Esnesnon 30-6-09

Goedenavond.

Ik herinner me nog de oude tijd, waarin iedere keer dat ik bij het stukje 'Title' de datum invulde dat er een lijstje stond van gelijkende data, omdat de browser meende dat ik misschien een oude titel wilde hergebruiken en dus ook al klaar stond. Vroeger bleef die lijst staan tot ik bij de maand aankwam, het getal dat de dag aangaf was altijd wel een keer eerder gebruikt. Nu geeft de browser het raden op, het moment dat ik de drie van dertig intik. Ik heb dit blog duidelijk verzaakt en weer opnieuw leven ingeblazen dan. Nu ik aan het einde van een eerste maand gebrabbel 2.0 kom vind ik dat ik met enige gepaste tevredenheid mag zeggen dat ik weer aan het bloggen ben. Ik schrijf dermate veel dat ik richting nano-niveau kan als ik gewoon elke keer mijn blogpost in een word-bestand smijt. Dat is licht overdreven, een post haalt niet het dagelijks quotum. Dat komt vooral omdat ik misschien toch wat nadenk tussendoor. Dat is ook niet helemaal waar, immers ontstaan mijn pauzes gewoon omdat ik even iets anders doe, voornamelijk hangen op internet, of over enkele momenten: iemand anders even de toegang tot deze computer verschaffen door zelf te verdwijnen naar een andere locatie waar ik even mezelf vermaak met een plastic pinguïn aan een touwtje aan een stokje aan mijn hand aan mijn arm aan mijn lijf en ik ben het doel van deze zin kwijt omdat ik even besloot op te houden met nadenken en nu denk ik toch wel weer na waardoor deze zin weer een soort zin krijgt.

Mijn excuses voor deze omgekeerde onderbreking. Ahem. Mijn hele leven lang ben ik min of meer technologisch onderontwikkeld geweest. (Leuk dat ik dat al bloggend vermeld, vind je niet?) Ik ben het nog steeds best wel, dat zal ik absoluut niet ontkennen, maar ik heb sinds een tijdje een mobiele telefoon en ineens heb ik ook draagbare muziek. Wat ik wel een grappig feitje vind is dat mijn opa van inmiddels 84 eerder een digitaal muziekdoosje op zakformaat had dan ik. Ik sla even wat details in het verhaal over want mijn familiezaken gaan mijn blog feitelijk geen hoela aan, maar het komt neer op het volgende. Mijn opa moest een tijdje terug geopereerd worden, dat overkomt mensen op leeftijd wel eens. Andere naaste familie besloot dat hij maar een troostertje moest hebben, iets om hem bezig te houden in het ziekenhuis terwijl hij daar de hele dag in zo'n bed moest liggen, dus kreeg ik spoedig daarna een iPod nano van de computerfabrikant Apple in mijn handen en de opdracht er wat 'leuke muziek voor opa' op te zetten. Nou, zo gezegd zo gedaan, met behulp van een muziekprogramma waarvan ik inmiddels geheel besef waarom het met enige afkeer wordt behandeld. Toen kreeg ik van het weekend toevallig een cadeautje, ik geloof dat het misschien iets met het einde van mijn opleiding op de middelbare school te maken had, wat een ongeveer identieke iPod bleek te zijn. Ik ben er in redelijk korte tijd achter gekomen dat draagbare muziek heel erg leuk is.

Niet dat ik het luisteren van muziek tot een activiteit verhef, dat doe ik alleen als ik een equivalent van meditatie verlang. (Tussendoor: Ik kan echt niet mediteren. Ik verveel me namelijk gelijk een ongeluk en dat zorgt niet voor rust in mijn hoofd of bezinning, enkel irritatie. Als ik niets wil doen kan ik dat zonder probleem. Als ik niets wil denken kan ik dat ook, maar tegelijk met niets doen is dat onmogelijk. Inactiviteit in mijn hoofd wordt alleen mogelijk als ik een volkomen hersenloze taak verricht, wat de enige manier is die ik ken om mijn hoofd uit te zetten, hoewel die manier ook weer niet feilloos is.) Luisteren naar muziek is een activiteit die me toestaat om mijn hoofd op nul te zetten, iets wat ik alleen doe als ik echt mijn hoofd nodig heb in de nabije toekomst. Ik luister muziek om een soundtrack onder mijn leven te zetten. Werkelijk, dat is een enorme aanrader. Door bij alles wat je de hele dag door doet muziek aan te hebben die alleen jij hoort, (en dankzij het redelijk lange draadje kan het echt de hele tijd door) krijgt alles ineens invulling, betekenis. Zoals ik het zelf graag zeg, je leven wordt een film.

Het meest krijg ik dat gevoel van over straat lopen met muziek, omdat die handeling ontzettend neutraal is. Misschien loop je normaliter naar school, of terug uit school, of slenter je door de stad, of wat dan ook. Met epische muziek ben je ineens op een missie om de wereld te redden in een al even epische film. Met enigszins melancholieke muziek speel je een filmscène waarin het net verkeerd gaat met het verhaal, omdat het tegenzit of omdat er iemand dood is, you name it. Is de muziek vrolijk, dan gebeurt er in het verhaal net iets vrolijks. Veel filmscènes laten niets zien, maar voegen muziek toe (en context, okee) waardoor het invulling krijgt. Ik doe dat met mijn leven, als er muziek is. Dat doe ik gewoon alsof ik in een film iets met invulling meemaak en voordat ik het weet heb ik een ontzettend slap Hollywood-script geschreven zoals er dagelijks tien worden gemaakt door van die professional corny scriptschrijvers. Ineens beleef ik een dilemma waarin ik moet kiezen tussen het najagen van mijn passie als danser, zanger, of wat dan ook en mijn familie die het verbiedt, of ik moet me plotseling gedeisd houden voor de geheime dienst die overal toekijkt, of ik zit gewoon in een ontzettende arthouse film hele betekenisloze dingen te doen die alleen maar een betekenis krijgen omdat het een arthouse film is. De mogelijkheden zijn eindeloos. Dus: het leven heeft geen zin, dat is alleen in films zo.

Hugo Maat.