Goedendag.
Hoe open ik de post van vandaag? Ik zou kunnen zeggen 'Bingo.' Ik zou kunnen zeggen 'Fait vos jeux.' Dat laatste is eigenlijk niet helemaal van toepassing, en is ongeveer een week te laat in dit geval. Helaas ken ik in het eerste geval de geschikte Franse casino-zin voor 'hier heeft u uw gewonnen geld,' of iets in die richting dan, niet tot mijn spijt en verdriet, en in het tweede geval klinkt Fait vos jeux gewoon echt heel erg leuk om te roepen, zeker boven een met groen fluweel bedekte tafel, als je een zwart vilten vestje en een bijpassend vlinderdasje aanhebt en allerlei duur geklede Amerikanen om je heen veel te dikke sigaren roken.
Ik had een afspraakje gisteravond.
Momenteel heb ik de achtste pianosonate van Beethoven aanstaan, het negentien minuten durende stuk dat ik al maanden probeer te leren, maar wat tot zover veel te belachelijk moeilijk is. Als ik luister naar een professionele pianist die het speelt roept het twee emoties op. Als eerste vind ik het mooi en probeer ik ervan te leren, een soort van bewonderende leerling-emotie, en aan de andere kant erger ik me eraan dat het zo ontzettend makkelijk klinkt als hij het speelt. Het is regelrecht muziekaal uitlachen. Misschien moet ik een paar andere sonates gaan downloaden of een nieuw stuk gaan spelen, dan kan ik bewonderen zonder me te ergeren aan het feit dat maanden oefening nog steeds maar een gebroken amateuristisch stuk in handen laten.
Hoe dan ook, ik heb me wel vermaakt. Misschien is het toch beter als ik geen details ga vermelden maar het er gewoon op hou dat het pokerspelletje eindigt met alle kaarten op tafel. De inzet was niet bijster hoog uiteindelijk en de opbrengsten zijn redelijk gelijk verdeeld zou ik zeggen. Te zijner tijd zal ik toch nog wel aan diverse personen het hele verhaal in geuren en kleuren moeten vertellen, gok ik. Er zijn behoorlijk veel mensen die geïnteresseerd zijn in het verhaal dus ik word het vanzelf zat om het te vertellen. Daar draag ik niet aan bij door het hier op te schrijven.
De vakantie is halverwege. Misschien moet ik beginnen aan een boekverslag.
Karo
27.2.08
26.2.08
Esnesnon 26-2-08
Goedemorgen.
(of iets anders dat beter past bij de tijd waarop je dit leest)
Ik was eergisteren en gisteren een beetje ziekig, en ik ben wat thuisgebleven, daardoor is er eigenlijk bijster weinig te vertellen. Ik ben vooral wezen genezen gewoon. Graag zou ik willen opmerken dat ziek zijn niet leuk is. Het kán pijnlijk en ellendig zijn, maar dat gold niet voor mij. Nee, ik was grieperig dus het was voornamelijk gewoon irritant. De hele dag lopen hoesten en snotteren is gewoon vervelend. Het erdoorheen jagen van twee pakjes zakdoeken en mezelf erover verbazen dat er zoveel vocht in mijn neusholte paste was de orde van de dag. Dat is geen pretje, maar ook weer niet ernstig. Nu echter, ben ik weer redelijk helder, ik kan gewoon ademen, en hoest het laatste beetje. Zoals ik al tegen mezelf opmerkte: Ik moet beter zijn voor dinsdag. Dinsdagavond, om specifieker te zijn. Ik ben er redelijk klaar voor, en als ik morgen weer met een teleurstellings-rant kom is het naar mijn mening de laatste keer.
De reden dat ik het doe, het uitgaan vanavond, de reden naast het pokerverhaal, is die van Karl Popper. Dat is een wetenschapsfilosoof die met de opvatting kwam dat een wetenschapper continu zijn eigen stellingen moet proberen omver te werpen. Continu falsificatie bij jezelf. In dit geval is dit van toepassing op mij omdat ik niets kan zeggen over wie ik ben, en waar mijn interesses liggen, als ik niet eerst de verschillende smaakjes heb geprobeerd. Een vegetariër uit overtuiging is gewoon nep als hij nog nooit vlees heeft gegeten, zou ik graag zeggen. Je moet weten wat je kiest of niet kiest, wat je krijgt en wat je mist. Dat is gewoon oriëntatie op de wereld en het leven. Dat is precies wat ik over een slordige twaalf uur ga doen.
(That is, als hij niet ineens opgeeft of toch wel een watje blijkt te zijn... dan moet ik hem wijn voeren, daar schijnt hij niet tegen te kunnen qua dronken worden... Mweheheh...)
Karo
(of iets anders dat beter past bij de tijd waarop je dit leest)
Ik was eergisteren en gisteren een beetje ziekig, en ik ben wat thuisgebleven, daardoor is er eigenlijk bijster weinig te vertellen. Ik ben vooral wezen genezen gewoon. Graag zou ik willen opmerken dat ziek zijn niet leuk is. Het kán pijnlijk en ellendig zijn, maar dat gold niet voor mij. Nee, ik was grieperig dus het was voornamelijk gewoon irritant. De hele dag lopen hoesten en snotteren is gewoon vervelend. Het erdoorheen jagen van twee pakjes zakdoeken en mezelf erover verbazen dat er zoveel vocht in mijn neusholte paste was de orde van de dag. Dat is geen pretje, maar ook weer niet ernstig. Nu echter, ben ik weer redelijk helder, ik kan gewoon ademen, en hoest het laatste beetje. Zoals ik al tegen mezelf opmerkte: Ik moet beter zijn voor dinsdag. Dinsdagavond, om specifieker te zijn. Ik ben er redelijk klaar voor, en als ik morgen weer met een teleurstellings-rant kom is het naar mijn mening de laatste keer.
De reden dat ik het doe, het uitgaan vanavond, de reden naast het pokerverhaal, is die van Karl Popper. Dat is een wetenschapsfilosoof die met de opvatting kwam dat een wetenschapper continu zijn eigen stellingen moet proberen omver te werpen. Continu falsificatie bij jezelf. In dit geval is dit van toepassing op mij omdat ik niets kan zeggen over wie ik ben, en waar mijn interesses liggen, als ik niet eerst de verschillende smaakjes heb geprobeerd. Een vegetariër uit overtuiging is gewoon nep als hij nog nooit vlees heeft gegeten, zou ik graag zeggen. Je moet weten wat je kiest of niet kiest, wat je krijgt en wat je mist. Dat is gewoon oriëntatie op de wereld en het leven. Dat is precies wat ik over een slordige twaalf uur ga doen.
(That is, als hij niet ineens opgeeft of toch wel een watje blijkt te zijn... dan moet ik hem wijn voeren, daar schijnt hij niet tegen te kunnen qua dronken worden... Mweheheh...)
Karo
24.2.08
Esnesnon 24-2-08
Goedemorgen.
Om te beginnen: Bah. Ik heb slecht nieuws, slechter nieuws, ontzettend slecht nieuws en hoofdpijn. Dit is een soort van grove teleurstelling voor mij en een aantal andere mensen die benieuwd waren naar wat er zou gaan gebeuren gisteren. Waar zal ik beginnen met de opsomming?
Slecht nieuws: Ma chèrie zit een week in skiland, zonder internet. Dat wordt dus een chronisch tekort aan specifieke aandacht. Dat is geloof ik slecht nieuws. Nou ja, zij heeft waarschijnlijk wel een leuke tijd, maar er wordt wederzijds gemist en ik zal mijn opeenstapelende drang naar endorfine waarschijnlijk botvieren op een ongelukkige thuisblijver. Dat is zielig voor hem/haar. Bovendien duurt het nu nog een week voordat mijn RPG van start kan. Ook redelijk naar. Ik geloof dat ik dat feitje al eerder genoemd had, maar goed.
Slechter nieuws: Gisteravond ging niet zoals gepland. Dat was de eufemistische vorm. De reële vorm, JJ zei dat hij niet kon omdat hij een avond in het ziekenhuis zou liggen ter observatie. Dat betekent dat het leuke avondje dat ik in gedachten had geen feit werd. Of hij echt in het ziekenhuis lag? Het blijft per slot van rekening een glasharde leugenaar als het moet. Ik ga alleen niets doen met mijn vermoedens, want de afspraak is verschoven naar dinsdagavond, en ik krijg er niets van als ik erachter kom dat hij om een of andere reden niet bij mij wilde zijn. Daar wordt niemand beter van. Nou ja, als ik hem voor die ene keer geloof, vind hij het jammer dat het niet doorgaat. Dat klinkt opzich nog gewoon goed. Ik ga pas echt vragen stellen als hij dinsdag wonder boven wonder ook niet kan. Ik ben niet van plan hem te laten folden in de laatste ronde, net voordat ik all-in kan gaan.
Ontzettend slecht nieuws? Echt waar, mijn avond hield niet op bij 'grumpy me misses everyone and sits lonely at home,' maar werd erger dan dat. Ik heb me laten ompraten om naar Nox te gaan. Clubben. Gezellig. Even indrinken van tevoren, tussen tien en elf uur naar binnen als de toegang gratis is, en even wat leuke muziek luisteren.
Bah. Het was echt helemaal absoluut onvoorwaardelijk nietsontziend stom. Ik heb me doodverveeld, en continu afgevraagd wat nou weer leuk zou kunnen zijn aan een disco. Ik stond een beetje bij mensen die me vaag bekend voorkwamen, de hele tijd een beetje het zelfde soort dansje te doen op repetitieve slechte muziek die veel te hard stond. Het ging tegen de mensenrechten in, als je het mij vraagt, zo slecht. Je kon niet praten, want ik verstond niemand en niemand verstond mij. Dan nog, als ik had kunnen praten had ik het niet gewild. Al die types daar lieten me Siberisch. Ik wilde niets van hen weten, ik wilde niet dat ze wat van mij wisten, ik wilde ze niet kennen. Het enige wat je eigenlijk kon zeggen was slappe smalltalk.
Ik heb een soort zwarte humor bij het idee dat JJ dreigde een drankje in mijn gezicht te gooien als ik ook maar één woord smalltalk zou uiten, maar dat ze iets alcoholisch naar mij hadden gegooid in Nox als ik geen smalltalk deed. Uitspraken als 'je moet echt meer drinken,' en 'ben je een geheelonthouder ofzo' waren overal. Ik weigerde wat te drinken de hele avond. Tegen het einde, toen ik eindelijk mezelf had ontworsteld aan de gedwongen gezelligheid en mijn jas terughad, probeerde ik naar huis te rennen. Of eigenlijk eerst naar het huis van een vriend, waar mijn fiets nog stond. Het was ondraaglijk. Ik had enorme hoofdpijn, mijn benen deden pijn als ik probeerde te lopen, regelrecht rampzalig. Nu ben ik ziek. Ik hoest constant als een kettingroker en ben helemaal kapot. Ik heb nog altijd hoofdpijn.
Samengevat: JJ's onverwachte ziekenhuisbezoek/leugentje om bestwil heeft me hoofdpijn bezorgd. Flauw hè? Als hij dinsdag lief doet vergeef ik het hem. Mijn diepste excuses dat ik niet een leuker verhaaltje heb, en met uitstel kom van het geval JJ.
Bah.
Karo.
Ps. Naar mijn mening is Nox een stomme plek. Ik ga er niet meer heen als dat mogelijk is.
Om te beginnen: Bah. Ik heb slecht nieuws, slechter nieuws, ontzettend slecht nieuws en hoofdpijn. Dit is een soort van grove teleurstelling voor mij en een aantal andere mensen die benieuwd waren naar wat er zou gaan gebeuren gisteren. Waar zal ik beginnen met de opsomming?
Slecht nieuws: Ma chèrie zit een week in skiland, zonder internet. Dat wordt dus een chronisch tekort aan specifieke aandacht. Dat is geloof ik slecht nieuws. Nou ja, zij heeft waarschijnlijk wel een leuke tijd, maar er wordt wederzijds gemist en ik zal mijn opeenstapelende drang naar endorfine waarschijnlijk botvieren op een ongelukkige thuisblijver. Dat is zielig voor hem/haar. Bovendien duurt het nu nog een week voordat mijn RPG van start kan. Ook redelijk naar. Ik geloof dat ik dat feitje al eerder genoemd had, maar goed.
Slechter nieuws: Gisteravond ging niet zoals gepland. Dat was de eufemistische vorm. De reële vorm, JJ zei dat hij niet kon omdat hij een avond in het ziekenhuis zou liggen ter observatie. Dat betekent dat het leuke avondje dat ik in gedachten had geen feit werd. Of hij echt in het ziekenhuis lag? Het blijft per slot van rekening een glasharde leugenaar als het moet. Ik ga alleen niets doen met mijn vermoedens, want de afspraak is verschoven naar dinsdagavond, en ik krijg er niets van als ik erachter kom dat hij om een of andere reden niet bij mij wilde zijn. Daar wordt niemand beter van. Nou ja, als ik hem voor die ene keer geloof, vind hij het jammer dat het niet doorgaat. Dat klinkt opzich nog gewoon goed. Ik ga pas echt vragen stellen als hij dinsdag wonder boven wonder ook niet kan. Ik ben niet van plan hem te laten folden in de laatste ronde, net voordat ik all-in kan gaan.
Ontzettend slecht nieuws? Echt waar, mijn avond hield niet op bij 'grumpy me misses everyone and sits lonely at home,' maar werd erger dan dat. Ik heb me laten ompraten om naar Nox te gaan. Clubben. Gezellig. Even indrinken van tevoren, tussen tien en elf uur naar binnen als de toegang gratis is, en even wat leuke muziek luisteren.
Bah. Het was echt helemaal absoluut onvoorwaardelijk nietsontziend stom. Ik heb me doodverveeld, en continu afgevraagd wat nou weer leuk zou kunnen zijn aan een disco. Ik stond een beetje bij mensen die me vaag bekend voorkwamen, de hele tijd een beetje het zelfde soort dansje te doen op repetitieve slechte muziek die veel te hard stond. Het ging tegen de mensenrechten in, als je het mij vraagt, zo slecht. Je kon niet praten, want ik verstond niemand en niemand verstond mij. Dan nog, als ik had kunnen praten had ik het niet gewild. Al die types daar lieten me Siberisch. Ik wilde niets van hen weten, ik wilde niet dat ze wat van mij wisten, ik wilde ze niet kennen. Het enige wat je eigenlijk kon zeggen was slappe smalltalk.
Ik heb een soort zwarte humor bij het idee dat JJ dreigde een drankje in mijn gezicht te gooien als ik ook maar één woord smalltalk zou uiten, maar dat ze iets alcoholisch naar mij hadden gegooid in Nox als ik geen smalltalk deed. Uitspraken als 'je moet echt meer drinken,' en 'ben je een geheelonthouder ofzo' waren overal. Ik weigerde wat te drinken de hele avond. Tegen het einde, toen ik eindelijk mezelf had ontworsteld aan de gedwongen gezelligheid en mijn jas terughad, probeerde ik naar huis te rennen. Of eigenlijk eerst naar het huis van een vriend, waar mijn fiets nog stond. Het was ondraaglijk. Ik had enorme hoofdpijn, mijn benen deden pijn als ik probeerde te lopen, regelrecht rampzalig. Nu ben ik ziek. Ik hoest constant als een kettingroker en ben helemaal kapot. Ik heb nog altijd hoofdpijn.
Samengevat: JJ's onverwachte ziekenhuisbezoek/leugentje om bestwil heeft me hoofdpijn bezorgd. Flauw hè? Als hij dinsdag lief doet vergeef ik het hem. Mijn diepste excuses dat ik niet een leuker verhaaltje heb, en met uitstel kom van het geval JJ.
Bah.
Karo.
Ps. Naar mijn mening is Nox een stomme plek. Ik ga er niet meer heen als dat mogelijk is.
22.2.08
Esnesnon 22-2-08
Goedemiddag.
Ten eerste: Vakantie! Yaay! Geen school, alweer, maar dit keer ook geen gedwongen uitstapjes. Ik ga allemaal leuke dingen doen en volgend weekend in de stress schieten omdat ik nog dingen moet doen, dingen die ik had moeten doen in plaats van relaxen en dergelijke. Fijne vakantie allemaal!
Ten tweede: Vanavond! Yaay! Zoveel eten dat ik Atlantis (Wokrestaurant, als ze me een gratis maaltijd geven zet ik het adres en een plaatje erbij) tot een faillissement drijf. Niet letten op de andere mensen die voor de gezelligheid meegaan, ik ga eten tot ik er helemaal ziek van ben. En dan ga ik niet naar de bioscoop. Ik zeg het nu alvast, en dat beseffen ze vanavond pas. Wok is leuk! Als je niet meegaat: je mist wat! Ik vast al een week! (nee hoor)
Ten derde: Morgen! Yaay! Ik ga om 8 uur (oorspronkelijk om 9 uur, maar hij heeft er zin in) naar Le Baron, en ik neem een zak fudge mee. Misschien zelfs twee. Er zijn nu veel geïnteresseerden in de uitkomst, en ik beloof dat zondag het hele verhaal hier zal worden opgeschreven. Om even de klachten voor te zijn, misschien schrijf ik wel heel veel en ben ik niet in de ochtend al klaar. Ow en in het ergste geval willen ze dat ik gezellig ergens heen ga met het gezin en duurt het nog langer. Die belofte kan gebroken worden door onvoorziene omstandigheden dus. Het wordt, meen ik, een combinatie van een uitgerekt pokerspel en 'doen, durven of de waarheid' waarbij er nu twee bluffers tegenover elkaar zitten. (Tenminste, ik ga er van uit dat hij bluft. We zullen zien wat er gebeurt.)
Daarom, als som van bovenstaande delen, kan ik zeggen dat ik er zin in heb. Mijn geduld wordt op drie verschillende manieren dan toch eindelijk beloond. Ik ben tegen zondag een paar ervaringen rijker, en kan er als het goed is weer wat van mijn lijstje worden gestreept. Interesting. Vandaag was hints bij geschiedenis, en afwezigheden die ik erg vervelend vond. En zitten op tafels, dat ook. Hopelijk binnenkort Blinkers. Hoe dan ook, ik wens iedereen een fijne vakantie toe, of een *aai* dat je geen vakantie hebt.
Karo
Ps: De post op zondag is mogelijk niet geschikt voor kinderen onder de zestien jaar. Hehe. Nee, valt wel mee. Zo erg kán het niet worden. Ik gok op een teleurstelling.
Ten eerste: Vakantie! Yaay! Geen school, alweer, maar dit keer ook geen gedwongen uitstapjes. Ik ga allemaal leuke dingen doen en volgend weekend in de stress schieten omdat ik nog dingen moet doen, dingen die ik had moeten doen in plaats van relaxen en dergelijke. Fijne vakantie allemaal!
Ten tweede: Vanavond! Yaay! Zoveel eten dat ik Atlantis (Wokrestaurant, als ze me een gratis maaltijd geven zet ik het adres en een plaatje erbij) tot een faillissement drijf. Niet letten op de andere mensen die voor de gezelligheid meegaan, ik ga eten tot ik er helemaal ziek van ben. En dan ga ik niet naar de bioscoop. Ik zeg het nu alvast, en dat beseffen ze vanavond pas. Wok is leuk! Als je niet meegaat: je mist wat! Ik vast al een week! (nee hoor)
Ten derde: Morgen! Yaay! Ik ga om 8 uur (oorspronkelijk om 9 uur, maar hij heeft er zin in) naar Le Baron, en ik neem een zak fudge mee. Misschien zelfs twee. Er zijn nu veel geïnteresseerden in de uitkomst, en ik beloof dat zondag het hele verhaal hier zal worden opgeschreven. Om even de klachten voor te zijn, misschien schrijf ik wel heel veel en ben ik niet in de ochtend al klaar. Ow en in het ergste geval willen ze dat ik gezellig ergens heen ga met het gezin en duurt het nog langer. Die belofte kan gebroken worden door onvoorziene omstandigheden dus. Het wordt, meen ik, een combinatie van een uitgerekt pokerspel en 'doen, durven of de waarheid' waarbij er nu twee bluffers tegenover elkaar zitten. (Tenminste, ik ga er van uit dat hij bluft. We zullen zien wat er gebeurt.)
Daarom, als som van bovenstaande delen, kan ik zeggen dat ik er zin in heb. Mijn geduld wordt op drie verschillende manieren dan toch eindelijk beloond. Ik ben tegen zondag een paar ervaringen rijker, en kan er als het goed is weer wat van mijn lijstje worden gestreept. Interesting. Vandaag was hints bij geschiedenis, en afwezigheden die ik erg vervelend vond. En zitten op tafels, dat ook. Hopelijk binnenkort Blinkers. Hoe dan ook, ik wens iedereen een fijne vakantie toe, of een *aai* dat je geen vakantie hebt.
Karo
Ps: De post op zondag is mogelijk niet geschikt voor kinderen onder de zestien jaar. Hehe. Nee, valt wel mee. Zo erg kán het niet worden. Ik gok op een teleurstelling.
21.2.08
Esnesnon 21-2-08
Hallo.
Ik ben weer thuis! Tien dagen heeft de uitweek geduurd, maar eindelijk zie ik mijn thuisland, huis en dierbaren weer. En ik kan normaal eten, en heb weer gewoon een normaal toetsenbord. Ik zat nog een hele tijd de q in plaats van de a en de z in plaats van de w te typen, maar ook dat begint te genezen. Ik heb vandaag een vrije dag, die ik gedeeltelijk ga doorbrengen met het op school komen in de pauze als de rest van de wereld niet zomaar vrij heeft. Even wat dag-dag zeggen. Dan ga ik iets nuttigs doen, denk ik.
Bussen zijn vreselijke vervoersmiddelen, en de uitwisseling is niet rechtvaardig geregeld als je het mij vraagt. De mensen die naar Spanje gingen bleven minstens even lang, gingen verder weg en ook nog met het vliegtuig, terwijl ze evenveel betaalden als de Frankrijk-groep, die met de bus ging en wat minder ver. Ik zeg niet dat de bedragen per groep moeten veranderen, dat is namelijk het enige punt waar de organisatie een argument heeft, namelijk dat mensen dan voor een land zouden kiezen gebaseerd op hoeveel het kost. Ik zeg daar zelf op dat ik niet terecht ben gekomen waar ik voor koos, en dat het daarom geen geldig argument is, maar goed. In plaats daarvan zou het zo moeten zijn dat iedereen evenveel betaalt en er ongeveer hetzelfde voor terugkrijgt, iets dat niet het geval is en waar ik me erg aan erger.
Ik kan vandaag meedoen aan 'op weg naar het Lagerhuis' maar ik doe niet mee omdat debatten stom zijn en ik wil vandaag Almere niet uit. Het liefst zelfs gewoon mijn huis niet uit, maar dat is ook weer zo overdreven. Is dat erg vreemd? Moet ik niet gewoon niet zeuren en toch gezellig meedoen? Ja, maar ik ben excentriek. Ik kan alles doen.
Ik begin vanaf iets als morgen een nieuwe RPG online, en jullie kunnen niet meedoen. De deelnemers zijn al binnen. Ik hoop voor één keer niet te eindigen met een dood forum. Grr.
Karo
Ik ben weer thuis! Tien dagen heeft de uitweek geduurd, maar eindelijk zie ik mijn thuisland, huis en dierbaren weer. En ik kan normaal eten, en heb weer gewoon een normaal toetsenbord. Ik zat nog een hele tijd de q in plaats van de a en de z in plaats van de w te typen, maar ook dat begint te genezen. Ik heb vandaag een vrije dag, die ik gedeeltelijk ga doorbrengen met het op school komen in de pauze als de rest van de wereld niet zomaar vrij heeft. Even wat dag-dag zeggen. Dan ga ik iets nuttigs doen, denk ik.
Bussen zijn vreselijke vervoersmiddelen, en de uitwisseling is niet rechtvaardig geregeld als je het mij vraagt. De mensen die naar Spanje gingen bleven minstens even lang, gingen verder weg en ook nog met het vliegtuig, terwijl ze evenveel betaalden als de Frankrijk-groep, die met de bus ging en wat minder ver. Ik zeg niet dat de bedragen per groep moeten veranderen, dat is namelijk het enige punt waar de organisatie een argument heeft, namelijk dat mensen dan voor een land zouden kiezen gebaseerd op hoeveel het kost. Ik zeg daar zelf op dat ik niet terecht ben gekomen waar ik voor koos, en dat het daarom geen geldig argument is, maar goed. In plaats daarvan zou het zo moeten zijn dat iedereen evenveel betaalt en er ongeveer hetzelfde voor terugkrijgt, iets dat niet het geval is en waar ik me erg aan erger.
Ik kan vandaag meedoen aan 'op weg naar het Lagerhuis' maar ik doe niet mee omdat debatten stom zijn en ik wil vandaag Almere niet uit. Het liefst zelfs gewoon mijn huis niet uit, maar dat is ook weer zo overdreven. Is dat erg vreemd? Moet ik niet gewoon niet zeuren en toch gezellig meedoen? Ja, maar ik ben excentriek. Ik kan alles doen.
Ik begin vanaf iets als morgen een nieuwe RPG online, en jullie kunnen niet meedoen. De deelnemers zijn al binnen. Ik hoop voor één keer niet te eindigen met een dood forum. Grr.
Karo
15.2.08
Esnesnon 15-2-08
Goeden-HAPPY-avond.
Sorry daarvoor. Ik heb weer wat geluksvoedsel binnen. Over enkele uren crêpes en een bonte avond. Dat komt echter nog niet eens in de buurt van de vette happy-hap die ik nu op heb. Het is moeilijk om zonder mijn dierbaren aan genoeg geluksvoedsel te komen, merk ik, dus voed ik mezelf met vooruitzichten en dingen die over msn kunnen worden gedaan. Ik moet opmerken over vooruizichten als geluksvoedsel, dat het nog wel eens zwaar kan vallen, of je krijgt er dorst van. Geniet, maar zie vooruit met mate.
Shakespeare. Ik heb het een tijd zonder 'e' geschreven. Ik vind zijn verhalen soms wel leuk bedacht, maar er zitten soms gewoon van die 'slapforehead' momenten in als je het mij vraagt, die ik liever niet aantref. Wat ik van tijd tot tijd wel aardig vind, dat terzijde, is het taalgebruik. Het is erg geschikt voor schromeloos kleffe praatjes, of met een genuanceerder woord voor romantische dialogen, en om mensen te ergeren. De Shakespeare-fans vermoorden me over een paar dagen, door een pond van mijn vlees weg te snijden, of zoiets gezelligs.
Ik was een tijdje terug erg geërgerd omdat mensen één van de pilaren van de Nederlandse nationale trots, namelijk cannabis, had beledigd, in een debat. Die mensen hadden het lef om allerlei vuile leugens te verspreiden, dat het gevaarlijker zou zijn dan tabak, dat het criminaliteit bevordert, en ik deed niet aan het debat mee. Ik ben maar in het publiek op gaan staan, om de beurt te vragen. Ik werd gewoon grof door de jury genegeerd. Nou ja, zoveel stelde dat debat niet voor. Het publiek mocht stemmen wie er won, en er werd niet eerlijk geteld bij de stemmen.
Ik verval in het stadium van een verongelijkt kind. Tijd om crêpes te gaan eten.
Au revoir iedereen, en groses bisous voor ma chèrie.
Karo
Sorry daarvoor. Ik heb weer wat geluksvoedsel binnen. Over enkele uren crêpes en een bonte avond. Dat komt echter nog niet eens in de buurt van de vette happy-hap die ik nu op heb. Het is moeilijk om zonder mijn dierbaren aan genoeg geluksvoedsel te komen, merk ik, dus voed ik mezelf met vooruitzichten en dingen die over msn kunnen worden gedaan. Ik moet opmerken over vooruizichten als geluksvoedsel, dat het nog wel eens zwaar kan vallen, of je krijgt er dorst van. Geniet, maar zie vooruit met mate.
Shakespeare. Ik heb het een tijd zonder 'e' geschreven. Ik vind zijn verhalen soms wel leuk bedacht, maar er zitten soms gewoon van die 'slapforehead' momenten in als je het mij vraagt, die ik liever niet aantref. Wat ik van tijd tot tijd wel aardig vind, dat terzijde, is het taalgebruik. Het is erg geschikt voor schromeloos kleffe praatjes, of met een genuanceerder woord voor romantische dialogen, en om mensen te ergeren. De Shakespeare-fans vermoorden me over een paar dagen, door een pond van mijn vlees weg te snijden, of zoiets gezelligs.
Ik was een tijdje terug erg geërgerd omdat mensen één van de pilaren van de Nederlandse nationale trots, namelijk cannabis, had beledigd, in een debat. Die mensen hadden het lef om allerlei vuile leugens te verspreiden, dat het gevaarlijker zou zijn dan tabak, dat het criminaliteit bevordert, en ik deed niet aan het debat mee. Ik ben maar in het publiek op gaan staan, om de beurt te vragen. Ik werd gewoon grof door de jury genegeerd. Nou ja, zoveel stelde dat debat niet voor. Het publiek mocht stemmen wie er won, en er werd niet eerlijk geteld bij de stemmen.
Ik verval in het stadium van een verongelijkt kind. Tijd om crêpes te gaan eten.
Au revoir iedereen, en groses bisous voor ma chèrie.
Karo
14.2.08
Esnesnon 14-2-08
...
Gistermiddag hebben we in bomen geklommen, in een soort survivalparcour waar ik wonder boven wonder maar twee keer bijna viel. De eerste keer wist ik nog net mijn evenwicht te bewaren en behaalde ik met kloppend hart doch volkomen ongeschonden de andere zijde. De tweede keer viel ik echt, maar ik zat nog ergens aan vast dus ik bleef leven. Mijn verontschuldigigingen aan mijn haters.
Daarna kwam er iets langs dat echt mijn mening over de Franse keuken in positieve zin heeft beïnvloed. Ik at die avond een crêpe (een dunne, Franse pannenkoek) met (woow) caramel. Als ik thuiskom (nee, zodra ik thuiskom, want ik mis iedereen) introduceer ik het en vertelt iedereen dat ze het al kenden, waarna ik enorm afga.
Over afgaan gesproken, morgenavond bonte avond. Ik ga een liedje zingen. In het Nederlands. Voor vingt-cinq Franzosen en vierentwintig Nederlanders. Wordt hilaaarisch. Vooral omdat de Nederlanders zich een ongeluk gaan lachen gok ik, en de Fransen gaan hun schouders ophalen. Lekker puh, dat is voor alle keren dat zij met elkaar lopen te lachen en wij het niet snappen.
Vandaag de Franse versie van Stonehenge, boottochtje waarbij ik een Titanic scène deed, (nee Kayleigh, niet dé Titanic scène, die is gereserveerd.) Moment, aanhankelijke hond. Stinkbeest. Nou stinkt mijn trui ernaar... Okee weggejaagd. Had ik eigenlijk kunnen doen in plaats van het typen van tekst. Boeiend.
Vooruitzichten: Morgenavond, de donderdag, vrijdag en zaterdag terug in Nederland... Wordt een dolle boel. Een erg grote Valentijns-Yaaay voor iedereen, en voor die paar speciale mensen nog een paar keer extra, en voor die ene heel erg speciale persoon heel erg vaak, en die ene meest speciale persoon is zo bijzonder dat Yaaay's helaas tekortschieten. Tekst kan dat niet goed uitdrukken. Fortune cookies!!!
Karo
Gistermiddag hebben we in bomen geklommen, in een soort survivalparcour waar ik wonder boven wonder maar twee keer bijna viel. De eerste keer wist ik nog net mijn evenwicht te bewaren en behaalde ik met kloppend hart doch volkomen ongeschonden de andere zijde. De tweede keer viel ik echt, maar ik zat nog ergens aan vast dus ik bleef leven. Mijn verontschuldigigingen aan mijn haters.
Daarna kwam er iets langs dat echt mijn mening over de Franse keuken in positieve zin heeft beïnvloed. Ik at die avond een crêpe (een dunne, Franse pannenkoek) met (woow) caramel. Als ik thuiskom (nee, zodra ik thuiskom, want ik mis iedereen) introduceer ik het en vertelt iedereen dat ze het al kenden, waarna ik enorm afga.
Over afgaan gesproken, morgenavond bonte avond. Ik ga een liedje zingen. In het Nederlands. Voor vingt-cinq Franzosen en vierentwintig Nederlanders. Wordt hilaaarisch. Vooral omdat de Nederlanders zich een ongeluk gaan lachen gok ik, en de Fransen gaan hun schouders ophalen. Lekker puh, dat is voor alle keren dat zij met elkaar lopen te lachen en wij het niet snappen.
Vandaag de Franse versie van Stonehenge, boottochtje waarbij ik een Titanic scène deed, (nee Kayleigh, niet dé Titanic scène, die is gereserveerd.) Moment, aanhankelijke hond. Stinkbeest. Nou stinkt mijn trui ernaar... Okee weggejaagd. Had ik eigenlijk kunnen doen in plaats van het typen van tekst. Boeiend.
Vooruitzichten: Morgenavond, de donderdag, vrijdag en zaterdag terug in Nederland... Wordt een dolle boel. Een erg grote Valentijns-Yaaay voor iedereen, en voor die paar speciale mensen nog een paar keer extra, en voor die ene heel erg speciale persoon heel erg vaak, en die ene meest speciale persoon is zo bijzonder dat Yaaay's helaas tekortschieten. Tekst kan dat niet goed uitdrukken. Fortune cookies!!!
Karo
13.2.08
Esnesnon 13-2-08
Bonjour! Nog altijd in Frankrijk.
Okee, dit is een erg interessante dag geweest. Aan de ene kant heb ik me uitstekend vermaakt, aan de andere kant liep ik te kampen met gemis en ergernis. Vandaag zijn we begonnen met een beetje stadsbezichtiging in het pitorreske Quimper (volgens de Fransen uitgesproken als 'Kèmpèr,' volgens de organisatoren als 'Kwimpèr' en volgens sommige clowns uit onze reisgroep als 'Kwimpur') waarbij we niet verdwaald raakten. C'est un miracle.
Die middag geen vreselijk kantinevoedsel, maar we aten in de grote pauze in een eveneens zeer pittoresk restaurantje. Goed voedsel, eindelijk een positieve aanvaring met de Franse keuken. Vanavond gaan we pannekoeken eten, echte Franse crêpes. Ik had privé-lol toen ik opmerkte tegen mijn uitwisselingspartner dat het vast een echt crap-party zou worden.
Tijd om te stoppen. Meer weten? Schiet me eens aan of neer als ik terugkom in Nederland.
Karo.
Okee, dit is een erg interessante dag geweest. Aan de ene kant heb ik me uitstekend vermaakt, aan de andere kant liep ik te kampen met gemis en ergernis. Vandaag zijn we begonnen met een beetje stadsbezichtiging in het pitorreske Quimper (volgens de Fransen uitgesproken als 'Kèmpèr,' volgens de organisatoren als 'Kwimpèr' en volgens sommige clowns uit onze reisgroep als 'Kwimpur') waarbij we niet verdwaald raakten. C'est un miracle.
Die middag geen vreselijk kantinevoedsel, maar we aten in de grote pauze in een eveneens zeer pittoresk restaurantje. Goed voedsel, eindelijk een positieve aanvaring met de Franse keuken. Vanavond gaan we pannekoeken eten, echte Franse crêpes. Ik had privé-lol toen ik opmerkte tegen mijn uitwisselingspartner dat het vast een echt crap-party zou worden.
Tijd om te stoppen. Meer weten? Schiet me eens aan of neer als ik terugkom in Nederland.
Karo.
12.2.08
Esnesnon 12-2-08
Bonsoir, iedereen.
Frankrijk:
Het is mooi weer, mensen doen gezellig, ik heb een piano dichtbij, een leuke kamer, het uitzicht is leuk. Allemaal interessante activiteiten voor de komende week, pannekoeken, er wordt rekening gehouden met mijn vreemde voorkeuren qua voedsel, en ik heb toegang tot internet. Allemaal aardig, non?
Nou, het toetsenbord is bagger. Ernstig. Even alle letters van rechts naar links rij voor rij ingetypt: azertyuiop qsdfghjklm wxcvbn. De leestekens begin ik niet eens aan, dat is vreselijk. Bovendien spreekt niemand hier fatsoenlijk Engels, afgezien van natuurlijk de Nederlandse leerlingen, morgen beginnen we de dag alweer om freaking 8 uur, het snoep valt tegen, het grootste aantal van zowel de Nederlandse als de Franse leerlingen is... (zoekt diplomatiek woord) niet helemaal op mijn golflengte, en het voedsel hier is crimineel slecht. Echt regelrechte schending van de mensenrechten, wat ze op scholen voorgeschoteld krijgen. Het beruchte kantinevoedsel dat ik verder alleen uit films kende, bestaat echt, en het is vraiment goor. Dat de Fransoos nog niet uitgestorven is verbaast me.
Maar ja, ik heb geen bananen vandaag. Ahem. Het grootste gebrek is waarschijnlijk een dingetje van het gezelschap, mensen die ik na 24 uur Quimper al begin te missen. Bij deze, zelfs al lezen ze het niet, laat dan de wel-lezers zich aangesproken voelen: Ik mis jullie.
Over and out.
Karo
Frankrijk:
Het is mooi weer, mensen doen gezellig, ik heb een piano dichtbij, een leuke kamer, het uitzicht is leuk. Allemaal interessante activiteiten voor de komende week, pannekoeken, er wordt rekening gehouden met mijn vreemde voorkeuren qua voedsel, en ik heb toegang tot internet. Allemaal aardig, non?
Nou, het toetsenbord is bagger. Ernstig. Even alle letters van rechts naar links rij voor rij ingetypt: azertyuiop qsdfghjklm wxcvbn. De leestekens begin ik niet eens aan, dat is vreselijk. Bovendien spreekt niemand hier fatsoenlijk Engels, afgezien van natuurlijk de Nederlandse leerlingen, morgen beginnen we de dag alweer om freaking 8 uur, het snoep valt tegen, het grootste aantal van zowel de Nederlandse als de Franse leerlingen is... (zoekt diplomatiek woord) niet helemaal op mijn golflengte, en het voedsel hier is crimineel slecht. Echt regelrechte schending van de mensenrechten, wat ze op scholen voorgeschoteld krijgen. Het beruchte kantinevoedsel dat ik verder alleen uit films kende, bestaat echt, en het is vraiment goor. Dat de Fransoos nog niet uitgestorven is verbaast me.
Maar ja, ik heb geen bananen vandaag. Ahem. Het grootste gebrek is waarschijnlijk een dingetje van het gezelschap, mensen die ik na 24 uur Quimper al begin te missen. Bij deze, zelfs al lezen ze het niet, laat dan de wel-lezers zich aangesproken voelen: Ik mis jullie.
Over and out.
Karo
9.2.08
Esnesnon 10-2-08
Wederom een goede avond gewenst.
Morgen ga ik naar Frankrijk. Un fucking, freaking, frais février en France... Nou ja, ik overdrijf schromelijk hiermee. Het wordt vast ontzettend leuk en alles, mijn contactpersoon is positief ingesteld, mijn voedselvoorkeuren zijn bekend en er is niet over geklaagd, ik heb mijn tas ingepakt zonder al te veel obstakels te vinden, maar toch is het raar. Ik heb geenzins het gevoel dat ik morgen weg ben. Als ik om half vijf van mijn bed gelicht word is mijn reactie hooguit: 'Frankrijk? Waarom?' (Okee, dat is een erg bekende reactie als iemand je om half vijf wakker maakt en je zegt dat je naar Frankrijk moet.)
Ik denk alleen dat ik mensen ga missen. En ik ga de omgeving missen. Daarnaast ga ik bepaalde soorten snoep en eten missen, en het ergste van allemaal, ik ga een combinatie van zojuist genoemde dingen missen. Ik krijg al afkickverschijnselen van het idee. Erger nog, ik krijg afkickverschijnselen van een paar gewoontes die nog niet eens gewoontes zijn, en een paar dingen die ik nooit doe. Vaag genoeg had ik dit alles niet toen ik vorig jaar naar Duitsland ging. Dat ging gewoon makkelijk, en ik kwam niet echt iets tekort. Erger nog, ik begon dingen te missen toen ik terug was. Om maar te zwijgen over het af en toe terugvallen in Duits gebrabbel... Wees gewaarschuwd, in het allerergste geval praat ik Frans als ik weer terug ben. Als ik meer dan drie zinnen achter elkaar in het Frans zeg, ben ik waarschijnlijk verloren, en moeten jullie me afmaken. Dan is het te laat voor me.
Ik heb nieuwe schoenen. Twee paar. Gisteren gekocht, en ik ben er uitzonderlijk tevreden mee. Ze waren een pietsie afgeprijsd, dus ik kon het echt niet laten. Als ik weer terug op school kom wrijf ik ze mogelijk onder jullie neus. Wees gewaarschuwd.
Verder te vertellen: Ferramenta Tango, Ne me quitte pas, zonsondergang, je t'aime.
Karo
Morgen ga ik naar Frankrijk. Un fucking, freaking, frais février en France... Nou ja, ik overdrijf schromelijk hiermee. Het wordt vast ontzettend leuk en alles, mijn contactpersoon is positief ingesteld, mijn voedselvoorkeuren zijn bekend en er is niet over geklaagd, ik heb mijn tas ingepakt zonder al te veel obstakels te vinden, maar toch is het raar. Ik heb geenzins het gevoel dat ik morgen weg ben. Als ik om half vijf van mijn bed gelicht word is mijn reactie hooguit: 'Frankrijk? Waarom?' (Okee, dat is een erg bekende reactie als iemand je om half vijf wakker maakt en je zegt dat je naar Frankrijk moet.)
Ik denk alleen dat ik mensen ga missen. En ik ga de omgeving missen. Daarnaast ga ik bepaalde soorten snoep en eten missen, en het ergste van allemaal, ik ga een combinatie van zojuist genoemde dingen missen. Ik krijg al afkickverschijnselen van het idee. Erger nog, ik krijg afkickverschijnselen van een paar gewoontes die nog niet eens gewoontes zijn, en een paar dingen die ik nooit doe. Vaag genoeg had ik dit alles niet toen ik vorig jaar naar Duitsland ging. Dat ging gewoon makkelijk, en ik kwam niet echt iets tekort. Erger nog, ik begon dingen te missen toen ik terug was. Om maar te zwijgen over het af en toe terugvallen in Duits gebrabbel... Wees gewaarschuwd, in het allerergste geval praat ik Frans als ik weer terug ben. Als ik meer dan drie zinnen achter elkaar in het Frans zeg, ben ik waarschijnlijk verloren, en moeten jullie me afmaken. Dan is het te laat voor me.
Ik heb nieuwe schoenen. Twee paar. Gisteren gekocht, en ik ben er uitzonderlijk tevreden mee. Ze waren een pietsie afgeprijsd, dus ik kon het echt niet laten. Als ik weer terug op school kom wrijf ik ze mogelijk onder jullie neus. Wees gewaarschuwd.
Verder te vertellen: Ferramenta Tango, Ne me quitte pas, zonsondergang, je t'aime.
Karo
6.2.08
Esnesnon 6-2-08
AARGH!
Goed gegronde bewering, geachte gasten. Heel hatelijke herrie hier. Even weg bij het beginletterrijm: Ik ben mijn zelfbeheersing verloren, zojuist. Dat doe ik niet zo vaak. Ik zit te trillen, half te huilen en ik heb de sterke neiging mijn handen kapot te slaan op iets waar je niet tegen moet slaan. Dit gebeurt mij niet vaak, in ieder geval de eerste keer dit jaar. Als ik een bokszak zou hebben zou ik slaan. Naast de bokszak, eerder tegen de kast of tegen de muur. Gewoon omdat ik goed bewust ben van het nut van die dingen, en ik heb geen zin in nut op het moment. De wereld mag even creperen.
JEZUS! VIJF DAGEN FORTUNE COOKIES OP IN ÉÉN KWARTIER! IK... DAMN!!
Ik luister dwangmatig naar kalmerende muziek, maar nu kom ik erachter dat ik per ongeluk de Cell Block Tango in de lijst heb gezet. Die is niet goed om mezelf te kalmeren, echt waar. Ik heb het maar aangelaten, omdat een beetje zuiverende woede misschien wel goed is. Even voor mensen die bekend zijn met Rossini: dit is een Rossini-crescendo, omgekeerd. Voor de mensen er niet bekend mee zijn: ik moet mijn woede op het hoogst brengen en langzaam afbouwen. Dat is... misschien de beste oplossing.
Misschien, als ik nu even positieve dingen op een rijtje zet, dat ik weer kan kalmeren. Maar jeetje! Ik wist niet dat niet-vampieren zoveel bloed onder je nagels weg konden halen! Okee, ik kom weer een beetje bij mijn bewustzijn. Country muziek komt inzetten, en ik ben niet meer aan het schreeuwen. Ik gebruikte zelfs 'jeetje,' zie ik nu wat wel een teken is dat ik weer rustig aan de eufemismen ben. Karma, Plop, Shoarma. Karma, Plop, Shoarma. (mijn mantra voor kalmering)
Okee. Vandaag was tot aan half acht een hele leuke dag. Echt top. Bedankt voor het compliment. Even door naar een geschikt liedje. Morgen moet ik even wat geluksvoedsel inhalen, ik heb de ingrediënten al te pakken. Hey! Positief denken. *zucht* Mooi. *zucht*
'Showers wash all my cares away, I wake up to a sunny day! 'Cause I love a rainy night!'
Liedjes helpen echt met kalmeren. Ah, yes. Mijn favo voor vandaag komt nu op. Goed dat ik die heb uitgekozen. Ik kan niet boos zijn terwijl ik dit luister, het is een soort... geluksvitamine. (Vitamines zijn toch voor het opnemen van voedingsstoffen? Ik weet niet hoe het precies zit, ze veranderen het ook de hele tijd...) Nou ja, zoiets. Ik kan mijn opgeslagen geluksvoedsel goed opnemen. En nu komt de laatste afmaker van de kalmeringsronde, Mickey Gilley. Dit nummer is ontzettend dope, dus hier val je half van in slaap. Ik heb echt bewust zitten samenstellen.
Okee, nog één nummer hierna, en ik ben weer okee. Morgen gaat gewoon leuk worden, en overmorgen wint de Nobelprijs voor iets. Waarschijnlijk iets met het woord 'Yaaay' of 'Swieh' of 'Get a room!'
Enfin, please don't be worried. I'm alright.
Laatste nummer: Golden Brown van The Stranglers. Probeer maar eens mee te tellen bij dat nummer... Heerlijk.
Karo.
Goed gegronde bewering, geachte gasten. Heel hatelijke herrie hier. Even weg bij het beginletterrijm: Ik ben mijn zelfbeheersing verloren, zojuist. Dat doe ik niet zo vaak. Ik zit te trillen, half te huilen en ik heb de sterke neiging mijn handen kapot te slaan op iets waar je niet tegen moet slaan. Dit gebeurt mij niet vaak, in ieder geval de eerste keer dit jaar. Als ik een bokszak zou hebben zou ik slaan. Naast de bokszak, eerder tegen de kast of tegen de muur. Gewoon omdat ik goed bewust ben van het nut van die dingen, en ik heb geen zin in nut op het moment. De wereld mag even creperen.
JEZUS! VIJF DAGEN FORTUNE COOKIES OP IN ÉÉN KWARTIER! IK... DAMN!!
Ik luister dwangmatig naar kalmerende muziek, maar nu kom ik erachter dat ik per ongeluk de Cell Block Tango in de lijst heb gezet. Die is niet goed om mezelf te kalmeren, echt waar. Ik heb het maar aangelaten, omdat een beetje zuiverende woede misschien wel goed is. Even voor mensen die bekend zijn met Rossini: dit is een Rossini-crescendo, omgekeerd. Voor de mensen er niet bekend mee zijn: ik moet mijn woede op het hoogst brengen en langzaam afbouwen. Dat is... misschien de beste oplossing.
Misschien, als ik nu even positieve dingen op een rijtje zet, dat ik weer kan kalmeren. Maar jeetje! Ik wist niet dat niet-vampieren zoveel bloed onder je nagels weg konden halen! Okee, ik kom weer een beetje bij mijn bewustzijn. Country muziek komt inzetten, en ik ben niet meer aan het schreeuwen. Ik gebruikte zelfs 'jeetje,' zie ik nu wat wel een teken is dat ik weer rustig aan de eufemismen ben. Karma, Plop, Shoarma. Karma, Plop, Shoarma. (mijn mantra voor kalmering)
Okee. Vandaag was tot aan half acht een hele leuke dag. Echt top. Bedankt voor het compliment. Even door naar een geschikt liedje. Morgen moet ik even wat geluksvoedsel inhalen, ik heb de ingrediënten al te pakken. Hey! Positief denken. *zucht* Mooi. *zucht*
'Showers wash all my cares away, I wake up to a sunny day! 'Cause I love a rainy night!'
Liedjes helpen echt met kalmeren. Ah, yes. Mijn favo voor vandaag komt nu op. Goed dat ik die heb uitgekozen. Ik kan niet boos zijn terwijl ik dit luister, het is een soort... geluksvitamine. (Vitamines zijn toch voor het opnemen van voedingsstoffen? Ik weet niet hoe het precies zit, ze veranderen het ook de hele tijd...) Nou ja, zoiets. Ik kan mijn opgeslagen geluksvoedsel goed opnemen. En nu komt de laatste afmaker van de kalmeringsronde, Mickey Gilley. Dit nummer is ontzettend dope, dus hier val je half van in slaap. Ik heb echt bewust zitten samenstellen.
Okee, nog één nummer hierna, en ik ben weer okee. Morgen gaat gewoon leuk worden, en overmorgen wint de Nobelprijs voor iets. Waarschijnlijk iets met het woord 'Yaaay' of 'Swieh' of 'Get a room!'
Enfin, please don't be worried. I'm alright.
Laatste nummer: Golden Brown van The Stranglers. Probeer maar eens mee te tellen bij dat nummer... Heerlijk.
Karo.
5.2.08
Esnesnon 5-2-08
Goedemiddag of wat dan ook.
Vandaag was verrassend en verontrustend kort. Morgen is misschien nog wel erger. Afgezien van het verrassende onderdeel. Wel vervelend, het wordt een 'bah dat is waar ook' dag. Misschien kan ik mijn oppeppertje voor de woensdag nog ergens opduikelen, maar de kans is klein. Vandaag zat ik me nog te voeden met behaalde resultaten in het verleden. Ik heb geluksvoedsel nodig! Help! Feed me! FEED ME!
Ahem. Mijn excuses. Hoe dan ook, ik heb een goed voornemen erbij. Ik ga van nu af aan niet meer bij levensbeschouwing in discussie met de lerares, want ik schiet er niets mee op en zij eigenlijk ook niet. De klas heeft er gewoonweg een hekel aan, dus laat dan maar. Het gebeurt altijd als ik probeer duidelijk te maken dat de wereld een duistere, slechte plaats is, dat er alleen maar materie is en verder niets, dat de mens vanbinnen nog steeds gewoon een dier is, een beest, en dat de wereld hard naar de afgrond onderweg is. Dat wil de lerares (eigenlijk ook gewoon iedereen) niet weten. Dus dan komen er discussies, die nergens op uit lopen, vaak stopt het bij 'nou dat geloof ik niet' of 'het zal allemaal wel.'
Gisteravond eerste contact met mijn uitwisselingspartner! Ze is een française, ze lijkt me aardig (hoewel je na één msn-gesprek natuurlijk nog niets weet) en ze vond de foto van mij in de jas van Marloes erg leuk. Ik vind het zelf wel één van de leukste foto's die ooit van mij gemaakt is en ik wilde ook echt een week lang een zelfde soort jas hebben, omdat het zo leuk stond.
Nou ja, die hoop is niet helemaal vervlogen, als het goed is kan ik ook nog ergens een heuse Matrix-jas vandaan halen.
Tot slot: Yaaaaaay! Yaaaaaay! Yaaaaaay! Yaaaaaay! (etc.)
Karo
Vandaag was verrassend en verontrustend kort. Morgen is misschien nog wel erger. Afgezien van het verrassende onderdeel. Wel vervelend, het wordt een 'bah dat is waar ook' dag. Misschien kan ik mijn oppeppertje voor de woensdag nog ergens opduikelen, maar de kans is klein. Vandaag zat ik me nog te voeden met behaalde resultaten in het verleden. Ik heb geluksvoedsel nodig! Help! Feed me! FEED ME!
Ahem. Mijn excuses. Hoe dan ook, ik heb een goed voornemen erbij. Ik ga van nu af aan niet meer bij levensbeschouwing in discussie met de lerares, want ik schiet er niets mee op en zij eigenlijk ook niet. De klas heeft er gewoonweg een hekel aan, dus laat dan maar. Het gebeurt altijd als ik probeer duidelijk te maken dat de wereld een duistere, slechte plaats is, dat er alleen maar materie is en verder niets, dat de mens vanbinnen nog steeds gewoon een dier is, een beest, en dat de wereld hard naar de afgrond onderweg is. Dat wil de lerares (eigenlijk ook gewoon iedereen) niet weten. Dus dan komen er discussies, die nergens op uit lopen, vaak stopt het bij 'nou dat geloof ik niet' of 'het zal allemaal wel.'
Gisteravond eerste contact met mijn uitwisselingspartner! Ze is een française, ze lijkt me aardig (hoewel je na één msn-gesprek natuurlijk nog niets weet) en ze vond de foto van mij in de jas van Marloes erg leuk. Ik vind het zelf wel één van de leukste foto's die ooit van mij gemaakt is en ik wilde ook echt een week lang een zelfde soort jas hebben, omdat het zo leuk stond.
Nou ja, die hoop is niet helemaal vervlogen, als het goed is kan ik ook nog ergens een heuse Matrix-jas vandaan halen.
Tot slot: Yaaaaaay! Yaaaaaay! Yaaaaaay! Yaaaaaay! (etc.)
Karo
3.2.08
Esnesnon 3-2-08
Goedenavond.
Ik ben weer thuis na een weekend muziek. Maar dan bedoel ik ook echt heel erg veel muziek. Uitzonderlijk muziekaal en muziekerig. Vrijdagavond ontmoette ik Sinterklaas. Hij had een beetje een raar gezicht maar hij was aardig, vond mijn kennis van Nederlandse gedichten regelrecht fantastisch, en hij heeft een hele goede stem. Hij had alleen nog nooit de Lord of the Rings boeken gelezen of films gezien. Die avond dronk ik in de bar een duikbootje.
(Duikbootje: Men neme 1 bierglas, met bier er in, men neme vervolgens een flesje Flügel, dat men opene met de tanden om stoer te doen. Het flesje laat je in het bier vallen. Het flesje ja, met inhoud. Gewoon naar de bodem laten zinken. De Flügel vermengt niet met het bier. Dan drink je je bier, en bij de allerlaatste grote slok neem je de Flügel er ook bij voor een hele sterke at. Iedere zelfrespecterende bar heeft Flügel, vraag maar na. Vaak kun je zelfs direct gewoon een duikbootje bestellen.)
De zaterdag was onmenselijk muziekaal, maar toen kwam de avond. Ik dronk zoveel dat ik niet veel meer herinner dan dat ik op de bovenverdieping van de jeugdherberg deed alsof één van de stoelen een electrische stoel was, en ik halverwege een tango met een vriend schuddebuikend van het lachen over de grond ging. De volgende ochtend had ik nergens zin in en ik ben nu pas wakker, eigenlijk. Dat was alles dat ik op het moment wilde vertellen.
Ik voel me best wel rot ergens over, maar dat gaat jullie gelukkig niets aan. Prettig Februari, iedereen!
Karo
Ik ben weer thuis na een weekend muziek. Maar dan bedoel ik ook echt heel erg veel muziek. Uitzonderlijk muziekaal en muziekerig. Vrijdagavond ontmoette ik Sinterklaas. Hij had een beetje een raar gezicht maar hij was aardig, vond mijn kennis van Nederlandse gedichten regelrecht fantastisch, en hij heeft een hele goede stem. Hij had alleen nog nooit de Lord of the Rings boeken gelezen of films gezien. Die avond dronk ik in de bar een duikbootje.
(Duikbootje: Men neme 1 bierglas, met bier er in, men neme vervolgens een flesje Flügel, dat men opene met de tanden om stoer te doen. Het flesje laat je in het bier vallen. Het flesje ja, met inhoud. Gewoon naar de bodem laten zinken. De Flügel vermengt niet met het bier. Dan drink je je bier, en bij de allerlaatste grote slok neem je de Flügel er ook bij voor een hele sterke at. Iedere zelfrespecterende bar heeft Flügel, vraag maar na. Vaak kun je zelfs direct gewoon een duikbootje bestellen.)
De zaterdag was onmenselijk muziekaal, maar toen kwam de avond. Ik dronk zoveel dat ik niet veel meer herinner dan dat ik op de bovenverdieping van de jeugdherberg deed alsof één van de stoelen een electrische stoel was, en ik halverwege een tango met een vriend schuddebuikend van het lachen over de grond ging. De volgende ochtend had ik nergens zin in en ik ben nu pas wakker, eigenlijk. Dat was alles dat ik op het moment wilde vertellen.
Ik voel me best wel rot ergens over, maar dat gaat jullie gelukkig niets aan. Prettig Februari, iedereen!
Karo
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
