Esnesnon 8-1-10

Hallo.

Dit is een datum die ik niet kan laten liggen. Zo uit mijn hoofd is het nu twee jaar geleden dat ik mijn eerste blogpost schreef. Dit is geen feestje waard, gezien de twee of drie keer dat ik dit blog heb laten sterven in plaats van hardnekkig door te schrijven. Ik meen dat ik het al eerder opgemerkt heb, maar ik geef de voorkeur aan viering van prestaties boven de viering van bepaalde hoeveelheden omwentelingen van de aarde. Als u het ernstig met mij oneens bent betreft de feestelijkheid van deze datum is het u toegestaan mij een appeltaart of iets anders lekkers te bezorgen. Dan maak ik wel een uitzondering.

Ik gedraag me even conform een norm van het verjaren met een terugblik op de geschreven stukken van de afgelopen twee jaar. Ik heb sinds het begin 166 stukken gepubliceerd en iets meer dan dat geschreven. Het varieert van gefrustreerde rants tot halve poëzie tot uitzinnige verklaringen van vreugde. Er zit een stuk roman tussen en verslag van een vakantie. Ik heb heel wat digitale inkt verspeeld aan muzikale beschouwingen en een slag naar filosofische denkbeelden. Je zou haast zeggen dat alle stukken samen een totaalbeeld van mijn psyche zouden geven. Quatsch, natuurlijk. Wat alle posts ongeveer verenigt is de gewoonte niet te zeggen wat me bezighoudt op dat moment. Op zijn meest verwijs ik er vaag naar waardoor ik waarschijnlijk de enige ben die begrijpt waar ik het over heb. Dat maakt dit blog tot een geheim dagboek, verkondig ik dan met een glimlach. Ik voel me net een Dan Brown.

Ik wil nog niet ophouden met Esnesnon. Een paar van de redenen staat twee posts naar beneden. Welnu, ik haal mijn hand nog een keer door mijn antisociaal lange haar en sluit af. Want mijn terugblik leert mij ook dat mijn posts stilaan steeds langer zijn geworden en dat hoeft niet zo nodig. Bij deze,

Hugo Maat.