Esnesnon 26-4-12

Olanzapine - Dag 3

Bijwerkingen zijn minder sterk dan dinsdag (ik viel woensdag twee keer bijna in slaap overdag in plaats van drie volledige dutjes). Ik ben verstrooider, heb momenten waarop ik even van de wereld ben, maar niet zodanig dat het belemmerend werkt. Toneel (redelijk wat verbaal en fysiek geweld in het Engels met Amerikaanse tongval) ging probleemloos. Mijn geheugen werkte goed genoeg voor de teksten en ik mag me dan vlak en neutraal voelen, ik vind dat ik nog best aardig een geborneerde macho neer kon zetten. Het werkte niet therapeutisch, overigens. Mijn kalmte en vaagheid zal wel ongewoon zijn geweest, want een enkele medespeler wilde even informeren of alles wel in orde was. De verklaring dat ik antipsychotica slik wegens psychologische problemen is voldoende om alle verdere vragen te voorkomen.

Ik ben naast mijn laptop in slaap gevallen. Ik had me voorgesteld dat er bijwerkingen zouden zijn, maar ik had meer gerekend op slechte motoriek of kleine spasmen, misschien die beloofde toegenomen eetlust. De slaperigheid en enorme verdere rust is alles wat ik er eigenlijk van merk. Maar rust, in ieder geval innerlijke rust, is iets waar ik waarschijnlijk juist behoefte aan heb.

Olanzapine - Dag 4

De duffe, doffe slaperigheid is minder, maar nog steeds erg aanwezig. Ik slaap door wekkers heen, en kan een kwartier lang uit het raam staren zonder daar een probleem aan te beleven. Ik ben sinds de middelbare school niet zo lethargisch geweest. Ik eet veel, maar ook weer niet zoveel dat ik vergeleken met afgelopen jaren extreem gedrag vertoon. Mijn gevoel voor tijd is danig verstoord; de afgelopen dagen zijn samengevloeid tot een soort continu van half bewustzijn.

Goed. Ik weet niet of het de medicijnen zijn of de gesprekken van afgelopen dagen, maar ik heb de rust en het overzicht in mijn gedachten gevonden (hervonden?) om een andere visie te ontwikkelen, een model voor de komende weken. Momenteel ben ik niet veel verder dan een soort algemeen beeld, maar ik heb er vertrouwen in dat ik mezelf uit kan pluizen als ik deze stemming en toestand volhoud. Feitelijk is het mijn eigen versie van de driedeling van de geest, zonder de Freudiaanse kant uit te willen. Eén route is die van de cynicus, die een onmenselijk realisme nastreeft. De tweede route is ontstaan als een poging mezelf te verdedigen tegen het cynisme. Deze is idealist die zichzelf aan de cynicus spiegelt en momenteel vooral dient als bron van teleurstelling en wroeging door verstoorde verwachtingen van de wereld, vooral op basis van fictie. De cynicus ziet instinctmatig overleven waar de idealist hoopt schoonheid en betekenis in het leven aan te treffen. Ik heb behoefte aan een derde partij die de noodzaak van een keuze verhelpt. Als die derde er is hoop ik die te kunnen identificeren of versterken en, het moeilijkst van alles, de overstap van theorie naar realiteit te kunnen maken. De aanhoudende abstractie dreigt het probleem te doen bloeien in plaats van in te perken.

That's all for now, tijd voor mijn dagelijkse dosis.

-H