Esnesnon 4-7-08

Costa Rica diaries, episode unos.

Even kijken wat ik allemaal te melden heb op het moment. Voor het gemak van de schrijver (nee, ik doe niets voor jullie gemak) gebruik ik een lijstje met nummers ervoor. Yay voor organisatie, of organizatione, zoals ze hier niet zeggen.

1: Voor de scherpste en snelste geesten onder jullie, ik zit in Costa Rica. Costa Rica is een klein landje in Midden-Amerika, tussen Panama en Nicaragua. Het heeft een tropisch klimaat en ligt economisch gezien aan de grens van de derde wereld. Ze betalen met Colones of Dollars, maar ze hebben gezien de fantastische status van die valuta op de beurs liever Euro´s. Het heeft een ontstellend tropisch klimaat, met fikse regenbuien (regenseizoen, vandaar dat het verblijf hier zo rustig en goedkoop was) en ontzettend veel klamme warmte van tijd tot tijd. Het is helemaal tsjakka.

2: Ten tweede, sorry dat ik een complete maand het blog heb verwaarloosd, als je dat erg vindt. Ik heb geen excuus. Ik ben eigenlijk verrast dat je dit nog leest. Bedankt.

3: Ik heb het enorm naar mijn zin. Dit was niet bedoeld om je de ogen uit te steken ofzo, maar ik besef dat het sterk klinkt alsof ik bezig ben met een poging mijn plezier te verrijken met jullie kreten van verontwaardigde jaloezie. Ik hang bijna de hele dag in de golven of een hangmat, met ontzettende hoeveelheden tropisch fruit en fruitsap, terwijl het verstikkend heet is met een zee van twintig graden, helemaal in de Caribbean Dream. Wat kan dit nog beter maken? Om eerlijk te zijn, jij. Het gezelschap, mijn familie, is niet bepaald ideaal. Ik mis je en we moeten in Augustus maar iets leuks doen. Ik moet helaas nog echt drie weken met dit gezelschap... dus ik kan er maar beter aan wennen.

4: Ik schrijf niet continu. (pauze) Ik wissel mijn schrijfwerk van deze megapost af met af en toe en foto-upload van de camera voor ons familieblog, waarin we de naaste familie en collega´s van mijn moeder jaloers maken. Omdat mijn familie te dom, lui, of technofoob is (maar ik hou wel van ze hoor) moet ik het uploaden doen. Ik beloof dat ik nog wat footage hier zal dumpen, als ik genoeg tijd heb. (pauze, volgende foto)

5: Schildpadden, felgekleurde kikkers, salamanders, dinosaurussen, eekhoorns, tropische vogels, indianen, salamanders, broers. Het zegt mij genoeg. (Goed, jou misschien niet. Probeer je anders maar in te leven in mijn wereld, dat zegt het meer.)

6: Mijn verliefdheid betreedt nú al een fase van "God, het leven is lijden. Kon ik je maar uit mijn hoofd zetten." Ik laat me met een welwillendheid die aan het fanatieke grenst afleiden door absoluut alles, maar het werkt niet. Mijn lethargie wordt hier vertaald naar dromerigheid en chagarijnigheid wegens mijn broer, die twintig is en toch nog modder naar me gooit. Het blijft een groot kind. Okee, sorry, ik ben flauw aan het doen dat ik achter zijn rug ompraat. Kharma plop shoarma.

7: Oh ja, dat is waar ook. Krekels. Heel veel krekels, 24/7. En het huisje ligt dichter bij zee dan mijn eigen huis bij de school. Je kunt constant het gebulder van de golven horen.

8: De vakantie is (jawel!!) nog maar net begonnen. Ondanks een paar ongemakken hier, is het absobluut fantasticissimo. Helemaal wauwie. Ik wou dat jullie erbij konden zijn... Sorry, dat wil je natuurlijk niet horen. Eens kijken wat voor ongemakken ik nog meer kan verzinnen om het niet te laten lijken alsof ik jullie jaloers loop te maken... Sorry. Lukt niet heel erg. Dit is het land waar je alleen maar enthousiast over kan zijn.

9: Er is echt heel veel onzin te vermelden. Het kan best grappig zijn als je dag in, dag uit blootgesteld bent aan familiegesprekken. De mensen die ooit bij mijn familie aan tafel hebben gezeten begrijpen misschien wat ik daarmee bedoel. Helaas zijn het zulke insider-jokes en zo ontstellend flauwe of grove humor dat ik het voor me hou. Geloof me, het is beter zo.

10: Ik heb tien punten. Jeeheetje. Dat lukt me zelden, zelfs op de wishlist niet. Daar mag overigens het palmblad vanaf, tot mijn plezier.

11: De reis ging bijna fout. Het ging echt bíjna fout. We zijn op het nippertje toch nog gegaan. Het begon op zaterdag met de mededeling dat onze voordelige reis via London, New York en Miami naar Costa Rica een groot gebrek had, ondanks alle overstappen en prijsverlagingen, [massivesarcasm]wat een verrassing.[/massivesarcasm] Het bleek dat je in Miami eerst door paspoortcontroles moet, en mijn identiteitskaart (ja, dat klopt, ik heb nog altijd een identiteitskaart en geen paspoort) voldeed niet. Mijn kleine broertje had niets en kwam er dus sowieso niet. We hebben uren met ons handen in het haar op Schiphol gezeten, terwijl we heen en weer werden gestuurd van British Airways naar American Airlines naar de Marechaussee terwijl we mijn vader (iets met blabla over nooddocumenten, waar we zijn verklaring van voogdij over ons voor nodig hadden) terwijl de gemeente gesloten was waardoor we niets gedaan kregen. Uiteindelijk gingen we ten einde raad gewoon naar huis, vlucht misgelopen. Het leek erop dat we een nieuwe vlucht moesten zoeken, letterlijk last minute, voor rotprijzen, als we er nog wilden komen. Mijn kleine broertje huilde, mijn moeder verkeerde in een staat van totale verbijstering en mijn broer werd met de minuut irritanter en origineler met zijn grappen. Ik werd lethargisch en geërgerd. (huh, er zit heel veel zand in mijn oren. zeker van dat rollen in de golven...)

We zaten doodop en verward thuis, toen belden we wat en een uur later schreeuwde er iemand "JA!" en bleek dat American Airlines ons een gratis (jawel, GRATIS) overboeking naar (jawel) Costa Rica gaf. Dit keer maar met twee keer overstappen. (dit gebeurt nooit. dit gebeurt helemaal noooit. American Airlines is te ellendig arrogant om ooit een fout toe te geven, maar een stel mensen op Schiphol zijn zo lief geweest om op ze te schelden totdat ze toegaven. Bedankt Schiphol. Dus we kregen vertraging tot dinsdag, first of July, om even snel noodpaspoorten te maken. Dat gebeurde (saaai) en ik vulde de tijd door een nieuw plot voor een boek te verzinnen en nog meer boeken in mijn tas te proppen. De reis valt niet veel over te zeggen, vooral omdat ik nu het schrijven moe ben.

12: Boeken in mijn tas gepropt: De Duivelsverzen van Rushdie, Il Nome del Rose (ofzo) van Eco, Het Woeden der Gehele Wereld van Hart, de DMG van Cook en Williams, en Alexandrië (al uit) van dinges en danges. Plus nog iets dat niemand aangaat, waardoor het ook onzin is dat ik het op het blog zet.

13: Mooi getal. Iedereen staat achter me te wachten tot ik eens een keertje klaar ben met foto´s uploaden.

Ik zet spoedig nog wat foto´s hier. Tot die tijd: Hasta Luego!

Karo

Edit: Pin-up van mij. Hihi.

Esnesnon 4-6-08

Der Narre lacht, wie Wunden nie gefühlt.

Goedenavond. Ik begon oorspronkelijk op dit punt in het Duits Shakespeare te quoten, maar dan haken alle lezers aan het begin af, dacht mijn kritische stemmetje, waarna ik dat stuk tekst maar onderaan de post zette. Ik heb in dat stuk tekst geen aanwijzingen achtergelaten naar de verborgen piratenschat, (of zo) dus het heeft echt geen zin om het te lezen. Behalve dan dat je misschien van Duitse vertalingen van Shakespeare houdt. Yuch.

Soulmates, ja oder nein? Ik denk nein. Het is wel mogelijk een benadering te vinden van een soulmate, om die vervolgens een soulmate te noemen. Ik denk dat ik wel iemand ken die in de buurt van een soulmate kan komen. Ik hoop niet dat de soulmate in kwestie dit leest, want ik voel me er eigenlijk heel sullig en geobsedeerd bij. Ahem.

Die Shakespeare is voor morgen, voor de twee-na-laatste SE. Welk SE? Nou, raad eens. Duits! Jah, precies! En het is: *tromgeroffel* een mondeling! Yes! Een Duits mondeling, wat heerlijk nou! En wat heeft dat te maken met een Duitse vertaling van Shakespeares Romeo en Julia? Nou ja, dat wordt een derde van het cijfer. Haha! De rest van het cijfer valt nog te bezien, maar goed. De motivatie en het idee zijn aanwezig. Bovendien is het kunnen voordragen van een stuk van Romeo's tekst in het Duits een vaardigheid die ergens, ooit, nog nuttig zal worden. Op de een of de andere manier. Watch my words, want het zou me niets verbazen als ik er echt wat mee kan. Het zal geen levens redden, en me geen maaltijd opleveren, maar kennis is een speciale, waardevolle schat, en als ik ooit in gezelschap van een groep krankzinnige Duitsers ben kan ik altijd nog een stuk Shakespeare voordragen. Wacht... ik kan een Duitse ermee charmeren... (geen Duitser, omdat het stuk continu de woorden 'sie' en 'ihren' gebruikt) (wacht, waarom zou ik? Alleen de Duitse meisjes zijn knap. En écht heel erg. Aanrader. Zeker in Bayern)
Sorry. Ik raakte even van de wijs. Weis. Wijs. Appeltaart.

Ik ben verliefd!

Karo

Ps:
Doch was schimmert durch das Fenster dort?
Es ist der Ost, und Julia die Sonne.
Geh auf, du holde Sonn, ertöte Lunen,
die neidisch ist und schon von Grahme bleich.
Dass du viel schöner bist, obwohl ihr dienend,
das sie neidisch ist, so dien ihr nicht.
Nur Toren gehn in ihren blassen, kranken
Vestalentracht einher, wirf du sie ab!
Sie ist es: Mein Gottin, mein liebe,
O wüsste sie, dass sie es ist!
Sie spricht, doch sagt sie nichts, was schadet das?
Ihr Aug redet, ich will ihm Antwort geben.
Ein Paar der schönsten Stern am ganzen Himmel
Wird ausgesandt und bittet Juliens Augen
In ihren Kreisen unterdes zu funkeln.
Doch wäre ihre Augen dort, die Sterne
In ihrem Antlitz? Würde nicht der Glanz
von ihren Wangen jene so beschämen
wie Sonnenlicht die Lampe? Würd ihr Aug
aus Luftgen Höhn sich nicht so hell erledigen
dass Vögel sängen, froh den Tag zu grüssen?
O wie sie auf die Hand die Wange lehnt.
Wär ich der Handschuh doch auf dieser Hand,
und küsste diese Wange!

Julia: Eh, I'm sorry? What did you say?

Esnesnon 1-6-08

Goedenavond.

Wel dan, Esnesnon treedt zijn zesde maand van bestaan in, en onder meer dan de helft van de woorden die ik opschrijf verschijnt een berispend rood stippellijntje. Alleen omdat ik een andere taal spreek, hè? Stelletje blognazi's... Ahem, dat mag ik waarschijnlijk niet zeggen. Hoe dan ook, nu de zomermaanden staan te trappelen om helemaal los te gaan met gematigde zon en zomerbuien, samen met wat kou en harde winden, vult mijn leven zich met belangrijke dingen. Ik kan twee grote dingen noemen. Even ter verheldering. Belangrijke dingen betekenen in dit geval 'problemen, van behoorlijke omvang, maar leuk vormgegeven.' Wie kan er nummer één raden? Okee, nummer één is SE-week, achter gordijn nummer twee. (Achter gordijn nummer twee staat een Tibetaanse klankschaal en een paarse sjaal met franje. Don't ask)

SE-week. Ik geloof dat de kans enorm is dat je al weet wat dat is, en dat ik weinig kan zeggen dat bijdraagt aan wat je erover denkt of weet. Desondanks, ik schrijf dit niet voor jullie maar voor mezelf. Ik zou graag willen zeggen: Goh, wat zijn SE weken toch leuk.
Wat? Ja, leuk. Ik vind het enig te werken naar een duidelijk doel, met een duidelijk onderwerp, het liefst helemaal alleen met je kennis die je over de rest van het jaar zou moeten hebben opgedaan. Het wordt allemaal tegen het licht gehouden en getest, behalve de lesstof die je het best kent, natuurlijk, waarna je helemaal leeg kan ophouden je hersenen te gebruiken voor goede doeleinden, of überhaupt je hersenen gebruiken. Achteraf kan je moordlustig zwaar gaan feesten. Ook een leuk onderdeel van de week vind ik de vrijheid waarmee je opgezadeld wordt, en mijn badjasmomenten. Die zijn tot zover nog zeldzaam omdat ik hier (lees: bij mijn vader, waar ik het weekend doorbreng) geen badjas heb en omdat ik voor afgelopen twee SE-dagen elke keer vanaf 's ochtends vroeg in de touwen moest, wat mij weinig badjastijd gunde. Hetzelfde geldt helaas ook voor morgen, overmorgen en Joost mag weten wanneer nog meer. Nee, ik heb mijn rooster niet uit mijn hoofd geleerd.
Wacht... ik heb een SE week zonder badjastijd... dat betekent dat het toch niet leuk is, bij nader inzien...

Maar toen kwamen we bij punt twee, en die neemt een veel grotere plaats in dan punt één in mijn lijstje. Ik noem dit punt 'Nocturne no. 20,' met een reden. Dit is iets dat voor mij zovele malen belangrijker is dan punt één dat die hele SE-week me gestolen kan worden, als mij dat alleen maar punt twee op zou leveren. Het verlangen neemt bijna de vorm aan van fysieke pijn, zo erg is het. Ik word er behoorlijk krankzinnig van, eigenlijk. Ik zou bijna iets gaan slaan. Het hele gevoel is mij tot dusverre onbekend dat ik werkelijk geloof dat ik verliefd ben, voor ongeveer de eerste keer in mijn leven. Dat is bijzonder ergerlijk, want dit is het verkeerde moment. (en de verkeerde persoon, maar goed) Het zou allemaal wel meevallen als mijn avances niet waren afgewezen onder het motto 'Het ligt niet aan jou, maar aan mij.' Die komt werkelijk in mijn lijstje met meest vervelende dingen om te kunnen horen. Dit betekent namelijk dat ik er helemaal niets aan kan doen en enkel blijf zitten met een onbeantwoorde liefde. Als het nou míjn schuld was geweest kon ik er nog mee leven, maar nee, dat mocht niet het geval zijn. Ik kan niets anders doen dan hulpeloos zijn terwijl iemand zich blijkbaar om bepaalde redenen mij ontzegt. Door een of ander vervelend voorval uit het verleden.

Nee, ik hoef geen suggesties hoe ik het aan moet pakken, en ook geen sympathie. Ik moet heel erg veel snoep hebben en mogelijk een dosis alcohol als mijn momentele plan A niet werkt. Wat niet te hopen is, dan word ik helemaal gek. Gatver, ik haat liefde.

Karo

Esnesnon 30-5-08

Het is voor mijn gevoel gewoon nog donderdag. Mijn computer is het niet met me eens. Nee, zegt mijn computer, het is vrijdag. Mijn geweten/superego reageert op de computer en zegt tegen me 'Niet alleen is het vrijdag, maar je hebt ook een SE over zeven uur. Ga slapen, idioot, in plaats van op je blog te schrijven.'

Ik ben niet op om half twee omdat ik aan het leren ben. Ik ben ook niet op om half twee omdat ik op mijn blog wil schrijven. Ik ben nog op wegens nummer 20. Kijk maar onder 'dingen die ik nodig heb,' want daar staat het nu prominent bovenaan. Ik heb nummer 20 nodig. Mijn SE KCV maakt momenteel helemaal niets meer uit. De muziek die opstaat is gewoon achtergrond. Mijn vingers doen ongeveer iets automatisch, voor hetzelfde geld zou ik in deze halve slaapstaat verschillende soorten fruit opnoemen. Spitskool, bietjes, winterpeen.

Grappig om te bedenken dat mensen je halve leven met je samenleven en een aantal van de belangrijke dingen in je leven delen, en je desondanks gewoon niet kennen. Dat geldt ook voor jou, en zeker voor jou. Nee, dit alles is niet uit de overtuiging dat ik per se iets orgineels/verrassends moet doen. Niet bewust in ieder geval. Misschien heb ik gewoon helemaal geen zin om mezelf te delen. Dat is precies wat ik doe op dit blog, ik vertel over mezelf zonder over mezelf te vertellen. Gooi wat wisselende klemtónen in die zin en denk er drie keer over na. Ga nu op je stoel staan en schreeuw zo hard als je kan: 'Rrrrrip it up! Bucovina!' Nu weet je ongeveer hoe ik me voelde toen ik die zin opschreef. Ga maar weer zitten, je hebt je lichaamsbeweging voor vandaag weer gehad. Hier, een virtueel koekje.

Misschien komt de rest morgenmiddag langszetten. Shit, ik moet Frans gaan maken. Shit, ik moet Duits gaan maken. Waarom deed ik ook alweer C&M? Oh ja, de andere profielen zijn ook stom. School sucks. De leraren zijn meestal gewoon stom, en als er een uitzondering tussen zit sturen ze hem/haar weg, op de een of andere manier. Op een dag koop ik een enorme vis, een keltische wapenuitrusting, en een zwarte helicopter die ik gebruik om over de school te vliegen zodat ik er napalm op kan gooien. Dat is pas een klapper van een examenstunt.

Zeg, leest iemand dit wel?

Karo

Esnesnon 27-5-08

Goedenavond.

Ik begin te twijfelen aan mijzelf en dit blog. We gaan volgens mij niet zo makkelijk meer met elkaar om. Er kwam een tijdlang iets tussen onze internetrelatie, en nu is de lol er een beetje af. Ik ben mijn behoefte om te bloggen een beetje kwijt, nu ik er voldoende uit heb gegooid. De dingen van nu alleen, mijn bezigheden van nu, passen niet meer op het blog. Niet omdat ze te groot zijn of te talrijk om allemaal op te schrijven. Ik kan ze niet uitpraten met mezelf, of met jullie. De enige oplossing is om mijn twijfel onder ogen te zien. Misschien als ik dat gedaan heb, dat ik dan me weer tot het bloggen wend. Anders doe ik niets anders dan met een holle blik naar het scherm staren, zoals ik nu de helft van de tijd doe.

Ook wil ik weer een gewone MSN, in plaats van die baggere messenger die op mijn herboren computer staat als een standaard-ding. Ik kan geen persoonlijke berichten meer schrijven, waardoor ik geen reclame kan maken voor mijn meest recente posts (alsof het nodig is, damn...) en niet meer mijn affectie voor Byakushi kan uiten in het semi-openbaar.
Dat is een probleem dat ik nog wel te bespreken vind. Voor de rest kom ik er niet echt uit.

Ik ben begonnen met het schrijven van sprookjes, het weekend. Ik zit nu midden in mijn tweede, die drie keer zo lang is als de eerste, zonder beter te zijn. Het verhaal is wat langer en diepgaander, okee, er zijn meer personen, goed, het speelt zich af in een duidelijke omgeving en er gebeurt meer, maar ik vind het verhaal zwakker dan de eerste. Voor die sprookjes moet je niet hier zijn, maar op het blog van Prinses Jubelientje. Ik probeer af en toe op haar posts in een reactie een sprookje of een deel daarvan te schrijven. Dat is om mezelf bezig te houden terwijl ik hier niet post.

Waarom schrijf ik geen sprookjes op Esnesnon? Nou, Esnesnon is bedoeld als onzinnig, terwijl sprookjes altijd een duidelijk verhaal vertolken. Verkeerde sfeer voor dit blog dus. Misschien als ik een surrealistisch verhaal schrijf met kop noch staart, dat het hier terecht komt. Het zou alleen geen sprookje zijn, dus klaar ben je. Geen sprookjes op Esnesnon.

Even helemaal niks op Esnesnon. Alweer.

Karo