Esnesnon 24-7-08

Goedenavond.

Dit is mijn twenty-four seven post. Hilariteit.

Nee helaas, ik kan er niet om lachen. Om redenen die ik verborgen hou kan ik even niet schrijven over wat me echt bezig houdt. Dat staat me behoorlijk tegen. Alternatieven? Ja, euh, schrijven over iets dat me dus totaal niet bezig houdt, zoals de afgelopen tijd. Dus;

Costa Rica diarrhea's: nummero zoveel.

In tegenstelling tot wat deze slechte fonetische grap impliceert heb ik geen diarree, of Montezuma's Revenge zoals we het hier noemen. Ik had voor de vakantie nog nooit van die bijnaam gehoord, dus ik geloof niet echt dat het een bekende noemer is. Erg onplezant om te hebben of om ook maar over te denken of te praten. In mijn familie ben ik volkomen de enige die het niet heeft gekregen, een feit dat ik wijt aan mijn uitzonderlijke dieet. Tegen mijn zieke familieleden hou ik vol dat het mijn ijzeren gestel is, maar wie gelooft dat nou weer. De schuld ligt dus bij vlees, kip waarschijnlijk. Het geeft voor liefhebbers van kleuterhumor echt fantastische situaties en voor iemand die een hele vakantie kerngezond heeft doorgebracht een dosis leedvermaak. Oh ja, er waren ook familieleden met koorts, hoofdpijn, meer koorts én last van hun darmen. Ik heb echt niets. Mijn lichamelijke gezondheid is uitstekend. (Mijn geestelijke gezondheid laat natuurlijk weer weinig over zich zeggen.)

Wat mis ik in dit land? Goede WC's, privacy, het gevoel van thuis-zijn, Nederlands eten en kraanwater, jullie ook wel een beetje, het weer, (echt waar, zo lang ben ik al weg. ik weet overigens dat jullie op dat punt waarschijnlijk denken dat jullie niet te benijden zijn en ik ben waarschijnlijk een uilskuiken dat ik het Nederlandse weer mis) maar vooral eigenlijk de piano onder mijn vingers. Ik heb het met de lucht geprobeerd, maar het is niet hetzelfde. Ik mis van de muziek nog de Chopin Nocturnes het meest, vooral nummero 20. Mijn handen trillen. Als ik thuisben speel ik gewoon een marathontje, een slordige drie uur aan toetsenarij. Ik ben waarschijnlijk heel erg uit mijn ritme en moet weer heel veel oefening inhalen. Downside.

Wat klaag ik? Is dit dan geen mooi land? Ja, nou, eigenlijk wel. Ik ga alleen overmorgen weg en liever wil ik niet doodgaan aan het gemis. (Of een minder drastisch onthoudingsverschijnsel, ook goed.) Ik herinner mezelf dus, net als bij een ex, gewoon aan de downsides. Dan valt het een beetje mee.

Nee, btw, nee.

Waar kan ik me nog meer niet mee bezig houden? Oh, morgen ga ik het grootste en lekkerste ontbijt uit de geschiedenis van mijn leven eten, anders ga ik mokken. Overmorgen wacht ik acht uur (acht uur!) op Miami Airport voordat we naar Londen vliegen. Belachelijke organisatie.

Ik ben negatief? Ja, maar mijn supervakantie is ten einde. Tijd voor een paar andere superdingen dan...

Karo