Esnesnon 2-5-08

Buenos Dias.

Ik heb op mijn lijstje van 'moet op blog vanuit mijn hotel (in freaking 24 - nee, 21 - minuten)' twee dingen staan. Als het me niet in die tijd lukt gooi ik er wel meer geld in, want tijd heb ik nog gewoon zat. Ow wacht, misschien toch drie dingen. Als eerste, goed toetsenbord. Bravo. Dat zie je echt zelden in het buitenland, dat je ergens achter een beeldscherm kan gaan zitten en gewoon een eind voor je uit kan gaan zitten typen. Dat doe ik nu dus ook behoorlijk, met een spelfoutje links en rechts... jakkes.

Okee, de feitelijke numero uno. Ik zit in Barçalona, Catalunya. Het weer is wauwerdiewauw, de zee is kouwerdiekoud, maar met golven van tijd tot tijd, het zand is pijnlijk als je een sliding maakt om de volleybal op te vangen, en een aantal mensen zijn verbrand door de ongenadige Spaanse meizon. Ik niet, ik ben gewoon bikkel. We zitten hier met tachtig mensen ongeveer, ik zit met drie op de kamer, waarvan eentje ikzelf is, we hangen wat rond op balkons in de avond met chips en zon, ook nog Freixenet voor de mensen die toegestaan zijn alcohol te nuttigen, boven de achttien dus, stom land, en ik stond met een Bulgaarse in de lift die mij volgens mij wel ziet zitten. Dom van haar.

Dus, met alle fantasticoheid hier in dit land van zon, melk en veel te veel vis en vlees in al het eten waar dan ook waardoor ik opgescheept zit met een beperkte keuze aan voedsel, gaat het goed met mij? Ja, eigenlijk best wel. Achter mij merkt nu mijn tjappie op dat niet verbrand zijn niets te maken heeft met bikkel zijn. Mijn reactie hoort te zijn: Ja, eigenlijk wel. Met een hoofdknikje naar beneden, zoals die ene knakker bij mastermovies. Dat zeg ik dus ook even.

Wacht, waar wilde ik heen met die alinea voordat ik en hij me onderbraken? Oh ja. Ja, eigenlijk wel, ik ben vrolijk, maar ondanks de zon, zee, rozen, dansjes, concerten, vriendelijke mensen, zwembaden, busreisjes etc. ben ik gewoon lenteloos. Ik heb een vreemde afstandelijke hekel aan iedereen om me heen en kreeg het voor elkaar om mezelf een keer in slaap te huilen, tot grote ontzetting van mijn kamergenoten. Ik snap het niet meer. Ik snap het niet meer.

Dinsdag zat ik in het centrum van Barça, in het park van dingens, ontworpen door niemand minder dan de grote Gaudi. Helemaal het einde toch? Dat was ongeveer de voornamelijke reden dat ik in Barça wilde zijn, voor dat ene park, wegens zijn heiligheid en pure concentratie van... ja, Gaudiheid. Die krankzinnige organische stijl, dat ik alleen zou kunnen identificeren als 'zo zouden de Tolkien-elfen het gewild hebben.' Ik hing daar wat rond, verkende het hele park, en besloot tenslotte dat ik helemaal leeg was. Ik deed niets anders meer dan kijken en lopen, mijn denkvermogen, mijn zelf, was leeg. Ik was gewoon een paar ogen in een park. Als de 'kijker' die ik was geworden besloot ik dus maar echt een onderdeel van het park te worden, en ik zette mijzelf neer op een pilaar, twee meter hoog, waar ik op mijn hurken ging zitten om uit te kijken over mensen het het park. Zodra ik de foto heb zet ik hem op mijn blog, beloofd. Anyway, ik was helemaal kapot en apathisch van binnen, misschien door het hele surrealistische van de omgeving, en ik kon niets anders dan zitten en kijken. Er stond een hagedis van gekleurde steentjes rechts achter me, samen met een enorme zuilengalerij die een plein ondersteunde, alles versierd met die abstracte mozaïekjes. Het was bijster vaag, en het totale gevoel dat ik had is nu ook wel een beetje verdwenen. Ik weet nog ongeveer wat ik dacht, maar verder niet.

Twee minuten over. Ik weet het niet meer. Zondag ga ik terug.

Karo

Ps: Hai mam.