Esnesnon 12-2-10

Gezegde: It takes two to tango.

Uitleg: De Qalandar (religieuze sekte / bedelorde in de vijftiende eeuw in het Midden-Oosten) wezen gemeenschapsleven af ten voordeel van individuele praktijken, tenminste, als ik één van de tekstvragen van vandaag mag geloven. Dat doe ik niet. De brontekst gaf namelijk aan dat deze kale, diepgelovige bedelaars sodomie bedreven en dat gaat nou eenmaal niet zo makkelijk in je eentje. Van individualisme is dus niet echt sprake. De tekstvraag is bij deze verworpen met het bovenstaande gezegde.

-

Het voelt een beetje alsof mijn hoofd gevuld is met papier maché. Het is een onduidelijke grijze massa waar ik niet zoveel mee kan en het voelt vies om aan te raken. Mijn hart is verworden tot eenzelfde soort grijzige blob. Het doet ook erg duidelijk 'blob' als je er met een vinger in prikt. Het is behoorlijk onsmakelijk. Het draagt allemaal bij aan een algemeen gevoel van leegte en richtingloosheid. Ik leef nog wel in deze wereld maar niet meer uit haar, om met Mani te spreken.

-

De grootste opleving van mijn wezen was ongeveer twee weken geleden. (Ik zal even uitleggen wat ik bedoel met een opleving van mijn wezen. Ik heb het over een moment waarop je emoties het felst zijn en je met je hele bewustzijn betrokken bent met een fenomeen. Geest, hart, lichaam en ziel; alles wat je aan zou willen wijzen als onderdeel van het menselijk zijn is tegelijk actief en kijkt in dezelfde richting. Een dergelijke opleving is een eenwording van mens, een manifestatie van je persoon in de breedste zin door te reageren op een externe stimulans. Misschien ben ik de enige die dergelijke gevoelens heeft, hoewel ik betwijfel dat ik uniek ben.

Sorry, waar was ik? Ja, mijn grootste 'opleving' sinds de kerstdagen (ik baken een episode uit mijn eigen bestaan af aan de hand van verzwegen factoren) was vorige week maandag. Op 1 februari nam ik afscheid van een vriend, voorgoed. Ik koester de opvatting dat ik hem als vriend mag zien en hij heeft mij op zijn minst als vriend behandeld in de tijd dat ik hem gekend heb. Maar op dezelfde manier dat wij samen zijn gekomen werden wij ook weer gescheiden: twee werelden draaien als tandwielen naast elkaar en over verloop van tijd keren twee punten elkaar de rug toe waarna anderen elkaar weer ontmoeten. Of misschien een duidelijker analogie; de tandwielen zijn losgekomen van elkaar, zoals gebeurt in de koppeling van een auto. Alles draait nog, daarbuiten, daar ergens anders, maar juist die twee wielen draaien niet langer in elkaar. Ik ben iemand verloren waarmee ik mijn wereld deelde.

Dat betekent niet dat ik nu helemaal verloren ben. Ik zit niet in een hoekje zielig te wezen, ik zuip mezelf geen delirium of twee, ik lig niet op de bank bij een zielenknijper. Want hoewel ik iemand verloren ben met wie ik de wereld deelde weet ik altijd wel een nieuwe te vinden. Geen kunst aan, als ik eerlijk ben. Het kost gewoon wat tijd.

Mijn vriend vertrok onder daverend gejuich. Meer dan vijfhonderd man scandeerden zijn naam. Hij aanvaardde de ovatie met open armen, staand op een verhoging, met een glimlach zo breed als een zonsopgang boven de Friese weiden. Hij had het verdiend. Ik heb zelden iemand zo levend gezien, zo vervuld van geluk en kracht. Ik voelde me van binnen warm worden alleen al door hem daar te zien staan tenmidden van het gejuich en gejoel. Was het plaatsvervangend dan wel afgeleid geluk, of was misschien even bevangen door het charisma dat ook de menigte opgezweept had?

Beneden in de wandelgangen, toen hij eenmaal afgeschminkt was en weer zijn dagelijkse zelf was heb ik zelf afscheid genomen. De tranen stonden me werkelijk in de ogen. Ik heb geen poging gedaan hem te laten blijven of om het afscheid langer te laten duren. Ik heb alles van het moment in me opgenomen en nu ik eraan terugdenk kan ik nog altijd snikken als een klein kind van de pure kracht van de emotie. Ik voelde me ongekend levend. Volgens mijn eigen opvatting was ik op dat moment zielsgelukkig.

Hij zei zelf dat het absoluut het mooiste afscheid was dat hij zich kon wensen. Ik vond hetzelfde. Zijn vertrek zal worden betreurd maar niet afgekeurd. Omdat zijn vertrek, uit mijn oog, maar niet uit mijn hart, zo passend en ontiegelijk mooi is, kan ik er maar geen 'nee' tegen zeggen. Ik heb het hoofd moeten buigen en geweend. Ik heb geknield voor het leven; het leven dat we, zij het kortstondig, met elkaar deelden.

Hugo Maat.