Esnesnon 8-2-10

Ik ben het zat.
Er is een 'inverse relationship' tussen vergaarde wetenschappelijke en filosofische kennis over de ware aard der dingen en mijn gemiddelde dagelijkse gevoel van gelukszaligheid. Hoe meer ik te horen en te lezen krijg hoe alles klopt en te herleiden valt, hoe meer ik een hekel aan alles krijg. Hoe meer ik mijn leven uitvlak naar de plantachtige staat van de Hugo-esque benadering van het boeddhisme hoe grauwer en leger de wereld wordt. Hoe meer sociologische en psychologische onderzoeken uitleggen waarom mensen doen wat het ook is dat ze doen, hoe meer ik hun daden begin te verfoeien.

Genesis, ook wel Bereishit in het Hebreeuws, vertelt de lezer hoe God zijn wereld schiep. (Ik spreek hier in dezelfde vorm over 'zijn wereld' als bij het 'Nederland' bij Trots op Nederland. We gebruiken hetzelfde woord, maar ik geloof dat we het niet over hetzelfde hebben.) Hij schiep plantjes en diertjes, zag dat het goed was en was achterlijk genoeg om niet zijn schouders op te halen en het bij dat 'goed' te laten. Hij schiep de mens naar zijn evenbeeld. Waarom? Dat wordt verzwegen. Weet je wat ik denk? Ik denk dat het verzwegen wordt omdat er geen fatsoenlijke reden te verzinnen is waarom iemand de mens zou scheppen. Dat moet haast wel uit zichzelf gebeurd zijn, zoals de schimmel op een dode boom. Genesis is vervolgens door die fungi op pootjes met terugwerkende kracht geschreven om te kunnen bestaan. Dat is een domme handelswijze.

Men zegt wel eens dat wetenschap alleen vertelt wat is en wat er allemaal kan. Dat klopt. De morele uitspraken van de wetenschap komen er allemaal op neer dat een stel knappe koppen door sociologie en evolutieleer de aard van menselijke moraal hebben doorgrond en teruggevoerd tot de basale principes van de natuur. Het probleem daarmee is dat je op geen enkele grond meer gedrag kan veroordelen. Je kan zeggen dat uit het oogpunt van die-en-die het niet verantwoord is om op een bepaalde wijze te handelen, maar van mij kun je alleen glijdende schaalwerk verwachten. Mensen. Bah.

Waarom dit alles? Wat heb ik tegen de wetenschap en hun visie op menselijk gedrag? Waarom klaag ik als bewijs en redenatie laagje voor laagje van me wegschrapen en aantoont waar welke hormonen zijn en welk evolutionair proces bepaalt welke hand ik uitsteek als ik iemand in zijn zij wil prikken zodat ik mezelf temidden van een chaos van zuiver, betekenisloos bestaan bevind? Zelfs dat zelf wordt ontmanteld en vernietigd, waarom zou ik dan enig bezwaar aantekenen als alles erop wijst dat ik helemaal niet ben?

Alleen de filosoof heeft het begrepen. De mens heeft een bewustzijn. De mens ís een bewustzijn. Ieder bewijsje dat je aanlevert moet eerst daar doorheen, door een entiteit die bij elke stap beseft wat er met hem gebeurt en waardoor. De menselijke geest is geen object en ook geen subject, daarmee valt het buiten de wetenschappelijke macht over alles dat objectief is en de eeuwige objectivering van diezelfde macht. De menselijke geest kan zichzelf bewust zijn en zichzelf aanschouwen, wat het tot een eindeloze lus van subject en object tegelijkertijd maakt. Zelf-reflectie heet het, als ik me niet vergis. Door zelfreflexiviteit kan ik tegen mijzelf zeggen dat de kennis in mijn hoofd mijn eigen bestaan bedreigt, wat op een redelijk natuurlijke reactie van mijn bewustzijn uitkomt: de verdediging.

Bij deze verwerp ik alle wetenschap. Zij is niet waar en kan de pot op. Mensen gedragen zich zoals ze zich gedragen omdat het krioelende, verwerpelijke maden zijn, niets anders. De wereld is er en elke boom die ik zie... ach ja, laten we orginaliteit ook maar even verwerpen als we toch bezig zijn. Bomen zijn geen zuurstoffabrieken. De wetenschap liegt. Het bewijs? Ik ben mij bewust van haar beweringen en daarom kan ik haar een stap voor zijn. Ik kan mij gedragen zoals ik mij niet zou kunnen gedragen omdat ik weet wat voor gedraging wetenschappelijk onmogelijk is.

De schakels van de ketting ritselen als ze strakker om mijn keel komen te zitten. Door de blinddoek zie ik niets.
Was dat wetenschappelijk verantwoord?

Zouden ze meeluisteren? Meelezen? Zouden ze beoordelen en verklaren met terugwerkende kracht, theorieën spinnend en labels plakkend? Waar blijft de volgende waanzinnige die probeert mijn Genesis te schrijven? Ik nodig hem uit en wens hem succes. Sterker nog, ik zal het achteraf op fouten nakijken. ALLES IS FOUT.

Ik heb gezegd.