Esnesnon 18-8-09

Goedenavond.

Vandaag: Iemand zei dat ik er leuk uit zag met lang haar, iemand anders smeekte me het af te knippen. Je hoeft geen genie te zijn om te raden naar wie ik meer luisterde. Iedereen die mijn mening uitdraagt geniet voorkeur in mijn ogen, zelfs al is het misschien een idiote mening. In het Engels: 'Everyone is entitled to my opinion.' Iedereen die het met mij oneens is vergeef ik, omdat ik geloof dat vroeg of laat iedereen wel wijzer zal worden, het licht zal zien en het met mij eens zal worden. Alternatievelijk gaan ze dood en dan lach ik nog als laatst. Ik kan eventueel ook nog dood, maar dat hele sterfgebeuren is voor mij gewoon het punt waarop ik kan ophouden me zorgen te maken over van alles en nog wat. Als ik dood ben, dan heb ik eindelijk de schaapjes op het droge. Niets meer te bereiken, niets meer te verliezen. Ik verheerlijk de dood, al was het maar omdat ik me soms kan identificeren met Magere Hein. We hebben veel gemeen, nummer 13 en ik. Waar het hart vol van is loopt het blog van over; mijn gedachten worden momenteel gevuld door het idee van de dood, iets dat vaker gebeurd als ik een ergerlijke dag achter de rug heb. Laten we beginnen met de notie dat ik een beetje moe ben door de hitte en veel te veel gekonkel. Mensen zijn vreselijke wezens, continu moet ik rekening houden met hun vrijheden opdat ik ook in vrijheid kan leven, een proces dat ik als noodzakelijk doch onaangenaam beschouw.

Even abstraheren. (Er wordt eigenlijk al een beetje te veel abstract gedingest. Loesje.) Ik ga even voor het gemak uit van zes sociale kringen waar ik deel van uitmaak op in ieder geval maandelijkse basis. Ééntje bestaat al niet meer, dus daar begin ik niet over. In die vijf sociale cirkels heb ik een andere manier om me vrolijk te kunnen voelen, om het geluk te bereiken. De eerste is simpel als wat: daar bereik ik mijn geluk door alcohol, wat me laat vergeten dat ik een gruwelijke hekel heb aan de meeste mensen die ik tegen kom en mijn prioriteiten opnieuw rangschikt om gezelligheid, seks en meer drank bovenaan de lijst te kunnen plaatsen. Op het moment dat het alcoholpercentage in mijn bloed de algemeen sociale norm passeert voel ik me in die kringen opperbest. De tweede is ook eenvoudig, daar moet ik aan de wiet. Als ik dat doe verhoog ik de snelheid van mijn hersenen dermate dat ik me kapot kan amuseren zonder echt sociaal te zijn; ik voed mezelf met alle mogelijke aanknopingspunten en leg verbanden als de 'Arts van het Jaar.' Terwijl ik tegen die nietsvermoedende stumpers aanbrabbel in een voor mij coherent betoog voel ik me ook uitstekend. In de derde groep doe ik alles wat voor de hand ligt, ik drink, blow, verlaag me tot belachelijke aandachttrekkerij met vergezochte leugens of verwerpelijke seksueel getinte handelingen, of ik voel me ronduit ellendig. In de vierde groep moet er een sfeer zijn, moet er een opgezweepte groep zijn, een zekere mate van waanzin uit de mensen zelf en een unanieme verwerping van normen, waarden, goden en geboden, voordat ik me op mijn gemak voel en zelfs blij ben. In de vijfde groep vermaak ik me niet. Ik ben nog op zoek naar een nieuwe zesde.

Ik kan me in die groepen niet normaal vermaken, kan me geen normaal sociaal geluk, die befaamde gezelligheid, voorstellen omdat ik er altijd niet geheel uit vrije wil ben. Ik verkeer in die omgevingen omdat ik geen nee kan zeggen tegen een flinke hoeveelheid mensen. Dat leidt tot een schuldgevoel tegen mijn protesterende zelf, maar ik weet me er op dat moment alleen nog maar slapjes uit te kletsen, in plaats van dat ik werkelijk toegeef: 'Het spijt me allemaal, maar ik vind het helemaal niet leuk om hier te zijn.' Om eerlijk te zijn, ik kan me niet herinneren dat ooit tegen iemand te hebben gezegd. Ik kan me niet herinneren die zin ooit hardop te hebben uitgesproken. Nee, ik vermaak me altijd wel. Ik moet moeite doen maar ik kan me wel vermaken. Ik moet soms liegen, maar ja, ik vermaak me uitstekend. Van tijd tot tijd krijg ik het zelfs voor elkaar om het overtuigend te brengen, of overtuigend genoeg. Soms zelfs dat niet. Op dat moment ben ik niet alleen bezig mijn eigen humeur te verzieken met mijn aanwezigheid, maar ook dat van anderen en mag ik me nog schuldig gaan voelen ook. Ondanks dat alles weiger ik toe te geven dat ik het niet leuk vind, dat ik liever ergens anders ben. Zwak, eigenlijk.

Wat verder aan mijn gevoel van ellende en liefde voor de dood bijdraagt is het ellendige idee dat ik openhartiger ben en het gevoel heb openhartiger te kunnen zijn tegen mijn blog dan tegen ieder willekeurig menselijk wezen dat ik momenteel ken. Mijn beeldscherm is mijn klankbord, de vriend aan wie ik alles kan toevertrouwen, ondanks het feit dat ik maar al te goed weet dat mensen het gewoon kunnen lezen op het moment dat ik één keer klik. Gek eigenlijk. Ikzelf, bedoel ik dan voornamelijk. Welnu, ik weet precies waar ik naar op zoek ben tijdens de introductieweek van de opleiding Geschiedenis. 'Miserabele misantroop (17) met klein hartje en veel frustraties zoekt mede-medemensenhater om gezamelijk de wereld met ellende te kunnen vullen of in ieder geval elkaar. Geen voorkeur in geslacht of leeftijd. Voor reacties, neem contact op met...'

Het kost me waarschijnlijk ongeveer vijf minuten om het hele eerste jaar van de opleiding voor de rest van het jaar op een flinke afstand te houden. Privacy in de collegebanken. Het alternatief, als je het zo zou willen noemen, is angstaanjagender. Ik ben op zoek naar mijn gelijken en mijn beteren op de universiteit. Of ze nou naar mij op zoek zijn of niet is mij compleet egal.

Hugo Maat.