Esnesnon 18-2-10

Deze post is voornamelijk op dinsdagavond geschreven, toen de gebeurtenissen van die dag nog goed in mijn geheugen stonden geprent. De grootste rommel heb ik met mijn wedergekeerde tegenwoordigheid van geest geschrapt. Deze post is dus zowel verouderd als geredigeerd, iets wat normaliter niet gebeurt met Esnesnonmateriaal. Streepjes geven een verschil in schrijfsessies aan.

-
Mijn dierbaar blog, ik kan me slechts met enorme inspanning de tijd heugen dat ik voor het laatst zoiets ervaren heb als dit. Ik waan me weer een klein kind, een jaar of twaalf oud, iets wat voor een adolescent een ver en vaag verleden is. Al die dwaasheden die ik over de afgelopen jaren meewarig heb aangezien en vandaag de dag nog steeds zou hebben bespot zie ik nu terug ik de dingen die ik zeg, doe en voel. Na al die jaren heeft de wereld me weer ingehaald, lijkt het: als een blok ben ik in die zoet geurende poel rozenwater gevallen. Ik ben tot over mijn oren verliefd. Ik schaam het toe te geven, maar ik weet niet eens zeker hoe mijn object van adoratie heet. Ik voel me écht weer een klein kind.

In dit prille, onontluikte liefdesgeluk kan ik tegelijkertijd ook de doornige klimop van verwarring en intrige zien. Het is een oud probleem om te moeten kiezen tussen het vertrouwde, dat men al heeft en kan houden, of de onzekerheid, met daarmee avontuur, romance en meer van dat soort zaken.
Maar is dat wel echt een keuze? Als er een onzekere, nieuwe mogelijkheid opgestaan is, is het dan nog wel een reeële keuze om voor het oude te kiezen? Het alternatief zal wel aantrekkelijker zijn, anders zou het zich niet voordoen als concurrent voor het oude. De komst van een betere mogelijkheid geeft het einde, de dood, van het oude aan. Als ik daarvoor zou kiezen zou ik door moeten leven met een gevoel van schuld tegen mezelf dat ik een groter geluk heb afgewezen. Vanaf dit punt ben ik permanent ontevreden over het oude, vrees ik. Het heeft zich getoond als tweede plaats, of misschien wel lager.
Ik kan er niet omheen. Zo is de kracht van verliefdheid, vrees ik.

-
Ik ben onuitstaanbaar. Die onuitstaanbaarheid duurt van ongeveer 3 uur vanochtend tot minstens 24 uur later. De reden? Onbespreekbaar in het openbaar. Het is een gespreksonderwerp uitsluitend voor (uitsluitend mannelijke) vrienden onder elkaar. Ik vermoed dat die opmerking voldoende is om fantasie en/of vooroordelen op gang te helpen maar ik ga er hier verder niets over zeggen. Zoals ik al zei, een paar regels terug, lees maar na, ik ben onuitstaanbaar. (Geloven optioneel.)

Hugo Maat