Esnesnon 18-10-08

Eigenlijk is het 18-10=08.

Naam: Karo.
Leeftijd: 89 posts.
Geslacht: Nee.
Woonplaats: Achterhoofd.
Lievelingsboek: Geen.
Lievelingsfilm: Geen.
Lievelingsmuziek: Geen.
Mood: Nee.
Grootste wens: Nee.

Ik ben bang dat als ik niet schrijf, en alleen naar het stukje bureau voor het toetsenbord blijf kijken dat ik ga huilen, dus moet ik snel mijn vingertoppen maar over de letters laten razen. Ik probeer sneller te typen dan normaal, zodat mijn gedachten moeten worden gefocust op mijn motoriek, en minder op mijn gedachtes zelf, minder op alles wat geen typen is. Geloof het of niet, het werkt. Ik voel niets. Mijn ogen worden weer kurkdroog, mijn wangen en lippen vertrekken zich niet tot glimlach, pruillip of grimas, maar hangen er meer wat bij. Ik zie er waarschijnlijk onwaarschijnlijk charmant uit. Afgezien van de continu actieve organen, mijn handen en mijn ogen, die de aanvullende lading woorden nauwgezet volgen, vertrek ik geen spier. Ik ben schrijven.

Dit kan beter. Hoewel ik geheel gericht ben op het schrijven als iets, komt er niet noodzakelijk goed schrijven uit. Je best doen of je concentreren is niet altijd een garantie voor kwaliteit. Een leraar kan wel leerlingen aan te moedigen harder te werken, maar dan worden ze niet per se slimmer. Als je veel oplet en je concentreert maak je soms wonderlijke dingen, maar soms word je ook alleen maar moe, en komt er weinig productiefs van. Concentratie is geen wondermiddel. Het helpt, maar kan op zichzelf niets bewerkstelligen. Misschien spreekt het voor zich, en misschien ben ik de eenzame persoon die het nu pas denkt door te hebben, en misschien ben ik de dwaas die op een verkeerd idee komt na er net iets te lang over hebben nagedacht.

Wat is net iets te lang? Net iets te lang is even lang als het duurde om de vorige alinea te schrijven, dus eigenlijk valt het reuze binnen de perken. Pauze.

Met een maaltijd achter de kiezen en vijf kwartier pauze ga ik weer verder. Er zijn twee mensen in de hele wereld die mij met niets anders dan 'pianist' aanspraken. In één geval was het een soort van ontroerend, maar in het andere geval duurde het meer dan een uur voordat het me raakte. Toen het dat deed was het bijbehorende gevoel schrijnend en voelde het alsof ik diep vanbinnen even instortte.

---------------

Het is nu iets later... en ik ben het punt kwijt (als dat er was) van deze post. Ik maak hem niet verder af, maar zet 'm gewoon neer... en probeer even iets lichtzinnigers te schrijven dit hier voor de post van vandaag.

Karo