Esnesnon 31-8-09

Goedenavond.

Zeg als eerste even keurig dag met je handje tegen de maand augustus, die zien we namelijk even niet meer terug. Mocht je dit niet willen, dan is dat jouw zaak natuurlijk, je krijgt er niets voor, zelfs niet mijn waardering. En die is heel makkelijk te krijgen, ja. Ik ben een beetje moe in mijn hoofd helaas, omdat ik een nogal volle dag heb gehad en veel heb moeten nadenken. Dat nadenken wordt even op een laag pitje gezet, ik heb nog weinig te doen, studiegewijs, gezien het feit dat ik nog niet eens mijn studieboeken heb, consternation and uproar. In plaats daarvan ga ik met een beetje aanzwellende hoofdpijn en een vermoeidheid (het was nog erg warm vandaag ook) lopen bloggen en ik verklaar van tevoren maar dat ik mijn humeur invloed laat uitoefenen op mijn post, zoals eigenlijk altijd. Niets nieuws onder de zon.

Ik had vier colleges, waarvan de laatste van de dag, tussen half vier en kwart over (friggin') vijf zo bedroevend was dat die een eigen alinea verdient verderop in deze rant. Ik begon de dag erg leuk, met een hoorcollege over de (m/M)iddeleeuwen. Toevallig (vast niet) werd dat gegeven door mijn beider momenteel favoriete professoren, die samen een heel geslaagd komisch duo zouden kunnen zijn. Ik liep tijdens dat college tegen de observatie op dat ik wederom luchtkastelen had zitten bouwen. Want wat is er nou eigenlijk veranderd in vergelijking met vorig jaar? De opleiding is anders, de locatie is anders, de leraren zijn oneindig veel interessanter en slimmer, vind ik zelfs na vandaag nog, de gezichten van de mensen om me heen zijn anders maar het zijn eigenlijk dezelfde mensen in veel opzichten. Het was ook een bekend scenario voor mij vandaag en na mijn eerste hoorcollege had ik de zak van Sinterklaas nodig om mijn ego te kunnen vervoeren. Dat is het enige zakformaat dat het nog kan hebben. Ik ga er niet over uitweiden omdat me eigenlijk ervoor schaam. Niet in de eerste plaats voor wat ik deed, maar eerder schaam ik me voor het feit dat ik er ontstellend arrogant over wil gaan doen continu, met andere woorden; ik schaam me voor mijn trots. Dat compenseer ik niet door te gaan lopen pronken met valse bescheidenheid, maar het enige wat ik daaraan kan doen is er niet over beginnen, wat wel erg drastisch is.

Ik sla even het midden van de dag over, waar ik momenteel geen anekdoteneigingen van krijg. Mijn laatste college van die dag was een hoorcollege 'Oude geschiedenis,' klassieke geschiedenis en het oude nabije oosten dus. Daar hebben we (oh, die saamhorigheid van de geschiedenisstudenten) een professor voor die redelijk slaapverwekkend is. Hij mist de X-factor, merkte een studiegenoot naast me droog op. (Dat is overigens een grapje dat ik zelf ook wel maak, dus dat vond ik wel grappig om ook uit een andere richting te horen.) Professor Van der Spek is de één van de twee schrijvers van het boek dat we het eerste half jaar opgedrongen krijgen als lesstof voor de Oud en zijn college, blijkbaar ook de andere colleges trouwens, bestaat uit een mondelinge presentatie van zijn boek. Alles wat hij zegt is ofwel niet erg relevant voor het onderwerp, ofwel reeds tot in ellende herhaald, of het is precies te lezen in dat boek waar hij nog geld voor krijgt als schrijver ook. Niet echt een aangenaam heerschap om voor de klas te hebben. Daarbij mist hij de onbevangenheid, het vurige enthousiasme dat veel van zijn colleges wel hebben. Maar goed, ik heb voor geschiedenis gekozen, nou zal ik het moeten doen ook. Dat betekent ook dat ik de minder fantastische stukken moet ondergaan, zoals saaie professoren.

Uiteindelijk heb ik drie maanden niets gedaan sinds de middelbare, hebben veel van mijn medestudenten drie maanden niets gedaan sinds de middelbare, zijn we allemaal om vooralsnog onduidelijke redenen geschiedenis gaan doen. Alle groei die mensen om mij heen meemaken schijn ik zelf even snel mee te maken waardoor de verhouding weinig verandert. Ik blijf een adolescent met betweterige neigingen en meer arrogantie dan ik verdien met mijn kennis, vaardigheid of behaalde resultaten in het verleden. Ik zie dat nog makkelijk een paar jaar doorgaan. Niets nieuws onder de zon.

Hugo Maat.