Esnesnon 14-2-08

...

Gistermiddag hebben we in bomen geklommen, in een soort survivalparcour waar ik wonder boven wonder maar twee keer bijna viel. De eerste keer wist ik nog net mijn evenwicht te bewaren en behaalde ik met kloppend hart doch volkomen ongeschonden de andere zijde. De tweede keer viel ik echt, maar ik zat nog ergens aan vast dus ik bleef leven. Mijn verontschuldigigingen aan mijn haters.

Daarna kwam er iets langs dat echt mijn mening over de Franse keuken in positieve zin heeft beïnvloed. Ik at die avond een crêpe (een dunne, Franse pannenkoek) met (woow) caramel. Als ik thuiskom (nee, zodra ik thuiskom, want ik mis iedereen) introduceer ik het en vertelt iedereen dat ze het al kenden, waarna ik enorm afga.

Over afgaan gesproken, morgenavond bonte avond. Ik ga een liedje zingen. In het Nederlands. Voor vingt-cinq Franzosen en vierentwintig Nederlanders. Wordt hilaaarisch. Vooral omdat de Nederlanders zich een ongeluk gaan lachen gok ik, en de Fransen gaan hun schouders ophalen. Lekker puh, dat is voor alle keren dat zij met elkaar lopen te lachen en wij het niet snappen.

Vandaag de Franse versie van Stonehenge, boottochtje waarbij ik een Titanic scène deed, (nee Kayleigh, niet dé Titanic scène, die is gereserveerd.) Moment, aanhankelijke hond. Stinkbeest. Nou stinkt mijn trui ernaar... Okee weggejaagd. Had ik eigenlijk kunnen doen in plaats van het typen van tekst. Boeiend.

Vooruitzichten: Morgenavond, de donderdag, vrijdag en zaterdag terug in Nederland... Wordt een dolle boel. Een erg grote Valentijns-Yaaay voor iedereen, en voor die paar speciale mensen nog een paar keer extra, en voor die ene heel erg speciale persoon heel erg vaak, en die ene meest speciale persoon is zo bijzonder dat Yaaay's helaas tekortschieten. Tekst kan dat niet goed uitdrukken. Fortune cookies!!!

Karo