Esnesnon 7-6-09

Goedemorgen.

Lekker geslapen? Ik ook wel, alleen een beetje kort. Na een uurtje te hebben gedaan alsof ik nog sliep ben ik maar achter de computer gekropen, die op een slaapdronken steenworp afstand ligt van mijn bed. Ik kan me niet herinneren ook maar iets gedroomd te hebben, dus het zal wel ontzettend interessant of leerzaam geweest zijn. En dan nu, eerst bloggen en daarna ontbijt. Ik heb toch nog geen trek.

Een berg verplaatsen doe je niet door steentjes te versjouwen, één voor één. Een berg verplaatsen doe je niet door te hopen dat God het voor je gaat doen als je hem heel lief vraagt om zijn Grote Plan voor de wereld om te gooien. Een berg verplaats je met een overbodig grote lading explosieven en een stel rechtzaken tegen natuurmonumenten. Dit is het moment dat er een man in een olifantenpak langsrent, met een grote letter Q op zijn borst gespeld en een vlaggetje van de McDonalds in zijn hand. Hij gaat wijdbeens voor je staan en roept uit: 'I am Irrelephant Man!' waarna hij weer verdwijnt. Op een paard, rijdend richting de ondergaande zon, die ineens is verschenen.

Dingen hebben de neiging hun magie en kracht te verliezen als je ze begrijpt. Dat is ongenuanceerd en veel te vaag geformuleerd, maar ik verzin vanzelf wel een betere uitspraak die wél uitlegt wat ik bedoel. Het directe beeld dat ik heb bij die bewering, die bewering komt daar ook voor een deel uit voort, is het begrijpen van de argumentatiestructuren van mr. president b@R4cK 0B4m@. Ik keek gisteren naar een stukje speech van hem en later die dag heb ik 's avonds een speech van hem online opgezocht om even te kijken en ik was een beetje teleurgesteld ineens. Ik vind het vaak leuk, zo'n speech, daar zijn ze waarschijnlijk ook voor, maar niet meer nu ik heb gelezen hoe die man het eigenlijk doet. Hij is niet bijzonder charismatisch, hij heeft gewoon veel geoefend en gebruikt hele sterke en waanzinnig typische constructies. Omdat ik het herken, verandert in mijn ogen zijn speech van een pleidooi voor vastberadenheid en verbroedering naar een spelletje waarin ik zijn argumentaties herken, eruit kan plukken en uiteindelijk zelfs voor hem kan afmaken voordat hij uitgesproken is. Dus, dag charisma en indruk in alles. Ik ben overigens niet eens een echte Obamaniak, dus wat maakt het ook uit.

Ik krijg soortgelijke onttoveringsverschijnselen ook bijvoorbeeld met filosofen, op het moment dat ik inzie wáárom ze bepaalde denkbeelden bezigden. Hobbes die de Engelse monarchisten op zijn dak kreeg, Kant die waanzinnig streng en protestants werd opgevoed, hoe meer ik weet over de mens achter de redenering hoe minder ik de redenering kan zien en hoe minder indruk die op mij maakt. Ik kan het soms zelfs bij mijn eigen denkbeelden doen, iets waar ik zelf niet echt vrolijk van word. Niet alleen filosofen, nu ik er over nadenk. Musici kan je ook helemaal verklaren en dus onttoveren. Beethovens geestelijke instabiliteit, Tsjaikovsky's gedwongen muziekcarrière, etcetera, etceteri.

Maar daar komt eigenlijk het tegengewicht tegen de ernstig ongenuanceerde bewering dat begrip kracht en magie doet verdwijnen. Ik vind muziek namelijk in veel gevallen nog steeds mooi. Ik begrijp wel dat wolken condenserende massa's water zijn, gevormd door luchtdrukverschillen en een zekere temperatuursverdeling in de atmosfeer, maar ik blijf, misschien mijn hele leven lang nog, pluisjes en watjes door de lucht drijven, die adembenemende uitzichten kunnen creeëren met een beetje goed licht. Ik blijf het leuk vinden als onze kat tegen mijn benen op loopt te schurken, ook al weet ik dat het beestje alleen maar graag wil dat ik haar te eten geef. Niet dat ik ineens de hele zaak laat rusten. Ik denk dat het betekent dat veel dingen in de wereld hun kracht en magie ontlenen aan onbegrip of erop steunen, in plaats van iets anders. Als dat onbegrip dan verdwijnt, raken die dingen ook invloed kwijt. Ik hou op voordat ik over iets begin dat ook maar in de verte te maken heeft met Rede en Religie. Het is veel te vroeg.

Hugo Maat.