Esnesnon 24-8-09

Pre scriptum: Voordat je (ja, jij) ernaar vraagt, ik heb geen eigenwaarde en ook geen standaards nee. Kritiek is niet welkom.

Wat lopen er toch een idioten rond op universiteiten. Ik moet mezelf kwalijk nemen voor het hebben van een idyllisch beeld van de academische leeromgeving natuurlijk, maar het feit blijft.

Doffe ellende. Het hele eerste jaar is, zoals te verwachten, gewoon een club zesdeklassers, middelbare scholieren die in een groter gebouw rondlopen. Mainstream hangt als een soort dikke mist, half massief, half slecht parfum in de collegezaal. Meisjes met make-up lagen waar je je vingers doorheen kunt halen, jongens die ik niet anders kan beschrijven dan 'cool,' wat met de juiste gebaren gruwelijk sarcastisch wordt, of zelfs zonder gebaren al, hoewel de tweedejaars die ik dan aan het woord kreeg weer een beetje aanvaardbaar waren. Ik vermoed dat ik over een week of twee echt met mijn hoofd tegen muren en deuren ga slaan van ontzetting en verontwaardiging. Ben ik nu werkelijk de enige die een beetje interesse in het vakgebied toont en heeft getoond in de vorige maanden, die het werkelijk interessant vind om te doen? Ik vermoed van wel want het merendeel van de aanwezigen ziet eruit alsof ze nog nooit een boek hebben opengeslagen, misschien wel gadegeslagen van een veilige afstand maar meer dan dat niet.

Ik heb medelijden met die ontzettend bevlogen professoren, briljante types stuk voor stuk die in een uur tijd kunnen waar mijn vorige leraren weken voor nodig hadden, om het vervolgens een stuk minder goed te doen en te brengen. Al die mensen dol op hun vakgebied en helemaal enthousiast om hun geweldige kennis en liefde voor dat verhaal te delen met de jonge, plooibare geesten... Het is gewoon éénrichtingsverkeer als ik naar die mensen kijk. Stellen ze een verhaal-vordervraag, zo'n test van de algemene ontwikkeling van het publiek terwijl je ze de mogelijkheid geeft interactief met het verhaal om te gaan, en dan blijft het minuten stil, zonder iemand die het ook maar probeert. Als het zo doorgaat ga ik niet eens meer een minuut wachten met antwoorden om niet te haantjedevoorste te worden. Ik vind het zielig voor die leraren, hoe simpel de zielen zijn die daar binnen komen strompelen. Ik zie daar zoveel lui die hebben berekend hoeveel ze minimaal moeten halen om nog net met een vier en een vijf van de middelbare af te komen om dan een gooi te doen naar het academische onderwijs. Of mensen die misschien wel op school wat voor elkaar kunnen krijgen maar voor de rest op een hele hoop andere manieren gewoon zo veel op ganzen lijken, verdwaalde ganzen ook nog. Maar goed, helemaal pessimistisch ben ik niet, de tweedejaars die ik heb gesproken waren vlot, communistisch of in ieder geval behoorlijk links, verstrooid en excentriek op hun eigen manier. Dat, of ze leken op een hobbit.

Ik ben gewoon weer arrogant en elitair aan het doen, je hoeft niet bijzonder scherp of een mensenkenner te zijn om dat te merken uit deze rant, ik voel me waarschijnlijk ook heel goed over mezelf terwijl ik de rest van het studerend publiek naar mijn persoonlijke maatstaven afkraak. Maar juist doordat ik van mezelf walg voel ik me weer verheven boven de rest, ik beschouw me dan als zelfbewust en iemand die een uniek inzicht in pacht heeft, of iets van die strekking. Ieder excuus om me boven mijn medemens te plaatsen, of liever gelijk boven de blinde, stommelende massa schapen te verheffen, klinkt mij als (goede) muziek in de oren. Misschien zit er niets anders op dan echt heel goed worden in mijn vakgebied en dan de rest van mijn leven snoeven. Nu ben ik ongeveer klaar met ranten, denk ik.

Ik wil in alle rust even hieraan toevoegen dat ik ophoud met de introweek. De rest is facultatief, kost geld en is niet bijster interessant. Om niet te zeggen, jech. Artis? Kom op zeg. Een hypnoseshow? Ga naar huis. Cabaretavond? Behave. In de hoek jij. Ik hoef ook geen kroegentocht te maken, want ik heb me al voorgenomen absurd veel minder te gaan drinken de komende vijf jaar. Shock and terror. Als ik met het programma mee wil doen moet ik bovendien nog gaan slapen in Amsterdam bij vreemden ook, waarschijnlijk zelfs bij een volslagen idioot! Grom. Nee, geef mij maar een piano, boeken en alle tijd van de wereld. Dan kan ik nog iets nuttigs doen ook. Of ik me geen zorgen maak over mijn sociale contacten? Ik? Sociale contacten? Ik walg van de mensen daar, ik walg van mensen in het algemeen! Waarom zou ik nou weer sociale contacten willen hebben, welke prijs is het waard om me te mengen onder het schuim der aarde? Nee, ze mogen naar mijn Ivoren Toren staren, de achterkant om precies te zijn. Een paar keer per dag zal ik mijn blote achterwerk uit het raam steken en ze hartelijk uitlachen. Ik heb het een paar jaar in mindere mate gedaan, maar nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik ga me misdragen. God, wat ga ik me misdragen. Mijn excuses, meneer Kuijper.

Hugo Maat.