Esnesnon 4-6-08

Der Narre lacht, wie Wunden nie gefühlt.

Goedenavond. Ik begon oorspronkelijk op dit punt in het Duits Shakespeare te quoten, maar dan haken alle lezers aan het begin af, dacht mijn kritische stemmetje, waarna ik dat stuk tekst maar onderaan de post zette. Ik heb in dat stuk tekst geen aanwijzingen achtergelaten naar de verborgen piratenschat, (of zo) dus het heeft echt geen zin om het te lezen. Behalve dan dat je misschien van Duitse vertalingen van Shakespeare houdt. Yuch.

Soulmates, ja oder nein? Ik denk nein. Het is wel mogelijk een benadering te vinden van een soulmate, om die vervolgens een soulmate te noemen. Ik denk dat ik wel iemand ken die in de buurt van een soulmate kan komen. Ik hoop niet dat de soulmate in kwestie dit leest, want ik voel me er eigenlijk heel sullig en geobsedeerd bij. Ahem.

Die Shakespeare is voor morgen, voor de twee-na-laatste SE. Welk SE? Nou, raad eens. Duits! Jah, precies! En het is: *tromgeroffel* een mondeling! Yes! Een Duits mondeling, wat heerlijk nou! En wat heeft dat te maken met een Duitse vertaling van Shakespeares Romeo en Julia? Nou ja, dat wordt een derde van het cijfer. Haha! De rest van het cijfer valt nog te bezien, maar goed. De motivatie en het idee zijn aanwezig. Bovendien is het kunnen voordragen van een stuk van Romeo's tekst in het Duits een vaardigheid die ergens, ooit, nog nuttig zal worden. Op de een of de andere manier. Watch my words, want het zou me niets verbazen als ik er echt wat mee kan. Het zal geen levens redden, en me geen maaltijd opleveren, maar kennis is een speciale, waardevolle schat, en als ik ooit in gezelschap van een groep krankzinnige Duitsers ben kan ik altijd nog een stuk Shakespeare voordragen. Wacht... ik kan een Duitse ermee charmeren... (geen Duitser, omdat het stuk continu de woorden 'sie' en 'ihren' gebruikt) (wacht, waarom zou ik? Alleen de Duitse meisjes zijn knap. En écht heel erg. Aanrader. Zeker in Bayern)
Sorry. Ik raakte even van de wijs. Weis. Wijs. Appeltaart.

Ik ben verliefd!

Karo

Ps:
Doch was schimmert durch das Fenster dort?
Es ist der Ost, und Julia die Sonne.
Geh auf, du holde Sonn, ertöte Lunen,
die neidisch ist und schon von Grahme bleich.
Dass du viel schöner bist, obwohl ihr dienend,
das sie neidisch ist, so dien ihr nicht.
Nur Toren gehn in ihren blassen, kranken
Vestalentracht einher, wirf du sie ab!
Sie ist es: Mein Gottin, mein liebe,
O wüsste sie, dass sie es ist!
Sie spricht, doch sagt sie nichts, was schadet das?
Ihr Aug redet, ich will ihm Antwort geben.
Ein Paar der schönsten Stern am ganzen Himmel
Wird ausgesandt und bittet Juliens Augen
In ihren Kreisen unterdes zu funkeln.
Doch wäre ihre Augen dort, die Sterne
In ihrem Antlitz? Würde nicht der Glanz
von ihren Wangen jene so beschämen
wie Sonnenlicht die Lampe? Würd ihr Aug
aus Luftgen Höhn sich nicht so hell erledigen
dass Vögel sängen, froh den Tag zu grüssen?
O wie sie auf die Hand die Wange lehnt.
Wär ich der Handschuh doch auf dieser Hand,
und küsste diese Wange!

Julia: Eh, I'm sorry? What did you say?