Esnesnon 18-6-09

Hoi.

In mijn utopie van de hemel is minstens één dag van de week 'uitslag van je examens ontvangen via de telefoon'-dag. Zoals, even denken, vandaag. Het is welbeschouwd een slecht idee om ergens bijzonder tevreden over te zijn, of iets de hemel in te prijzen, voordat het gebeurd is en je geen enkele kans hebt gehad om er kennis van de nemen, maar dat negeer ik hier volkomen, die zeldzame momenten van optimisme, zij het alleen voor één dag de toekomst in, koester ik en bewaar ik om er later cynisch over te kunnen lachen, wat ook weer een goed soort vermaak is.

Wat is er in hemelsnaam zo bijzonder aan een dag waarop je je uitslag krijgt van je examen over de telefoon? Ik zou het kunnen opsommen en daarna uitweiden, ik zou gewoon kunnen beginnen met ranten, hoewel ik ook zou kunnen ophouden om te beschrijven dat ik nadenk over verschillende manieren om het te vertellen omdat ik tijdens het schrijven al klaar was met denken. Ten eerste, ik ben nog niet aangekleed en dat is altijd pure win. Ik doe straks in het kader van openbare en private zedelijkheid maar een badjas en slippers aan terwijl ik mijn haar in een soort gore, gisteren een beetje gelakte bos ellende laat zitten. Ik ruik zelfs nog helemaal naar slaap en daar word ik heel tevreden van. Is er een grotere luxe dan de hele dag lang net uit bed komen? Ja, maar een beetje hyperbole kan geen kwaad in mijn hoofd.

Wacht, dat kan ik niet laten lopen. Wat is de grootste luxe? Ik kan niet zo goed een afzonderlijk iets noemen eigenlijk, ik kom al snel op combinaties. Dingen die voor mijn geestesoog springen, want mijn fantasie wordt door die vraag heel erg geprikkeld, zijn op de niet-zo-vroege ochtend: Zijden kamerjassen, jacuzzi's, aardbeien met slagroom, verschillende uitvoeringen van hele grote bedden met bíjna teveel kussens, lakens en dekens waar je ontzettend in wegzakt, enorme engelse tuinen, een volière met flamingo's met gouden halsbandjes, een standbeeld van chocola in de hal, een chocoladefontein, een privébibliotheek met gedempt licht en niet bijzonder overdreven maar wel erg comfortabele stoelen, hangmatten op zwarte caribische stranden, meters aan overdreven opgeflufte buffetten, een enorme marmeren trap met zachte bekleding om op te zitten, een waterval in huis, een enorme harem in moorse stijl, privézwembaden, een smaakvol ingerichte limousine op zonne-energie, een leven lang kunnen studeren, appeltaart. Een andere luxe is een bijzonder moment gedeeld met vriend(in)(en)(nen)(fluts) waarmee ik natuurlijk een gevoelig punt raakt dat vermoedelijk achterin je keel zit en een warme straal gal over de internetvloer uitnodigt. Hier, een teiltje.

Vandaag is bijzonder omdat het eigenlijk het einde van de les proefzwemmen is. Ik neem aan dat iedereen die dit leest ooit wel eens zwemles heeft gehad, dus dit zou een toegankelijke vergelijking moeten zijn. Het halen van het volgende niveau of het diploma bij zwemles bestond uit drie fases; de gewone lessen, het proefzwemmen en daarna het afzwemmen. De gewone lessen gebeurde niets mee, er zat geen consequentie aan en ze dienden als voorbereiding op een soort test: het proefzwemmen. Het proefzwemmen was die zwemles waarbij je aan het einde, mits je het goed had gedaan die les, een kaartje kreeg wat vermeldde dat je mocht gaan afzwemmen. Dat afzwemmen was dan een zwemles met toeschouwers van alle soorten en maten en soms muziek, waarbij je aan het einde een diploma in je klauwen kreeg gedrukt. Wat ik toen ook al opmerkelijk vond is dat het 'je mag gaan afzwemmen'-kaartje je eigenlijke diploma is. Het is geen uitnodiging voor de volgende ronde van uitdagingen, nee, het is de bevestiging dat je het gehaald hebt. Het maakt niet uit hoe erg je het vernachelt bij het afzwemmen, je kan bij wijze van spreken verdrinken, je krijgt gewoon je diploma. Iedereen bij afzwemmen krijgt een diploma. De kinderen uit het klasje die geen diploma krijgen zijn de kindjes die überhaupt niet mochten afzwemmen, dus de beslissing was in de proefzwemles gemaakt. Mijn analogie is onderhand wellicht duidelijk. Vandaag is het einde van de proefzwemles, de examens. Op twee juli, als we allemaal een diploma in onze klauwen krijgen, zijn de mensen die niet overgaan er misschien niet eens bij. Nou, dat mag wel, maar ze mogen niet in het water en ze krijgen ook niets. Op twee juli is het alleen maar een show voor de ouders en the like, die graag willen zien dat hun kind geslaagd is. Het is ceremonie, maar compleet betekenisloos. Twee weken eerder krijgt het zwemleskindje namelijk al een kaartje in handen dat meer betekenis heeft dan een diploma. Of bij ons zelfs een telefoontje. De tweede reden dat ik een goed gevoel heb over vandaag? Vandaag slaag ik.

De derde reden, en vermoedelijk de laatste want ik verwacht bezoek en ik weet niet hoeveel zin die hebben om mijn aandacht te delen met een toetsenbord, is een koud biertje om drie uur 's middags. We blijven namelijk optimistisch en gaan niet eens naar de telefoon kijken in die tijd. De zon schijnt dus ik richt de tuin een beetje comfortabel in, regel een paar zoutjes en wacht in goed gezelschap tot de badmeester me mijn kaartje geeft. Werkelijk, het ziet er prachtig uit. Een mededinger voor de grootste luxe, maar waarschijnlijk alleen voor mijn helft van de planeet: een koud biertje in de tuin in de zon en nietsen.

Hugo Maat.