Esnesnon 7-7-08

Costa Rica (rrrrrrrrrrrrriiicaa!) diaries part 2.

Goedenavond. Middag hier, avond daar. Misschien ochtend op het moment dat je dit leest. Weinig kan me nog verbazen, na wat ik kort geleden te aanschouwen kreeg. We zitten in Hotel Aranjuez, (Aran-Gwes) in San Jose, (gggosee) waar we een nachtje blijven voordat we doorgaan naar het binnenland. Dag Caribbean, hallo jungle. Ze hebben hier internet. Gratis internet, zelfs. Helaas krijg ik wegens het absurde tijdstip waarschijnlijk geen van jullie te spreken. Helaas pindakaas en een dergelijk gesprek wordt gemist. Nu door naar de informatie.

A: Yes, na een eindeloze strijd met het toetsenbord heb ik het kunnen instellen zodat het als een Nederlands toetsenbord fungeert. Zo weet ik weer waar de dubbele punt is, de reden dat ik een dergelijke ruzie met de toetsen had. Nu door naar de echte, relevante informatie die totaal niet boeiend is voor iemand anders dan ik. (NB: Als je dit interessant vindt, laat je nakijken en ga op vakantie. Naar een leuke plek. België ofzo.)

B: Mijn schouder doet geen pijn. Hij deed van dinsdag tot gisteren ergens een soort zeurend pijn, irritant tot op het punt dat ik mezelf wilde slaan, enkel mezelf inhoudend wegens het besef dat slaan, over het algemeen, geen pijn wegneemt. Yay voor mijn schouder. Ondanks het feit dat ik al enige tijd in een derde wereldland verblijf ben ik niet dood, niet beroofd, ben ik niet onder een auto gekomen, ben ik niet vergiftigd, heb ik geen diarree en bezit ik nog evenveel gezond verstand en helderheid als aan het begin van de reis. Hoezee. Oftewel, ik ben in optima forma. Misschien moet ik me scheren...

C: Ik word gedwongen een 'Historische Stadswandeling' in San Ggoosee te maken. Moment.

D: Ik ben terug van de 'Historische Stadswandeling' in San Ggoosee. Wat ik eigenlijk wilde schrijven voordat ze me achter de computer vandaan dwongen, was dat ik een 'Historische Stadswandeling' behoorlijk stom vind in dit land, gezien het feit dat zowel op het gebied van historie als van stad dit een behoorlijk saaie stad is. Er is niets te zien en er is gewoon helemaal geen historie. (Dat geldt feitelijk voor ieder land aan deze kant van de oceaan. Goed, er zijn ruïnes van de Maya's en de Inca's, maar die krijg ik deze vakantie echt niet te zien. Voor de rest is er niet echt geschiedenis en niet echt cultuur. In Costa Rica wil ik in de golven liggen of in bomen hangen, damnit! Dat is waar dit land goed in/voor is! Geen stadswandeling. Jakkes.) Zoals verwacht was er dus ook niets te zien.

E: Denk nou alsjeblieft niet dat ik alleen maar ellende heb beleefd hier of dat dit een stomme stad is, want ik heb voortreffelijk getafeld vanavond. Na een behoorlijke speurtocht hebben we een restaurant opgezocht dat we een week geleden, vlak na onze aankomst op het vliegveld en vlak voordat we naar het strand gingen (dé plek in dit land die de moeite waard is om te zijn) hadden gezien om daar vervolgens te eten.
*krabbel in de kantlijn: lief dagboek, dit is de laatste dag dat we samen 100 jaar zijn. ik 16, mams 52, broers 20 en 12. de laatste keer ook dat we het vierden.*
Ik at Casado, dat is een streekgerecht, erg lekker. Rijst met bonen is de oppervlakkige manier om het te beschrijven. Ze gooien er alleen zoveel extra's bij dat geen enkele beschrijving zonder foto's voldoet. Dat alles voor een spotprijsje... fantastico. Ik was na afloop nog zo vriendelijk (gulzig) om het bord van mijn kleine broertje leeg te eten, die het niet meer aankon om nog meer rijst met bonen (en let wel: heel erg veel extra's) te verorberen. Ik heb dus veel gegeten. Erbij dronk ik mangosap, omdat het papajasap op was. (nee, de blender was stuk, maar hoe dan ook...) Dat was ook al erg lekker. Het fruitsap hier is altijd vers, zelfgeperst, zoetig, koel, goedkoop en dus bij elkaar ronduit fabulous. (Het woordje fabulous heb ik overgenomen van de eigenaar van ons vorige vakantiehuisje, Colin, die, naar wij onlangs vernomen, inderdaad homo was, zoals we al vermoeden. Ik ben zelden zo'n uitgesproken nicht tegengekomen. Hij zei nooit fabulous, maar ik kan me zo goed voorstellen dat hij dat zou zeggen dat ik het vervolgens van hem in gedachten heb overgenomen.)
Kortom, goed voedsel. Zelfs voor een kieskeurige ellendeling als ik.

F: Mijn profielwerkstuk lijkt steeds lastiger te worden naarmate ik er meer over nadenk. Dit volgende stuk klinkt in mijn eigen hoofd uitermate saai, maar ik schroom niet om het hier over de digitale bladzijdes uit te spuwen, terwijl ik anderzijds een nederige poging waag ulieden met angstaanjagend taalgebruik te weren van het lezen hiervan.
Mijn hemel dit werkte averechts zeker... Goed dan, mijn verhaaltje over mijn profielwerkstuk. Ik heb al enige tijd terug besloten het profielwerkstuk voornamelijk te houden over christelijke splintergroeperingen in de periode tussen ongeveer 100 en 325 nChr. (je kunt nog gerust afhaken) Bij name noem ik het Mannisme, het Manicheïsme, het Arianisme en het Marcionisme. Het waren er nog velen meer. Uiteindelijk is de versplintering van sektes, ontstaan door de snelle verspreiding van het geloof die met allerlei andere culturen en geloven in aanraking kwam wat overal voor een ander smaakje zorgde, geëindigd door die ellendelingen van een Romeinen, die de katholieke kerk stichtten. Een centraal, vast gedachtengoed met een selectie juiste en onjuiste evangeliën en bepaalde afspraken over feesten en algehele ontologie. Dit werd gedaan om het geloof van een hippiecultus te veranderen in een machtsmiddel om de orde te bewaren, iets dat over het algemeen niet echt lukt als iedereen zijn eigen idee heeft dat weer afwijkt van de staatsreligie. Vervolgens hield dat ongeveer vijftienhonderd jaar aardig stand. Het systeem kreeg een klap van de reformatie, maar liet nooit de macht van het centrale gedachtegoed varen. Daarnaast, vergeet niet, had de reformatie ook zo zijn eigen centrale gedachtegoed. We spreken over drie verschillende (veel op elkaar lijkende) protestantse geloven net als de orthodoxe en de rooms-katholieken, goed, maar het gaat om een absoluut gedachtegoed nog steeds. De kerk had macht over de wetenschap en bleef een machtsmiddel, ditmaal niet van de Romeinen, maar van zichzelf of van Europese koningen. Helaas kwam toen algehele vrijheid van geloof ongeveer en door verbetering van media versplinterde het centrale gedachtegoed, waardoor tegen het begin van vorige eeuw er weer een nieuwe versplintering ontstond. Ineens kwamen de charismatische beweging, de pinksterbeweging, de zevendedagsadvertisten, de jehova's, rastafarianisten en massa's vage ondergrondse kerken, samen met de hele nieuwe overtuiging dat God persoonlijk was. Weg centrale gedachtegoed, hallo tweede versprokkeling van het Christendom. Ik baseerde mijn PWS op de overeenkomst tussen die twee periodes van versprokkeling, in de hoop dat ik geschiedkundig en theologisch uit de hoek kon komen met een verband. Ik stelde dat versplinteringen als dat plaatsvonden door een vacuum aan gedachtegoed, onduidelijkheid dus. We zien eerst het niet bestaan van een centraal geloof, alleen het vage idee van het Christendom, en in de twintigste eeuw de afzwakking van de geloofwaardigheid van de geloven en de groeiende mogelijkheid tot kennis, een onduidelijkheid dus. In dat vacuum onstaan dus subreligies, die in het eerste voorbeeld dus gewoon zijn uitgeroeid en geassimileerd door het centrale gedachtegoed. Het klonk mij als muziek in de oren om eens lekker over uit te wijden, maar toen ging ik op mijn neus.
Ik was zo vrij geweest iets over het hoofd te zien. Ik was wel in staat geweest de reformatie af te doen als 'geen versplintering, maar een direct schisma die alsnog een centraal gedachtegoed in leven houdt' maar datzelfde kon ik niet doen met de religieuze onrust in de dertiende eeuw. Ik doel hiermee op de opkomst van de Franciscanen, Dominicanen en zonder grappen toch zeker twintig nieuwe bewegingen, die uit het niets op leken te komen en te vertakken. Was er een vacuum aan gedachtegoed in het midden van de katholieke heerschappij? Nooit of te nimmer, zou je zeggen, maar gelukkig had ik een hangmat. Na een uur knokken met theses, mogelijkheden en mijn studiemateriaal zag ik een uitweg. Tegenpausen. Secularisering. Verstedelijking. De Kerk (jawel, hoofdletter) liep ernstige problemen op in die tijd doordat Vaticaanstad een politiek rattennest werd, met moorden e.d. en als toppunt het verplaatsen van het pauselijk hof naar Avignon en de plotselinge verwarring die ontstond toen er twee pausen waren, in Avignon en in Rome. Ze excommuniceerden (help wat is dat voor een woord...) elkaar en hun volgelingen naar hartelust en verspreidden praatjes over rare gebruiken van 'die anderen' wat zorgde voor tegenstrijdige informatie en jawel, een uiteindelijk ontbreken van centraal gedachtegoed. Ook verschoof in die tijd de concentratie van kennis van de kloosters meer naar de steden, wat ook weer voor gebrek aan controle op gedachtegoed vanuit de Kerk zorgde. Dan tenslotte begonnen pausen en andere hoge pieten contradictioneel te doen door veel te rijk te leven en door te proberen het beeld van de arme Christus uit te bannen. Ineens moest hij een rijk man zijn, wat het rechtvaardigde om zelf corrupt rijk te zijn. Dergelijke contradicties met jezelf zorgen ook weer voor zwakker gedachtegoed. (Ik weet dat je nu kan zeggen, dat laatste voorbeeld komt me bekend voor van de reformatie, maar daar heb ik op gerekend. Daar werd er niet controversieel of moeilijk over gedaan, ze verklaarden het als vereren van de schoonheid van Gods schepping enzo. Dat is geen verzwakking, maar gewoon corrupt.)
Dat was alles dat ik even wilde zeggen daarover. Ik kan dus nog gewoon doorgaan met het PWS en als het goed gaat heb ik zometeen zelfs een gecorrobeerde theorie.

G: Ik mis muziek. Het is nog wel vaag aanwezig in mijn hoofd, maar ik heb geen piano meer onder mijn vingers. Inmiddels heb ik Nocturne 20 van Chopin al helemaal grijs gedraaid in mijn achterhoofd, iets dat me ondanks de schoonheid niet veel beter doet voelen. Het voelt eerder alsof ik in de regen me voor zit te stellen dat de zon schijnt, ondanks het feit dat ik beef van de kou en mijn tanden klapperen terwijl mijn haar in natte slierten langs mijn hoofd hangt. Nou heb ik niets aan te merken op de regen hier, die is zelfs best aangenaam, maar ik probeer een metafoor te schetsen. Help, een dubbele metafoor... Snel ergens anders aan denken, het doet pijn.

H: Lieve help, het is bij jullie nu vier uur s'ochtends. Morgenochtend onbeperkt buffet! Wie mij kent weet wat dat betekent. Ik heb een verbod gekregen het hotel een failissement te eten, omdat we aan het einde van de vakantie hier weer twee dagen zitten. Dat betekent overigens twee (of één hele lange) blogpost die dagen, wegens het gratis internet. Heerlijk hotel, dit Arran-gwes.

Karo

Ps: Wat maak ik soms toch buitensporig gebruik van tekst tussen haakjes... en wat is deze tekst lang...