Der Narre lacht, wie Wunden nie gefühlt.
Goedenavond. Ik begon oorspronkelijk op dit punt in het Duits Shakespeare te quoten, maar dan haken alle lezers aan het begin af, dacht mijn kritische stemmetje, waarna ik dat stuk tekst maar onderaan de post zette. Ik heb in dat stuk tekst geen aanwijzingen achtergelaten naar de verborgen piratenschat, (of zo) dus het heeft echt geen zin om het te lezen. Behalve dan dat je misschien van Duitse vertalingen van Shakespeare houdt. Yuch.
Soulmates, ja oder nein? Ik denk nein. Het is wel mogelijk een benadering te vinden van een soulmate, om die vervolgens een soulmate te noemen. Ik denk dat ik wel iemand ken die in de buurt van een soulmate kan komen. Ik hoop niet dat de soulmate in kwestie dit leest, want ik voel me er eigenlijk heel sullig en geobsedeerd bij. Ahem.
Die Shakespeare is voor morgen, voor de twee-na-laatste SE. Welk SE? Nou, raad eens. Duits! Jah, precies! En het is: *tromgeroffel* een mondeling! Yes! Een Duits mondeling, wat heerlijk nou! En wat heeft dat te maken met een Duitse vertaling van Shakespeares Romeo en Julia? Nou ja, dat wordt een derde van het cijfer. Haha! De rest van het cijfer valt nog te bezien, maar goed. De motivatie en het idee zijn aanwezig. Bovendien is het kunnen voordragen van een stuk van Romeo's tekst in het Duits een vaardigheid die ergens, ooit, nog nuttig zal worden. Op de een of de andere manier. Watch my words, want het zou me niets verbazen als ik er echt wat mee kan. Het zal geen levens redden, en me geen maaltijd opleveren, maar kennis is een speciale, waardevolle schat, en als ik ooit in gezelschap van een groep krankzinnige Duitsers ben kan ik altijd nog een stuk Shakespeare voordragen. Wacht... ik kan een Duitse ermee charmeren... (geen Duitser, omdat het stuk continu de woorden 'sie' en 'ihren' gebruikt) (wacht, waarom zou ik? Alleen de Duitse meisjes zijn knap. En écht heel erg. Aanrader. Zeker in Bayern)
Sorry. Ik raakte even van de wijs. Weis. Wijs. Appeltaart.
Ik ben verliefd!
Karo
Ps:
Doch was schimmert durch das Fenster dort?
Es ist der Ost, und Julia die Sonne.
Geh auf, du holde Sonn, ertöte Lunen,
die neidisch ist und schon von Grahme bleich.
Dass du viel schöner bist, obwohl ihr dienend,
das sie neidisch ist, so dien ihr nicht.
Nur Toren gehn in ihren blassen, kranken
Vestalentracht einher, wirf du sie ab!
Sie ist es: Mein Gottin, mein liebe,
O wüsste sie, dass sie es ist!
Sie spricht, doch sagt sie nichts, was schadet das?
Ihr Aug redet, ich will ihm Antwort geben.
Ein Paar der schönsten Stern am ganzen Himmel
Wird ausgesandt und bittet Juliens Augen
In ihren Kreisen unterdes zu funkeln.
Doch wäre ihre Augen dort, die Sterne
In ihrem Antlitz? Würde nicht der Glanz
von ihren Wangen jene so beschämen
wie Sonnenlicht die Lampe? Würd ihr Aug
aus Luftgen Höhn sich nicht so hell erledigen
dass Vögel sängen, froh den Tag zu grüssen?
O wie sie auf die Hand die Wange lehnt.
Wär ich der Handschuh doch auf dieser Hand,
und küsste diese Wange!
Julia: Eh, I'm sorry? What did you say?
4.6.08
1.6.08
Esnesnon 1-6-08
Goedenavond.
Wel dan, Esnesnon treedt zijn zesde maand van bestaan in, en onder meer dan de helft van de woorden die ik opschrijf verschijnt een berispend rood stippellijntje. Alleen omdat ik een andere taal spreek, hè? Stelletje blognazi's... Ahem, dat mag ik waarschijnlijk niet zeggen. Hoe dan ook, nu de zomermaanden staan te trappelen om helemaal los te gaan met gematigde zon en zomerbuien, samen met wat kou en harde winden, vult mijn leven zich met belangrijke dingen. Ik kan twee grote dingen noemen. Even ter verheldering. Belangrijke dingen betekenen in dit geval 'problemen, van behoorlijke omvang, maar leuk vormgegeven.' Wie kan er nummer één raden? Okee, nummer één is SE-week, achter gordijn nummer twee. (Achter gordijn nummer twee staat een Tibetaanse klankschaal en een paarse sjaal met franje. Don't ask)
SE-week. Ik geloof dat de kans enorm is dat je al weet wat dat is, en dat ik weinig kan zeggen dat bijdraagt aan wat je erover denkt of weet. Desondanks, ik schrijf dit niet voor jullie maar voor mezelf. Ik zou graag willen zeggen: Goh, wat zijn SE weken toch leuk.
Wat? Ja, leuk. Ik vind het enig te werken naar een duidelijk doel, met een duidelijk onderwerp, het liefst helemaal alleen met je kennis die je over de rest van het jaar zou moeten hebben opgedaan. Het wordt allemaal tegen het licht gehouden en getest, behalve de lesstof die je het best kent, natuurlijk, waarna je helemaal leeg kan ophouden je hersenen te gebruiken voor goede doeleinden, of überhaupt je hersenen gebruiken. Achteraf kan je moordlustig zwaar gaan feesten. Ook een leuk onderdeel van de week vind ik de vrijheid waarmee je opgezadeld wordt, en mijn badjasmomenten. Die zijn tot zover nog zeldzaam omdat ik hier (lees: bij mijn vader, waar ik het weekend doorbreng) geen badjas heb en omdat ik voor afgelopen twee SE-dagen elke keer vanaf 's ochtends vroeg in de touwen moest, wat mij weinig badjastijd gunde. Hetzelfde geldt helaas ook voor morgen, overmorgen en Joost mag weten wanneer nog meer. Nee, ik heb mijn rooster niet uit mijn hoofd geleerd.
Wacht... ik heb een SE week zonder badjastijd... dat betekent dat het toch niet leuk is, bij nader inzien...
Maar toen kwamen we bij punt twee, en die neemt een veel grotere plaats in dan punt één in mijn lijstje. Ik noem dit punt 'Nocturne no. 20,' met een reden. Dit is iets dat voor mij zovele malen belangrijker is dan punt één dat die hele SE-week me gestolen kan worden, als mij dat alleen maar punt twee op zou leveren. Het verlangen neemt bijna de vorm aan van fysieke pijn, zo erg is het. Ik word er behoorlijk krankzinnig van, eigenlijk. Ik zou bijna iets gaan slaan. Het hele gevoel is mij tot dusverre onbekend dat ik werkelijk geloof dat ik verliefd ben, voor ongeveer de eerste keer in mijn leven. Dat is bijzonder ergerlijk, want dit is het verkeerde moment. (en de verkeerde persoon, maar goed) Het zou allemaal wel meevallen als mijn avances niet waren afgewezen onder het motto 'Het ligt niet aan jou, maar aan mij.' Die komt werkelijk in mijn lijstje met meest vervelende dingen om te kunnen horen. Dit betekent namelijk dat ik er helemaal niets aan kan doen en enkel blijf zitten met een onbeantwoorde liefde. Als het nou míjn schuld was geweest kon ik er nog mee leven, maar nee, dat mocht niet het geval zijn. Ik kan niets anders doen dan hulpeloos zijn terwijl iemand zich blijkbaar om bepaalde redenen mij ontzegt. Door een of ander vervelend voorval uit het verleden.
Nee, ik hoef geen suggesties hoe ik het aan moet pakken, en ook geen sympathie. Ik moet heel erg veel snoep hebben en mogelijk een dosis alcohol als mijn momentele plan A niet werkt. Wat niet te hopen is, dan word ik helemaal gek. Gatver, ik haat liefde.
Karo
Wel dan, Esnesnon treedt zijn zesde maand van bestaan in, en onder meer dan de helft van de woorden die ik opschrijf verschijnt een berispend rood stippellijntje. Alleen omdat ik een andere taal spreek, hè? Stelletje blognazi's... Ahem, dat mag ik waarschijnlijk niet zeggen. Hoe dan ook, nu de zomermaanden staan te trappelen om helemaal los te gaan met gematigde zon en zomerbuien, samen met wat kou en harde winden, vult mijn leven zich met belangrijke dingen. Ik kan twee grote dingen noemen. Even ter verheldering. Belangrijke dingen betekenen in dit geval 'problemen, van behoorlijke omvang, maar leuk vormgegeven.' Wie kan er nummer één raden? Okee, nummer één is SE-week, achter gordijn nummer twee. (Achter gordijn nummer twee staat een Tibetaanse klankschaal en een paarse sjaal met franje. Don't ask)
SE-week. Ik geloof dat de kans enorm is dat je al weet wat dat is, en dat ik weinig kan zeggen dat bijdraagt aan wat je erover denkt of weet. Desondanks, ik schrijf dit niet voor jullie maar voor mezelf. Ik zou graag willen zeggen: Goh, wat zijn SE weken toch leuk.
Wat? Ja, leuk. Ik vind het enig te werken naar een duidelijk doel, met een duidelijk onderwerp, het liefst helemaal alleen met je kennis die je over de rest van het jaar zou moeten hebben opgedaan. Het wordt allemaal tegen het licht gehouden en getest, behalve de lesstof die je het best kent, natuurlijk, waarna je helemaal leeg kan ophouden je hersenen te gebruiken voor goede doeleinden, of überhaupt je hersenen gebruiken. Achteraf kan je moordlustig zwaar gaan feesten. Ook een leuk onderdeel van de week vind ik de vrijheid waarmee je opgezadeld wordt, en mijn badjasmomenten. Die zijn tot zover nog zeldzaam omdat ik hier (lees: bij mijn vader, waar ik het weekend doorbreng) geen badjas heb en omdat ik voor afgelopen twee SE-dagen elke keer vanaf 's ochtends vroeg in de touwen moest, wat mij weinig badjastijd gunde. Hetzelfde geldt helaas ook voor morgen, overmorgen en Joost mag weten wanneer nog meer. Nee, ik heb mijn rooster niet uit mijn hoofd geleerd.
Wacht... ik heb een SE week zonder badjastijd... dat betekent dat het toch niet leuk is, bij nader inzien...
Maar toen kwamen we bij punt twee, en die neemt een veel grotere plaats in dan punt één in mijn lijstje. Ik noem dit punt 'Nocturne no. 20,' met een reden. Dit is iets dat voor mij zovele malen belangrijker is dan punt één dat die hele SE-week me gestolen kan worden, als mij dat alleen maar punt twee op zou leveren. Het verlangen neemt bijna de vorm aan van fysieke pijn, zo erg is het. Ik word er behoorlijk krankzinnig van, eigenlijk. Ik zou bijna iets gaan slaan. Het hele gevoel is mij tot dusverre onbekend dat ik werkelijk geloof dat ik verliefd ben, voor ongeveer de eerste keer in mijn leven. Dat is bijzonder ergerlijk, want dit is het verkeerde moment. (en de verkeerde persoon, maar goed) Het zou allemaal wel meevallen als mijn avances niet waren afgewezen onder het motto 'Het ligt niet aan jou, maar aan mij.' Die komt werkelijk in mijn lijstje met meest vervelende dingen om te kunnen horen. Dit betekent namelijk dat ik er helemaal niets aan kan doen en enkel blijf zitten met een onbeantwoorde liefde. Als het nou míjn schuld was geweest kon ik er nog mee leven, maar nee, dat mocht niet het geval zijn. Ik kan niets anders doen dan hulpeloos zijn terwijl iemand zich blijkbaar om bepaalde redenen mij ontzegt. Door een of ander vervelend voorval uit het verleden.
Nee, ik hoef geen suggesties hoe ik het aan moet pakken, en ook geen sympathie. Ik moet heel erg veel snoep hebben en mogelijk een dosis alcohol als mijn momentele plan A niet werkt. Wat niet te hopen is, dan word ik helemaal gek. Gatver, ik haat liefde.
Karo
30.5.08
Esnesnon 30-5-08
Het is voor mijn gevoel gewoon nog donderdag. Mijn computer is het niet met me eens. Nee, zegt mijn computer, het is vrijdag. Mijn geweten/superego reageert op de computer en zegt tegen me 'Niet alleen is het vrijdag, maar je hebt ook een SE over zeven uur. Ga slapen, idioot, in plaats van op je blog te schrijven.'
Ik ben niet op om half twee omdat ik aan het leren ben. Ik ben ook niet op om half twee omdat ik op mijn blog wil schrijven. Ik ben nog op wegens nummer 20. Kijk maar onder 'dingen die ik nodig heb,' want daar staat het nu prominent bovenaan. Ik heb nummer 20 nodig. Mijn SE KCV maakt momenteel helemaal niets meer uit. De muziek die opstaat is gewoon achtergrond. Mijn vingers doen ongeveer iets automatisch, voor hetzelfde geld zou ik in deze halve slaapstaat verschillende soorten fruit opnoemen. Spitskool, bietjes, winterpeen.
Grappig om te bedenken dat mensen je halve leven met je samenleven en een aantal van de belangrijke dingen in je leven delen, en je desondanks gewoon niet kennen. Dat geldt ook voor jou, en zeker voor jou. Nee, dit alles is niet uit de overtuiging dat ik per se iets orgineels/verrassends moet doen. Niet bewust in ieder geval. Misschien heb ik gewoon helemaal geen zin om mezelf te delen. Dat is precies wat ik doe op dit blog, ik vertel over mezelf zonder over mezelf te vertellen. Gooi wat wisselende klemtónen in die zin en denk er drie keer over na. Ga nu op je stoel staan en schreeuw zo hard als je kan: 'Rrrrrip it up! Bucovina!' Nu weet je ongeveer hoe ik me voelde toen ik die zin opschreef. Ga maar weer zitten, je hebt je lichaamsbeweging voor vandaag weer gehad. Hier, een virtueel koekje.
Misschien komt de rest morgenmiddag langszetten. Shit, ik moet Frans gaan maken. Shit, ik moet Duits gaan maken. Waarom deed ik ook alweer C&M? Oh ja, de andere profielen zijn ook stom. School sucks. De leraren zijn meestal gewoon stom, en als er een uitzondering tussen zit sturen ze hem/haar weg, op de een of andere manier. Op een dag koop ik een enorme vis, een keltische wapenuitrusting, en een zwarte helicopter die ik gebruik om over de school te vliegen zodat ik er napalm op kan gooien. Dat is pas een klapper van een examenstunt.
Zeg, leest iemand dit wel?
Karo
Ik ben niet op om half twee omdat ik aan het leren ben. Ik ben ook niet op om half twee omdat ik op mijn blog wil schrijven. Ik ben nog op wegens nummer 20. Kijk maar onder 'dingen die ik nodig heb,' want daar staat het nu prominent bovenaan. Ik heb nummer 20 nodig. Mijn SE KCV maakt momenteel helemaal niets meer uit. De muziek die opstaat is gewoon achtergrond. Mijn vingers doen ongeveer iets automatisch, voor hetzelfde geld zou ik in deze halve slaapstaat verschillende soorten fruit opnoemen. Spitskool, bietjes, winterpeen.
Grappig om te bedenken dat mensen je halve leven met je samenleven en een aantal van de belangrijke dingen in je leven delen, en je desondanks gewoon niet kennen. Dat geldt ook voor jou, en zeker voor jou. Nee, dit alles is niet uit de overtuiging dat ik per se iets orgineels/verrassends moet doen. Niet bewust in ieder geval. Misschien heb ik gewoon helemaal geen zin om mezelf te delen. Dat is precies wat ik doe op dit blog, ik vertel over mezelf zonder over mezelf te vertellen. Gooi wat wisselende klemtónen in die zin en denk er drie keer over na. Ga nu op je stoel staan en schreeuw zo hard als je kan: 'Rrrrrip it up! Bucovina!' Nu weet je ongeveer hoe ik me voelde toen ik die zin opschreef. Ga maar weer zitten, je hebt je lichaamsbeweging voor vandaag weer gehad. Hier, een virtueel koekje.
Misschien komt de rest morgenmiddag langszetten. Shit, ik moet Frans gaan maken. Shit, ik moet Duits gaan maken. Waarom deed ik ook alweer C&M? Oh ja, de andere profielen zijn ook stom. School sucks. De leraren zijn meestal gewoon stom, en als er een uitzondering tussen zit sturen ze hem/haar weg, op de een of andere manier. Op een dag koop ik een enorme vis, een keltische wapenuitrusting, en een zwarte helicopter die ik gebruik om over de school te vliegen zodat ik er napalm op kan gooien. Dat is pas een klapper van een examenstunt.
Zeg, leest iemand dit wel?
Karo
27.5.08
Esnesnon 27-5-08
Goedenavond.
Ik begin te twijfelen aan mijzelf en dit blog. We gaan volgens mij niet zo makkelijk meer met elkaar om. Er kwam een tijdlang iets tussen onze internetrelatie, en nu is de lol er een beetje af. Ik ben mijn behoefte om te bloggen een beetje kwijt, nu ik er voldoende uit heb gegooid. De dingen van nu alleen, mijn bezigheden van nu, passen niet meer op het blog. Niet omdat ze te groot zijn of te talrijk om allemaal op te schrijven. Ik kan ze niet uitpraten met mezelf, of met jullie. De enige oplossing is om mijn twijfel onder ogen te zien. Misschien als ik dat gedaan heb, dat ik dan me weer tot het bloggen wend. Anders doe ik niets anders dan met een holle blik naar het scherm staren, zoals ik nu de helft van de tijd doe.
Ook wil ik weer een gewone MSN, in plaats van die baggere messenger die op mijn herboren computer staat als een standaard-ding. Ik kan geen persoonlijke berichten meer schrijven, waardoor ik geen reclame kan maken voor mijn meest recente posts (alsof het nodig is, damn...) en niet meer mijn affectie voor Byakushi kan uiten in het semi-openbaar.
Dat is een probleem dat ik nog wel te bespreken vind. Voor de rest kom ik er niet echt uit.
Ik ben begonnen met het schrijven van sprookjes, het weekend. Ik zit nu midden in mijn tweede, die drie keer zo lang is als de eerste, zonder beter te zijn. Het verhaal is wat langer en diepgaander, okee, er zijn meer personen, goed, het speelt zich af in een duidelijke omgeving en er gebeurt meer, maar ik vind het verhaal zwakker dan de eerste. Voor die sprookjes moet je niet hier zijn, maar op het blog van Prinses Jubelientje. Ik probeer af en toe op haar posts in een reactie een sprookje of een deel daarvan te schrijven. Dat is om mezelf bezig te houden terwijl ik hier niet post.
Waarom schrijf ik geen sprookjes op Esnesnon? Nou, Esnesnon is bedoeld als onzinnig, terwijl sprookjes altijd een duidelijk verhaal vertolken. Verkeerde sfeer voor dit blog dus. Misschien als ik een surrealistisch verhaal schrijf met kop noch staart, dat het hier terecht komt. Het zou alleen geen sprookje zijn, dus klaar ben je. Geen sprookjes op Esnesnon.
Even helemaal niks op Esnesnon. Alweer.
Karo
Ik begin te twijfelen aan mijzelf en dit blog. We gaan volgens mij niet zo makkelijk meer met elkaar om. Er kwam een tijdlang iets tussen onze internetrelatie, en nu is de lol er een beetje af. Ik ben mijn behoefte om te bloggen een beetje kwijt, nu ik er voldoende uit heb gegooid. De dingen van nu alleen, mijn bezigheden van nu, passen niet meer op het blog. Niet omdat ze te groot zijn of te talrijk om allemaal op te schrijven. Ik kan ze niet uitpraten met mezelf, of met jullie. De enige oplossing is om mijn twijfel onder ogen te zien. Misschien als ik dat gedaan heb, dat ik dan me weer tot het bloggen wend. Anders doe ik niets anders dan met een holle blik naar het scherm staren, zoals ik nu de helft van de tijd doe.
Ook wil ik weer een gewone MSN, in plaats van die baggere messenger die op mijn herboren computer staat als een standaard-ding. Ik kan geen persoonlijke berichten meer schrijven, waardoor ik geen reclame kan maken voor mijn meest recente posts (alsof het nodig is, damn...) en niet meer mijn affectie voor Byakushi kan uiten in het semi-openbaar.
Dat is een probleem dat ik nog wel te bespreken vind. Voor de rest kom ik er niet echt uit.
Ik ben begonnen met het schrijven van sprookjes, het weekend. Ik zit nu midden in mijn tweede, die drie keer zo lang is als de eerste, zonder beter te zijn. Het verhaal is wat langer en diepgaander, okee, er zijn meer personen, goed, het speelt zich af in een duidelijke omgeving en er gebeurt meer, maar ik vind het verhaal zwakker dan de eerste. Voor die sprookjes moet je niet hier zijn, maar op het blog van Prinses Jubelientje. Ik probeer af en toe op haar posts in een reactie een sprookje of een deel daarvan te schrijven. Dat is om mezelf bezig te houden terwijl ik hier niet post.
Waarom schrijf ik geen sprookjes op Esnesnon? Nou, Esnesnon is bedoeld als onzinnig, terwijl sprookjes altijd een duidelijk verhaal vertolken. Verkeerde sfeer voor dit blog dus. Misschien als ik een surrealistisch verhaal schrijf met kop noch staart, dat het hier terecht komt. Het zou alleen geen sprookje zijn, dus klaar ben je. Geen sprookjes op Esnesnon.
Even helemaal niks op Esnesnon. Alweer.
Karo
23.5.08
Esnesnon 23-5-08
Dit is dan mijn tweede lange-afwezigheid-van-het-bloggiversum-post. Ik hoop dat jullie het wat vinden. Of erger, ik geloof dat jij het wat vindt. Het probleem is dat ik niet kan verifieren of iemand dit leest, en dat ik geen puntjes op letters kan zetten. Ik zit nog in innerlijk conflict wat er erger is. Oh, nee, in het kader van 'twee honden die over het bezitten van eenzelfde bot discussieren' kan ik melden dat ik een blokuur lang, onafgebroken (nee, eerst kleine pauze, dus deze post komt niet gelijk af) in de les ANW zit. Mijn enige troost is het book Black Swans van mijn geschiedenisleraar, dat ik hem tijdens het blokuur geschiedenis afhandig maak om mijn tijd ergens anders mee te besteden. Dat is wel leuk. Dankzij dat boek heb ik nu het belang van een antibibliotheek ontdekt, een verzameling kennis die je nog niet in je hebt opgenomen. Net als Eco. En net als een baby die door een soort ongeval zonder ouders in een oerwoud belandt waar hij wordt opgevoed door bavianen, om vervolgens te worden verbannen wegens het gebrek aan haar en het ontbreken van een groot rood achterwerk. Alleen is die figuur zich niet echt bewust van de antibibliotheek. Ik wel.
Ik modify nog wel voor meer info.
Ehm. Onze computer, die aan het begin van de week was verwijderd voor een grote schoonmaak van de harde schijf en alles, en het toevoegen van een nieuwe videokaart, staat weer op zijn oude plek. Het blijkt achteraf dat de hele rommel níét mijn schuld was. Yiihaa. Morgen gaat mijn moeder naar NY en LA, dus hangt ze nu nog even vermoeid op de bank. Ze kijkt naar een reclame van Dirty Dancing, een film die zondag op tv komt, maar die ze niet kan zien omdat ze dan niet in Nederland is. Waarschijnlijk heeft ze het dan te druk met business. Jensen kermt inmiddels op de achtergrond. Wat een ontzettende lawaaiige show.
Ik heb guavasap in de koelkast staan. Daar word ik blij van, want guavasap is erg lekker. Als ik nu ook nog Liero kan doen spelen binnen een afzienbare tijd is het helemaal compleet. Waar heb ik het over? Zoek eerst maar eens de succesvolle Levantijnse schrijfster Yefgeniya op, en vertel me hoeveel google-hits je krijgt. Misschien zeg ik dan wel wat Liero is. Hoewel je dat ook op kunt zoeken. Slaapdrank.
Karo
Ik modify nog wel voor meer info.
Ehm. Onze computer, die aan het begin van de week was verwijderd voor een grote schoonmaak van de harde schijf en alles, en het toevoegen van een nieuwe videokaart, staat weer op zijn oude plek. Het blijkt achteraf dat de hele rommel níét mijn schuld was. Yiihaa. Morgen gaat mijn moeder naar NY en LA, dus hangt ze nu nog even vermoeid op de bank. Ze kijkt naar een reclame van Dirty Dancing, een film die zondag op tv komt, maar die ze niet kan zien omdat ze dan niet in Nederland is. Waarschijnlijk heeft ze het dan te druk met business. Jensen kermt inmiddels op de achtergrond. Wat een ontzettende lawaaiige show.
Ik heb guavasap in de koelkast staan. Daar word ik blij van, want guavasap is erg lekker. Als ik nu ook nog Liero kan doen spelen binnen een afzienbare tijd is het helemaal compleet. Waar heb ik het over? Zoek eerst maar eens de succesvolle Levantijnse schrijfster Yefgeniya op, en vertel me hoeveel google-hits je krijgt. Misschien zeg ik dan wel wat Liero is. Hoewel je dat ook op kunt zoeken. Slaapdrank.
Karo
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
