Esnesnon 9-6-09

*gaaap* Goedemorgen.

Na een paar flinke petsen op mijn neus te hebben ontvangen en boos te zijn aangekeken kom ik op mijn volgende geliefde onderwerp, de vrijheid van meningsuiting, waar ik nog even wat webpagina aan vuil wil maken door een poging doen een pleidooi af te steken, hopelijk voor de laatste keer ook, over het feit dat deze vrijheid niet bestaat terwijl ik ga proberen niet af te dwalen totdat ik er min of meer over uitgesproken ben en mijn best doe niet te denken aan de eeuwige pijnlijke vraag: 'Wil iemand dit wel lezen?' En misschien ga ik mijn zinnen ook nog inkorten.

Vrijheid van meningsuiting is opgenomen in de Nederlandse grondwet en wordt gezien als een paradepaardje van de westerse samenleving. Wat jammer dat er heel veel haken en ogen (en kruizen, grrr...) aan deze vrijheid zitten die het arme schaap gewoon opheffen. Beperkte vrijheid is namelijk, nou ja, een nogal paradoxaal begrip. De vrijheid van meningsuiting krijgt te lijden onder druk uit twee hoeken, namelijk de geschreven en de ongeschreven wetten. Aan de ene kant zijn er wetten die de vrijheid van meningsuiting, blijkbaar een grondrecht, tegenspreken in onze wet opgenomen en aan de andere kant is de grondwet ook nog ondergeschikt aan de normen en waarden van de samenleving.

Het is natuurlijk onmogelijk dat een wet rechtstreeks de grondwet tegenspreekt in het wetboekje, maar gelukkig stikt de Nederlandse grondwet van de achterdeurtjes. De grondwet vermeldt dat afluisterapparatuur verboden is maar is zo vriendelijk hierbij aan te geven dat het wel mag als dat bij wet specifiek toegestaan is of als dit wordt uitgevoerd door mensen die daarvoor door de wet zijn aangewezen, d.w.z de politie. Ik hoor wel eens dat Nederland het land met de meeste telefoontaps is en zo gek is dat idee ook niet. De wet van vrije meningsuiting is een beetje vager in Nederland. Het begon als een vrijheid van drukpers, maar het artikel is uitgebreid tot een verbod op censuur. Uit het artikel kan je concluderen dat het ook van toepassing is op mondeling verkondigen van je mening. Leuk en aardig, maar de schrijvers van de grondwet, slimme mensen, dat moet ik ze nageven, nemen even de clausule 'behoudens ieders verantwoordelijkheid voor de wet' erin op. Hoofd - keyboard: nb.

Ik krijg de behoefte, als ik de Nederlandse grondwet lees, om een totalitaire staat te voorspellen, die compleet volgens de grondwet te rechtvaardigen valt. Onze grondwet garandeert ons geen vrijheid van meningsuiting, onschendbaarheid van onze huizen, recht op betoging, doordat ze overal een antwoord op heeft in de vorm van die kleine clausules. Alles wat de overheid nodig heeft is een wet die onze vrijheid inperkt, een uitzonderingsregel. Het hele zaakje staat continu in de startblokken voor het ontstaan van de constitutionele (en dat woord moest ik helaas opzoeken, waar ik me voor schaam) totalitaire staat der Nederlanden. Vanaf daar kun je het invullen zoals je wilt, eventueel met een grote geblondeerde leider, wiens posters op iedere straathoek hangen, als dat beeld strookt met jouw eigen nachtmerries.

Veel beperking op vrijheid van meningsuiting komt er vanuit de wet niet. Ik mag bijzonder veel vrije mening uiten voordat de staat me in de weg gaat staan. Vrijheid van meningsuiting wordt vooralsnog het meest in de weg gestaan voor de algemeen geldenende waarden en normen. Waar het bij de wettelijke kant van vrijheid van meningsuiting meer om een theoretische paradox gaat die deze vrijheid feitelijk ontkracht, gaat het bij de dagelijkse toepassing van die ongeschreven wetten om de praktijk.

Hier wordt het natuurlijk persoonlijk, want als ik het heb over dagelijkse beperkingen van vrijheid van meningsuiting dan heb ik het over mezelf. Valt moeilijk te ontkennen en te vermijden. Ik mag niet zeggen wat ik wil omdat ik respect moet hebben voor andermans overtuigingen op gebied van geloof, ik mag niet zeggen wat ik wil omdat iemand ergens erg gevoelig over is of omdat ik iemand ermee zou beledigen. Dat heeft niets te maken met de wet, dat heeft te maken met wat mijn ouders, leeftijdsgenoten (een flink aantal, meen ik in ieder geval), leraren en ook volkomen willekeurige mensen van mij verlangen. In onze maatschappij verlangt men dat we respect voor elkaar hebben, ook al verdienen we dat totaal niet. Dankzij de toepassing van allerlei machts- en opvoedstechnieken word ik al gecensureerd voor ik mijn mond opendoe en dat frustreert enorm. Maar, los van mijn eigen frustraties, die ongetwijfeld heel interessant zijn, vrijheid van meningsuiting wordt er gewoon ondergehouden door een wet die sterker is dan welke grondwet dan ook.

Maar waarom zijn we allemaal nog zo vol van die vrijheid van meningsuiting, als het eigenlijk maar een broos geheel is, met achterdeurtjes en beperkingen overal? Die vrijheid van meningsuiting is, net als de rest van de grondwet en net als al die normen en waarden, gewoon boven twijfel verheven. Het is gepromoveerd tot volkomen intrinsiek. Jammer dat een heilige, onschendbare vrijheid van meningsuiting wegens zijn gebrek aan raakvlakken met de werkelijkheid, helemaal niets kan. Hetzelfde geldt voor alles dat boven alle twijfel verheven is. Mijn eindconclusie is (mij) duidelijk. Alle religies, met name het katholieke, protestantse en islamitische geloof, met alle zijtakken en variaties, zijn gewoon achterlijk. Probeer me dat maar eens terug te laten nemen.

Hugo Maat.