Esnesnon 4-7-09

Hallo.

Terug naar het hele 'muziek luisteren als soundtrack voor je leven' gebeuren, waar ik het een post of wat geleden over had. Ik had namelijk weer een soortgelijke ingeving. Ik zat op de fiets, op een pad dat door een grasveld liep, het was zonnig en warm, en ik strikte mijn veters. Ik stond met mijn linkerbeen op de grond aan de rechterkant van mijn fiets, de fiets leunde tegen mijn been en mijn rechtervoet stond dwars op het frame, op die stang die alleen herenfietsen hebben. Terwijl ik bezig was luisterde ik naar een vioolsolo Bach, wat tot gevolg had dat ik van het ene moment op het andere me in een arthouse film bevond. Dat is natuurlijk wel gelijk het moment om te gaan bedenken waar die film over gaat. Ik kwam ongeveer op het volgende terwijl ik verder fietste. Om maar even lekker arthouse te doen fietste de hoofdpersoon de hele tijd en nergens heen. Heel weinig tekst, heel veel landschappen en voornamelijk shots van iemand die zit te fietsen. Nu de iets belangrijker vraag: waarom. Ik bedacht dat de moeder van de hoofdpersoon overleden was en dat het joch maar bij zijn vader moest gaan wonen. De hoofdpersoon besluit om niet in de rouw te gaan en melancholiek te doen maar kleedt zich zo kleurrijk mogelijk en gaat fietsen, heel veel fietsen. Tijdens het fietsen komen er flashbacks van zijn moeder, die hem heeft leren fietsen toen hij een klein jongetje was en continu speelt de klassieke muziek door. Al fietsende laat de hoofdpersoon steeds meer achter, hij gaat steeds meer op in het bijna meditatieve rondrijden. Hij gooit zijn telefoon, waar continu mensen hem bezorgd op bellen, weg, hij gooit zijn portomonnee in de sloot, hij blijft weg bij alle mogelijke technologie, het is alleen nog maar hemzelf en die fiets. De fiets wordt intussen steeds vuiler en krakkemikkiger, net als zijn kleurige kleding die hij weigert uit te trekken en zijn tochten worden steeds langer, soms blijft hij dagen weg. Hij leert het zonder alles te stellen, wat weer in lijn licht met flashbacks waarin hij leert zonder zijn moeders ondersteuning of zonder zijwieltjes te fietsen. Uiteindelijk is alles weg en gaat hij op een hele lange tocht, zonder eten of drinken mee te nemen, alleen nog maar zichzelf, de fiets en de kleren aan zijn lijf. Na een paar dagen, waarin hij steeds minder helder wordt, wordt hij aangereden door een bus dan wel auto. Terwijl hij met een klap op het asfalt terecht komt zijn er weer flashbacks waarin hij als klein jochie van zijn fiets valt, en huilend op de grond ligt tot zijn moeder hem oppakt, stevig vasthoudt en zijn tranen droogt. Dan ligt hij weer in het 'heden' op het asfalt voor de bus dan wel auto, zonder moeder. Als het erop lijkt dat hij doodgaat komt zijn vader aanzetten, die hem oppakt en meeneemt naar het ziekenhuis. Zijn vader blijkt dan al dagen naar hem op zoek te zijn, op zoek naar het laatste dat nog belangrijk voor hem is in de wereld. Ineens heeft de hoofdpersoon ook weer de zin van het bestaan te pakken, hij wordt beter, etcetera. Terwijl de aftiteling begint gaat de muziek gewoon nog even door. Ik geloof niet dat ik het plot heb gestolen, als dat wel zo is, gelieve dat dan even door te geven zodat ik het volkomen kan negeren.

Het punt in dit veel te snel uitgeperste arthouse verhaal, waar ik geen film van moet maken want dan wordt het geheid een parodie, ligt in mijn idee vooral bij dat dingen weggooien. Dat hoort weer bij een ander onderwerp in een andere eerder genoemde post, reproduceer reproduceer, halfzachte poging tot het aanzetten van mijn lezers van het lezen van eerdere post om geen enkele redelijke reden. Als ik nou eens zou ophouden met het gebruik van alcohol, als ik dat element uit mijn leven zou gooien, wat zou er dan gebeuren? Misschien ga ik het eerst missen en vervelend vinden, zeker bij aangelegenheden waarbij iedereen het gebruikt en peer-pressure uitoefent, maar misschien kom ik na enige tijd weer bij het oorspronkelijke besef dat het volkomen onnodig is, dat het leven minstens even goed en vol is zonder het aanvallen van mijn hersencellen. Wat als ik ophou met virtueel massamoorden en in plaats daarvan boeken ga lezen, zou ik het blijven missen of zou dat gemis zich uiteindelijk laten inruilen voor eenzelfde besef? Ik geloof dat ik minder dingen weg te gooien heb dan de meeste Nederlanders, van mijn leeftijd of niet, dus heel veel voorbeelden hou ik niet over. Het is een punt van nadenken en aandacht, maar nu heb ik eerst andere zaken af te handelen dus ik zet er een punt achter.

Hugo Maat.