Hmz. Meh. Zon.
Ik ben net een kwartiertje thuis. Er zit behanglijm op mijn handen. Restjes. De boom van de buren is zo heldergroen gekleurd dat het grenst aan geel. Mijn horloge ligt losgemaakt op tafel. Mijn rechterbeen rust op een stoelpoot van mijn bureaustoel, de andere staat op de zitting. Ik zit een beetje scheef. Kinderen skreeuwen in de tuin hiernaast. Iemand draait vage muziek. Een briesje komt opzetten. Als ik typ trilt de tafel en daarom rolt de telefoon rechts lichtjes heen en weer. Vogels kwetteren op de daken. De plant met de paarse bloemen ruist. Ik zie een koolmeesje.
Ik was net bij mijn neef in Amsterdam. Hij is een kunstenaar. We hielpen hem met een enorm be-boppend hoofd dat mosterd kan huilen. Zodra het af is. Ik weet, het klinkt vreemd. Het was wel een uitputtende dag. Veel... zon. Veel in de zon gezeten. Ook een beetje actief geweest, maar vooral gewoon door de warmte bijna buiten westen. Ik ben doordrongen van vakantieluiheid, die alleen maar versterkt wordt door de gedachte dat ik het grootste gedeelte van de komende week acterend doorbreng. Maar... ik ben bijster duf. Erg duf. Misschien ga ik film kijken ofzo, of erachter komen hoe het bloedstollende Duma verdergaat, of zelfs afloopt. Gewoon ja. Gewoon 'ja' tot op het bot. Het is moeilijk om helder te blijven als mijn lichaam schreeuwt dat ik gewoon moet gaan liggen. Ik geef toevallig al met een half oor gehoor aan die kreet, ik lig praktisch. Gewoon ja. Ik voel me slapjes.
Express yourself. Huh? Express yourself. They do it on the moon y'all, in the jungle too. Uiting geven van jezelf? Als in... wat? Everything don't mean a thing if there ain't anything you want. Dat klinkt logischer. Ik moet wel van Charles Wright weten wat hij nou helemaal bedoelt met dat 'jezelf uitdrukken.' Candy meadows. Dwangbuizen. Hamsters. Moulin Rouge. Capoeira, of hoe je het ook schrijft. Mijn neef is een beetje dik geworden, maar hij blijft awesome. Like nine cans of shaving powder, that's funky? Klopt niet. Klopt van geen kanten. Wel. Een paar kanten. Niet allemaal echter, want ik heb eigenlijk nog nooit gehoord van shaving powder. Is iets mis mee. No you're never gonna get it. Not this time. Hmhm, dat klopt. Oh dear, ik knuffel mijn knie. Misschien moet ik thee. Tee. Nee, de eerste. Volgens de zuid-chinese specialisten moet je in een kan groene ijsthee een eetlepel honing doen. Klinkt wel cool. Gill. Hij is de best.
Ik ben niet helder genoeg om meer te vertellen. Als iemand meer vreemdheid wil zorg ik ervoor dat ik voor volgende post onder invloed ben. Shoot.
Karo
9.5.08
8.5.08
Esnesnon 8-5-08
Goedenavond.
Ik wacht nog tot nummero 170 uitkomt met ondertiteling. Tot die tijd, en tot het moment dat ik de playstation 3 kan claimen van mijn kleine broertje, die met kinderlijk enhousiasme mensen doodmaakt, ga ik even bloggen, tenzij ik plotseling iets beters te doen vind. Hee, kijk, een vogel. Ik geloof dat ik gezegd had dat ik deze post in het Engels ging doen, en screw that. Ook moet ik iemand misschien teleur stellen dat ik helemaal niets te vertellen heb over bavianen op driewielers, afgezien van het feit dat ik het reuze knap vind. Als ik een baviaan op een driewieler was zou ik afstappen en een banaan gaan eten.
Wacht, ik zou ook naar Amersfoort kunnen gaan, en het (door professionele jury verkozen) beste Italiaanse ijs ter wereld eten. Jawel, dat deed ik gistermiddag. Ik at meer ijs dan ik ooit tevoren had gedaan op één dag, met een record van 6 bolletjes (met extra slagroom) en een fikse hele goeie milkshake erachter aan, iets dat ik ook nog net als ijs beschouw. Het was namelijk nogal koud, en ik kocht het in een ijssalon. Ze hadden prominent de Coppo d'Oro, de ijsmakers-wereldbeker, een meter hoog en behoorlijk versierd, op de toonbank staan, wat mij ervan verzekerde dat dat ding niet echt van goud was, anders was het al oneindig plus één keer gestolen. Wel een verdiende prijs, moet ik opmerken. Ik was echt knock-out nadat ik het opgegeten had. Een goede competitie voor het Piazza Navona-ijs, dat ook het lekkerste ijs ter wereld is. Amersfoort is gelukkig dichterbij, en het aanbod is wat gevarieerder. Ja, nóg gevarieerder. De prijs is ook niet eens zo krankzinnig. Het is goedkoper dan Mariola, in feite. Dus, iedereen, waar wacht je op? Ga naar Amersfoort, Langestraat 75, aan de sint-dinges kerk, en eet het lekkerste ijs van in ieder geval Nederland. Het heet Ermezzo (Mussolini, Calzone, Mozzarella, Spaghetti, Rossini, Herman) Mazzoli. Zoiets.
Ik ga even kijken waar de ondertiteling blijft, en in het ergste geval ga ik wel The Godfather kijken. I wish you all very fondly farewell. Goodbye.
Karo
Ik wacht nog tot nummero 170 uitkomt met ondertiteling. Tot die tijd, en tot het moment dat ik de playstation 3 kan claimen van mijn kleine broertje, die met kinderlijk enhousiasme mensen doodmaakt, ga ik even bloggen, tenzij ik plotseling iets beters te doen vind. Hee, kijk, een vogel. Ik geloof dat ik gezegd had dat ik deze post in het Engels ging doen, en screw that. Ook moet ik iemand misschien teleur stellen dat ik helemaal niets te vertellen heb over bavianen op driewielers, afgezien van het feit dat ik het reuze knap vind. Als ik een baviaan op een driewieler was zou ik afstappen en een banaan gaan eten.
Wacht, ik zou ook naar Amersfoort kunnen gaan, en het (door professionele jury verkozen) beste Italiaanse ijs ter wereld eten. Jawel, dat deed ik gistermiddag. Ik at meer ijs dan ik ooit tevoren had gedaan op één dag, met een record van 6 bolletjes (met extra slagroom) en een fikse hele goeie milkshake erachter aan, iets dat ik ook nog net als ijs beschouw. Het was namelijk nogal koud, en ik kocht het in een ijssalon. Ze hadden prominent de Coppo d'Oro, de ijsmakers-wereldbeker, een meter hoog en behoorlijk versierd, op de toonbank staan, wat mij ervan verzekerde dat dat ding niet echt van goud was, anders was het al oneindig plus één keer gestolen. Wel een verdiende prijs, moet ik opmerken. Ik was echt knock-out nadat ik het opgegeten had. Een goede competitie voor het Piazza Navona-ijs, dat ook het lekkerste ijs ter wereld is. Amersfoort is gelukkig dichterbij, en het aanbod is wat gevarieerder. Ja, nóg gevarieerder. De prijs is ook niet eens zo krankzinnig. Het is goedkoper dan Mariola, in feite. Dus, iedereen, waar wacht je op? Ga naar Amersfoort, Langestraat 75, aan de sint-dinges kerk, en eet het lekkerste ijs van in ieder geval Nederland. Het heet Ermezzo (Mussolini, Calzone, Mozzarella, Spaghetti, Rossini, Herman) Mazzoli. Zoiets.
Ik ga even kijken waar de ondertiteling blijft, en in het ergste geval ga ik wel The Godfather kijken. I wish you all very fondly farewell. Goodbye.
Karo
7.5.08
Esnesnon 7-5-08
Ahem. Oh ja, Buenos Noches. Of zonder hoofdletters. Of met -stop-
Sorry. Mooi weer vandaag, nietwaar? Ik moet nu meteen ophouden met overwegen wat ik ook al weer als volgende ga typen, daar heb ik namelijk absoluut geen tijd voor. Wacht nee, ik heb er wél tijd voor, best veel tijd zelfs, maar misschien is het een soort luiheid? Ook niet waar, luiheid zou aangeven dat ik liever geen moeite zou doen om sowieso te typen, of om überhaupt snel te typen. Nee, het snelle typen heeft te maken met het idee dat ik mee wil gaan doen aan Nanowrimo dat pas in November plaatsvind, een tijdstip dat veel te ver weg is om al serieus over na te gaan denken. Erger nog, tegen de tijd dat het zover is heb ik in de verste verte geen zin meer om eraan mee te doen en ben ik mijn verhaalidee finalement kwijt. Als ik nou eventjes mezelf aan mijn kin krab en bedenk wat ik zou kunnen doen. Wacht, ik wist al wat ik wilde gaan doen het moment dat ik begon met de zin waarin ik zou moeten nadenken, dus ik bedrieg jullie met een leuk verhaalelement-achtig ding for no reason at all. Ik ga 50.000 woorden schrijven in één maand, een maand in de nabije toekomst, en die woorden vormen samen een boek, dat ik in de bewuste Nanomaand opstuur. Zo, dat klinkt waterdicht, en toch niet helemaal vals. Ik speel volgens een aantal van de regels, nietwaar?
(Sorry. NaNoWriMo is een soort schrijfwedstrijdachtig ding, waarin je binnen een maand, 1 november tot 30 november, om precisement te zijn, een boek van 50.000 woorden schrijft, fictie, met een computer in het Engels. Engels is een taal met meer kleine woordjesdingen dus dat gaat verontrustend veel makkelijker dan Nederlands, zij het niet dat het niet mijn moedertaal is en ik dus echt mezelf uitnodig te gaan zitten klungelen. Meer vragen over deze competitie kunnen worden beantwoord door een simpel bezoek aan hun site, waarvan ik de link gewoon niet geef, omdat het me niet genoeg boeit dat jullie er misschien naar jullie mening te weinig van af weten. Lekker puh. Kunst met een grote K, ik hou van appeltaart, drie maal in de rondte van je hop sa sa.)
Tegen het einde van deze post ga ik, tot overmaat van ramp, zelfs even tellen hoeveel woorden het nou helemaal zijn. Ik ben echt even geobsedeerd door het hele fenomeen. Waarom ook al weer? Nou, ten eerste heeft Yahtzee Croshaw een keer meegedaan. Dat is voldoende reden eigenlijk, maar okee. Ten tweede heb ik al herhaaldelijk gefaald om een boek te schrijven, en dat frustreert me. Ik zie het als een uitdaging en een nieuwe mogelijkheid om te falen. Ten derde heb ik een geweldig plotding in mijn achterhoofd, dat ik al heb uitgeprobeerd als een tekst erpeg, tot ik concludeerde dat wegens het feit dat ik in tot zoverre bezig mijn eigen vindsel qua plot en even later mijn zelfbedachte karakters in het gezicht van de anderen te slaan, weinig uitmakend wat zij wilden doen, ik maar beter helemaal in mijn eentje een erpeg kon gaan schrijven, oftewel een boek. Is er nog een vierde punt? Misschien doe ik het gewoon om íéts te doen, om iets te hebben om over te schrijven, om iets te hebben om te schrijven, en instant blogposts by the way, als ik dat boek ook hier aan jullie ga probeer op te dringen. Kan ik 1666 woorden per dag schrijven? Ik kom erachter zodra ik dit ding omzet in word en links onderin kijk. Moment.
-counting words-
Dat waren er 590. Minder dan de helft. Was te verwachten. Ik vul net een a4tje ermee, terwijl Nano uitgaat van een roman van 175 bladzijdes. Ik ga nu een random stuk Engels erbij pakken, 1666 woorden uitknippen en kijken hoeveel bladzijdes dat is. Maar, dat gebeurt allemaal buiten jullie om verder, en afgezien van het feit dat ik echt heel misschien mijn volgende blogpost in het Engels doe om te kijken hoever ik kom, probeer ik jullie mijn fascinatie voor deze wedstrijd te onthouden. Misschien kan ik wel iets orgineels verzinnen voor de volgende post.
Iets zoals bavianen. Op driewielers.
Karo
Sorry. Mooi weer vandaag, nietwaar? Ik moet nu meteen ophouden met overwegen wat ik ook al weer als volgende ga typen, daar heb ik namelijk absoluut geen tijd voor. Wacht nee, ik heb er wél tijd voor, best veel tijd zelfs, maar misschien is het een soort luiheid? Ook niet waar, luiheid zou aangeven dat ik liever geen moeite zou doen om sowieso te typen, of om überhaupt snel te typen. Nee, het snelle typen heeft te maken met het idee dat ik mee wil gaan doen aan Nanowrimo dat pas in November plaatsvind, een tijdstip dat veel te ver weg is om al serieus over na te gaan denken. Erger nog, tegen de tijd dat het zover is heb ik in de verste verte geen zin meer om eraan mee te doen en ben ik mijn verhaalidee finalement kwijt. Als ik nou eventjes mezelf aan mijn kin krab en bedenk wat ik zou kunnen doen. Wacht, ik wist al wat ik wilde gaan doen het moment dat ik begon met de zin waarin ik zou moeten nadenken, dus ik bedrieg jullie met een leuk verhaalelement-achtig ding for no reason at all. Ik ga 50.000 woorden schrijven in één maand, een maand in de nabije toekomst, en die woorden vormen samen een boek, dat ik in de bewuste Nanomaand opstuur. Zo, dat klinkt waterdicht, en toch niet helemaal vals. Ik speel volgens een aantal van de regels, nietwaar?
(Sorry. NaNoWriMo is een soort schrijfwedstrijdachtig ding, waarin je binnen een maand, 1 november tot 30 november, om precisement te zijn, een boek van 50.000 woorden schrijft, fictie, met een computer in het Engels. Engels is een taal met meer kleine woordjesdingen dus dat gaat verontrustend veel makkelijker dan Nederlands, zij het niet dat het niet mijn moedertaal is en ik dus echt mezelf uitnodig te gaan zitten klungelen. Meer vragen over deze competitie kunnen worden beantwoord door een simpel bezoek aan hun site, waarvan ik de link gewoon niet geef, omdat het me niet genoeg boeit dat jullie er misschien naar jullie mening te weinig van af weten. Lekker puh. Kunst met een grote K, ik hou van appeltaart, drie maal in de rondte van je hop sa sa.)
Tegen het einde van deze post ga ik, tot overmaat van ramp, zelfs even tellen hoeveel woorden het nou helemaal zijn. Ik ben echt even geobsedeerd door het hele fenomeen. Waarom ook al weer? Nou, ten eerste heeft Yahtzee Croshaw een keer meegedaan. Dat is voldoende reden eigenlijk, maar okee. Ten tweede heb ik al herhaaldelijk gefaald om een boek te schrijven, en dat frustreert me. Ik zie het als een uitdaging en een nieuwe mogelijkheid om te falen. Ten derde heb ik een geweldig plotding in mijn achterhoofd, dat ik al heb uitgeprobeerd als een tekst erpeg, tot ik concludeerde dat wegens het feit dat ik in tot zoverre bezig mijn eigen vindsel qua plot en even later mijn zelfbedachte karakters in het gezicht van de anderen te slaan, weinig uitmakend wat zij wilden doen, ik maar beter helemaal in mijn eentje een erpeg kon gaan schrijven, oftewel een boek. Is er nog een vierde punt? Misschien doe ik het gewoon om íéts te doen, om iets te hebben om over te schrijven, om iets te hebben om te schrijven, en instant blogposts by the way, als ik dat boek ook hier aan jullie ga probeer op te dringen. Kan ik 1666 woorden per dag schrijven? Ik kom erachter zodra ik dit ding omzet in word en links onderin kijk. Moment.
-counting words-
Dat waren er 590. Minder dan de helft. Was te verwachten. Ik vul net een a4tje ermee, terwijl Nano uitgaat van een roman van 175 bladzijdes. Ik ga nu een random stuk Engels erbij pakken, 1666 woorden uitknippen en kijken hoeveel bladzijdes dat is. Maar, dat gebeurt allemaal buiten jullie om verder, en afgezien van het feit dat ik echt heel misschien mijn volgende blogpost in het Engels doe om te kijken hoever ik kom, probeer ik jullie mijn fascinatie voor deze wedstrijd te onthouden. Misschien kan ik wel iets orgineels verzinnen voor de volgende post.
Iets zoals bavianen. Op driewielers.
Karo
6.5.08
Esnesnon 6-5-08
Buenos Tardes.
Ik ga in de nabije toekomst ook nog een keer buenos noches zeggen en dan ben ik wel van mijn Spaanse fase af qua bloggen. Gezien de conditie van mijn computer (slecht) kan die nabije toekomst wel eens minder nabij worden, omdat het al gokken is of het hele ding er niet mee ophoudt na tien minuten. Ik klik snel even op 'Save Now' onderin, oor het geval ik het hele kreng weer opnieuw moet opstarten, dan staat in ieder geval een draft klaar. Ik wacht even een minuutje om mijn arme gekwelde pc de kans te geven te beseffen dat ik een regel tekst heb ingetypt. Gatver. Ik moet even mijn gedachten op iets anders richten, zoals op Stephen King.
Momenteel lees ik een boek van hem, Duma geheten, een boek dat ik jullie allemaal (wie je ook bent, ik weet niet precies wie dit leest, vooral omdat niet iedereen comments achterlaat en ik niet zou weten of er een functie is op je blog die bijhoudt hoeveel en welke lezers je hebt en alsjeblieft, nee vertel me niet hoe ik dat moet doen) aanraadt zodra de tweede druk uitkomt en ze die hopeloze slechte vertalingen hebben verwijderd. Ik kwam op dit onderwerp door te kijken naar het boekje van het pc-spel 'The Godfather' en als je het boek gelezen hebt kun je heel misschien begrijpen wat dat ermee te maken zou kunnen hebben. Zo, dan heb ik mensen nieuwsgierig gemaakt voor het boek. Hoop ik. Zo ja, dan mogen ze me wel gaan betalen.
Van een Stephen King boek (waar ik heus wel meer over zou kunnen vertellen dan dat het goed is en vaagjes iets te maken heeft met The Godfather) sla ik na het avondeten over op een ander onderwerp. Intermission.
Euh okee. Ik heb de 14de en 15de aflevering van Avatar gezien. Jippie. Even kijken wat ik ook al weer wilde vertellen... Oh ja. Ik heb alwéér het idee opgevat om te gaan schrijven. Mogelijk doe ik dat als deelnemer van NaNoWriMo, en als ik haast heb of gewoon zin al eerder. In het meest creatieve geval speel ik vals bij Nano en begin ik tergend ver van tevoren met een boek dat ik in een maand moet schrijven, gnigni. Op het moment heb ik niet bijster veel zin of tijd meer om meer te vertellen.
Misschien vermeld ik nog even dat ik vrijdag mee ga werken aan moderne kunst. Of dat ik morgen ga Hulsthorsterzanderen en het blijkbaar beste ijs ter wereld ga eten. Of dat ik me wel locker voel maar niet lente. Of dat ik wit draag. Of dat ik het coolste t-shirt tussen hier en Gibraltar heb. Ook wit. Misschien.
Karo
Ik ga in de nabije toekomst ook nog een keer buenos noches zeggen en dan ben ik wel van mijn Spaanse fase af qua bloggen. Gezien de conditie van mijn computer (slecht) kan die nabije toekomst wel eens minder nabij worden, omdat het al gokken is of het hele ding er niet mee ophoudt na tien minuten. Ik klik snel even op 'Save Now' onderin, oor het geval ik het hele kreng weer opnieuw moet opstarten, dan staat in ieder geval een draft klaar. Ik wacht even een minuutje om mijn arme gekwelde pc de kans te geven te beseffen dat ik een regel tekst heb ingetypt. Gatver. Ik moet even mijn gedachten op iets anders richten, zoals op Stephen King.
Momenteel lees ik een boek van hem, Duma geheten, een boek dat ik jullie allemaal (wie je ook bent, ik weet niet precies wie dit leest, vooral omdat niet iedereen comments achterlaat en ik niet zou weten of er een functie is op je blog die bijhoudt hoeveel en welke lezers je hebt en alsjeblieft, nee vertel me niet hoe ik dat moet doen) aanraadt zodra de tweede druk uitkomt en ze die hopeloze slechte vertalingen hebben verwijderd. Ik kwam op dit onderwerp door te kijken naar het boekje van het pc-spel 'The Godfather' en als je het boek gelezen hebt kun je heel misschien begrijpen wat dat ermee te maken zou kunnen hebben. Zo, dan heb ik mensen nieuwsgierig gemaakt voor het boek. Hoop ik. Zo ja, dan mogen ze me wel gaan betalen.
Van een Stephen King boek (waar ik heus wel meer over zou kunnen vertellen dan dat het goed is en vaagjes iets te maken heeft met The Godfather) sla ik na het avondeten over op een ander onderwerp. Intermission.
Euh okee. Ik heb de 14de en 15de aflevering van Avatar gezien. Jippie. Even kijken wat ik ook al weer wilde vertellen... Oh ja. Ik heb alwéér het idee opgevat om te gaan schrijven. Mogelijk doe ik dat als deelnemer van NaNoWriMo, en als ik haast heb of gewoon zin al eerder. In het meest creatieve geval speel ik vals bij Nano en begin ik tergend ver van tevoren met een boek dat ik in een maand moet schrijven, gnigni. Op het moment heb ik niet bijster veel zin of tijd meer om meer te vertellen.
Misschien vermeld ik nog even dat ik vrijdag mee ga werken aan moderne kunst. Of dat ik morgen ga Hulsthorsterzanderen en het blijkbaar beste ijs ter wereld ga eten. Of dat ik me wel locker voel maar niet lente. Of dat ik wit draag. Of dat ik het coolste t-shirt tussen hier en Gibraltar heb. Ook wit. Misschien.
Karo
2.5.08
Esnesnon 2-5-08
Buenos Dias.
Ik heb op mijn lijstje van 'moet op blog vanuit mijn hotel (in freaking 24 - nee, 21 - minuten)' twee dingen staan. Als het me niet in die tijd lukt gooi ik er wel meer geld in, want tijd heb ik nog gewoon zat. Ow wacht, misschien toch drie dingen. Als eerste, goed toetsenbord. Bravo. Dat zie je echt zelden in het buitenland, dat je ergens achter een beeldscherm kan gaan zitten en gewoon een eind voor je uit kan gaan zitten typen. Dat doe ik nu dus ook behoorlijk, met een spelfoutje links en rechts... jakkes.
Okee, de feitelijke numero uno. Ik zit in Barçalona, Catalunya. Het weer is wauwerdiewauw, de zee is kouwerdiekoud, maar met golven van tijd tot tijd, het zand is pijnlijk als je een sliding maakt om de volleybal op te vangen, en een aantal mensen zijn verbrand door de ongenadige Spaanse meizon. Ik niet, ik ben gewoon bikkel. We zitten hier met tachtig mensen ongeveer, ik zit met drie op de kamer, waarvan eentje ikzelf is, we hangen wat rond op balkons in de avond met chips en zon, ook nog Freixenet voor de mensen die toegestaan zijn alcohol te nuttigen, boven de achttien dus, stom land, en ik stond met een Bulgaarse in de lift die mij volgens mij wel ziet zitten. Dom van haar.
Dus, met alle fantasticoheid hier in dit land van zon, melk en veel te veel vis en vlees in al het eten waar dan ook waardoor ik opgescheept zit met een beperkte keuze aan voedsel, gaat het goed met mij? Ja, eigenlijk best wel. Achter mij merkt nu mijn tjappie op dat niet verbrand zijn niets te maken heeft met bikkel zijn. Mijn reactie hoort te zijn: Ja, eigenlijk wel. Met een hoofdknikje naar beneden, zoals die ene knakker bij mastermovies. Dat zeg ik dus ook even.
Wacht, waar wilde ik heen met die alinea voordat ik en hij me onderbraken? Oh ja. Ja, eigenlijk wel, ik ben vrolijk, maar ondanks de zon, zee, rozen, dansjes, concerten, vriendelijke mensen, zwembaden, busreisjes etc. ben ik gewoon lenteloos. Ik heb een vreemde afstandelijke hekel aan iedereen om me heen en kreeg het voor elkaar om mezelf een keer in slaap te huilen, tot grote ontzetting van mijn kamergenoten. Ik snap het niet meer. Ik snap het niet meer.
Dinsdag zat ik in het centrum van Barça, in het park van dingens, ontworpen door niemand minder dan de grote Gaudi. Helemaal het einde toch? Dat was ongeveer de voornamelijke reden dat ik in Barça wilde zijn, voor dat ene park, wegens zijn heiligheid en pure concentratie van... ja, Gaudiheid. Die krankzinnige organische stijl, dat ik alleen zou kunnen identificeren als 'zo zouden de Tolkien-elfen het gewild hebben.' Ik hing daar wat rond, verkende het hele park, en besloot tenslotte dat ik helemaal leeg was. Ik deed niets anders meer dan kijken en lopen, mijn denkvermogen, mijn zelf, was leeg. Ik was gewoon een paar ogen in een park. Als de 'kijker' die ik was geworden besloot ik dus maar echt een onderdeel van het park te worden, en ik zette mijzelf neer op een pilaar, twee meter hoog, waar ik op mijn hurken ging zitten om uit te kijken over mensen het het park. Zodra ik de foto heb zet ik hem op mijn blog, beloofd. Anyway, ik was helemaal kapot en apathisch van binnen, misschien door het hele surrealistische van de omgeving, en ik kon niets anders dan zitten en kijken. Er stond een hagedis van gekleurde steentjes rechts achter me, samen met een enorme zuilengalerij die een plein ondersteunde, alles versierd met die abstracte mozaïekjes. Het was bijster vaag, en het totale gevoel dat ik had is nu ook wel een beetje verdwenen. Ik weet nog ongeveer wat ik dacht, maar verder niet.
Twee minuten over. Ik weet het niet meer. Zondag ga ik terug.
Karo
Ps: Hai mam.
Ik heb op mijn lijstje van 'moet op blog vanuit mijn hotel (in freaking 24 - nee, 21 - minuten)' twee dingen staan. Als het me niet in die tijd lukt gooi ik er wel meer geld in, want tijd heb ik nog gewoon zat. Ow wacht, misschien toch drie dingen. Als eerste, goed toetsenbord. Bravo. Dat zie je echt zelden in het buitenland, dat je ergens achter een beeldscherm kan gaan zitten en gewoon een eind voor je uit kan gaan zitten typen. Dat doe ik nu dus ook behoorlijk, met een spelfoutje links en rechts... jakkes.
Okee, de feitelijke numero uno. Ik zit in Barçalona, Catalunya. Het weer is wauwerdiewauw, de zee is kouwerdiekoud, maar met golven van tijd tot tijd, het zand is pijnlijk als je een sliding maakt om de volleybal op te vangen, en een aantal mensen zijn verbrand door de ongenadige Spaanse meizon. Ik niet, ik ben gewoon bikkel. We zitten hier met tachtig mensen ongeveer, ik zit met drie op de kamer, waarvan eentje ikzelf is, we hangen wat rond op balkons in de avond met chips en zon, ook nog Freixenet voor de mensen die toegestaan zijn alcohol te nuttigen, boven de achttien dus, stom land, en ik stond met een Bulgaarse in de lift die mij volgens mij wel ziet zitten. Dom van haar.
Dus, met alle fantasticoheid hier in dit land van zon, melk en veel te veel vis en vlees in al het eten waar dan ook waardoor ik opgescheept zit met een beperkte keuze aan voedsel, gaat het goed met mij? Ja, eigenlijk best wel. Achter mij merkt nu mijn tjappie op dat niet verbrand zijn niets te maken heeft met bikkel zijn. Mijn reactie hoort te zijn: Ja, eigenlijk wel. Met een hoofdknikje naar beneden, zoals die ene knakker bij mastermovies. Dat zeg ik dus ook even.
Wacht, waar wilde ik heen met die alinea voordat ik en hij me onderbraken? Oh ja. Ja, eigenlijk wel, ik ben vrolijk, maar ondanks de zon, zee, rozen, dansjes, concerten, vriendelijke mensen, zwembaden, busreisjes etc. ben ik gewoon lenteloos. Ik heb een vreemde afstandelijke hekel aan iedereen om me heen en kreeg het voor elkaar om mezelf een keer in slaap te huilen, tot grote ontzetting van mijn kamergenoten. Ik snap het niet meer. Ik snap het niet meer.
Dinsdag zat ik in het centrum van Barça, in het park van dingens, ontworpen door niemand minder dan de grote Gaudi. Helemaal het einde toch? Dat was ongeveer de voornamelijke reden dat ik in Barça wilde zijn, voor dat ene park, wegens zijn heiligheid en pure concentratie van... ja, Gaudiheid. Die krankzinnige organische stijl, dat ik alleen zou kunnen identificeren als 'zo zouden de Tolkien-elfen het gewild hebben.' Ik hing daar wat rond, verkende het hele park, en besloot tenslotte dat ik helemaal leeg was. Ik deed niets anders meer dan kijken en lopen, mijn denkvermogen, mijn zelf, was leeg. Ik was gewoon een paar ogen in een park. Als de 'kijker' die ik was geworden besloot ik dus maar echt een onderdeel van het park te worden, en ik zette mijzelf neer op een pilaar, twee meter hoog, waar ik op mijn hurken ging zitten om uit te kijken over mensen het het park. Zodra ik de foto heb zet ik hem op mijn blog, beloofd. Anyway, ik was helemaal kapot en apathisch van binnen, misschien door het hele surrealistische van de omgeving, en ik kon niets anders dan zitten en kijken. Er stond een hagedis van gekleurde steentjes rechts achter me, samen met een enorme zuilengalerij die een plein ondersteunde, alles versierd met die abstracte mozaïekjes. Het was bijster vaag, en het totale gevoel dat ik had is nu ook wel een beetje verdwenen. Ik weet nog ongeveer wat ik dacht, maar verder niet.
Twee minuten over. Ik weet het niet meer. Zondag ga ik terug.
Karo
Ps: Hai mam.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
