Getiteld 'Franse amandelbloesems à la Japonnaise'
Vandaag bezocht ik het Van Gogh, en liep de boot ontzettend mis. Hoe sterk was het gevoel van verstilde tijd, de nabijheid van andere momenten! Ik kon mijn vorige bezoeken en de niet gepleegde bezoeken in de lucht voelen. Ik beleef ze ná, en zie de tijd verstrijken.
Mijn favoriete Van Gogh, het schilderij van de amandelbloesems, was uitgeleend en verbleef in - naar ik meen - Philadelphia en Ottowa, beurtlings. Een verlies van een juweel, van een prachtig steentje in een mozaïek. Normaliter zou het niet opvallen, ze hadden geen lege plaats of lege lijst geplaatst op de locatie van de Amandelbloes'men, maar ik miste het omdat de vorige keer dat ik daar stond zo dichtbij voelde. Het was dat niet, maar goed, verstilde tijd.
Ook miste ik de expositie. Er was een veelbelovende tentoonstelling de afgelopen maanden, die ik eigenlijk had willen zien, maar ik maakte nooit de tijd of de moeite. Ik had ook moeite om het gezelschap te vinden voor een dergelijke onderneming: hoeveel mensen bieden zich gewillig aan om samen met mij een middagje schilderijen te kijken? Theoretisch gezien: één mijn moeder. Anderen - er waren anderen - staan nu ver van mij af. Die afstand wordt vergroot door het contrast tussen de verstilde tijd en echte tijd. In de één is het alleen de andere en vorige keer dat ik in een museum was, dat ik oude meesters bekeek, en me liet verbazen - en dat niet in eenzaamheid ook. In de echte tijd is er een hoop verstreken, een hoop gebeurd en een hoop vergaan; buiten een museum gaat te wereld door, veel kwetsbaarder en veel sneller. Stilstaan en staren heb ik niet veel gekund. Niet zozeer omdat de gelegenheid ontbrak, maar omdat het me niet lukte, overzicht te verkrijgen en een kalmte van geest te bewaren.
Voor mijn amandelbloesems had ik mijn geheugen, want deze takken zijn daar blijven hangen met (slechts) een paar andere tijdloze visioenen. Voor de expositie - en hoe geweldig ze wel niet was - had ik getuigen. Het droevige geval doet zich voor dat ik aan een paar mensen de expositie aangeraden heb, zonder haar zelf te hebben bewonderd, en daar veel goeds van terug hoorde. Ik ging echter nooit zelf. Ik was drie dagen te laat voor een tentoonstelling die vier maanden te bezichtigen was, en ik had haar op de tweede dag al opgemerkt. Ik zou vertwijfeld kunnen uitroepen: 'waarom heb ik die kans niet gepakt?' maar dat zou ontrouw aan mij zelf zijn. Ik ben geheel verantwoordelijk voor mijn eigen handelen. Ik ben ook geheel op de hoogte van het ware antwoord in dit geval, zoals ik altijd meen te zijn als het om mij zelf gaat.
Ik heb tijd gehad om na te denken over dit soort zaken - veel tijd - en begin haar nu pas te benutten. Drie maanden terug, en ik denk aan de korenvelden van de zwaar depressieve Van Gogh met hun donk're hemelen en dwalende paden, was ik niet in staat om zaken breder te zien of weg te komen uit die - die reële tijd, de buiten-tijd - te ontsnappen. Ik kon niet meer in het museum, waar de verstilde tijd heerst en waar het geheugen alle mooie en belangrijke zaken bewaart. Twee maanden terug kreeg ik een schok te verduren en kon ik niet stilstaan en staren, maar moest ik eerst met mijn hoofd in mijn handen gaan zitten.
Nu. Gaat het nu beter?
Hugo Maat
(op basis van een kort pensée, geschreven in de trein)
20.6.12
16.6.12
Esnesnon 16-6-12
Wat ik zou willen zeggen tegen allerlei mensen - maar nooit zeg. Weinig plezant. Ik denk dat er voor ieder wat ongewilds is, wat mij betreft.
1: Je bent oninteressant. Ga weg.
2: Je hebt een leuk gezicht. Vind alsjeblieft hetzelfde van mij.
3: Nice legs. Zin om een oud gregoriaans handschrift te bestuderen?
4: Ik voel me heel ongemakkelijk in jouw bijzijn. Ga weg.
5: Er zijn niet veel mensen die me kunnen begrijpen. Waarom doe je daar niets mee?
6: Laat me met rust. Er is een reden dat ik van telefoon gewisseld ben.
7: Sterf.
8: Stel die vraag nog eens, en ik laat je je tanden doorslikken.
9: Je hebt me meer narigheid dan goeds bezorgd. Wat wil je van me?
10: Mijn wereld zou mooier zijn zonder jou.
11: Ik heb jou niets te bieden, jij hebt mij niets te bieden. Kunnen we alsjeblieft doen alsof we elkaar niet kennen?
12: Jij bent geen persoon, jij bent een discussiepunt.
13: Jij bent een personificatie van teleurstelling. Ik zou willen sterven als dat zou betekenen dat ik van je af was.
14: Ik heb gelogen en ik schaam me.
15: Stop met goed zijn in dit leven.
16: Snap dan dat ik om hulp vraag. Ik mis het lef om het letterlijk te doen.
17: Het kan me allemaal niets schelen. Laat me met rust.
18: Vraag geen dingen van me die ik eigenlijk niet wil. Ik ben het zat om te liegen.
19: Ik ben reddeloos. Ik heb je niets dan duisternis te bieden - ga weg.
20: Wie ben jij ook al weer?
21: Ik wil dood.
22: Ik heb werkelijk niets te zeggen tegen jou. Kunnen we deze plezante poging tot sociaal gedrag laten voor wat het is?
23: Jouw houdbaarheidsdatum is verlopen.
24: Ik veracht je - haat is teveel moeite.
Natuurlijk ben ik verstandig of verlegen genoeg om dit nooit tegen iemand te zeggen. Misschien is het een gemis, misschien is het maar beter zo. Inactiviteit is altijd te verkiezen boven het pad dat de meeste vragen oplevert. Ik denk dat je je niet voor kunt stellen hoe ellendig die gewaarwording is. Ik moet weer aan mijn medicatie - vanavond was een vergissing in een aantal opzichten.
Hugo Maat
1: Je bent oninteressant. Ga weg.
2: Je hebt een leuk gezicht. Vind alsjeblieft hetzelfde van mij.
3: Nice legs. Zin om een oud gregoriaans handschrift te bestuderen?
4: Ik voel me heel ongemakkelijk in jouw bijzijn. Ga weg.
5: Er zijn niet veel mensen die me kunnen begrijpen. Waarom doe je daar niets mee?
6: Laat me met rust. Er is een reden dat ik van telefoon gewisseld ben.
7: Sterf.
8: Stel die vraag nog eens, en ik laat je je tanden doorslikken.
9: Je hebt me meer narigheid dan goeds bezorgd. Wat wil je van me?
10: Mijn wereld zou mooier zijn zonder jou.
11: Ik heb jou niets te bieden, jij hebt mij niets te bieden. Kunnen we alsjeblieft doen alsof we elkaar niet kennen?
12: Jij bent geen persoon, jij bent een discussiepunt.
13: Jij bent een personificatie van teleurstelling. Ik zou willen sterven als dat zou betekenen dat ik van je af was.
14: Ik heb gelogen en ik schaam me.
15: Stop met goed zijn in dit leven.
16: Snap dan dat ik om hulp vraag. Ik mis het lef om het letterlijk te doen.
17: Het kan me allemaal niets schelen. Laat me met rust.
18: Vraag geen dingen van me die ik eigenlijk niet wil. Ik ben het zat om te liegen.
19: Ik ben reddeloos. Ik heb je niets dan duisternis te bieden - ga weg.
20: Wie ben jij ook al weer?
21: Ik wil dood.
22: Ik heb werkelijk niets te zeggen tegen jou. Kunnen we deze plezante poging tot sociaal gedrag laten voor wat het is?
23: Jouw houdbaarheidsdatum is verlopen.
24: Ik veracht je - haat is teveel moeite.
Natuurlijk ben ik verstandig of verlegen genoeg om dit nooit tegen iemand te zeggen. Misschien is het een gemis, misschien is het maar beter zo. Inactiviteit is altijd te verkiezen boven het pad dat de meeste vragen oplevert. Ik denk dat je je niet voor kunt stellen hoe ellendig die gewaarwording is. Ik moet weer aan mijn medicatie - vanavond was een vergissing in een aantal opzichten.
Hugo Maat
7.6.12
Esnesnon 7-6-12
Min of meer op aanraden: enkele stukken muziek die me onlangs wat deden.
Ten eerste de meest recente in het lijstje: A Real Hero door 'College'. Ik trof dit nummer in de film Drive, wat ik een uitzonderlijk goede film vond. Ik wil niet teveel weggeven over de film, maar het is iets over misdaad en er wordt behoorlijk veel bloed vergoten. Alleen voor mensen die wel van wat vrijzinnig geweld houden. Wat er interessant aan was voor mij was dat het me uitmaakte hoe het verhaal afliep. Dat vind ik bijzonder. Ik heb namelijk meestal niet gek veel ruimte in mijn hart over voor het doen en laten van fictieve personen. Misschien komt het omdat veel film- boek- en spelmakers deze kwestie niet zo belangrijk vinden - denk ik dan - en er vanuit gaan dat het publiek zicht automatisch betrokken voelt bij het verhaal. Dit is echter niet altijd het geval, en bij een aantal recente films heb ik me moeten afvragen waarom het me een moer zou schelen wat er met de hoofdpersonen gebeurt. Dan komt daar nog eens bij kijken dat ik veel van de dagelijkse werkelijkheid als fictief ervaar en daar in dat geval ook niet gek veel om geef. Een film - een stuk fictie - waar ik me bij betrokken voel, in dit geval omdat het gedrag van de hoofdpersoon me aanspreekt, is een zeldzame en prachtige beleving. Deze muziek hoorde daar bij. De tekst "and you have proved to be a real human being" spreekt me aan omdat ik me de laatste tijd maar met moeite als normaal menselijk beschouw, met waanzin en zwartkijken en zo.
Goed, volgende. I Wish van Infected Mushroom. Ik ben via via op deze muziek terecht gekomen. Van vrienden ben ik bekend geworden met de experimentele en psychedelische muziek van de band Shpongle, en via een andere vriend, wegens mijn positieve oordeel over deze stijl van muziek, werd ik op Infected Mushroom gewezen. Ik haalde gelijk hun hele oeuvre van het internet af en pas na een jaar of wat luisterde ik naar de CD waar dit nummer op staat. Ik koos het desbetreffende album omdat het 'Converting Vegetarians' heette en ik vegetariër ben. De tekst vond ik interessant: "I'm playing a game, the one that will take me to my end. I'm waiting for the rain, to wash who I am away." Dit deed mij denken aan de neiging van mijn brein om paden naar zelfvernietiging te volgen. Ik voelde me dus alweer aangesproken door de tekst. Voor de rest vond ik het ook gewoon een leuk stukje muziek en heb ik het een paar dagen lang grijs gedraaid.
Voor de derde en momenteel laatste heb ik een uitvoering gevonden van het orkest waar ik zelf in speel: het Intermezzo Sinfonico uit de Cavaleria Rusticana. Als u een betere opname of misschien betere uitvoering wilt horen kunt u natuurlijk verder zoeken, maar ik pak hier even een versie die mij wat meer aan het hart gaat - een stuk waar ik op het concert, daar ergens achter de schermen, toch wel enige tranen bij heb moeten laten. Dit stuk is specifiek onlangs interessant voor mij omdat ik de Godfather-films heb gekeken. Dit stuk speelt daar in de slotakte van de derde film een prominente rol. Overigens was de derde film mijn favoriet, vooral omdat ik daar me betrokken voelde bij het doen en laten van de personages, meer dan bij de eerdere twee. Vooral meer dan bij de tweede, die ik erg koud gespeeld vond - zal wel subtiel zijn of iets dergelijks - en die daarnaast minder sterk een coherent verhaal neerzette. Nou heb ik me laten wijsmaken dat de tweede film als het beste van de drie wordt gezien en de derde het minste, dus ik zal het wel niet goed begrepen hebben.
That's all for now, misschien volgt er nog meer muziek.
Hugo Maat
Ten eerste de meest recente in het lijstje: A Real Hero door 'College'. Ik trof dit nummer in de film Drive, wat ik een uitzonderlijk goede film vond. Ik wil niet teveel weggeven over de film, maar het is iets over misdaad en er wordt behoorlijk veel bloed vergoten. Alleen voor mensen die wel van wat vrijzinnig geweld houden. Wat er interessant aan was voor mij was dat het me uitmaakte hoe het verhaal afliep. Dat vind ik bijzonder. Ik heb namelijk meestal niet gek veel ruimte in mijn hart over voor het doen en laten van fictieve personen. Misschien komt het omdat veel film- boek- en spelmakers deze kwestie niet zo belangrijk vinden - denk ik dan - en er vanuit gaan dat het publiek zicht automatisch betrokken voelt bij het verhaal. Dit is echter niet altijd het geval, en bij een aantal recente films heb ik me moeten afvragen waarom het me een moer zou schelen wat er met de hoofdpersonen gebeurt. Dan komt daar nog eens bij kijken dat ik veel van de dagelijkse werkelijkheid als fictief ervaar en daar in dat geval ook niet gek veel om geef. Een film - een stuk fictie - waar ik me bij betrokken voel, in dit geval omdat het gedrag van de hoofdpersoon me aanspreekt, is een zeldzame en prachtige beleving. Deze muziek hoorde daar bij. De tekst "and you have proved to be a real human being" spreekt me aan omdat ik me de laatste tijd maar met moeite als normaal menselijk beschouw, met waanzin en zwartkijken en zo.
Goed, volgende. I Wish van Infected Mushroom. Ik ben via via op deze muziek terecht gekomen. Van vrienden ben ik bekend geworden met de experimentele en psychedelische muziek van de band Shpongle, en via een andere vriend, wegens mijn positieve oordeel over deze stijl van muziek, werd ik op Infected Mushroom gewezen. Ik haalde gelijk hun hele oeuvre van het internet af en pas na een jaar of wat luisterde ik naar de CD waar dit nummer op staat. Ik koos het desbetreffende album omdat het 'Converting Vegetarians' heette en ik vegetariër ben. De tekst vond ik interessant: "I'm playing a game, the one that will take me to my end. I'm waiting for the rain, to wash who I am away." Dit deed mij denken aan de neiging van mijn brein om paden naar zelfvernietiging te volgen. Ik voelde me dus alweer aangesproken door de tekst. Voor de rest vond ik het ook gewoon een leuk stukje muziek en heb ik het een paar dagen lang grijs gedraaid.
Voor de derde en momenteel laatste heb ik een uitvoering gevonden van het orkest waar ik zelf in speel: het Intermezzo Sinfonico uit de Cavaleria Rusticana. Als u een betere opname of misschien betere uitvoering wilt horen kunt u natuurlijk verder zoeken, maar ik pak hier even een versie die mij wat meer aan het hart gaat - een stuk waar ik op het concert, daar ergens achter de schermen, toch wel enige tranen bij heb moeten laten. Dit stuk is specifiek onlangs interessant voor mij omdat ik de Godfather-films heb gekeken. Dit stuk speelt daar in de slotakte van de derde film een prominente rol. Overigens was de derde film mijn favoriet, vooral omdat ik daar me betrokken voelde bij het doen en laten van de personages, meer dan bij de eerdere twee. Vooral meer dan bij de tweede, die ik erg koud gespeeld vond - zal wel subtiel zijn of iets dergelijks - en die daarnaast minder sterk een coherent verhaal neerzette. Nou heb ik me laten wijsmaken dat de tweede film als het beste van de drie wordt gezien en de derde het minste, dus ik zal het wel niet goed begrepen hebben.
That's all for now, misschien volgt er nog meer muziek.
Hugo Maat
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
