Esnesnon 29-6-09

Voordat ik begin met ratelen moet dit er even uit: Ik ben ontzettend verzot op bastogne-koeken. Geef me een pak en ik eet het leeg, geef me er tien en ik krijg buikpijn en een brede grijns voor de rest van de dag. Wauw.

Goedemorgen.

Een vreemdsoortige studiegerelateerde ervaring overviel mij vanochtend, toen ik op mijn knieën zat. Nee, ik zat niet te bidden, daar krijg ik namelijk geen bijzondere ervaring of ideeën van. Ik had een feestje in een huis dat niet van mij was en besloot de volgende ochtend me in te zetten voor wat schoonmaakwerk, het minste wat je kunt doen als je in het huis van iemand anders feest en niet eens een cadeautje meeneemt. Het schoonmaken en opruimen na een feestje is een apart gebeuren. Er bestaat een zekere afstand tussen gewoon wekelijks, maandelijks of eventueel dagelijks schoonmaken en het opruimen na een feestje, omdat de eerste vorm, het normale schoonmaken, de status quo opheft en de tweede de status quo terugbrengt. Het opruimen na een feestje komt er op neer dat de omgeving weer leefbaar wordt gemaakt, dat het domein van het feestje wordt opgeheven. Dat domein is het gebied waar feestjes gevierd worden, de omgeving schikt zich tijdelijk naar de nieuwe bezigheid, een bezigheid die neerkomt op zorgeloos vermaak en rommel produceert, als bijproduct. De productie van rommel begint vrijwel onmiddelijk en het domein wordt daardoor ook duidelijk afgebakend. Het is bij het opruimen de dag daarna een kwestie van het herinvoeren van het leefdomein, het domein van de mens in plaats van het domein van de feestganger.

De status quo van een huis is het dagelijkse leven; voor een woning is bewoond worden de natuurlijke staat van dingen. Dit domein heeft ook een afvalproductie, van vuile was tot huidschilders en haar die samen stof vormen. Dat afval bakent het leefgebied ook af; het geeft aan dat ergens geleefd wordt. Bij een gewone schoonmaak, (dit is het moment dat ik mijn neus optrek en met enige sjeu het woord 'ordinair' gebruik) door het verwijderen van de bijproducten van het dagelijks leven, wordt de omgeving tot een schoon en daarmee levenloos geheel gemaakt, een staat die in een leefomgeving vervolgens vaak maar erg kort duurt. Het levensdomein neemt al gauw weer zijn plek in temidden de zuivere reinheid, het huis wordt teruggebracht naar zijn status quo na de onderbreking van de schoonmaak. Bij het schoonmaken na een feestje is dit andersom. Na een feestje hoeft alles niet weer brandschoon te zijn, maar alleen weer leefbaar, dat is dus een vorm van schoonmaken die de status quo weer instelt na een onderbreking. Aan het einde van het opruimen merk ik ook op, nadat ik rond heb gekeken: Hier is geen feest geweest.

Dat idee zorgde voor een interessante gewaarwording. Wat ik feitelijk aan het doen was, toen ik op de grond het zeil voor de televisie ontdeed van diens recente plakkerige eigenschap, was het uitwissen van sporen. Ik zorgde ervoor dat het feestje niet had plaatsgevonden door het bewijs te vernietigen. Zo werkt geschiedenis feitelijk ook, bedacht ik. Objectief gezien gebeuren dingen en achteraf zijn die ook nog steeds gebeurd, maar vanuit een menselijk perspectief is alleen datgene gebeurd waarvan we weten dat het gebeurd is, wat we weer uit sporen opmaken. Als er geen sporen meer zijn van een gebeurtenis bestaat die gebeurtenis niet langer. Door op mijn knieën sporen uit te wissen pleegde ik feitelijk op kleine schaal geschiedsvervalsing. 'Hier stond een bierflesje,' zei de vloer. Boen, boen. 'Hier stond geen bierflesje,' zegt de vloer nu. Sterker nog, er 'stond' nu geen flesje meer daar. Erger zelfs, het heeft niet bestaan. Niet te uitgebreid opruimen, zei ik mezelf nog, met enige vergezochtheid. Als het te opgeruimd is zou dat duiden op een recent feestje.

Ik overwoog vanochtend, toen het idee om te bloggen opkwam, om de post te beginnen met de opmerking hoe brak ik me voelde. Dat idee is redelijk snel de prullenbak in gegaan. Alsof er iemand geïnteresseerd is in iemand met zelfmedelijden en onnodig gezanik. Ik vind het bovendien gewoon geen mooi begin voor een post. Er zijn veel leukere manieren om het verhaal een beetje weg te krijgen dan de eerste de beste persoonlijke observatie die toevallig ook nog een hele negatieve is. Een leukere manier om te beginnen is een vrolijke noot, met een snufje dwaasheid. Bijvoorbeeld: Het leven zit vol met eenvoudige genoegens, eenvoudiger dan men zich soms kan voorstellen. Zo heb ik daarnet voor het eerst in minstens een maand bewust ademgehaald. Ademhalen is zo'n vaak herhaalde actie dat het helemaal uit het zicht verdwijnt na een tijdje. Dat is niet vreemd, als we bij alle routineacties uit het dagelijks leven stil zouden staan zouden we knettergek worden. Af en toe stilstaan, echter, kan absoluut geen kwaad. Het was zelfs erg aangenaam om eens te doen.

Het is crimineel mooi weer, in de zin dat ik eigenlijk een boete verdien omdat ik achter een pc zit in plaats van in de zon. Het is het soort weer dat me doet beseffen dat de grote vakantie wel in de zomer móét, omdat het de perfecte tijd is om zonder tas of zorgen over straat te lopen. Tijdens zo'n wandelingetje vandaag kwam ik op het absurde idee om even mijn longen vol met lucht te gooien. Dat voelde eigenlijk best goed, de lucht is zuiver en met iedere flinke ademteug werd mijn hoofd helderder en voelde ik me gezonder van lijf en leden. Ademhalen is echt een aanrader eigenlijk. Ik begon haast high te raken van doodnormale zuurstof, midden op straat. Van binnen gonsde ik van een onbekend soort dankbaarheid voor het bestaan van bomen, gemengd (ik heb immers nooit alleen positieve gedachtes, bespaar me) met een flinke vervloeking van automobilisten en hun heilige koeien (vreemde beesten: koeien die hun eigenaars melken in plaats van andersom) en een milde vervloeking jegens honden en hun baasjes. Is het nou zoveel gevraagd om geen poep buiten te laten liggen? Ik weet dat de honden het moeilijk kunnen helpen, maar veel verbetert die kennis de situatie niet.

Hoe dan ook, ik begon wat te brainwaven door het vele ventileren, snuiven en wandelen, waardoor deze post al een beetje begon te ontkiemen in mijn hoofd. Dat gebeurt soms, dat ik van te voren een post in mijn hoofd heb. Dat vind ik zelf de mooiste posts, niet om te lezen, dat doe ik sowieso niet heel erg, maar leuk om te schrijven. (Irrelephant Man to the rescue... of things that do not need to be rescued at all.) Ik denk ze niet letterlijk uit, maar het zijn toch de posts waar een gedachte achter zit wat mij betreft. Bij veel posts komt die gedachte pas na drie alinea's klik-klak en bij sommigen komt 'ie helemaal niet. Het is brainwave-schrijven, het surfen op een golf van gedachtes. Vervolgens is er wel een omissie wat betreft de inhoud van de brainwave, maar goed. Ik ben zelf meer geïnteresseerd in de verschillende uitwassen van het hoofdidee en ik laat het hele zooitje dan ook even goed uitkristalliseren om ze hier neer te zetten om het vervolgens niet te lezen en alles maar te vergeten. Nee, niet alles. Een paar belangrijke punten wil ik wel in mijn achterhoofd houden. In de eerste plaats wel de ervaring van het ademhalen en langs een park en hoog riet lopen. Het leefde allemaal en ik ademde met dat leven mee. Het was de gewaarwording dat ik leefde die het hem deed. Ik leef, want ik beleef. Ergo.

Hugo Maat.