Esnesnon 12-6-09

Goeiemorgen. (uitgerekte 'oe' wegens de gaap)

Ik had een examenstressdroom. Ik zit qua timing niet helemaal bij het juiste eind en als ik eraan terugdenk was het hele ding sowieso erg ongeloofwaardig. Maar goed, dat verschijnsel is niet geheel verrassend. Bij dromen kan ik achteraf met gemak aanwijzen waar de fouten zaten die het te onderscheiden maakten van de werkelijkheid, terwijl ik tijdens een droom op zijn extreemst me alleen een beetje verward voel. Ik vind het licht angstaanjagend te bedenken dat ik in een droom complete onzin voor realistisch en geloofwaardig kan aannemen om het pas later te beseffen, want dit brengt een misschien wel even onzinnige angst mee dat ik dit ook in andere situaties zou kunnen tegenkomen, dat ik situaties zou kunnen meemaken die alle besef van realiteit volkomen negeren en dermate absurd zijn dat ze in terugblik onmogelijk geloofd kunnen worden, om ze vervolgens, op het moment zelve, als volkomen plausibel aan te nemen en er naar te handelen. Voor mij is dat een schrikbeeld, vreemd als het moge klinken, om absurd te leven zonder het te beseffen.

Dat beseffen is eigenlijk het deel waar het me om gaat. Ik heb werkelijk niets tegen absurditeit. Als ik dat wel zou hebben zou ik niet met mezelf door één deur kunnen en zou ik veel eerder zijn opgehouden met dit blog (hoewel ik inmiddels geen idee meer heb waar ik met deze lappen tekst met nieuwe lay-out eigenlijk heen wil, maar ik heb dat ook nooit gehad) en misschien overdrijf ik ook wel en is een 'wie hou je voor de gek' wel op zijn plaats. Gisteravond had ik de behoefte om ten overstaan van tien, twintig onbekenden 'Rafiki!' te schreeuwen, wat naar mijn mening ongeveer illustreert wat ik bedoel met absurd leven terwijl ik het gewoon besef. Ik heb uiteindelijk geen bavianennamen door kamers geslingerd naar nietsvermoedende mensen met gemillimeterd haar maar ik besefte wel ineens dat ik meer te doen had in mijn freewheelweken dan ik had gedacht. (en waarom zet blogger rode lijntjes onder 'nietsvermoedende' en niet onder 'freewheelweken?' ik ben verward) Ik zou natuurlijk minder te doen hebben als ik mijn dagen niet zou slijten omringd door beeldschermen, bijna continu in pyjama (daar had ik even ruzie met de spelling) en mezelf grotendeels verwaarlozend. Zei ik dat hardop?

Hoe dan ook, ik heb nog niet verteld waar de droom over ging. Ik droomde dat ik op school (dat geeft al aan dat ik het gelijk absurd had kunnen en moeten vinden, maar goed) in het computerlokaal zat te wachten tot mijn volgende examen zou beginnen om elf uur. Ik was alleen glad vergeten waar het examen over zou gaan, blijkbaar was dat een belangrijk feit want ik besloot niet naar de examenzalen te gaan voordat ik het wist. Eerst zocht ik mijn geheugen af, maar ik kon niet bedenken welk examen ik nou nog niet gehad had. Het zou geen taal zijn, geen wiskunde ook, maar ik kon het niet bedenken. Steeds had ik dat bekende gevoel dat ik het wel wist hoewel de kennis net buiten mijn bereik lag. Ik besloot het dus (computerlokaal) op te zoeken op internet. Echter, hoe vaak ik ook 'eindexamen' of dergelijke zoektermen invoerde, het enige wat ik als resultaat kreeg waren foto's en filmpjes van amazone-indianen die in bomen hingen en met giftige pijltjes op grote dieren joegen. En het internet was een beetje langzaam. Uiteindelijk besloot ik vijf minuten voor tijd toch maar richting de gymzalen te rennen, maar op de trap liep ik een paar bekenden tegen het lijf die me meedeelden dat het toch maar 'random shit' was en dat er ook maar een paar mensen van mijn klas bij waren. Ik vond dat een hele opluchting en werd wakker. Nou ja, bij het wakker worden besefte ik ineens vrolijk dat ik helemaal geen examens meer had en dat ik daarom geen volgend examen kon bedenken. Een stressvolle droom, waar ik erg uitgeslapen en opgelaten uit wakker word. Enig.

Mijn slaapritme wordt aardig onderhouden, met ongeveer 12 tot 7, een gezonde tijd, met veel in- en uitslaapruimte. Hoewel ik nu nog een beetje zit te gapen. Van het weekend denk ik dat ik iets minder ga slapen. En ik heb twee liedjes in mijn hoofd, gelukkig niet tegelijkertijd. Ik kan overigens maar met moeite beslissen welke van de twee ik leuker vind, wat het niet veel makkelijker maakt. Heb ik al gezegd dat ik druk bezig ben om serieuzer schrijfwerk te ontduiken door hier te zitten bloggen? Vast niet. Ik krijg hoe dan ook de vreemde compulsie om deze post af te sluiten, om vervolgens een andere manier te vinden om mijn serieuzere bezigheid te omzeilen. Oh dear.

Hugo Maat.