(waarschuwing, crap ahead. voor de diaries, scroll naar beneden)
Goedenavond. Nacht. Bijna ochtend en toch weer bijna middag. Ik bevind me ergens op een grens, beste lezer. A la recherche du temps trouvé en temps perdu.
Weest zo vriendelijk en geduldig mij toe te staan om de termen temps trouvé en temps perdu uit te leggen. Het zijn termen die mijn conversaties (met een beperkte keuze aan gesprekspartners) bevolken, zonder werkelijk mijn gedachten te bevolken, omdat ik de ware betekenis van de termen misschien wel onder woorden kan brengen, maar nog lang niet kan voelen. Ik heb de verloren of gevonden tijd, wonderbaarlijke elementen voor ieder verhaal, inclusief het verhaal van ons leven, nog niet mogen ervaren.
Als eerste alinea van het middenstuk het onder woorden brengen van de termen, iets dat ik meen en beweer te kunnen. De term temps perdu is een term die werkelijk druipt van de literaire pretentieuziteit. Als je wérkelijk begrijpt waarom en ik bedoel dan ook begrijpen uit directe ervaring met de literaire temps perdu, mijn medelijden. Ik geloof dan namelijk dat je hebt geleden. Uitleg is vereist, omdat ik ervan uitga dat geen van jullie de ellende heeft meegemaakt die 'A la recherche du temps perdu' heet.
'A la recherche du temps perdu' is een zevendelig boek, geschreven door de beroemde Proust. Het is wijd en zijds beschouwd het absolute toppunt van de Franse literatuur. Het wordt bejubeld. Het wordt aanbeden. Misschien ben ik gek, maar ik beschouw Prousts meesterwerk als iets dat zo waardeloos is dat het zelfs niet de eer verdient over gekotst te worden. Het is mogelijk het saaiste boek dat ooit geschreven is. Okee, ik druk me verkeerd uit. Het is (saaier?) iets ergers dan (saai?) dat. Het boek gaat over een oude eikel die zo ongelukkig is omdat zijn jeugd voorbij is, de temps perdu dus. That's it. De rest is puur, onversneden saai gelul. Het gaat nérgens over. Helemaal nérgens. Literair hoogstandje, natuurlijk! Tenminste, als dat betekent dat het nog minder waard is dan de stront van een manke Tsernobyl-vlieg. (Goed, verkeerde vergelijking. Als je stront van een manke Tsernobyl-vlieg zou bezitten ben je ten minste een uitzonderlijk en fascinerend persoon. Gek, maar fascinerend. De mensen die 'temps perdu' bezitten zijn... nou ja, er zijn vast uitzonderingen, maar het zijn saaie, pretentieuze... types.) Temps perdu? Ja, het gaat over verloren tijd, de tijd van de hoofdpersoon en de tijd van de lezer, die dus blijkbaar door zeven delen tinnef heengraaft, smakelozer dan de rijstebrijberg, een massa oud papier of een poolkap.
Temps trouvé. Ik práát dus over dingen als het bovenstaande en blijkbaar bestaan er mensen op de wereld die werkelijk een gesprek ervan maken. Tijdens zo'n gesprek bedachten we de temps trouvé, het tegenovergestelde van verloren tijd; gevonden tijd, die je onverwachts in je schoot krijgt. Daarbij kwam ook de vraag wat het gevolg was van een dergelijk verschijnsel en hoe het kon plaatsvinden. Verkeerde volgorde van nadenken, maar dat deed er niet toe. Temps trouvé was een interessant literair element, onbenut in de ogen van mij en mijn gesprekspartner. Mogelijkheden die in mijn hoofd opsprongen waren de magisch-realistische plots zoals de resultaten van het verlengen van dagen van 24 naar 25 uur, of wat er zou gebeuren als er ineens een extra dag op de kalender (9 drie kwart) zou verschijnen, maar ook meer aardse elementen zoals iemand die voor een stressverminderingskuur naar een hutje op de Veluwe wordt gestuurd om daar een maand lang helemaal onbezorgd op zichzelf te leven. Het ware vage schetsen, maar het magische idee van gratis tijd leek me op de één of andere manier zo fascinerend.
Het idee was fascinerend, maar om eerlijk te zijn vóél ik niet wat het betekent. Ik kan de gevolgen en gevoelens bedenken, maar niet voelen. Wat zegt dit over mij? Naar mijn mening vertelt het iets over mijn gevoelsleven. Veel van mijn emoties en gedachten zijn gebaseerd op wat ik dénk dat ik moet voelen of denken. Ik ken(de) veel emoties (een aantal tot kort voorheen) niet van mijzelf. De haakjes staan daar voor een emotie die de tekentafel heeft verlaten. Ik ben niet langer aan het functioneren zoals ik denk dat het zou zijn. Ik voel het nu.
Costa Rica Diaries 3
We zitten in Rancho Luna, een bed 'n breakfast die hoog aangeschreven staat bij allerlei toeristendingen. Het ligt vlakbij het plaatsje La Virgen, wat op zijn beurt weer in the middle of nowhere ligt. Je zou zeggen, het ligt in Costa Rica, maar eigenlijk ligt het in Nowhere, een specifiek soort land waar alle vage plekken zoals La Virgen liggen, maar ook gesloopte bushokjes, temidden van een heuvelgebied dat kort daarvoor getroffen was door een bosbrand. Allerlei dingen. Het is een raar land, dat Nowhere. Toen we aankwamen in Rancho Luna kregen we te horen dat het geen bruikbaar adres meer was. Eigenlijk was het een verlaten plaats, de ranch was door een kredietcrisis in de US failliet. De eigenaar was een beetje de weg kwijt, de managers waren opgestapt. Hij was 260.000 dollar verloren aan de hele zaak. Wij zijn hier toch maar gaan overnachten, maar het is een rare boel. Wel veel jungle hier, heel mooi, met apen, gifkikkers, rare vogels, rare bomen en we zijn wezen raften op de Sarapiqui. Prachtig en heerlijk. Waren jullie (was jij) er maar bij. Het is geweldig. Ook het eten is (nog steeds, alweer) fantastisch. Alleen het weer is een beetje... regenachtig. Nog nooit heb ik zoveel regen gezien als gisteren, om eerlijk te zijn. Er kwam ziekelijk veel water uit de lucht. We hadden een vulkaan bezocht en een stel rare meren gezien, met zwavelluchten enzo en gigantische kraters. Daarna reden we weg (oh ja, we hebben nu een auto) van de vulkaan, raakten de weg kwijt, zaten in ontstellende regen en vonden de weg hier naar toe. Ik ben hier morgen de hele dag nog, maar overmorgen vroeg verdwijn ik weer ergens heen, naar een andere vulkaan. Niet te geloven dat ik eigenlijk nog maar net een week in dit land ben. Eind juli weer terug, dames en heren, eind juli!
Nu eerst de Duivelsverzen en de Terminator. Rare combinatie, waar wat doe je anders in je gevonden tijd? (jungles bekijken, zwemmen in wilde rivieren, bomen klimmen, raften, zonnen?)
Karo
10.7.08
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
"een stressverminderingskuur naar een hutje op de Veluwe om daar een maand lang helemaal onbezorgd op zichzelf te leven"
Haha.
Maar nee, echt niet.
Een reactie posten