Esnesnon 7-1-10

Hoi.

Ik steek maar van wal en hoop dan tenminste de kant nog een keer te raken.

Dit blog en ik hebben veel met elkaar gemeen. Je zou bijna denken dat we familie zijn. Beiden zijn redelijk zinloos en nutteloos, om maar even met een milde dosis zelfspot te beginnen. Beiden laten vaak lang niets van zich horen, ook zeer typisch. Beiden spelen met hun eigen motieven en meningen tot er niet veel meer over blijft dan een ambivalente gelei met lampenkappen overal. De mooiste overeenkomst, want de bovenstaande gezamelijke kenmerken zijn allemaal een beetje zielig of naar, vind ik het feit dat zowel ik als het blog in een wereld van lege feiten of eerder zelfs een ruwe vorm van bestaan het voor elkaar krijgen om in de uitspanten een spinneweb te weven door alle blinde vlekken en daardoor leven te zijn.

Dat mag ik waarschijnlijk uitleggen. Kort gezegd is het blog een eindeloze reeks van dezelfde twee cijfers. Toch kan het op een verhaal lijken. Ik ben, cynisch gezien, een grote blob van materie, geordend als cellen en chemische processen, vul hier uw uitgebreide kennis van het menselijk lichaam maar in. Maar ik kan denken. Denk maar aan een steen die ergens op de bodem van de zee ligt. Deze steen bestaat. Ik denk dat we hem zelfs kunnen vinden als we er naar gaan zoeken. Voordat ik dit voorwerp hier benoemde bestond het ook al, alleen was het ongenoemd, buiten contexten, onaanschouwd, men had er zelfs geen voorstelling van gemaakt. Toch bestond het. De steen was niet lelijk of mooi, niet groot of klein. Die steen was een ding op zichzelf en koud gezien is hij dat nog altijd. Zojuist heb ik echter de steen herschapen tot een beeld in de gedachten. Die steen bestaat feitelijk, en ik bedoel puur koud feitelijk, niet. Anders gezien bestaat die steen wel. Weer anders gezien bestaat die steen als enige, maar die stroming hang ik niet aan dus dat mag je wat mij betreft vergeten.

Mijn lichaam bestaat. (Even voor de duidelijkheid, ik ben een gelovig mens. Ik hou er een geloof op na dat voor mij noodzakelijk is om de wereld te begrijpen, om te snappen hoe ik moet leven en om het leven zin te geven. Dat geloof houdt simpelweg in dat de dingen die ik om mij heen waarneem echt zijn.) Ik meen dat we dat als feit mogen rekenen. Er zijn ook niet gek veel mensen die eerlijk menen dat ik me vergis als ik dat zeg. Wat er voor de rest aan mij bestaat is natuurkundig en biologisch onaanwijsbaar en onbewijsbaar. Als ik spreek over mijn geest, over mijn fantasie en over, als we toch bezig zijn, mijn ziel, dan zijn er genoeg boze tongen, inclusief die van mijzelf, die beweren dat deze allemaal verzonnen zijn. Ze zijn verzonnen en ze zijn een vernisje over de werkelijkheid. Iedereen die op basis daarvan concludeert dat de menselijke geest niet bestaat, dat de fantasie geen werkelijkheid bevat en dat er geen ziel is die naar de hemel gaat puur omdat mensen dat verzonnen hebben verdient een opgetrokken wenkbrauw.

Vernisjes bestaan ook, weet u. Als mensheid mogen we allemaal trots zijn op die laagjes onwerkelijkheid. Ze zijn onze grootste en mooiste creatie.

Hugo Maat.