De maand nadert loom zijn einde. Mij rest nu nog minder dan een week tot mijn verjaardag. Board is set, pieces are moving.
Sunny day sky! Een klein knuffelbeertje aan een paraplu die op de vrolijke zomerwind meezweeft tegen de helderblauwe lucht, boven de passerende auto's. Eenden vliegen het beertje tegemoet, dat af en toe op een auto landt en dan weer de paraplu opent om weer verder te vliegen. Zo schattig.
Ik heb / nee sorry daar ga ik het niet over hebben.
Nog een maandje, en dan begint NaNoWriMo, waar ik aan mee ga doen voor de eerste keer. Ik hoop dat ik mijn honger naar geniaal schrijfwerk een maand lang kan vergeten met als doel een belachelijke hoeveelheid woorden eruit gooien. Ik heb al een verhaal in mijn hoofd en een eindeloze voorraad lege word-documenten die schreeuwen te worden beklad met een verhaal, rauw en misschien zelfs waardeloos, tot op het punt waar het scherm en ik elkaar niet eens meer aan durven te kijken. Ik heb er zin in, maar gezien de te lage snelheid waarmee ik deze paragraaf typ ga ik nog een beetje meer in het ritme moeten komen. Niet meer nadenken over de volgende zin, maar gewoon gelijk iedere ingeving volgen en (op zo'n uitgebreide, meeste woorden vergende manier mogelijk) eruit gooien. 'Woordkotsen' is het oncharmante woord dat erbij hoort, en ik heb het maar zelden, zo niet nog nooit gedaan. Ik zal misschien excerpts posten hier, misschien ook wel helemaal niet. Puh.
(Misschien weet jij als lezer -BAD LEZER!- wel helemaal niet van NaNoWriMo is, en ben je niet tevreden met je zelfuitgevonden verklaring die je ongeveer opmaakte uit het gebrabbel van een paragraaf terug, maar gelukkig is er een zoekmachine dichtbij, dus typ maar en lees maar even een webpagina. Ziezo. Als je toch bezig bent, zoek dan TvTropes op en krijg slapeloze nachten met het doorlezen van een site die je leven ruineert.)
Eventueel kon je vorige paragraaf overslaan, maar misschien zag je niet dat ik achteraf melde dat je het kon overslaan waardoor je gewoon de vorige paragraaf las met alle gevolgen van dien. Talk about mustard after the meal.
Afgelopen weekend / nee.
Karo.
29.9.08
28.9.08
Esnesnon 28-9-08b
Ja, ik weet het, bijna twee maanden niets en dan ineens twee binnen het tijdsbestek van slechts één etmaal is een beetje vreemd.
-Aristoteles onderscheidt in de ziel drie onderdelen. Gevoelens, eigenschappen en karaktertoestanden. Deze zin kan een heel stuk langer en onnodig meer uitgebreid.-
Twee mensen, de een formeel, de ander meer van zijn matras in een portiek geplukt, zitten aan tafel in een cel. De formele figuur heet Ebenaëzer, de zwerver heet Mr. (of Mrs.) Harrods. Ze zijn alletwee veroordeeld tot de doodstraf, Ebenaëzer wegens fraude en Harrods wegens smokkel. Daar zitten ze daar dus, met de excecutie in het vooruitzicht, maar ook de mededeling dat als één van hen tweeën vrijwillig de doodstraf accepteert, dat de ander dan mag blijven leven en vrij is om te gaan.
-Hou je hoofd opgeheven en plaats je handpalmen over je oren met je vingers richting je kruin. Plaats je duimen in het kuiltje aan de onder/achterkant van je hoofd. Beweeg nu je duimen zonder contact met je hoofd te verliezen. Wissel af in sterkte van druk.-
Twee mensen, elkaars toekomstige moordenaars, staan dus op het punt om het meest ongemakkelijke gesprek van hun leven te gaan voeren. Ze moeten de ander zien te overtuigen om zich op te offeren voor hun eigen leven. Feitelijk de ander de dood in praten dus.
-ちがいます-
De tekst moet nog even geschreven en herschreven worden. Ik ben niet tevreden over de eerste opzet, en over de tweede en derde zal ik ook niet tevreden zijn. Misschien net iets meer dan bij de voorgaande versie, maar alsnog. We hebben een slordig jaar.
-一 二 三 四 五 六 七 八 九 十: Ichi ni san yon go roku nana hachi kyuu juu-
Aan de andere kant heb ik meer op de voorgrond nog maar een week. Het moet lukken, hou ik mezelf voor.
Aan de andere kant heb ik ongeveer twee en een halve maand. Allemaal komen kijken, 14 december! Ik weet waar jullie wonen.
:p
Karo
-Aristoteles onderscheidt in de ziel drie onderdelen. Gevoelens, eigenschappen en karaktertoestanden. Deze zin kan een heel stuk langer en onnodig meer uitgebreid.-
Twee mensen, de een formeel, de ander meer van zijn matras in een portiek geplukt, zitten aan tafel in een cel. De formele figuur heet Ebenaëzer, de zwerver heet Mr. (of Mrs.) Harrods. Ze zijn alletwee veroordeeld tot de doodstraf, Ebenaëzer wegens fraude en Harrods wegens smokkel. Daar zitten ze daar dus, met de excecutie in het vooruitzicht, maar ook de mededeling dat als één van hen tweeën vrijwillig de doodstraf accepteert, dat de ander dan mag blijven leven en vrij is om te gaan.
-Hou je hoofd opgeheven en plaats je handpalmen over je oren met je vingers richting je kruin. Plaats je duimen in het kuiltje aan de onder/achterkant van je hoofd. Beweeg nu je duimen zonder contact met je hoofd te verliezen. Wissel af in sterkte van druk.-
Twee mensen, elkaars toekomstige moordenaars, staan dus op het punt om het meest ongemakkelijke gesprek van hun leven te gaan voeren. Ze moeten de ander zien te overtuigen om zich op te offeren voor hun eigen leven. Feitelijk de ander de dood in praten dus.
-ちがいます-
De tekst moet nog even geschreven en herschreven worden. Ik ben niet tevreden over de eerste opzet, en over de tweede en derde zal ik ook niet tevreden zijn. Misschien net iets meer dan bij de voorgaande versie, maar alsnog. We hebben een slordig jaar.
-一 二 三 四 五 六 七 八 九 十: Ichi ni san yon go roku nana hachi kyuu juu-
Aan de andere kant heb ik meer op de voorgrond nog maar een week. Het moet lukken, hou ik mezelf voor.
Aan de andere kant heb ik ongeveer twee en een halve maand. Allemaal komen kijken, 14 december! Ik weet waar jullie wonen.
:p
Karo
Esnesnon 28-9-08
Ik ben ernstig dronken en het is donker dus ik heb moeite met typen. Ik hou daarom de boodschap beperkt. Om de twee letters moet ik gebruiken omdat ik bijvoorbeeld 'Mbadcjstoace.'
heb ingetoetst.
Waarom ben ik in hemelnsaam aan het posten dan? Er ligt iets op mijn lever, afgezien van de zware last van een overdosis alcohol, namelijk de liefde. Ik ben gestopt met posten omdat ik niet langer van mezelf eerlijk mocht zijn over bepaalde 0nderwerpen *kuchkuch* die ik niet eens met mezelf zou delen, laat staan de wereld. Nu echter is het te verleidelijk om gewoon iets te zeggen, voor de eenzame dwaas die mijn blog n0g belijkt ondanks een hiatus van meer dan een maand.
-laten we de personen (nee, niet perziken maar personen) in het volgende stukje maar A, B, C en D noemen. Als verwijzend voornaamwoord gebruik ik 'hij' als iets onbepaalds.
Er is iemand, genaamd persoon A. Dat ben ik. Ik ben redelijk gelukkig afgezien van het feit dat mij dat ene ding dat mijn hartje begeert ontbreekt. Dat is persoon B. Persoon B vertoont, zoals vaker in dillemische situaties, geen enkele interesse voor persoon A, oftewel mij. Persoon C is een 'vervelend iemand' die voor persoon A of misschien zelfs persoon B in de weg staat voor een verbindtenis tussen A&B.
Persoon D is een goed persoon. Je zou kunnen zeggen dat deze de beste vriend(in) is van persoon A en tegen alle verwachtingen in (tijdens een waanzinnig dronken bui van A) volkomen begrijpt en accepteert hoe de andere persoon (a) denkt en te werk gaat. Cliché? Zo ja; Damn.
En nu heb ik een dosis esnesnon uitgekraamd die voornamelijk bestond uit het herstellen van spellingsfouten in mijn eigen verhaal.
Overmorgen heb ik zoveel spijt. Ik zal dan zoveel hebben ingezet, tegen beter weten in, en alles hebben verloren. Fuck. Fuck.
Een avondje drinken: goed of slecht idee?
Karo.
LS> BHet typeb us get egct eekrg m9el8jkl88uuil.
Pps: Morgen koppijn.
heb ingetoetst.
Waarom ben ik in hemelnsaam aan het posten dan? Er ligt iets op mijn lever, afgezien van de zware last van een overdosis alcohol, namelijk de liefde. Ik ben gestopt met posten omdat ik niet langer van mezelf eerlijk mocht zijn over bepaalde 0nderwerpen *kuchkuch* die ik niet eens met mezelf zou delen, laat staan de wereld. Nu echter is het te verleidelijk om gewoon iets te zeggen, voor de eenzame dwaas die mijn blog n0g belijkt ondanks een hiatus van meer dan een maand.
-laten we de personen (nee, niet perziken maar personen) in het volgende stukje maar A, B, C en D noemen. Als verwijzend voornaamwoord gebruik ik 'hij' als iets onbepaalds.
Er is iemand, genaamd persoon A. Dat ben ik. Ik ben redelijk gelukkig afgezien van het feit dat mij dat ene ding dat mijn hartje begeert ontbreekt. Dat is persoon B. Persoon B vertoont, zoals vaker in dillemische situaties, geen enkele interesse voor persoon A, oftewel mij. Persoon C is een 'vervelend iemand' die voor persoon A of misschien zelfs persoon B in de weg staat voor een verbindtenis tussen A&B.
Persoon D is een goed persoon. Je zou kunnen zeggen dat deze de beste vriend(in) is van persoon A en tegen alle verwachtingen in (tijdens een waanzinnig dronken bui van A) volkomen begrijpt en accepteert hoe de andere persoon (a) denkt en te werk gaat. Cliché? Zo ja; Damn.
En nu heb ik een dosis esnesnon uitgekraamd die voornamelijk bestond uit het herstellen van spellingsfouten in mijn eigen verhaal.
Overmorgen heb ik zoveel spijt. Ik zal dan zoveel hebben ingezet, tegen beter weten in, en alles hebben verloren. Fuck. Fuck.
Een avondje drinken: goed of slecht idee?
Karo.
LS> BHet typeb us get egct eekrg m9el8jkl88uuil.
Pps: Morgen koppijn.
31.8.08
Esnesnon 31-8-08
Het is de laatste dag van de maand, jippie-ja-jee.
Over ongeveer vijf uur van nu, (vier tegen de tijd dat ik klaar ben met typen,) begint de negende maand van dit jaar, een maand die ondanks alle logische bezwaren die zou kunnen hebben bij de negende maand van het jaar, de zevende maand heet. Ik weet wel waarom, maar ik vind dat ze de naam hadden mogen wijzigen. Ook is Julius Caesar niet met een keizersnee geboren. De keizersnee heeft zelfs niets met hem te maken, het woord caesones in de term sectio caesones komt niet van Caesar maar van cadere, wat snijden betekent. (Cadere, cado, caesi)
Ook draag ik een hoofdband, wat daar niets mee te maken heeft.
Morgen weer school, na een royaal lange ochtend en lieve help, wat vliegt de tijd, alweer gym. Can't be helped, I guess. Het fenomeen tijd kronkelt een beetje naar voren, als een suïcidale miljoenpoot (je weet wel, zo'n rups met driehonderd poten) op een grasmaaier af, maar niet zonder onderweg nog langs een cocktailbar te gaan en een strandvakantie van een weekje te nemen. Dit slaat niet echt helemaal op mij, want ik ga niet naar een cocktailbar en ook niet op strandvakantie. (naar mijn weten) Wat ik hiermee bedoelde, zelf nog toen de hele vergelijking bij me weg rolde, is dat de toekomst duidelijk te onderscheiden nare en leuke gebeurtenissen bevat. Het is alsof ik stracciatella-ijs eet, maar dan zijn de stukjes chocola vervangen door diamanten en geitenkeutels. O ja, ik móét dit ijsje opeten, ik kan niet gewoon de diamanten eruit halen en de rest weggooien met een blik van walging. Die diamanten blijven toch wel heel in mijn ingewanden, dus die gaan niet verloren. Mijn waardigheid en eetlust voor weken verdwijnen wel, door de andere ingrediënten. Waar ik heen wil, is dat ik aan het einde van dit jaar sta te walgen en diamanten bezit. Wacht. *scribble* Geregeld.
Pfoe, warm vandaag. Gelukkig heb ik mijn waaier. Ik heb heel wat tijd die ik achter de computer doorbracht zitten oefenen met het openmaken van de waaier met één hand zonder te stuntelen en dat is voor mij heel wat. Nu voel ik me tenminste wat gracieuzer. Dat woord heb ik een tijd niet gezien, waar kwam jij vandaan? Waarschijnlijk uit dezelfde richting als dat regeltje Duitse voorzetsels in een liedje van Doe Maar. (Note to self: Haal Duitse troela over Doe Maar cd af te spelen in les. Ps: Ik kom uit de toekomst, Elvis leeft nog. Pps: Paul moet terug! Ppps: Ik kom uit de toekomst, de schrijver van de 'Ps:' komt niet uit de toekomst en houd je maar voor de gek. In de toekomst is aangetoont dat Elvis nooit bestaan heeft. Pppps: Ik kom vergeleken met alle vorige dingen uit de toekomst. Dit is verspilling van papier. Wacht... dit is een blog. Verspilling van da interwebz!)
Sorry, ik moet even een blaadje met krabbels verscheuren en op de grond gooien, alvorens een preek over m'n eigen rotzooi opruimen te ontvangen.
Ogenblik geduld.
Nee, geen preek, zelfs geen boze blik. Ik ruim het zelf dan wel op.
Ogenblik geduld.
Karo
Over ongeveer vijf uur van nu, (vier tegen de tijd dat ik klaar ben met typen,) begint de negende maand van dit jaar, een maand die ondanks alle logische bezwaren die zou kunnen hebben bij de negende maand van het jaar, de zevende maand heet. Ik weet wel waarom, maar ik vind dat ze de naam hadden mogen wijzigen. Ook is Julius Caesar niet met een keizersnee geboren. De keizersnee heeft zelfs niets met hem te maken, het woord caesones in de term sectio caesones komt niet van Caesar maar van cadere, wat snijden betekent. (Cadere, cado, caesi)
Ook draag ik een hoofdband, wat daar niets mee te maken heeft.
Morgen weer school, na een royaal lange ochtend en lieve help, wat vliegt de tijd, alweer gym. Can't be helped, I guess. Het fenomeen tijd kronkelt een beetje naar voren, als een suïcidale miljoenpoot (je weet wel, zo'n rups met driehonderd poten) op een grasmaaier af, maar niet zonder onderweg nog langs een cocktailbar te gaan en een strandvakantie van een weekje te nemen. Dit slaat niet echt helemaal op mij, want ik ga niet naar een cocktailbar en ook niet op strandvakantie. (naar mijn weten) Wat ik hiermee bedoelde, zelf nog toen de hele vergelijking bij me weg rolde, is dat de toekomst duidelijk te onderscheiden nare en leuke gebeurtenissen bevat. Het is alsof ik stracciatella-ijs eet, maar dan zijn de stukjes chocola vervangen door diamanten en geitenkeutels. O ja, ik móét dit ijsje opeten, ik kan niet gewoon de diamanten eruit halen en de rest weggooien met een blik van walging. Die diamanten blijven toch wel heel in mijn ingewanden, dus die gaan niet verloren. Mijn waardigheid en eetlust voor weken verdwijnen wel, door de andere ingrediënten. Waar ik heen wil, is dat ik aan het einde van dit jaar sta te walgen en diamanten bezit. Wacht. *scribble* Geregeld.
Pfoe, warm vandaag. Gelukkig heb ik mijn waaier. Ik heb heel wat tijd die ik achter de computer doorbracht zitten oefenen met het openmaken van de waaier met één hand zonder te stuntelen en dat is voor mij heel wat. Nu voel ik me tenminste wat gracieuzer. Dat woord heb ik een tijd niet gezien, waar kwam jij vandaan? Waarschijnlijk uit dezelfde richting als dat regeltje Duitse voorzetsels in een liedje van Doe Maar. (Note to self: Haal Duitse troela over Doe Maar cd af te spelen in les. Ps: Ik kom uit de toekomst, Elvis leeft nog. Pps: Paul moet terug! Ppps: Ik kom uit de toekomst, de schrijver van de 'Ps:' komt niet uit de toekomst en houd je maar voor de gek. In de toekomst is aangetoont dat Elvis nooit bestaan heeft. Pppps: Ik kom vergeleken met alle vorige dingen uit de toekomst. Dit is verspilling van papier. Wacht... dit is een blog. Verspilling van da interwebz!)
Sorry, ik moet even een blaadje met krabbels verscheuren en op de grond gooien, alvorens een preek over m'n eigen rotzooi opruimen te ontvangen.
Ogenblik geduld.
Nee, geen preek, zelfs geen boze blik. Ik ruim het zelf dan wel op.
Ogenblik geduld.
Karo
22.8.08
Esnesnon 22-8-08
Goedenavond.
Ja, ik heb ongeveer een maand niets geschreven. Puh. Ik trek me lekker helemaal niets van jullie aan. Is het wederzijds? Ik weet het niet. Waarom ik al die tijd niet blog? Nou, ik denk dat het te wijten valt aan een hersendodende omgeving. Ik had een vakantiekater van jewelste, omdat ik vanuit tropisch en spectaculair Costa Rica, waar het weer exotisch was, het eten bijzonder en de zee vaak op steenworp, met dagelijkse rare uitstapjes en (daar ga ik weer, mijn kater speelt op.)
Daarna kom je zomaar terecht bij familie, thuis, in Nederland. Geen intelligent contact met de buitenwereld, feitelijk en niet echt iets te doen. Nou vul ik dit blog met interessante dingen die ik meemaak (of ik probeer dat tenminste, net zo goed als ik probeer iets interessants mee te maken) en met dingen die ik niet zo goed in het dagelijks leven kan bespreken. Ik praat wel met mensen, maar denk twee keer zo snel over het gesprek waardoor de meeste dingen ongezegd blijven. Contact met gewone mensen is dus voor mij hersenvoedsel en laat uiteindelijk een enorme grijsbruine pap van gespreksafval achter, die ik verwerk tot lettervermicelli en uitspuw over de digitale bladzijdes. Blurgh.
Om even balans te geven voor de vorige alinea: Blurb blurble blurb.
Om even balans te geven voor de vorige uitspraak: Ik ga vanaf 13 september aan iets meedoen, iets waaraan ik blijf meedoen tot 13 december. Dan zijn jullie allemaal welkom voor de voorstelling. Ik ga samenwerken met/rondgecommandeerd worden door/geïnspireerd worden door/geleid worden door een gerenommeerd theatertype en in het ergste geval ga ik leren dansen. Het meest hou ik van acteren nog wel. 'Jij bent nogal drama,' zei een voorheen volslagen onbekende.
Oh ja, voorheen volslagen onbekenden. Drie deze week alleen al. Eigenlijk vier. Nee, toch vijf. Zonder grappen. Mensen die ik dus vanaf onbekend tot 'jij bent iemand met wie ik tijd doodt door idioot te doen'-personen omdoop in een uur of minder. Dat levert gespreksbrei op... erg interessant vanuit mijn oogpunt. Vreemd genoeg voel ik alleen geen aandrang om iets over dat oogpunt te delen, afgezien van het feit dat mijn oogpunt dichtbij mijn neus is.
School zet, hoe het ook zij, mijn hersenen toch wel aan het werk. Ze falen alleen jammerlijk in de opzet mijn hersenen voor het beoogde doel aan het werk te zetten. In plaats daarvan bedenk ik bijvoorbeeld --
Sorry, dat moet ik maar beter niet opschrijven. Per slot van rekening is dit iets dat andere mensen, ook mensen met kwetsbare magen enzo, kunnen lezen.
Vulkanen.
Karo
Ja, ik heb ongeveer een maand niets geschreven. Puh. Ik trek me lekker helemaal niets van jullie aan. Is het wederzijds? Ik weet het niet. Waarom ik al die tijd niet blog? Nou, ik denk dat het te wijten valt aan een hersendodende omgeving. Ik had een vakantiekater van jewelste, omdat ik vanuit tropisch en spectaculair Costa Rica, waar het weer exotisch was, het eten bijzonder en de zee vaak op steenworp, met dagelijkse rare uitstapjes en (daar ga ik weer, mijn kater speelt op.)
Daarna kom je zomaar terecht bij familie, thuis, in Nederland. Geen intelligent contact met de buitenwereld, feitelijk en niet echt iets te doen. Nou vul ik dit blog met interessante dingen die ik meemaak (of ik probeer dat tenminste, net zo goed als ik probeer iets interessants mee te maken) en met dingen die ik niet zo goed in het dagelijks leven kan bespreken. Ik praat wel met mensen, maar denk twee keer zo snel over het gesprek waardoor de meeste dingen ongezegd blijven. Contact met gewone mensen is dus voor mij hersenvoedsel en laat uiteindelijk een enorme grijsbruine pap van gespreksafval achter, die ik verwerk tot lettervermicelli en uitspuw over de digitale bladzijdes. Blurgh.
Om even balans te geven voor de vorige alinea: Blurb blurble blurb.
Om even balans te geven voor de vorige uitspraak: Ik ga vanaf 13 september aan iets meedoen, iets waaraan ik blijf meedoen tot 13 december. Dan zijn jullie allemaal welkom voor de voorstelling. Ik ga samenwerken met/rondgecommandeerd worden door/geïnspireerd worden door/geleid worden door een gerenommeerd theatertype en in het ergste geval ga ik leren dansen. Het meest hou ik van acteren nog wel. 'Jij bent nogal drama,' zei een voorheen volslagen onbekende.
Oh ja, voorheen volslagen onbekenden. Drie deze week alleen al. Eigenlijk vier. Nee, toch vijf. Zonder grappen. Mensen die ik dus vanaf onbekend tot 'jij bent iemand met wie ik tijd doodt door idioot te doen'-personen omdoop in een uur of minder. Dat levert gespreksbrei op... erg interessant vanuit mijn oogpunt. Vreemd genoeg voel ik alleen geen aandrang om iets over dat oogpunt te delen, afgezien van het feit dat mijn oogpunt dichtbij mijn neus is.
School zet, hoe het ook zij, mijn hersenen toch wel aan het werk. Ze falen alleen jammerlijk in de opzet mijn hersenen voor het beoogde doel aan het werk te zetten. In plaats daarvan bedenk ik bijvoorbeeld --
Sorry, dat moet ik maar beter niet opschrijven. Per slot van rekening is dit iets dat andere mensen, ook mensen met kwetsbare magen enzo, kunnen lezen.
Vulkanen.
Karo
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
