Esnesnon 25-4-08

Goedenavond.

Hoewel de zon weer volop schijnt zijn de narcissen nog altijd mors. Dat één slecht nachtje, één stukje winter voldoende is om weken aan zon en lente ongedaan te maken. Die kleine schoonheden zijn zo kwetsbaar dat men er haast door ontroerd zou kunnen worden. Niet mijn tekst, sorry. Wel in zekere zin kloppend, en toepasselijk, maar desondanks niet mijn tekst. Vandaag werd ik gecomplimenteerd met twee van de pianostukken, Chopins, die ik probeer te leren, waarbij ik vanmiddag ga proberen mijn leraar zover te krijgen dat hij me complimenteert. Het is onmogelijk om een compliment uit hem los te krijgen wegens totale kwaliteit van de uitvoering, omdat hij nou eenmaal... te goed is. Maar ja, leraren verwachten nooit het best mogelijke resultaat, ze willen liever zien dat iemand voor zijn niveau uitstekend presteert, of verbetering vertoont. Zo zit het ook met mijn leraar. Over de afgelopen acht jaar kreeg ik bij iedere goede prestatie waardering, hoe vreselijk slecht ik toen ook was, en hoeveel beter ik nu ben. Whatever.

Euh, ik kijk met één hersenhelft naar The League of Extraordinary Gentlemen (and Women) terwijl ik met mijn andere hersenhelft denk hoe ik het volgende keer aan moet pakken bij Liero om wel te winnen tegen een een overmacht van zes tegen één. Dit betekent dat ik zonder hersenhelften schrijf, sjoeb sjoeb uhtepuh.

Overmorgen Barcalona. Nog steeds. Morgen inpakken voor Barcalona. Vandaag doorkijken van de paklijst voor Barcalona en nog eventjes wat van mijn thuistijd opeisen, hopend dat mijn neef nog een mailtje stuurt waardoor we wat meer kunnen plannen. Ik heb in de tussentijd niet echt wat te vertellen, wat mij wel verdriet doet. Misschien verzin ik later nog wat. Tot die tijd wens ik iedereen alvast een fijne vakantie, en zeg ik: 'Tot na Barcalona!'

Karo