Een half jaar zonder Esnesnon

Goedenavond.

Ik zal het kort houden, omdat ik ook nog een keer naar bed wil en toch deze post afgemaakt wil hebben. Het slaapt wat aangenamer als ik niet (damn, ik klikte op Ctrl +... ik weet nog wel dat ik niet wist hoe je dat ongedaan maakte. Doffe ellende, en een mooi bijkomstig leermoment dat op komt dagen als je regelmatig blogt, zelfs bij mij. (Ik bedoel eigenlijk specifiek bij mij, want ik heb geen enkele informatie of fatsoenlijke vermoedens betreffende andermans relatie tot deze eenvoudige commando's. Misschien ben ik de enige die de morfologische resonantie heeft gemist op dit punt, misschien klimmen paarse apen wel in stapels van blikken tomatensoep in plaats van bomen.) Volgens mij moet ik nóg een haakje.) Jup.

Wellicht ten overvloede: ik ga verder met posten. De posts zullen wederom op de oude manier benoemd worden en ik vermoed dat de schrijfstijl, inhoud en lengte weinig veranderd zullen zijn. Ik doe geen moeite mezelf iets aan te praten; ik begin met schrijven en kijk wat er op internet belandt zonder mezelf ergens toe te dwingen. Mocht je gek (gek! gek! *biebediebiebedie*) genoeg zijn om dit te gaan lezen en ergens de absurde (absurde! waanzinnige! krankzinnige!) behoefte op te vatten (met vanillesmaak en kersjes!) om zo af en toe nog een nieuwe post te lezen ook, dan staat zeuren vrij. Stiekem (niet stiekem dus, maar goed) is mijn ego daar natuurlijk heel erg blij mee. Ik walg van mezelf, ulieden heeft toestemming hetzelfde te voelen.

Deze post heet [insert title], wat niet betekent dat ik ga vertellen wat er in het afgelopen half jaar is gebeurd. Doe me een lol. Als je het wilt weten, gebruik dan je creativiteit om een episch verhaal te verzinnen waarin ik door de wereld van de geesten reisde terwijl mijn lichaam op aarde saaie dingen deed, om uiteindelijk de krankzinnige goden van de cheescake en de onderwereld het hoofd te bieden in een poging om een onschuldige van de eenzame opsluiting te redden. Of doe dat niet. Alternatief is om iemand anders te vragen hoe het met hem/haar/het ging en gewoon mijn naam in diens half jaarsverhaal in te vullen. Dat wil ook nog wel eens werken.

Gij zijt allen gewaarschuwd, ik heb in de komende twee maanden bijster weinig te doen. Dat betekent niet alleen dat er een kans bestaat dat ik wat ga schrijven, maar ook dat ik misschien niet zoveel beleef en dus uit mijn eigen krankzinnige brein ga putten voor schrijverij in plaats van recente gebeurtenissen, die per definitie wat minder verwrongen zijn. Waarom de waarschuwing? Zodat ik gelijk twee keer zoveel lezers heb.

De brug kraakte en stortte de diepte in. De kreet van het eekhoorntje weerkaatste tegen de rotswanden en werd daarna weggevaagd door het gebulder van de wrede stroomversnellingen beneden, die de planken van de brug gelijk de beenderen van de bosbewoner braken op de grillige zandsteen.

Hugo Maat.