschapschilderkunst kijken.

Hoe dan ook, ik heb dus het gevoel dat, omdat het uitgaan en omdat het slapen me zo onweerspreekbaar goed toeschijnt, er iets aan mankeert. Ik kan geen afweging maken. Ik heb logischerwijs eigenlijk niet eens recht om te zeggen of te denken dat ik het niet zou willen doen. Dat staat me zo tegen dat ik uit rancuneuze, ontaarde vrijheid gewoon weiger. Ik ga op 4 oktober niet slapen en ik ga niet uit. Dat staat wat mij betreft vast. Wat doe ik dan wel? Of beter, wat hou ik mezelf voor dat ik doe?

Ik bedacht, een slordig kwartier voordat ik begon te schrijven, na wat televisie te hebben gekeken, een liedje in mijn hoofd te hebben gehad en met gedempt geluid op de piano te hebben gespeeld, wat ik moest schrijven en wat vanavond voor een avond zou zijn. Vanavond is de avond van spijt. Deze avond is gemis, vol besef en pijn. Vanavond is twijfel, en toch weer niet. (of toch wel?) Ik wijd deze avond aan met steken in mijn hart weten dat ik mezelf onnodig geluk ontzeg, de ne savoir pourqoui. Ik denk vanavond, op dezelfde manier als dat je een woordweb maakt, aan alle dingen die ik me in het afgelopen jaar, of zelfs mijn leven, heb ontzegd zonder reden, zonder ratio of gevoel, maar door irreëel denken. Bezinning is geen leuk proces. Ik haat het bijna evenveel als spijt of schaamte. (Ik kan verdriet, angst, woede en geluk dragen zonder er last van de hebben, maar spijt en schaamte kan ik werkelijk niet hebben.) Ik zou een boek kunnen schrijven over het idee van vanavond, maar ik zou het te saai vinden en te zwaar. Bovendien staan er al zoveel dingen in de rij.

Nee, eigenlijk niet. Die rij bestaat niet zolang het loket (ik dus) niet open is. En het loket is heel erg gesloten, dus dan leidt die rij nergens naar toe en zullen de mensen snel weg zijn. Zijn de mensen weg, is er ook geen rij. Dat is hoe het gaat. Ik heb helemaal niets te doen vanavond, omdat ik niet open ben. Vanavond ben ik pijnlijk vrij. Heel eventjes. Over ongeveer een uur ga ik weer terug de gevangenis in. Ik hoopte dat woord niet te hoeven gebruiken, want ik vind die vergelijking walgelijk cliché.

Nu dan, wat kan een mens zeggen aan het einde van een relaas als dat? Misschien:
'Shake That Booty.' Ylya Svenson, "Voorkant willekeurige Hallmark-kaart."

Karo

Ps: Karo, "Esnesnon 4-10-08"