Esnesnon 8-6-09

Hoi.

Vijf dagen terug, om even te flashbacken/backflashen (back te flashen), maakte ik mijn laatste eindexamen (van tijdvak 1) en nu al, niet eens zo gek veel later, ervaar ik een enorme leegte in mijn bestaan. Ik heb het gekke gevoel dat het een verkleinde weergave is van het gevoel dat mensen die met pensioen gaan hebben. Ik ben niet eens waanzinnig blij over het einde van mijn middelbare schoolcarrière, dat is wat me misschien nog wel het meest frustreert en verwondert, ik weet zelfs niet echt goed wat ik met de ontstane vrije tijd moet doen.

Dat is een problematisch verschijnsel. Ik ben na vijf dagen al vrijheidsmoe, terwijl ik nog echt waanzinnig veel tijd door moet met zo niet evenveel, dan wel meer vrijheid dan voorheen. We gaan niet meer op vakantie, laat staan dus zo spectaculair als vorige zomer, wat mij met drie hele maanden vakantie zonder specifieke invulling laat liggen. Zonder schroom durf ik te beweren dat ik nog maar op een slordige vijf procent zit van de totaal uit te zitten tijd en dat als het de rest van deze drie maanden zo verder gaat dat ik daar niet erg vrolijk van word.

Het is niet alsof ik nooit voor vrijheidsmoeheid gewaarschuwd ben, of dat ik het nooit zelf een beetje ervaren heb. Ik kan me uitstekend vermaken, altijd al, hoe hersenlozer het vermaak hoe langer ik het volhou ook nog. Ik merk alleen dat ik vrijheidsmoe geworden ben als ik activiteiten ga ondernemen die niet vermakelijk zijn, als vermaak. Dan spendeer ik een complete dag aan een spel, of een serie die ik op internet kijk, terwijl die geen centje amusementswaarde voor me hebben. Of iets extremer, ik ga simpelweg ergens lopen; gewoon door de stad of het centrum lopen, door mijn eigen huis, over het strand, nergens heen en zonder het echt leuk te vinden. Het zijn lege acties die ik onderneem, dingen die mijn hoofd het zwijgen opleggen, geen negatieve en geen positieve waarde hebben.

Dan kom ik in het stadium van vrijheidsmoeheid, als ik dermate van mijn verplichtingen onttrokken ben dat ik, puur om een soort leegte aan tijd en bezigheid te vullen, lege dingen doe. Het moment dat ik zowel positieve en negatieve waarde ontneem aan mijn leven echter, ongeveer de boeddhistische richting, slaat het standaard negatief uit. Ik hou aan die lege acties een gevoel van regressie over, waarbij het voelt alsof ik ophou in verbinding te staan met de wereld. Kenmerken zijn aanvallen van geestelijke vermoeidheid zonder inspanning en lethargie, maar uiteindelijk slaat het geheel over in een gevoel van ernstige depressie. Af en toe ben ik in staat om mijn tijdsbesteding in te zien en krijg ik het ellendige gevoel van 'wát heb ik eigenlijk de hele dag lopen doen? Hoe laat is het?'

School nodigt continu negatieve en positieve oordelen uit. Het houdt me in de wereld en onder de mensen en geeft me altijd ook wel met waardeoordelen geladen activiteiten. Het gaat dus constant regressie tegen. Zeg ik daarmee dat school goed is? Nee, ik vind school vaak ronduit ellendig. Maar daar gaat het om, een waardeoordeel op zich al. Goede dingen en slechte dingen zijn in dit opzicht volkomen inwisselbaar, want het derde alternatief is in mijn ogen nog altijd onwenselijker. Tegenstrijdig als het moge klinken vanuit de vingers van iemand die in slaap valt tijdens lessen, school hield me wakker.

Na deze rant geef ik weer even wat terrein prijs dat ik gebruikte voor mijn verhaal: het is niet waar dat ik niets te doen heb van de vakantie. Er zijn wel degelijk activiteiten, wink wink, waarmee ik mijn tijd kan vullen en zolang de regressie niet langer dan een dag of vijf aanhoudt is er niets aan de hand. Ik voel me uitstekend en geen enkel medelijden is nodig, gewenst, of op de juiste persoon gericht, want dit is een enorm luxeprobleem van de orde 'ik heb niet genoeg slagroom op mijn bananenmilkshake die ik vanuit een hangmat opdrink terwijl ik naar de in de zee ondergaande zon kijk terwijl een aantrekkelijke plaatselijke bewoner m/v mij koelte toewuift en zachte muziek in de verte klinkt terwijl ook de krekels al zacht hun instrumenten beginnen te stemmen, hoewel ik ze in mijn zachte slaapplek niet hoor waardoor ik een aangename nachtrust geniet.' I'm fine.

Hugo Maat.