Esnesnon 1-6-08

Goedenavond.

Wel dan, Esnesnon treedt zijn zesde maand van bestaan in, en onder meer dan de helft van de woorden die ik opschrijf verschijnt een berispend rood stippellijntje. Alleen omdat ik een andere taal spreek, hè? Stelletje blognazi's... Ahem, dat mag ik waarschijnlijk niet zeggen. Hoe dan ook, nu de zomermaanden staan te trappelen om helemaal los te gaan met gematigde zon en zomerbuien, samen met wat kou en harde winden, vult mijn leven zich met belangrijke dingen. Ik kan twee grote dingen noemen. Even ter verheldering. Belangrijke dingen betekenen in dit geval 'problemen, van behoorlijke omvang, maar leuk vormgegeven.' Wie kan er nummer één raden? Okee, nummer één is SE-week, achter gordijn nummer twee. (Achter gordijn nummer twee staat een Tibetaanse klankschaal en een paarse sjaal met franje. Don't ask)

SE-week. Ik geloof dat de kans enorm is dat je al weet wat dat is, en dat ik weinig kan zeggen dat bijdraagt aan wat je erover denkt of weet. Desondanks, ik schrijf dit niet voor jullie maar voor mezelf. Ik zou graag willen zeggen: Goh, wat zijn SE weken toch leuk.
Wat? Ja, leuk. Ik vind het enig te werken naar een duidelijk doel, met een duidelijk onderwerp, het liefst helemaal alleen met je kennis die je over de rest van het jaar zou moeten hebben opgedaan. Het wordt allemaal tegen het licht gehouden en getest, behalve de lesstof die je het best kent, natuurlijk, waarna je helemaal leeg kan ophouden je hersenen te gebruiken voor goede doeleinden, of überhaupt je hersenen gebruiken. Achteraf kan je moordlustig zwaar gaan feesten. Ook een leuk onderdeel van de week vind ik de vrijheid waarmee je opgezadeld wordt, en mijn badjasmomenten. Die zijn tot zover nog zeldzaam omdat ik hier (lees: bij mijn vader, waar ik het weekend doorbreng) geen badjas heb en omdat ik voor afgelopen twee SE-dagen elke keer vanaf 's ochtends vroeg in de touwen moest, wat mij weinig badjastijd gunde. Hetzelfde geldt helaas ook voor morgen, overmorgen en Joost mag weten wanneer nog meer. Nee, ik heb mijn rooster niet uit mijn hoofd geleerd.
Wacht... ik heb een SE week zonder badjastijd... dat betekent dat het toch niet leuk is, bij nader inzien...

Maar toen kwamen we bij punt twee, en die neemt een veel grotere plaats in dan punt één in mijn lijstje. Ik noem dit punt 'Nocturne no. 20,' met een reden. Dit is iets dat voor mij zovele malen belangrijker is dan punt één dat die hele SE-week me gestolen kan worden, als mij dat alleen maar punt twee op zou leveren. Het verlangen neemt bijna de vorm aan van fysieke pijn, zo erg is het. Ik word er behoorlijk krankzinnig van, eigenlijk. Ik zou bijna iets gaan slaan. Het hele gevoel is mij tot dusverre onbekend dat ik werkelijk geloof dat ik verliefd ben, voor ongeveer de eerste keer in mijn leven. Dat is bijzonder ergerlijk, want dit is het verkeerde moment. (en de verkeerde persoon, maar goed) Het zou allemaal wel meevallen als mijn avances niet waren afgewezen onder het motto 'Het ligt niet aan jou, maar aan mij.' Die komt werkelijk in mijn lijstje met meest vervelende dingen om te kunnen horen. Dit betekent namelijk dat ik er helemaal niets aan kan doen en enkel blijf zitten met een onbeantwoorde liefde. Als het nou míjn schuld was geweest kon ik er nog mee leven, maar nee, dat mocht niet het geval zijn. Ik kan niets anders doen dan hulpeloos zijn terwijl iemand zich blijkbaar om bepaalde redenen mij ontzegt. Door een of ander vervelend voorval uit het verleden.

Nee, ik hoef geen suggesties hoe ik het aan moet pakken, en ook geen sympathie. Ik moet heel erg veel snoep hebben en mogelijk een dosis alcohol als mijn momentele plan A niet werkt. Wat niet te hopen is, dan word ik helemaal gek. Gatver, ik haat liefde.

Karo