Esnesnon 10-6-09

Pre scriptum: Ik ben de honderd posts gepasseerd op dit ding, maar het telt niet omdat ik tussendoor afgehaakt ben. Ahem.

Goedenavond.

Van het ene moment op het andere zijn die twee weken die eerst gevuld waren met leegte ineens aardig volgepland, met in ieder geval íets te doen iedere dag van de week. Niet wat ik verwacht had. Vermoedelijk is vandaag de laatste dag tot aan de eenentwintigste dat ik niet iets specifiek op mijn kalender heb staan en om het te vieren heb ik deze dag dan ook gelijk helemaal ingevuld. Op het programma staat first thing in the morning het schrijven hier, nadat ik mezelf moeizaam uit bed gesleept heb, 's avonds staat verder schrijven aan iets anders, want ik hou het op één post per dag maximaal, om tussendoor nog even iets anders belangrijks te doen.

Morgen doet zich nog de wat mij betreft vreemdste bezigheid voor, namelijk een spoedrepetitie met mijn band. Omdat het van zeven tot we klaar zijn duurt en ik eerst nog even langshuppel bij bakentoneel, (ja, langshuppel. mu, wha, haha.) wordt mijn etenstijd weer een beetje freaky. Inderdaad, ik zit in een band. Misschien geef ik nog wel een seintje als we in september optreden, misschien ook wel helemaal niet. Zo fantastisch zijn we niet.

De dag van morgen toont anderzijds ook wel uitstekend het gebrék aan invulling van die oceaan aan tijd, omdat ik pas om vier uur iets hoef te doen en tot die tijd mijn leven aan het verkwisten ben, hoogstwaarschijnlijk. Dat is precies wat ik al twee weken doe, met enige onderbrekingen en ik denk niet dat ik er gemakkelijk mee zal ophouden. Ik hoop het langzaam maar zeker weer een beetje normaal te krijgen omdat het deel van mijn brein dat bij de laatste loting aangewezen is tot ratio ernstig hoofdschuddend naar mijn bezigheden van de laatste tijd kijkt en het is niet aangenaam als een deel van je brein besluit je hoofd te schudden en de rest toevallig niet. Ik word dus met fysiek geweld gedwongen om minder puur te hangen. Jech. Het plotseling beginnen te bloggen is geen slecht begin. Nu moet ik nog een ander belangrijk stukje tekst schrijven, bij voorkeur van de week nog, ik heb een heel erg druk weekend, ik moet mijn moeder van het idee af helpen dat ik geen dreun uitvoer in huis en ik moet nog de Variations Serieuses zien uit te werken en daarbij een rijstebrijberg aan oefening en frustratie trotseren. Het zijn allemaal dingen die geen echt schema en geen planning kennen, waardoor ik uiteindelijk eindig op de bank, gefixeerd op een beeldscherm en willekeurig virtuele entiteiten vernietigend. Dat vindt mijn ratio ook niks op de lange termijn.

Intussen ben ik iets minder gaan eten en iets minder gaan snacken. Ik kan het hebben, de vraag is alleen of het wel strookt met mijn gebruikelijke opvattingen, die duidelijk niet gewend zijn aan de hoeveelheid vrijheid die over mij uitgestort is. Hemeltjelief, ik heb ook nog heel erg veel leeswerk te doen, maar ik verruil stelselmatig een beeldscherm voor een boek en een bed dan wel bank of stoel voor een harde houten bureaustoel en erg onverstandige zithoudingen, waar ik vervolgens geen knikker van merk omdat de magische uitwerking van technologisch vermaak al mijn mogelijke ongemakken vermoordt. Het enige waar ik aan kan denken is dat ik wel enorm aan het lanterfanten moet zijn als ik ineens gewetensproblemen krijg. Ik ben regelrecht ongeschikt voor vrijheid. Dat mag linea recta in mijn motivatie om naar de VU te gaan.

Hugo Maat.